III SA/Kr 1826/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: WSA Halina Jakubiec, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), WSA Barbara Pasternak, , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 8 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, II. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego T. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez T. M. (dalej skarżący) decyzją z dnia 8 listopada 2016 r. nr 45.413.9.2016, wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 207 ust. 1, 169 ust. 1 i 15 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym) oraz uchwały Senatu Uniwersytetu nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r., [...] z dnia 27 stycznia 2015 r. Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej nr [...] odmawiającą przyjęcia skarżącego na pierwszy rok stacjonarnych studiów trzeciego stopnia, dziedzina: [...], dyscyplina: [...], prowadzonych przez Wydział [...] Uniwersytetu. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący pismem z dnia 3 września 2016 r. złożył do Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] Uniwersytetu podanie o przyjęcie na stacjonarne studia trzeciego stopnia w dziedzinie nauki prawne, dyscyplina prawo. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału [...] Uniwersytetu decyzją z dnia 30 września 2016 r. nr [...] odmówiła przyjęcia skarżącego na pierwszy rok stacjonarnych studiów trzeciego stopnia, dziedzina: nauki prawne, dyscyplina: prawo, prowadzonych przez Wydział [...] Uniwersytetu. W uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia Komisja wskazała, że skarżący uzyskał wynik kwalifikacji wynoszący 21,09 punktów, który to wynik nie odpowiada ustalonemu w toku postępowania minimalnemu wynikowi kwalifikacji wymaganemu do przyjęcia na pierwszy rok studiów wynoszącemu 21,43 punktów. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucił naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia skutkujące ustaleniem w sposób błędny wyniku kwalifikacji wymaganego do przyjęcia na pierwszy rok studiów, który wynosił faktycznie 21,09 punktów, tj. tyle, ile ustaliła Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna w jego przypadku. Wskazał, że limit 55 miejsc dla obywateli polskich i cudzoziemców przystępujących do rekrutacji na Wydziale [...] Uniwersytetu został ustalony uchwałą Senatu nr [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. W procesie rekrutacji na studia doktoranckie na Wydziale [...] według listy rankingowej z 2016 r. 55 – ta osoba z listy uzyskała wynik 21,09 punktów, identyczny z wynikiem skarżącego. Z tego powodu uznał, że decyzja pierwszej instancji jest krzywdząca. Opisaną na wstępie decyzją Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Rektor przedstawił zasady przyjęcia na pierwszy rok studiów stacjonarnych III stopnia, dziedzina: nauki prawne, dyscyplina: prawo, wynikające z uchwały nr [...] z dnia 27 stycznia 2015 r. oparte na dwuetapowości: oceny kandydata oraz rozmowy kwalifikacyjnej. Wynik kandydata jest sumą punktów uzyskanych przez kandydata w obu etapach postępowania kwalifikacyjnego. Wskazał, że górny limit przyjęć na ww. studia, określony został w załączniku nr 3 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia 27 stycznia 2016 r. i wynosił 55 osób. Rektor podniósł, że skarżący w pierwszym etapie postępowania otrzymał 21 punktów, w tym 18 punktów za średnią ocen (średnia 3,76) i 3 punkty za ukończoną aplikację adwokacką. W drugim etapie (rozmowa kwalifikacyjna) otrzymał 10 punktów. Tym samym wynik skarżącego jako suma punktów w całym postępowaniu kwalifikacyjnym (X) wyniósł 31 punktów. Jednocześnie najwyższy wynik wśród kandydatów uzyskany w całym postępowaniu kwalifikacyjnym (Nw) wyniósł 147 punktów. Oznacza to, że skarżący uzyskał ostateczny wynik postępowania kwalifikacyjnego (W) w wysokości 21,09 punktów (31/147)*100=21,09 – z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku). Pozwoliło to zająć skarżącemu 56 miejsce na liście rankingowej. Zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały nr [...] Senatu z dnia 29 kwietnia 2015 r. komisji przysługuje prawo ustalenia minimalnego wyniku kwalifikacji wymaganego do przyjęcia kandydata na studia najpóźniej na pierwszym posiedzeniu, na którym zatwierdza i podpisuje listę rankingową dla danych studiów. W odniesieniu do wszystkich kandydatów, których wynik jest niższy, komisja wydaje decyzję o odmowie przyjęcia z powodu zbyt małej liczby punktów. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna ustaliła minimalny wynik kwalifikacji wymagany do przyjęcia kandydata na studia wynoszący 21,43 punktów (minimalny wynik kwalifikacji został ustalony na poziomie wyniku kwalifikacji uzyskanego przez kandydata, który zajął 55 miejsce na liście rankingowej). Wynik kwalifikacji skarżącego, ustalony zgodnie z warunkami rekrutacji, a wynoszący 21,09 punktów jest niższy niż minimalny wynik kwalifikacji ustalony przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną. Powyższe decyduje o odmowie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Rektora, skarżący zarzucił organom uczelni: 1. Błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść rozstrzygnięcia przez dowolne ustalenie, że minimalny wynik kwalifikacji tj. 21,43 punktów został ustalony na poziomie wyniku kwalifikacji uzyskanego przez kandydata, który zajął 55 miejsce na liście rankingowej, podczas, gdy z ogłoszonej listy rankingowej wynika, że wynik 21,43 punkty odpowiada wynikowi kwalifikacji uzyskanemu przez kandydata, który zajął 54 miejsce, zaś wynik osiągnięty przez kandydata, który zajął miejsce 55 wynosi 21,09 punkty, tj. tyle, ile uzyskał skarżący, 2. Przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów – listy rankingowej kandydatów na studia doktoranckie zatwierdzonej przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną poprzez dowolne uznanie, wbrew treści tego dokumentu, że wynik kwalifikacji 21,43 punkty został osiągnięty przez kandydata, który zajął 55 miejsce na liście rankingowej podczas, gdy z ogłoszonej listy rankingowej wynika jednoznacznie, że wynik 21,43 punktów odpowiada wynikowi kwalifikacji uzyskanemu przez kandydata, który zajął 54 miejsce, zaś wynik osiągnięty przez kandydata, który zajął 55 miejsce wynosi 21,09 punktów, 3. Błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść rozstrzygnięcia przez dowolne ustalenie, że skarżący zajął 56 miejsce na liście rankingowej podczas, gdy osiągając wynik 21,09 punktów, jak to wynika z listy rankingowej uzyskał wynik tożsamy z wynikiem pozwalającym zająć 55 miejsce na liście rankingowej, 4. Obrazę art. 107 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez organ odwoławczy zarzutów do decyzji z dnia 30 września 2016 r. oraz brak oceny. W skardze zawarte zostały wnioski o skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego, względnie uproszczonego z powodu ustaleń, jakie według relacji zapadły z Dziekanem Wydziału [...] przed doręczeniem decyzji pierwszej instancji. Skarżący miał zrezygnować ze stosowania innych wszczętych już środków ochrony prawnej skierowanych przeciwko Przewodniczącej Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w zamian za uchylenie decyzji pierwszej instancji po wpłynięciu odwołania, wskutek autokontroli. W ocenie skarżącego § 2 i 3 uchwały z dnia 27 stycznia 2016 r. stanowią pojęcia rozłączne, co oznacza, że górny limit przyjęć (obywatele polscy i cudzoziemcy przystępujący do rekrutacji na zasadach obowiązujących obywateli polskich) nie jest pomniejszany przez limit przyjęć cudzoziemców, dlatego też nie zachodzi między nimi konkurencja, która pozwalałby obniżyć górny limit przyjęć ze szkodą dla kandydatów przystępujących do rekrutacji na zasadach obowiązujących obywateli polskich. Komisja Rekrutacyjna miała zatem obowiązek przyjąć 55 osób na stacjonarne studia doktoranckie, w tym skarżącego, który uzyskał 21,09 punktów. Prorektor Uniwersytetu nie podjął zgodnie z § 3 cyt. uchwały decyzji w sprawie zmniejszenia ani zwiększenia górnego limitu przyjęć na studia doktoranckie na Wydziale [...], co oznacza, że limit ten wynosił ostatecznie nadal 55 miejsc. Decyzję te podjęła Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna, która postanowiła o przyjęciu jedynie 54 kandydatów wedle kolejności, jaką zajęli na liście rankingowej, ustalając przy tym minimalny wynik kwalifikacji na poziomie wyniku kwalifikacji uzyskanego przez kandydata, który zajął 54 miejsce na liście rankingowej. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia 29 kwietnia 2015 r. Komisja Rekrutacyjnej przysługuje prawo ustalenia minimalnego wyniku kwalifikacji wymaganego do przyjęcia kandydata na studia. W niniejszej sprawie Komisja skorzystała z tego uprawnienia i ustaliła minimalny wynik kwalifikacji na poziomie 21,43 pkt. Podkreślono przy tym, że zarówno limity przyjęć jak i minimalny wynik kwalifikacji niezbędny do przyjęcia na studia określany jest w interesie kandydatów ubiegających się o przyjęcia na studia III stopnia. Zdaniem Rektora błędne jest stanowisko skarżącego, jakoby Komisja była zobligowana limitem przyjęć wynoszącym 55 w ten sposób, że powinna przyjąć na studia kandydatów zajmujących pozycje na liście rankingowej od 1 do 55. Komisja nie miała obowiązku przyjęcia 55 kandydatów, a kandydatów, którzy uzyskali minimalny wynik kwalifikacji (21,43). Ustalony dla skarżącego wynik postępowania rekrutacyjnego 21,09 jest niższy od ustalonego przez Wydziałową Komisję Rekrutacyjną, w związku z czym nie został on przyjęty na wnioskowane studia. O przyjęciu na studia III stopnia nie przesądza wyłącznie limit przyjęć (czy miejsc zajętych na liście rankingowej), a minimalny wynik kwalifikacji, który nie został przez skarżącego osiągnięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrując sprawę, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola, według wyżej wskazanych kryteriów, wydanych w niej decyzji wykazała, że tkwią w nich kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym). Ustawa ta w art. 207 ust. 1 poddała kontroli pod względem zgodności z prawem decyzje, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz w art. 196 ust. 3, podjęte przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 196 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, rekrutację na studia doktoranckie przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Zgodnie natomiast z art. 196 ust. 4 tej ustawy, od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie. Ponadto, postanowienia § 3 Działu III uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie: ustalenia ogólnych zasad postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego stopnia, drugiego i trzeciego stopnia, począwszy od naboru na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017 wskazują, że rekrutację na studia doktoranckie przeprowadza Komisja Rekrutacyjna, której członkowie są powoływani przez radę jednostki spośród pracowników Uczelni. Uchwała rady jednostki wskazuje przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego oraz sekretarza, a w przypadku komisji dla przeprowadzenia naboru na pierwszy rok studiów trzeciego stopnia także pozostałych członków komisji. Komisja Rekrutacyjna podejmuje decyzje o przyjęciu lub odmowie na studia (§ 4 ust. 4 ww. uchwały). W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie są decyzjami organu kolegialnego, której zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez radę jednostki in pleno, tj. w pełnym składzie. Odzwierciedla to także treść powołanej uchwały Senatu Uniwersytetu. Komisja rekrutacyjna nie tylko kolegialnie prowadzi postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowuje i wydaje stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. Wskazać należy, że art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Skoro zatem komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej winny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji - Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału [...] Uniwersytetu wprawdzie wymienia skład Komisji z podaniem imion, nazwisk i tytułów naukowych, nie wymienia jednakże stanowisk członków Komisji i została podpisana wyłącznie przez działającego z upoważnienia Przewodniczącego Zastępcę Przewodniczącego Komisji, który nie powołał się na istniejące umocowanie do działania imieniem całej Komisji. W ocenie Sądu, brak wskazania stanowisk członków Komisji, a przede wszystkim brak podpisów poszczególnych jej członków, którzy wydawali decyzję w I instancji, stanowi rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., który stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję rekrutacyjną do spraw przyjęcia na studia doktoranckie, o której mowa w art. 196 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, co wynika z przytoczonej powyżej treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Jakkolwiek w pracy każdego organu kolegialnego istotną rolę pełni jego przewodniczący, jednakże nie może uzurpować sobie kompetencji samego organu, skoro przysługuje ona organowi kolegialnemu działającemu in pleno (w pełnym składzie). Trafnie stwierdza się w wyroku tut. Sądu z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1654/16, że: "Takiej podstawy nie da się wyinterpretować z ogólnej zasady autonomii uczelni wyższych. Z art. 4 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym wprost wynika, że uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie, ale nie obejmuje to zmian zasad podpisywania (wydawania) decyzji administracyjnych. Prawo o szkolnictwie wyższym nie objęło autonomią wyższych uczelni ustalanie zasad wydawania decyzji administracyjnych w sprawie przyjęć na studia lub sposobów ich podpisywania." Sąd zwrócił także uwagę, że zasad podpisywania decyzji przez organy kolegialne nie można zmienić w drodze aktu prawnego niższej rangi niż ustawa. Zatem brak wskazania stanowiska członków komisji rekrutacyjnej i brak ich podpisów w decyzji organu I instancji stanowi, zdaniem Sądu, kwalifikowane naruszenie regulacji prawnych o charakterze ustrojowym, ustalających strukturę tego organu kolegialnego. Wydanie decyzji przez jednego tylko członka organu kolegialnego, a nie przez ten organ kolegialny, zakwalifikować należy jako działanie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące bezwzględną koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 378/13; wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 623/13, z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1635/14, 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1973/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1157/11;wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 321/16; wyrok NSA z dnia 27 marca 1991 r., sygn. akt SA/Kr 162/91). Podobnie należy zakwalifikować utrzymanie przez Rektora w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tego rodzaju kwalifikowaną wadą prawną. Organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, także rażąco naruszył prawo - art. 138 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, granice działania organu II instancji zakreśla art. 138 k.p.a. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z postanowień art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. daje podstawę do uchylenia decyzji w całości lub w części i w tym zakresie rozstrzygnięcia co do istoty albo zakończenia w inny sposób postępowania przed organem w II instancji. Organ II instancji rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w ten sposób, że utrzymał w mocy nieważną decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie bowiem Rektor Uniwersytetu zobligowany był usunąć z obrotu prawnego decyzję niespełniającą wymogów prawa w podstawowym, nie tylko formalnym, ale i ustrojowym, zakresie. W konsekwencji należy przyjąć, że organ II instancji, który utrzymuje w mocy decyzję dotknięta wadą nieważności, dopuszcza się sam rażącego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje nieważność decyzji odwoławczej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie nie zachodzi więc potrzeba ustosunkowania się do pozostałych zarzutów skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku, zasądzając od Rektora, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania w wysokości uiszczonego od skargi wpisu (200 zł).