II GSK 2737/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. – [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 367/15 w sprawie ze skargi K. K. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi oddala skargę kasacyjną II GSK 2737/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę K K(dalej: Skarżąca), prowadzącej Niepubliczne Przedszkole "[..]" w Kołobrzegu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: Kolegium), z dnia [...] stycznia 2015 r., wydanej w przedmiocie zwrotu dotacji wraz z odsetkami, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Decyzją z dnia [...] października.2014 r., Prezydent Miasta Kołobrzeg, ustalił Skarżącej kwotę dotacji w wysokości 25.384,14 zł., przypadającą do zwrotu, do budżetu Gminy Miasta Kołobrzeg. Stwierdził bowiem, że kwota powyższa, stanowiąca część dotacji podmiotowej, została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Wydatkowana została ona na reklamę placówki, pod nazwą Niepubliczne Przedszkole [...] w Kołobrzegu. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Kolegium, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że wniosek Skarżącej nie mógł być uwzględniony, gdyż uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji mogłoby nastąpić tylko w przypadku, gdyby sprawa była bezprzedmiotowa. Natomiast w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, aby nie było przedmiotu postępowania. Zdaniem Kolegium, kluczowym dowodem w sprawie, jest sprawozdanie roczne z wykorzystania dotacji za rok 2013, w którym Skarżąca oświadczyła, że dotacja otrzymana z budżetu Gminy Miasta Kołobrzeg, została wykorzystana na dofinansowanie zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły. W powyższym sprawozdaniu, wśród rodzajów i numerów dowodów księgowych wymieniono 11 faktur za reklamę na kwoty po 2.013,30 zł., a w jednym przypadku na kwotę 2.247,83 zł. W ocenie Kolegium, późniejsza korekta tego sprawozdania, polegająca na wycofaniu faktur za reklamę, nie ma znaczenia dla sprawy. Przytaczając art. 90 ust. 3d ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej u.s.o.) Kolegium wskazało, że dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Natomiast wydatki na rekrutację, w tym na promocję i reklamę przedszkola, nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. Wydatki te pośrednio nawiązują do działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej przedszkola, jednak ich istotą jest bezpośrednie służenie finansowemu interesowi organu prowadzącego przedszkole. Wydatki te mają na celu zwiększenie kręgu zainteresowanych opieką przedszkolną i poprzez to zwiększenie przyszłych przychodów z tytułu czesnego. Nie mogły być zatem, zdaniem Kolegium, kwalifikowane jako wydatki bieżące, ponieważ bez ich poniesienia placówka mogła prowadzić i prowadziła bieżącą działalności dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. art. 252 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.), w związku z art. 90 ust. 3d u.s.o. przez działanie w oparciu o wadliwie przyjętą podstawę prawną, nie mającą zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, 2. art. 107 § 3 w związku z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013r. poz. 267, dalej: k.p.a.), przez nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w postępowaniu oraz art. 8 i art. 9 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015r.oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazał, że w rocznym sprawozdaniu rocznym wykorzystania dotacji na rok 2013, podpisanym między innymi przez Skarżącą, jako prowadzącą Niepubliczne Przedszkole "[...]" w Kołobrzegu, a złożonym w dniu 16 stycznia 2014 r. w Urzędzie Miasta Kołobrzeg, wskazała faktury VAT. Faktury te, dotyczyły reklamy. W załączniku do powyższego sprawozdania Skarżąca wskazała, że dotacja została wykorzystana na prowadzenie wymienionej placówki, w tym, w poz. 16 "Reklama" podano, że kwota 25.383,53 zł została sfinansowana z dotacji podmiotowej. Nie budziło więc wątpliwości, że organy zgromadziły materiał dowodowy mający istotne znaczenie dla merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy, wykazując jednoznacznie nieprawidłowości wykorzystania przez Skarżącą dotacji, przyznanej na cele działalności oświatowej przedszkola, stosownie do art. 90 ust. 3 d u.s.o. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 14d ust. 1 u.s.o., na dofinansowanie zadań w zakresie wychowania przedszkolnego, gmina otrzymuje dotację celową z budżetu państwa, która może być wykorzystana wyłącznie na dofinansowanie wydatków bieżących, związanych z realizacją tych zadań. Natomiast, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 14d ust.10 u.s.o., Minister Edukacji Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 13 sierpnia 2013 r. w sprawie udzielania gminom dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie zadań w zakresie wychowania przedszkolnego (Dz. U. z 2013r. , poz. 956 ze zm.), które określa m.in. tryb udzielania dotacji, czy sposób jej rozliczania. Natomiast w myśl art. 90 ust.3d u.s.o. dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego; b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Z wyżej przytoczonych regulacji prawnych zawartych w ustawie o systemie oświaty wynikało, w ocenie Sądu I instancji, że "dotacja oświatowa" jest przeznaczona na ściśle określone cele, przewidziane przepisami ustawy o systemie oświaty. Z regulacji tych nie wynika również, by roczne rozliczenie wykorzystania dotacji podlegało korekcie, tym bardziej po przeprowadzonej kontroli, podczas której stwierdzono niezasadność poniesienia wydatków na reklamę ze środków dotacji, Zdaniem Sądu I instancji, wydatki na reklamę (marketing) przedszkola nie były finansowane z własnych środków osoby prowadzącej placówkę, bowiem świadczy o tym zgromadzonymateriał dowodowy. Podkreślił, iż kluczowym dowodem w sprawie jest sprawozdanie roczne z wykorzystania dotacji za rok 2013. W sprawozdaniu tym, Skarżąca wprost oświadczyła, że faktury na kwotę 25.383,53 zł dotyczą reklamy, a kwota ta została sfinansowana z dotacji podmiotowej. Późniejsza korekta tego sprawozdania, po przeprowadzonej kontroli, nie może mieć znaczenia dla wykazania prawidłowości wykorzystania tej dotacji w roku 2013, takiej bowiem korekty przepisy nie przewidują. Tym samym brak było podstaw do uznania, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje dopuściły się naruszenia art. 252 ust.1 u.f.p. i art. 90 ust. 3d u.s.o.). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku, Skarżąca na podstawie art. art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzuciła wydanemu orzeczeniu: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchybienie obowiązkowi prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia, to jest nie wskazania podstawy prawnej uznania, że nie podlega korekcie "rozliczenie wykorzystania dotacji", podczas gdy to skorygowane rozliczenie stanowi kluczowy dowód potwierdzający, że ze środków pochodzących z dotacji nie zostały sfinansowane wydatki na reklamę i marketing, 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, poprzez zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., w sytuacji gdy organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu naruszyły przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, nieuznanie dowodu przedstawionego przez Skarżącą, który miał decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, nie informowanie Skarżącej w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw, a tym samym nie prowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, 3. naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że w rozliczeniu wykorzystania dotacji, pomyłkowo wykazała sporny wydatek na reklamę jako ten, który został sfinansowany z dotacji. Zakwestionowanie tego rozliczenia w toku kontroli prowadzonej spowodowało złożenie przez Skarżącą korekty rozliczenia. Sąd kwestionując możliwość korekty, nie wskazał podstawy prawnej takiego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania. W związku z powyższym, rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Podkreślenia bowiem wymaga, iż błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych, zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia, a więc niewskazanie podstawy prawnej odmowy przyjęcia, że rozliczenie wykorzystania dotacji może podlegać korekcie. Wskazać więc należy, iż zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w przypadku złożenia skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nadto, zaznaczyć należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, jak również kiedy uzasadnienie zaskarżonego wyroku bazuje na wadliwych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej. Należy również wskazać, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne. W razie wątpliwości ma umożliwić również ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku ( uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, uznać należy iż powyższy zarzut jest nieuzasadniony. Z uzasadnienia wyroku wynika, jaki stan faktyczny został zaaprobowany i przyjęty przez Sąd I instancji, jak również wynika podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazano bowiem art. 14d ust. 1 u.s.o., jako podstawę dofinansowania zadań gminy w zakresie wychowania przedszkolnego, oraz podstawę określającą na co powyższa dotacja może być wykorzystana. Sąd I instancji odwołał się równieżdo przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 sierpnia 2013r., w sprawie udzielania gminom dotacji celowej z budżetu państwa na dofinasowanie zadań w zakresie wychowania przedszkolnego oraz art. 90 ust. 3d u.s.o. określającego zadania na które dotacje mogą być przeznaczone wskazując, iż wydatki na reklamę i marketing nie mieszczą się w zakresie tych zadań. Podkreślił zarazem, iż regulacje te nie przewidują aby możliwa była korekta rocznego wykorzystania dotacji. Uwzględniając powyższe, uznać należy, iż Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia nie pozbawiło bowiem Skarżącej możliwości prawidłowego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, a uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli instancyjnej. Skarżąca zarzuciła również, Sądowi I instancji, w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji gdy organy administracji naruszyły art. 7 k.p.a., art.8 k.p.a. , art.9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a.jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przy czym należy podkreślić, iż dla skuteczności powyższego zarzutu koniecznym jest wykazanie przez Skarżąca, iż naruszenie powyższego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, iż analiza treści uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej pozwala ustalenie, iż Skarżąca w istocie zmierzała do podważenia stanowiska, zarówno organów, jak i Sądu I instancji, iż niemożliwa jest korekta rozliczenia wykorzystania dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. W przypadku bowiem możliwości jej uwzględnienia, brak byłoby podstaw do uznania, iż dotację wykorzystano na sfinansowanie wydatków na reklamę i marketing, a tym samym do ustalenia kwoty zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Z tego też względu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżąca chcąc podważyć stanowisko Sądu I instancji, co do braku podstaw uwzględnienia korekty rozliczenia dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., winna w zarzutach skargi kasacyjnej wskazać na naruszenie przepisów, które jej zdaniem taką korektę umożliwiają, a które naruszył Sąd I instancji, poprzez ich błędną ich wykładnię bądź ich nie zastosowanie uznając, iż korekty takiej nie przewidują przepisy u.s.o. Skarżąca jednak nie sformułowała tych zarzutów w skardze kasacyjnej, w sposób umożliwiający ich rozpoznanie. Zmierzała natomiast do podważenia tychże ustaleń poprzez sformułowanie zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 75 § 1 k.p.a., co jest zabiegiem nieskutecznym. Sam bowiem fakt przeprowadzenia dowodu w postaci korekty rozliczenia, nie czyni zasadnym twierdzenia Skarżącej, o możliwości jej dokonania. Wbrew również twierdzeniem Skarżącej, z art. 90 ust. 4 u.s.o., nie wynika możliwość korekty rozliczenia wykorzystania dotacji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 90 ust. 4 u.s.o. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a i 2a - 3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Tak więc przepis powyższy jest przepisem upoważniającym organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego, (delegacją), do wydania aktu prawa miejscowego i ustalenia w drodze uchwały, ogólnych zasad związanych z procesem przyznawania dotacji oświatowych oraz trybem weryfikacji prawidłowości wykorzystania przyznanych środków. W żaden sposób nie można natomiast z tego przepisu wywieść, iż rozliczenie wykorzystania dotacji może podlegać korekcie. Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.c. Podkreślić bowiem należy, iż dotacje oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z działalnością przedszkola, a reklamowanie, czy też jej promowanie, nie realizuje tych celów (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014r. I GSK 231/12, wyrok NSA z dnia 28 maja 2013r. II GSK 229/13, wyrok NSA z dnia 19 marca 2014r. II GSK 1858/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt: I SA/Kr 1304/12). W świetle art. 90 ust. 3d u.s.o., dotacja nie może być wydatkowana na każdy cel. W stanie prawnym obowiązującym do końca dnia 31 grudnia 2013 r. (zmiana treści przepisu od dnia 1 stycznia 2014 r.) przepis ten stanowił, że dotacje, o których mowa w art. 1a–3a mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. W doktrynie przyjmuje się, że jest to dotacja o charakterze mieszanym (podmiotowo-celowa), gdyż "udziela się jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej" (por. Mateusz Pilich Komentarz do art. 80 i 90 ustawy o systemie oświaty, System Informacji Prawej Lex). Sąd I instancji zatem, zasadnie uznał, że wydatki na reklamę przedszkola nie mogą być uznane za bieżące wydatki określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Chociaż wydatki te pośrednio nawiązywały do działalności przedszkola, to jednak ich istotą było bezpośrednie służenie finansowemu interesowi Skarżącej, jako organowi prowadzącemu przedszkole. Wydatki te miały zwiększyć krąg zainteresowanych i poprzez to zwiększyć przyszłe przychody. Nie mogły także zatem być zakwalifikowane jako wydatki bieżące, ponieważ bez ich poniesienia placówka mogła prowadzić i prowadziła bieżącą działalności. Reklama, służy przede wszystkim zwiększeniu rozpoznawalności przedszkola wśród potencjalnych klientów i tym samym zwiększeniu przychodów. Dodać również należy, iż o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie art. 7 i art. 8 k.p.a. nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanych przepisów, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem organu drugiej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skarżąca natomiast nie wskazała jaki istotny wpływ na wynika sprawy miało naruszenie powyższych przepisów. W konsekwencji więc brak jest więc podstaw do uznania iż został naruszony art. 7 k.p.c. i art. 8 k.p.c., wobec braku wątpliwości co do wykładni przepisów prawa materialnego i uznania, iż wydatki na reklamę nie mogły być pokryte z dotacji, oraz wobec przeprowadzenia postępowania zgodnie z wskazaniami wynikającymi z art. 8 k.p.c. Nie zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. Zauważyć należy, że Skarżąca, zarzucając naruszenie art. 9 k.p.c., powołała się na to, iż organ I instancji miał możliwość bieżącego kontrolowania wykorzystania dotacji, bowiem Skarżąca składała miesięczne rozliczenia wykorzystania dotacji. Tak więc na organie spoczywał obowiązek należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. W tym względzie powołała się na wyrok z dnia 4 czerwca 2014r. wydany w sprawie I SA/Gd 1573/13. Należy więc wskazać, iż przyjętego w art. 9 kpa obowiązku informowania nie należy rozumieć jako absolutnego obowiązku informacyjnej aktywności organów administracji we wszelkich kontaktach z obywatelem. Zasady ogólne k.p.a. mają bowiem chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności (por. wyrok z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1507/12, CBOSA). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym artykuł 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Natomiast wskazana sprawa (I SA/Gd 1573/13) dotyczyła płatności rolnośrodowiskowej dla rolników. Inny był również stan faktyczny sprawy, bowiem w sprawie tej nastąpiło wypowiedzenie umowy dzierżawy nieruchomości w trakcie trwania programu, na których program był realizowany, a rolnik powiadomił o tym fakcie organ pomocowy, próbował również uzyskać informację, co do dalszego postępowania w celu uniknięcia zwrotu pobranych płatności. Tak więc w tej sytuacji, obowiązek organu poinformowania zainteresowanego o obowiązujących regulacjach prawnych dopuszczających uwolnienie się od zwrotu pobranych płatności i określających warunki tego zwolnienia znajdował uzasadnienie w przepisie art. 9 k.p.a. Podkreślić należy również, że Skarżąca jest podmiotem profesjonalnym, prowadzącym działalność gospodarczą, a nie osobą fizyczną. W niniejszej sprawie Skarżąca składała comiesięczne rozliczenia z wykorzystania dotacji, jednakże z tych rozliczeń organ nie mógł wywieść wniosku co do prawidłowego ich wykorzystania, bez przeprowadzenia w tym względzie kontroli. Skarżąca natomiast nie informowała organu o wskazanych powyższej okolicznościach. W tym stanie rzeczy, nie zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. bowiem nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji co do wszystkich zarzutów zgłaszanych przez Skarżącą, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., w sytuacji gdy nie ma wątpliwości, co do motywów podjęcia rozstrzygnięcia, a pozostawione bez omówienia argumenty skargi nie mogłyby wpłynąć na zmianę orzeczenia. W tym stanie rzeczy, wobec nieskuteczności podnoszonych zarzutów naruszenia prawa procesowego, nie zasadny okazał się również zarzut błędnego zastosowania art. 252 ust. 1 pkt. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez błędne jego zastosowanie. Wobec powyższych Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.