II FSK 3437/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA del. Piotr Przybysz, protokolant Bartłomiej Ryś, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 345/17 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 345/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 5 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA). Skarżący, wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na następującej podstawie: I. art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") poprzez dokonanie przez WSA w Rzeszowie naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) p.p.s.a. tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: 1) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535) – dalej: "pr. upadłościowe", poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się uznaniem organu, iż niewypłacalność opisana w tym ustępie zachodzi również wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań wyłącznie względem jednego wierzyciela; 2) art. 11 ust. 1 i 2 pr. upadłościowego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się uznaniem organu, iż niewypłacalność opisana w tym ustępie zachodzi wtedy, gdy wskaźniki ekonomiczne w postaci wskaźnika bieżącej płynności oraz wskaźnika ogólnego zadłużenia osiągają takie a nie inne wartości. II. art. 174 ust. 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez WSA w Rzeszowie naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego - w zakresie uznania, iż stan niewypłacalności W. z siedzibą w M. (dalej: "Spółka") zaistniał w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez stronę. 2) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.), poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności: - nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia, daty - okresu w którym zaistniał stan niewypłacalności Spółki, a oparcie ustaleń na wyliczeniach wskaźników nijak nie przystających dla ustalenia przesłanek niewypłacalności i tym samym uniemożliwienie stronie wykazania przesłanek egzogeneracyjnych z art. 116 § 1 pkt a) i b) Ordynacji podatkowej w postaci zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w czasie właściwym oraz ew. braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu takiego wniosku. 3) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie okoliczności faktycznych będących podstawą wydanej decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, poprzez nieprzeprowadzenie koniecznych dla wydanej decyzji dowodów, a oparcie istotnych dla sprawy ustaleń na: - stwierdzeniu istnienia stanu niewypłacalności Spółki na podstawie dokonanych przez dowolną osobę, nie biegłego z zakresu rachunkowości, obliczeń jakichkolwiek niepowiązanych wprost z niewypłacalnością w rozumieniu art. 11 pr. upadłościowego wskaźników ekonomicznych, tj. wskaźnika bieżącej płynności oraz wskaźnika ogólnego zadłużenia; 4) art. 116 § 1 ust. 1 pkt b) Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przejawiające się uznaniem przez organ, iż niezgłoszenie przez zarząd wniosku o upadłość Spółki przed dniem 1 sierpnia 2011r. było zawinione przez zarząd; 5) art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe osób trzecich w sytuacji, w której nie dołożył starań w poszukiwaniu majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, uznając bezpodstawnie, iż egzekucja zobowiązań jest w całości bezskuteczna; 6) art. 123 w związku z art. 138 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu; 7) art. 118 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie decyzji organu I instancji w zakresie zobowiązań podatkowych, które wygasły wskutek przedawnienia, oraz nieumorzeniem w tej części postępowania. Zarzucając powyższe wniesiono o: - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc pod uwagę, że Skarżący w punkcie II.2 petitum skargi kasacyjnej używa zwrotu "w szczególności", konieczna jest uwaga, wynikająca z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, że zwrot taki jest semantycznie pusty. Naczelny Sąd Administracyjny bada podstawy skargi kasacyjnej jedynie w zakresie przepisów wyraźnie powołanych. Użycie tego zwrotu nie pozwala także na kontrolę kasacyjną szerszą, niż z punktu widzenia powołanego przepisu oraz wskazanego sposobu jego naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2875/17). Ponadto sformułowanie w skardze kasacyjnej takiego zwrotu sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej powinien objąć swą analizą również inne kwestie poza wprost wskazanymi przez Skarżącego. Jest to jednak niedopuszczalne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnieniem. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady przyjmuje się, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Zarzutem najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 118 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie decyzji organu I instancji w zakresie zobowiązań podatkowych, które wygasły wskutek przedawnienia, oraz nieumorzeniem w tej części postępowania. Wskazać należy na utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określone w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej przedawnienie wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej powiązane jest tylko z wydaniem, nie zaś doręczeniem decyzji wymiarowej, przy czym, co należy podkreślić - przedawnienie prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej dotyczy decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, niezależnie od treści rozstrzygnięcia ewentualnej decyzji organu odwoławczego (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r., II FSK 2529/18, wyrok NSA z dnia 10 maja 2019 r., II FSK 1717/17). Nie jest przedmiotem sporu, że termin płatności zaległości podatkowej z tytułu podatku od osób fizycznych za czerwiec 2011 r. upływał z dniem 20 lipca 2011 r., wobec czego decyzja organu podatkowego I instancji w sprawie solidarnej odpowiedzialności za zaległości Spółki mogła być wydana do końca 2016 r. Skoro decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. została wydana w dniu 23 sierpnia 2016 r., to 5-letni termin do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej przez organ I instancji nie upłynął. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 118 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej wymagają łącznego rozpoznania. W pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 11 pr. upadłościowego składa się z dwóch części. Część pierwsza, obejmująca art. 11 ust. 1, określa, kiedy dłużnik jest niewypłacalny, co zgodnie z art. 10 stanowi podstawę ogłoszenia jego upadłości. Ta część przepisu odnosi się do wszystkich podmiotów, które mogą zostać ogłoszone upadłymi. Część druga, zawarta w art. 11 ust. 2, dotyczy osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które posiadają zdolność upadłościową, i zawiera dodatkowe określenie niewypłacalności tych podmiotów, niezależnie od niewypłacalności, o której mowa w art. 11 ust. 1. Obie powyższe podstawy niewypłacalności są od siebie niezależne, co oznacza, że jeżeli dłużnik jest osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która posiada zdolność upadłościową, to może być on uznany za niewypłacalnego w przypadku spełnienia się jednej z dwóch powyższych przesłanek. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów podatkowych, że Spółka już w 2007r., 2008r. i w 2009r. nie wykonywała wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Kasator twierdzi natomiast, że w tym okresie Spółka na bieżąco regulowała swoje zobowiązania pieniężne. Twierdzenie to nie zostało jednak poparte jakimkolwiek dowodem. W tej sytuacji należy uznać, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, że organy podatkowe wykazały istnienie przesłanek uznania Spółki za niewypłacalną w świetle przesłanki wymienionej w art. 11 ust. 1 pr. upadłościowego. Kwestia niewypłacalności Spółki w rozumieniu art. 11 ust. 2 pr. upadłościowego w tym stanie rzeczy nie jest prawnie znacząca i nie było podstaw do powołania biegłego w celu ustalenia terminu, w którym Spółka stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 2 pr. upadłościowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zapatrywania kasatora, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej przyjął, że stan niewypłacalności Spółki zaistniał w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez Skarżącego. Według organów podatkowych termin do złożenia wniosku o upadłość rozpoczął bieg z dniem 13 marca 2009 r., wobec czego dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 11 ust. 1 pr. upadłościowego upłynął w dniu 27 marca 2009 r. Nie jest zaś przedmiotem sporu, że Skarżący sprawował funkcję Prezesa Zarządu Spółki od 24 marca 2003 r. do dnia wykreślenia jej z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, tj. 9 stycznia 2015r. Dodać należy, że Spółka w dniu 29 lipca 2011 r. złożyła do Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...], wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego. Postanowieniem tego sądu z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt [...], Spółka została postawiona w stan upadłości likwidacyjnej. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie mogą zostać uznane za zasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 123 w związku z art. 138 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu, należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, w jaki sposób powyższe przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej do czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony. Zaś w przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiących zwłoki organ podatkowy wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela, za jego zgodą, uprawnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora dla osoby nieobecnej przez sąd (art. 138 § 1 Ordynacji podatkowej). Skarżący nie wskazuje na to, aby w czasie prowadzenia postępowania podatkowego był osobą niezdolną do czynności prawnych lub osobą nieobecną. Skoro tak, to nie było podstaw do wystąpienia przez organ podatkowy do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla Skarżącego. Tak więc organy podatkowe nie naruszyły art. 138 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 123 w związku z art. 138 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie może zostać uznany za zasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 ust. 1 pkt b) Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przejawiające się uznaniem przez organ, iż niezgłoszenie przez zarząd wniosku o upadłość Spółki przed dniem 1 sierpnia 2011 r. było zawinione przez zarząd, należy stwierdzić, że ustawodawca w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej określił dwie sytuacje: gdy we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe (lit. a); albo gdy niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez winy członka zarządu (lit. b). Spójnik "albo" oznacza w tym wypadku alternatywę rozłączną, co wyklucza możliwości łącznego traktowania tych przesłanek egzoneracyjnych. Oznacza to, że jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości został skutecznie zgłoszony (zainicjowano postępowanie upadłościowe lub układowe spółki), w ramach przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu bada się jedynie to, czy wniosek taki został zgłoszony we właściwym czasie. Inne okoliczności, jak np. zawinienie w spóźnionym zgłoszeniu takiego wniosku są z mocy art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej całkowicie bez znaczenia w sprawie. Jeżeli wniosek taki w ogóle nie był zgłoszony, wówczas należy zbadać jeszcze, czy niezgłoszenie było zawinione przez członka zarządu, co wynika wprost z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej. Do badania istnienia przesłanki winy, bądź jej braku w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), można zatem przejść jedynie wtedy, gdy ustalono, że nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości (nie wszczęto postępowania układowego). Gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony, to art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej nie znajduje w ogóle zastosowania i nie ma potrzeby rozważania przesłanki winy (jej braku) po stronie członka zarządu spółki (por. wyroki NSA: z dnia 17 maja 2017 r., II FSK 1052/15; z dnia 5 kwietnia 2017 r., II FSK 679/15; z dnia 29 listopada 2012 r., I FSK 91/12; z dnia 26 lutego 2013 r., II FSK 3204/12; z dnia 29 listopada 2012 r., I FSK 91/12 oraz z dnia 19 kwietnia 2011 r., I FSK 637/10). Analizie podlega wówczas przesłanka zachowania "właściwego czasu". W przypadku, gdy przyczyną niewypłacalności jest zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, istotnym elementem ustaleń w sprawie "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest stan regulowania takich zobowiązań, a nie analiza stanu majątkowego spółki (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2019 r. I FSK 188/17). Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że w ocenie organów podatkowych, zaakceptowanej przez Sąd I instancji, z dniem 13 marca 2009 r. rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o upadłość, zaś Spółka złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości w dniu 29 lipca 2011r. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że wniosek o upadłość został złożony we właściwym czasie. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 ust. 1 pkt b) Ordynacji podatkowej nie może zostać uznany za zasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe osób trzecich w sytuacji, w której organ podatkowy nie dołożył starań w poszukiwaniu majątku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, uznając bezpodstawnie, iż egzekucja zobowiązań jest w całości bezskuteczna, należy stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest wykazać bezskuteczność egzekucji za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających tę okoliczność. W rozpoznawanej sprawie bezskuteczność egzekucji została wykazana poprzez wskazanie, że przedmiotowa wierzytelność została zgłoszona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. i ujęta w uzupełniającej liście wierzytelności, jako należność III kategorii, która została zatwierdzona przez sędziego komisarza postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt [...]. Postępowanie upadłościowe ukończono postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt [...] po wykonaniu ostatecznego planu podziału funduszy masy upadłości oraz zaspokojeniu wierzycieli stosownie do planu. Okoliczności te świadczą o bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Należy w tym miejscu podkreślić, że na organie podatkowym ciąży obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji i organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie obowiązku tego dopełniły. W tej sytuacji na organach podatkowych nie ciąży obowiązek poszukiwania majątku spółki, z którego egzekucja mogłaby umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych w części lub w całości. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 pkt c) p.p.s.a. w związku z art. 116 Ordynacji podatkowej nie może zostać uznany za zasadny. Zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie mogą być uznane za zasadne. Z okoliczności sprawy ustalonych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez Sąd I instancji wynika, że Spółka nie wykonywała zobowiązań wobec więcej, niż jednego wierzyciela. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że w tych okolicznościach sprawy Sąd I instancji zaaprobował błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 pr. upadłościowego prowadzące do uznania, że niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ust. 1 pr. upadłościowego ma miejsce również wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań wyłącznie względem jednego wierzyciela. Zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i 2 pr. upadłościowego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się uznaniem organu, iż niewypłacalność opisana w tym ustępie zachodzi wtedy, gdy wskaźniki ekonomiczne w postaci wskaźnika bieżącej płynności oraz wskaźnika ogólnego zadłużenia osiągają takie, a nie inne wartości, jest niezasadny, ponieważ wskaźniki te nie zostały przywołane przez organy jako świadczące o istnieniu przesłanek niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 pr. upadłościowego. Reasumując, należy stwierdzić, iż wyrok Sądu I instancji, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.