I GSK 415/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1383/16 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1383/16, w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych – uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2015r. i umorzył postępowanie; orzekł też o kosztach postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Skarżąca przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2015 r. Prezes PFRON po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] lipca 2015 r. odmówił stronie wypłaty przedmiotowego dofinansowania, stwierdzając, że na dzień wystąpienia z wnioskiem za miesiąc luty 2015 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skarżąca spółka odwołała się od powyższej decyzji. Następnie, jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2016 r. spółka cofnęła złożony w dniu [...] marca 2015 r. wniosek o wypłatę dofinansowania za luty 2015 r. i wniosła o umorzenie postępowania. Decyzją z [...] marca 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Funduszu z [...] lipca 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że na dzień złożenia wniosku za luty 2015 r., Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127 poz. 721) i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiąc nie może zostać udzielona. Wyjaśnił, że zadaniem organu jest zbadanie sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Minister ponadto uznał, że zawarte w odwołaniu argumenty strony nie podważają prawidłowości decyzji podjętej przez organ I instancji, tym samym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego bezzasadne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, w sytuacji gdy z uwagi na istniejący na dzień wydawania decyzji stan faktyczny niniejsze postępowanie administracyjne w świetle art. 105 kpa stało się bezprzedmiotowe, zatem nie było podstaw do wydania decyzji merytorycznej stosowanie od brzmienia art. 138 § 1 pkt 1 kpa; - art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 kpa poprzez bezzasadne niezastosowanie ww. regulacji prawnej i niewydanie decyzji uchylającej decyzję PFRON w całości i umarzającej prowadzone postępowanie, - art. 7 kpa, 75 kpa , 77 § 1 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez pominięcie w ustaleniu stanu faktycznego sprawy oświadczenia skarżącej z [...] lutego 2016 r., jak również pisma PFRON z dnia [...] marca 2016 r. Brak wzięcia pod uwagę przez Organ złożonego przez Skarżącą skutecznego oświadczenia o wycofaniu złożonego za pośrednictwem systemu SODiR wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2015 r., jak również informacji pochodzącej od samego PFRON o dokonaniu przez Skarżącą ww. czynności, spowodowało, że na moment wydania decyzji organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. - art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności związanych ze złożeniem do akt postępowania administracyjnego oświadczenia Skarżącej z [...] lutego 2016 r., jak również pisma PFRON z [...] marca 2016r. Sąd I instancji uchylił decyzje organów obu instancji i umorzył postępowanie. WSA wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania; § 2 tego przepisu stanowi natomiast, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Zatem to ocenie i decyzji organu pozostawiono sposób rozstrzygnięcia – czy wydać rozstrzygnięcie merytoryczne czy też postanowienie o umorzeniu. Jednakże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ musi wskazać powody, dla których wybrane zostało jedno z powyższych rozwiązań. Sąd zauważył, że w sprawie niniejszej wniosek strony z [...] lutego 2016 r. został całkowicie pominięty, co samo w sobie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z powodu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Sąd I instancji zauważył, że skarżąca jest jedynym wnioskodawcą w tej sprawie, z treści art. 26c ustawy o ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w sposób jednoznaczny wynika, że postępowanie o dofinansowanie jest wszczynane na wniosek pracodawcy. Oznacza to, że zachodzi obiektywna przeszkoda w dalszym prowadzeniu postępowania polegająca na braku wniosku uprawnionego podmiotu, czyli właściwy organ załatwiające taką sprawę powinien wydać decyzję o umorzeniu danego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Natomiast przepis art. 105 § 2 k.p.a. ma zastosowanie do postępowań wszczynanych z urzędu lub na wniosek, w których bierze udział więcej niż jeden podmiot. W niniejszej sprawie pismo z dnia [...] lutego 2016r., w którym Spółka cofnęła "złożony w dniu [...] marca 2015 .r za pośrednictwem SODiR wniosek o wypłatę dofinansowania za ww. okres sprawozdawczy" wpłynęło na etapie postępowania odwoławczego. W tym stanie rzeczy, zdaniem WSA, organ powinien uznać, iż wystąpiła sytuacja przewidziana w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. skutkująca umorzeniem postępowania, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. W sprawie administracyjnej nastąpiło skuteczne cofnięcie wniosku inicjującego postępowanie, co spowodowało, że organ administracji publicznej stracił kompetencję do dalszego prowadzenia postępowania, które winno zostać umorzone. To brak wniosku wywołał bezprzedmiotowość postępowania. Wobec tego organ II instancji winien przyjąć zaistnienie przeszkody dla merytorycznego załatwienia sprawy i orzec zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z powyższym stanowiskiem zgadzała się spółka, co znalazło swoje odzwierciedlenie w złożonej do Sądu skardze. WSA nie mógł uznać za zasadne zmiany tego stanowiska na rozprawie (poprzez odstąpienie od zarzutów zawartych w skardze i podtrzymaniu zarzutów zawartych w piśmie procesowym z [...] maja 2017 r.), gdyż skarga została skutecznie cofnięta na etapie postępowania administracyjnego. Ponadto, nie jest trafny argument strony, że do skuteczności cofnięcia wniosku o dofinansowanie potrzebne jest zachowanie formy przewidzianej dla złożenia wniosku o dofinansowanie. Obowiązujące w chwili składania wniosku o dofinansowanie oraz pisma je cofającego rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz.U. 2014 poz. 1988), wydane na podstawie art. 26c ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721) wyraźnie reguluje tylko kwestie związane ze złożeniem wniosku, w szczególności zakres informacji niezbędnych do jego rozpoznania. Jest to spowodowane koniecznością sprawdzenia, czy zachodzą przesłanki do przyznania pomocy publicznej. Wyraźnie mówi zresztą o tym art. 26c ust. 6 ustawy: Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki udzielania oraz tryb przekazywania miesięcznego dofinansowania, 2) terminy składania, wzory informacji i wniosku, o których mowa w ust. 1, oraz wykaz dokumentów załączanych do wniosku, 3) wymogi, jakie muszą spełniać pracodawcy, przekazując dokumenty w formie elektronicznej przez teletransmisję danych - uwzględniając potrzebę zapewnienia zgodności z warunkami dopuszczalności pomocy publicznej na zatrudnianie, określonymi w przepisach prawa Unii Europejskiej, zapewnienia jednolitych warunków niezbędnych do prawidłowego przekazywania dokumentów oraz określenia zakresu danych niezbędnych do udzielenia pomocy, a także racjonalnego gospodarowania środkami Funduszu. W pozostałym zakresie, zgodnie z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Cofnięcie wniosku – jako nieuregulowane odrębnie w ustawie o rehabilitacji – powinno spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. czyli przede wszystkim wyrażać w sposób jasny wolę strony. W ocenie WSA, nie ma też znaczenia, że wspomniane pismo nie cofało odwołania – z jego treści wyraźnie wynika wola strony – wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 105 § 1 k.p.a., którą to sytuację na etapie postępowania odwoławczego reguluje wspomniany już art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Cofnięcie wniosku na każdym etapie rozpoznania sprawy powoduje bowiem bezprzedmiotowość postępowania. Cofnięcie odwołania zaś wywołuje skutek w postaci ostateczności decyzji organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.): I. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1) art. 145 § 3 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez błędne zastosowanie w wyniku nieuprawnionego przyjęcia, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w wyniku skutecznego cofnięcia przez [A] złożonego wniosku WnD w zakresie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy luty 2015 r., a tym samym błędne uznanie, że MRPiPS, a następczo WSA, zobowiązani byli do umorzenia postępowania wszczętego z urzędu w zakresie badania sytuacji ekonomicznej [A] za ww. okres sprawozdawczy. Powyższe doprowadziło do zastosowania przez WSA art. 145 § 3 p.p.s.a. i po wydaniu wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję PFRON, umorzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Skarżącej błędnie przyjęty przez WSA stan faktyczny sprawy sprowadzał się do błędnej oceny przez WSA, że pismo strony z dnia [...] lutego 2016 r. stanowiło skuteczne cofnięcie złożonego wniosku Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r., jak również nieprawidłowego założenia, że na skutek błędnych działań PFRON/MRPiPS w zakresie wykładni przesłanek określonych w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dalej rozporządzenie 651/2014) w związku z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014 (dalej załącznik nr 1 do rozporządzenia 651/2014), rzekome cofnięcie przez Skarżącą wniosku Wn-d było skuteczne z uwagi na brak sprzeczności takowego działania z interesem społecznym, jak i zasadą praworządności. 2) art. 145 § 3 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 i 2 k.p.a. oraz w drodze analogii i posiłkowo z art. 137 k.p.a., przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie MRPiPS zobowiązany był do umorzenia postępowania zgodnie z art. 105 § 1k.p.a. względnie art. 105 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego uzasadniającego rzekome umorzenie postępowania, WSA nie dokonało weryfikacji czy rzekome cofnięcie przez [A] wniosku Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r. było dopuszczalne pod względem prawnym mając na uwadze słuszny interes społeczny, jak i obowiązujące prawo (zastosowanie w drodze analogii posiłkowo instytucji określonej w art. 137 k.p.a. dla oceny skuteczności cofnięcia przez Skarżącą wniosku Wn-D). WSA w wydanym rozstrzygnięciu pominął aspekt zweryfikowania w wydanym rozstrzygnięciu, czy rzekome, w ocenie WSA skuteczne, oświadczenie Skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. o cofnięciu wniosku Wn-D za sporny okres w powiązaniu z błędnym działaniem PFRON/MRPiPS w zakresie sposobu badania sytuacji ekonomicznej dokonywanym co najmniej do marca 2017 r. (o czym będzie mowa w pierwszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej), było skuteczne mając na uwadze słuszny interes społecznych (akceptacja przez WSA, że wprowadzenie przez MRPiPS/PFRON Skarżącej podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w błąd co do zakresu i sposobu badania sytuacji ekonomicznej nie ma wpływu na ocenę czy rzekome cofnięcie przez nią wniosku WnD jest skuteczne), jak i zasadą praworządności. 3) art. 145 § 3 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 k.p.a., 8 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych sprawy i uznanie, że Skarżąca pismem ogólnym z dnia [...] lutego 2016 r., niesporządzonym na urzędowym formularzu i bez złożenia za pośrednictwem systemu SODiR tzw. "zerującego" wniosku Wn-D (względnie w tradycyjny pisemny sposób), skutecznie cofnęła wniosek o wypłatę dofinansowania Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r. Powyższym błędnym ustaleniom WSA co do rzekomej skuteczności cofnięcia przez Skarżącą wniosku Wn-D za ww. okres sprawozdawczy, przeczą dowody przedłożone przez Skarżącą na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. i dopuszczone przez WSA na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., jako uzupełniający materiał dowodowy, mianowicie: wydruk z systemu SODiR obrazujących, że wniosek Skarżącej o wypłatę dofinansowania W-n-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r. jest w dalszym ciągu na etapie rozpatrywania (w trakcie procesu decyzyjnego). Powyższe uzasadnia twierdzenie, że zgodnie z literą prawa zarówno PFRON, jak i MRPiPS, za skuteczne cofnięcie wniosku Wn-D uznają jedynie sytuację związaną ze złożeniem tzw. "zerującego" wniosku Wn-D w formie przypisanej dla danego beneficjenta pomocy publicznej (pisemnej czy też elektronicznej). Powyższe oznacza, że w wydanym rozstrzygnięciu WSA nie uwzględnił, że jeżeli Skarżąca składała do PFRON wnioski w formie elektronicznej za pośrednictwem systemu SODiR, to jedynie w takiej samej formie mogła skutecznie wniosek anulować/cofnąć (względnie mogła go skutecznie cofnąć/anulować również pisemnie, jednakże w ślad za pismem z dnia [...] lutego 2016 r. zobowiązana była do skorygowania wniosku Wn-D za sporny okres sprawozdawczy w formie papierowej, co oczywiście do dnia dzisiejszego nie nastąpiło). 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 145 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 26 c ust. 1 a zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej ustawa o rehabilitacji) w zw. § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1988) (dalej rozporządzenie wykonawcze), § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. in fine: "czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych", przez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że cofnięcie wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D nie wymaga zachowania przez beneficjenta pomocy publicznej formy szczególnej składanego wniosku, tożsamej z formą zastosowaną w momencie jego złożenia. Inaczej mówiąc przyjęcie przez WSA, że beneficjent pomocy publicznej określonej w ustawie o rehabilitacji dla skuteczności cofnięcia złożonego wniosku nie jest zobowiązany do złożenia korekty wniosku Wn-D tzw. wniosku "zerującego" wg przypisanej formy. W ocenie [A] prawidłowa wykładnia art. 26 c ust. 1 a ustawy o rehabilitacji w zw. § 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wykonawczego, § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 kpa powinna zmierzać do przyjęcia, iż ustawodawca zobowiązał beneficjentów pomocy publicznej do wyboru i złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D w jednej z przypisanych form: tradycyjnej formie pisemnej oraz pisemnej elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym składnej za pośrednictwem systemu SODiR (forma szczególna określona zgodnie z brzmieniem art. 63 § 2 k.p.a.). Skoro ustawodawca rozróżnił takie dwie odrębne formy i co istotne w przypadku decyzji beneficjenta pomocy publicznej co do składania ww. wniosków za pośrednictwem systemu SODiR, zobowiązał go do złożenia w tym względzie stosowanego oświadczenia i informowania PFRON o rezygnacji ze składania wniosków w takowej formie (obowiązek wynikających z § 5 ust. 4 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, co nie nastąpiło w przypadku Skarżącej), to należy uznać, że beneficjent pomocy publicznej zobowiązany jest do ciągłego stosowania danego trybu. Powyższe jest szczególne istotne w aspekcie, że wymóg składania określonej dokumentacji (w przypisanej formie), wynika z okoliczności, że pomoc publiczna w zakresie subsydiów płacowych zgodnie z rozporządzeniem 651/2014 r. przyznawana jest na łagodniejszych zasadach notyfikacji, zatem jedynie zachowanie przypisanej ustawowo formy zabezpiecza wykazanie jej prawidłowego udzielenia, a przez to chroni przed ewentualnymi nadużyciami/naruszeniami. W ocenie Skarżącej, patrząc na literalne brzmienie ww. regulacji prawnej, w szczególności mając na uwadze § 5 ust. 4 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego w zw. art. 63 § 2 k.p.a., uznać należy, że w zakresie składania do PFRON wniosków Wn-D do PFRON (w tym jego korekt przez, które rozumie się wprowadzenie tzw. "zerującego" wniosku Wn-D) ustawodawca zobowiązał beneficjentów pomocy publicznej do zachowania w toku całego postępowania formy szczególnej (obowiązek formalnego złożenia wniosku Wn-D wg. ustalonego wzoru). W ocenie Skarżącej w świetle okoliczności nieprawidłowym było przyjęcie przez WSA, że Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2016 r. mogła skutecznie cofnąć złożony przez nią wniosek Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r., skoro do dnia dzisiejszego w systemie SODiR, jak również aktach prowadzonego postępowania, nie znajduje się tzw. "zerujący" wniosek Wn-D za ww. okres sprawozdawczy, 5) z uwagi na ww. zarzuty WSA następczo naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak kompleksowego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych przez [A] w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r., jak również rozwiniętych bezpośrednio na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. w zakresie zasadniczych błędów PFRON/MRPiPS co do sposobu badania sytuacji ekonomicznej w przypadku przedsiębiorstw powiązanych (zgodnie z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 związku z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014). Jak wskazano w ww. zarzutach prawa procesowego, WSA z uwagi błędne oparcie swojego rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym i niepełnym materiale dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, błędnie wskazał, że "nie mógł uznać za zasadne zmiany tego stanowiska na rozprawie, gdyż skarga została skutecznie cofnięta na etapie postępowania administracyjnego". Powyższe spowodowało, że skarga złożona przez Skarżącą, z uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez [A] w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r., jak również bezpośrednio na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r., nie została merytorycznie i w pełni rozpatrzona pod względem zgodności działań MRPiPS/PFRON z obowiązującą literą prawa, mianowicie zgodnie z brzmieniem: art. 26 a ust. 9 a pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. a oraz art. 3 ust. 3 Załącznika I rozporządzenia nr 651/2014 (brak weryfikacji przez WSA przynależności Skarżącej do błędną do Grupy Kapitałowej [A] w aspekcie badania sytuacji ekonomicznej) oraz art. 6, art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez brak odniesienia się/uwypuklenia w zaskarżonym wyroku, że działania MRPiPS/PFRON obarczone były błędem związanym z nieprzeprowadzeniem pełnego postępowania dowodowego (brak przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia kwestii przynależności Skarżącej do Grupy Kapitałowej [B] (jednostki gospodarczej [single economic unit]) oraz oceny jaki wpływ miała ta przynależność na sytuację ekonomiczną Skarżącej w okresie spornym między stronami), II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 26 c ust. 1 a zdanie pierwsze ustawy o rehabilitacji w zw. § 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. in fine: "czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych", przez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że cofnięcie wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D nie wymaga zachowania przez beneficjenta pomocy publicznej formy szczególnej składanego wniosku, formy tożsamej z formą zastosowaną w momencie jego złożenia. Inaczej mówiąc przyjęcie przez WSA, że beneficjent pomocy publicznej określonej w ustawie o rehabilitacji dla skuteczności cofnięcia złożonego wniosku nie jest zobowiązany do złożenia korekty wniosku Wn-D tzw. wniosku "zerującego" wg. przypisanej formy. W ocenie [A] prawidłowa wykładnia art. 26 c ust. 1 a ustawy o rehabilitacji w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. powinna zmierzać do przyjęcia, iż ustawodawca zobowiązał beneficjentów pomocy publicznej do wyboru i złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania W-n-D w jednej z przypisanych form: tradycyjnej formie pisemnej oraz pisemnej elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym składnej za pośrednictwem systemu SODiR (forma szczególna określona zgodnie z brzmieniem art. 62 § 2 k.p.a.). Skoro ustawodawca rozróżnił takie dwie odrębne formy i co istotne w przypadku decyzji beneficjenta pomocy publicznej co do składania ww. wniosków za pośrednictwem systemu SODiR, zobowiązał go do złożenia w tym względzie stosowanego oświadczenia i informowania PFRON o rezygnacji ze składania wniosków w takowej formie (obowiązek wynikających z § 5 ust. 4 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, co nie nastąpiło w przypadku Skarżącej), to należy uznać, że beneficjent pomocy publicznej zobowiązany jest do ciągłego stosowania danego trybu. Powyższe jest szczególne istotne w aspekcie, że wymóg składania określonej dokumentacji (w przypisanej formie), wynika z okoliczności, że pomoc publiczna w zakresie subsydiów płacowych zgodnie z rozporządzeniem 651/2014 r. przyznawana jest na łagodniejszych zasadach notyfikacji, zatem jedynie zachowanie przypisanej ustawowo formy zabezpiecza jej zasadnie i należyte udzielenie, a przez to chroni przed ewentualnymi naruszeniami. W ocenie Skarżącej patrząc na literalne brzmienie ww. regulacji prawnej, w szczególności mając na uwadze § 5 ust. 4 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wykonawczego w zw. art. 63 § 2 k.p.a., uznać należy, że w zakresie składania do PFRON wniosków Wn-D do PFRON (w tym jego korekt przez, które rozumie się również wprowadzenie tzw. "zerującego" wniosku Wn-D) ustawodawca zobowiązał beneficjentów pomocy publicznej do zachowania w toku całego postępowania formy szczególnej (obowiązek formalnego złożenia wniosku Wn-D wg ustalonego wzoru). W ocenie Skarżącej w świetle okoliczności nieprawidłowym było przyjęcie przez WSA, że Skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2016 r. mogła skutecznie cofnąć złożony przez nią wniosek Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r., skoro do dnia dzisiejszego w systemie SODiR, jak również aktach prowadzonego postępowania, nie znajduje się tzw. "zerujący" wniosek W-n-D za ww. okres sprawozdawczy (czy to złożony w formie elektronicznej czy też tradycyjnej formie pisemnej). 2) z ostrożności procesowej Skarżąca wskazała również na naruszenie przez WSA art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 oraz w zw. z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014, przez ich niezastosowanie i brak uznania przez WSA, że w rozpoznawanej sprawie wobec oczywistego i rażącego naruszenia prawa materialnego (przyjęcie przez PFRON i MRPiPS błędnej wykładni następujących przepisów prawnych art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 związku z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014), nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zapadłej decyzji MRPiPS i poprzedzającej ją decyzji PFRON. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono ich istnienia, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na ściśle powiązanych ze sobą, określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, co uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do ich łącznego rozpoznania. Argumentacja złożonego w tej sprawie środka prawnego prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie Spółka kwestionuje wyrok WSA w Warszawie poprzez wadliwe zastosowanie przez ten Sąd art. 145 § 3 p.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., w zw. z art. 77 §1 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. zarzucając w pierwszej kolejności niezasadne przyjęcie, że w postępowaniu administracyjnym nastąpiło skuteczne cofnięcie wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty 2015 r. ( pkt 1, 2, 3 petitum skargi kasacyjnej). W konsekwencji zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów Skarżąca uzasadnia przyjęciem nieuprawnionej wykładni art. 26 c ust. 1 a zdanie pierwsze ustawy o rehabilitacji w zw. § 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że cofnięcie wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D nie wymaga zachowania przez beneficjenta pomocy publicznej formy szczególnej składanego wniosku, formy tożsamej z formą zastosowaną w momencie jego złożenia. W ocenie Skarżącej nieprawidłowym było przyjęcie przez Sąd I instancji, że Spółka pismem z dnia [...] lutego 2016 r. mogła skutecznie cofnąć złożony przez nią wniosek Wn-D za okres sprawozdawczy luty 2015 r., skoro do dnia dzisiejszego w systemie SODiR, jak również aktach prowadzonego postępowania, nie znajduje się tzw. "zerujący" wniosek Wn-D za ww. okres sprawozdawczy. Tym samym, według Spółki, nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania, bowiem istniały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W dalszej kolejności Skarżąca zarzuca również wadliwe niedoszukanie się przez Sąd I instancji – dla oceny skuteczności cofnięcia wniosku – naruszenia ze strony organu przepisów wskazanych w kolejnych zarzutach kasacyjnych obejmujących przepisy postępowania ( min art. 137 k.p.a.) i prawa materialnego. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i nie podważają zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w spornym w sprawie zakresie odstąpienie Spółki od żądania rozstrzygnięcia sprawy decyzją co do istoty sprawy, na skutek cofnięcia przez nią (na etapie postępowania międzyinstancyjnego) wniosku o dofinansowanie, czyniło dalsze postępowanie bezprzedmiotowym, co z kolei powinno skutkować zastosowaniem przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a w rezultacie prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia w całości postępowania. W sprawie nie ulega bowiem kwestii, iż Skarżąca skierowała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) pismo z dnia [...] lutego 2016 r. (wpływ do organu pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2016 r.) w którym oświadczyła, że cofa złożony w dniu [...] marca 2015 r. za pośrednictwem SODiR wniosek o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty 2015 r. W treści tego pisma Spółka zawarła jednocześnie wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Pismo zostało podpisane przez prezesa zarządu spółki [A] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że jeżeli postępowanie w sprawie z powodu bezprzedmiotowości podlega umorzeniu, to oznacza że sprawa nie jest rozstrzygana co do istoty. Umorzenie postępowania przez organ oznacza bowiem zakończenie postępowania bez orzekania co do istoty sprawy z tego powodu, że postępowanie było bezprzedmiotowe. Decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy to postępowanie. O bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. można mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Z takim przypadkiem bezprzedmiotowości z powodu braku przesłanki przedmiotowej mamy do czynienia w tej sprawie. WSA w Warszawie prawidłowo stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością przedmiotową, gdyż brak jest przedmiotu postępowania tj. nie ma podstaw do orzekania merytorycznego w sprawie wszczętej wnioskiem Spółki o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty 2015 r. Wskazać w tym miejscu należy, iż skorzystanie z instytucji cofnięcia wniosku, musi być wyrażone w sposób jednoznaczny, niebudzący jakichkolwiek wątpliwości co do intencji. Kluczowa jest treść samego oświadczenia, z której wprost musi wynikać wola wycofania wniosku. Wbrew stanowisku Spółki nakreślone wyżej wymogi co do jednoznaczności cofnięcia wniosku zostały w sprawie zachowane. Oświadczenie Skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. jest stanowcze i jednoznaczne. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie wszczyna się na wniosek lub z urzędu. We wniosku o wszczęcie postępowania strona zwraca się do organu administracji o załatwienie wskazanej przez nią sprawy w oparciu o konkretny przepis prawa materialnego. Strona określa sprawę administracyjną, rozstrzygnięciem której jest zainteresowana. Strona ma zatem wpływ na ukształtowanie zakresu sprawy administracyjnej przy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji do ukształtowania zakresu rozstrzygnięcia w przedmiocie jej praw lub obowiązków w decyzji administracyjnej. Problematyka prawa strony do kształtowania zakresu postępowania wiąże się z zagadnieniem dysponowania przez nią przedmiotem postępowania. Strona ma również pewien wpływ na kształtowanie zakresu rozstrzygnięcia zapadającego w sprawie. Wobec powyższego jeżeli strona, na wniosek której postępowanie zostało wszczęte składa, (jak w sprawie niniejszej na etapie postępowania odwoławczego) pismo o umorzenie postępowania – organ odwoławczy ma obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tzn. uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie wobec jego bezprzedmiotowości (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2, s. 37; GAP 1987, nr 5, s. 43). Cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, jak już wyżej wskazano, jest równoznaczne z brakiem żądania uprawnionego podmiotu do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej, co oznacza, że przedmiot postępowania, oznaczony we wniosku, przestaje istnieć, co obliguje organ do umorzenia postępowania (tzw. obiektywna konieczność umorzenia postępowania) na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zastosowanie tej normy prawnej czyni brak podstaw do badania, czy umorzenie postępowania byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są chybione. Natomiast w dyspozycji przepisu art. 105 § 2 k.p.a. nie mieści się sytuacja, w której wnioskodawca składa wyraźne oświadczenie o wycofaniu wniosku. Natomiast wskutek wycofania wniosku przestaje istnieć element warunkujący nawiązanie stosunku materialnego, a organ prowadzący postępowanie, pozbawiony wniosku strony nie może orzekać w sposób merytoryczny o żądaniu nieistniejącym. W przeciwnym razie zaistniałby przypadek, gdzie dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określanych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1397/10). Dla oceny skuteczności cofnięcia wniosku niezasadne okazały się również zarzuty skarżącej niezastosowania posiłkowo (w drodze analogii) instytucji określonej w art. 137 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem cofnięcia odwołania ( w tym badania warunków jego dopuszczalności), które w rezultacie prowadzi do ostateczności decyzji organu pierwszej instancji, nie zaś przypadku bezprzedmiotowości postępowania, które na skutek cofnięcia wniosku występuje na każdym etapie rozpoznania sprawy. Za nieusprawiedliwione uznać należało również zarzuty naruszenia art. 26 c ust. 1 a zdanie pierwsze ustawy o rehabilitacji w zw. § 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, § 3 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, § 5 ust. 4 pkt 2 lit a) rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że cofnięcie wniosku o wypłatę dofinansowania Wn-D nie wymaga zachowania przez beneficjenta pomocy publicznej formy szczególnej składanego wniosku, formy tożsamej z formą zastosowaną w momencie jego złożenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, że zgodnie z art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej pracodawca, o którym mowa w art. 26a, składa Funduszowi wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc. Stosownie do treści art. 26c ust. 1a ustawy o rehabilitacji wniosek, o których mowa w ust. 1, pracodawca przekazuje w formie dokumentu elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku. Pracodawca może przekazać informacje i wniosek również w formie dokumentu pisemnego. Pracodawca składa wniosek wraz z informacją w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą, o czym stanowił § 4 ust. 1 obowiązującego w sprawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1988). Termin dokonania czynności, określonych w art. 26c ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, jest terminem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1971/11). Wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania (Wn-D), którego wzór określa rozporządzenie, inicjuje postępowanie i jest jednym z warunków koniecznych przekazania przez PFRON dofinansowania na rachunek bankowy pracodawcy (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). Skoro pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12), to jego cofnięcie powoduje, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Jednocześnie, jak trafnie przyjął Sąd I instancji zarówno przepisy ustawy o rehabilitacji, jak i rozporządzenia wykonawczego z 23 grudnia 2014 r. nie określają szczególnej formy cofnięcia wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku Skarżącej, z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o dofinansowanie w formie elektronicznej poprzez teletransmisję danych, o czym stanowi art. 26c ust. 1a ustawy o rehabilitacji w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, a w rezultacie przyjęcia takiej formy - konieczności uwierzytelnienia dokumentów podpisem elektronicznym, co wynika z § 5 ust. 2 rozporządzenia, jak również z konieczności niezwłocznego informowania Funduszu o rezygnacji ze składania dokumentów w formie elektronicznej ( § 5 ust. 4 pkt 2 lit a), nie sposób wywieść by uregulowane we wskazanych przez kasatora przepisach rozporządzenia wykonawczego kwestie - w istocie związane z procedurą złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania oraz zakresem informacji niezbędnych do jego rozpoznania (co wynika z delegacji ustawowej - art. 26 c ust 6 ustawy o rehabilitacji) wymagały - w przypadku wniosku złożonego w formie elektronicznej - dla skuteczności czynności cofnięcia takiego wniosku, jako właściwej wyłącznie formy tożsamej z formą zastosowaną w momencie jego złożenia. Ustawa o rehabilitacji daje możliwość beneficjentowi dokonanie wyboru formy wniosku o dofinansowanie (elektronicznej lub pisemnej). Skoro przepis art. 26c ust. 1a zd. 2 ustawy o rehabilitacji uprawnia pracodawcę do złożenia wniosku w formie dokumentu pisemnego, to nie ma jakichkolwiek powodów, aby kwestionować skuteczność jego cofnięcia z uwagi na dokonanie tej czynności właśnie w formie pisemnej. Nakreślone natomiast jak już wyżej wskazano wymogi co do jednoznaczności cofnięcia wniosku zostały jak zasadnie przyjął WSA w sprawie zachowane. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również jako chybione uznać należy zarzuty naruszenia art. 141 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające, zdaniem kasatora, na braku odniesienia się w pisemnych motywach do zarzutów podniesionych przez Spółkę w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r., jak również rozwiniętych bezpośrednio na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. w zakresie, jego zdaniem, zasadniczych błędów organów co do sposobu badania sytuacji ekonomicznej w przypadku przedsiębiorstw powiązanych (zgodnie z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 związku z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014). W ocenie Spółki jej skarga wniesiona do WSA z uwzględnieniem wskazanych w powyższych pismach zarzutów, nie została merytorycznie i w pełni rozpatrzona pod względem zgodności działań organów obu instancji z przepisami prawa. Stanowisko to nie jest zasadne, bowiem wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, co do zasadności (wobec uznania naruszenia przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a), uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a decyzji organów obu instancji, a następnie formalnego zakończenia postępowania poprzez jego umorzenie, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli. Przyjęcie przez WSA, iż w sprawie doszło (na etapie postępowania odwoławczego) do skutecznego cofnięcia wniosku o dofinansowanie, obligujące Ministra do uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. – czyniło niezasadnym i zbędnym dokonywanie rozważań czy strona spełniła przesłankę wynikającą z art. 2 pkt 18 lit a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651 /2014, a tym samym, czy prawidłowe było ustalenie, że pomoc publiczna w postaci dofinansowania Spółce się nie należy. Jako wadliwie postawiony uznać należało też zarzut naruszenia przez WSA art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 oraz w zw. z art. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia 651/2014, przez ich niezastosowanie, skoro jak już wyżej wskazano postępowanie w sprawie z powodu bezprzedmiotowości podlegało umorzeniu, a to to oznacza, że sprawa nie jest rozstrzygana co do istoty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał skuteczność cofnięcia wniosku o wypłatę dofinansowania czego i nie kwestionowała również Spółka w skardze do WSA. Zmiana jej stanowiska na rozprawie przed Sądem I instancji i w dalszych pismach procesowych nie mogła, jak trafnie w sprawie przyjęto prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, skoro jej wniosek o wypłatę dofinansowania został skutecznie cofnięty na etapie postępowania administracyjnego. Tym samym dokonana przez WSA kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji prawidłowo wykazała ich wadliwość, poprzez zaistnienie przeszkody do merytorycznego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie został uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny kierując się treścią art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako nie mającą uzasadnionych podstaw oddalił. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra z uwagi na brak podstaw prawnych . Skoro zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji nie był wyrokiem oddalającym skargę – warunki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu z art. 204 pkt 1 p.p.s.a nie zostały spełnione.