II OSK 2801/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 261/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 261/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej "Spółka) na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej "PWINB") z [...] 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych, uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej "PINB") z [...] 2016 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z [...] 2016 r. PINB umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie zamontowania urządzeń radiokomunikacyjnych na wieży stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce ewid. Nr [...] położonej w I. Zamontowane przez Spółkę urządzenia radiokomunikacyjne to trzy anteny na wysokości 35,25 m o azymutach 90, 230 i 320 st. oraz trzy moduły radiowe, poniżej anten, na wysokości ok. 34 m. Wymienione anteny zostały przymocowane bezpośrednio do konstrukcji wieży za pomocą własnych uchwytów. Decyzja PINB została wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w zw. art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "Pr. bud."). Decyzja ta została następnie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzją z 29 grudnia 2016 r. w całości uchylona przez PWINB, który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 261/17, wniosła Spółka, zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."): I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. jak również w zw. z przepisami art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 105 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku: 1. niezastosowania art. 105 § 1 k.p.a. w rezultacie niedostrzeżenia bezprzedmiotowości postępowania legalizacyjnego, w związku z wykazaniem przez organ I instancji, że wskazywana przez wnioskującą o wszczęcie postępowania organizację społeczną nielegalna rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej nie miała miejsca, umorzenie postępowania w sprawie przez organ I instancji było w pełni zasadne, 2. naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji m. in. w wyniku nienależytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: i. pominięcia przy ocenie materiału dowodowego braku sprzeciwu właściwego organu ochrony środowiska wobec dokonanego przez Skarżącą kasacyjnie zgłoszenia emisji zarejestrowanego w Starostwie Powiatowym w K. w styczniu 2014 r. i bezpodstawnego uznania, że organ I instancji nie zweryfikował wpływu montażu urządzeń dokonanych przez Skarżącą kasacyjnie składających się na przedmiotową stację bazową na środowisko, ii. bezpodstawnego uznania, że w wyniku montażu przez Skarżącą kasacyjnie urządzeń radiokomunikacyjnych i antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie doszło do jego przebudowy lub rozbudowy, iii. zaakceptowania działania organu II instancji polegającego na nakazaniu organowi I instancji czynienia samodzielnych ustaleń odnośnie oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na środowisko oraz zgodności z porządkiem planistycznym w sytuacji, w której wobec konieczności interpretacji postanowień obowiązującego planu miejscowego tj. uchwały nr XXXVI/334/06 rady Miejskiej w I. z dnia 13 lutego 2006 r. ("MPZP") w zgodzie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.,), nie ma możliwości wystąpienia sprzeczności przedmiotowej inwestycji z MPZP, a w rezultacie dojścia przez sąd I instancji do błędnego przekonania, że dokonana została przebudowa lub rozbudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 lub 7a Pr. bud., nie zaś zainstalowanie na nim urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych, w oparciu o przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. - co zasadnym czyni zarzut, że wyrok sądu I instancji wydany został po nienależytym zbadaniu materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a jednocześnie czyni zasadnym zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnego i spójnego uzasadnienia stanowiska Sądu I instancji uznającego roboty budowlane wykonane przez Skarżącą kasacyjnie jako wykraczające poza dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud., a więc odpowiadające rozbudowie lub przebudowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 lub 7a ww. ustawy; II. naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 3 pkt 6 oraz 7a oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że organ I instancji powinien dalej prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona rozbudowę lub przebudowę obiektu budowlanego oraz nie podlegała zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, podczas gdy w świetle właściwie dokonanych ustaleń własnych organu II instancji, których prawidłowość potwierdza aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 28 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1325/14) w pełni zasadne było zakończenia postępowania toczącego się przed organem nadzoru budowlanego w trybie art. 48 i nast. Pr. bud. jako bezprzedmiotowego wobec braku samowoli budowlanej, jako że Skarżąca kasacyjnie dokonała zainstalowania elementów wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 nie przekraczających parametru wskazanego w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b), a nie rozbudowy lub przebudowy obiektu zgodnie z definicją wskazaną w art. 3 pkt 6 oraz 7a ww. ustawy; 2. art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z postanowieniami MPZP poprzez niewłaściwe uznanie, że w każdym przypadku dokonywania kontroli stacji bazowej, na którą składają się urządzenia odpowiadające wskazanym w art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud. w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 lit. b) Pr. bud., konieczne jest ustalenie przez organ nadzoru budowlanego wpływu tychże na porządek planistyczny, co w świetle postanowień ww. przepisów i okoliczności faktycznych sprawy jest bezprzedmiotowe, jako że należycie wyłożone postanowienia MPZP nie mogą stanowić przeszkody dla realizacji inwestycji wykonanej przez Skarżącą kasacyjnie; 3. art. 29 ust. 3 Pr. bud. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 112 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej "u.i.o.ś."), § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez zaakceptowanie przez sąd I instancji ich niewłaściwego zastosowania i w rezultacie błędnego uznania przez organ II instancji, że organ I instancji powinien dalej prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona przedsięwzięcie zaliczane do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia oraz przedłożonych przez Skarżącą kasacyjnie, a znajdujących się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji oraz dokonanego do Starosty Powiatu K. zgłoszenia emisji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, uzyskiwanie przez Skarżącą kasacyjnie pozwolenia na budowę w zakresie montażu urządzeń nie było wymagane, a więc wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego było zasadne, a więc utrzymanie przez sąd I instancji decyzji organu II w wyniku oddalenia skargi jest nieuzasadnione; 4. art. 152 w zw. z art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm., dalej "P.o.ś.") poprzez pominięcie, że Skarżąca kasacyjnie dokonała w trybie wymaganym przez ww. przepisy zgłoszenia emisji do właściwego organu ochrony środowiska i zgłoszenie to nie zostało przez ów organ zakwestionowane, a wynika z niego jednoznacznie, że we wszystkich punktach pomiarowych nie zostały przekroczone dopuszczone prawem normy poziomów pól elektromagnetycznych - co słusznie uznał organ I instancji za przesłankę stwierdzenia, iż przedmiotowa stacja bazowa spełnia wymagania w zakresie przepisów dot. ochrony środowiska - a jednocześnie błędnie sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu II instancji, jakoby wyniki w. pomiarów nie mogły być uwzględnione na potrzeby oceny zasadności wszczynania postępowania legalizacyjnego, skoro stanowią realizację obowiązków wynikających z ustawy innej niż ustawa Prawo budowlane. W oparciu o powyższe Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; 2. względnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 105 § 1 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów Spółka upatruje w nieuwzględnieniu skargi na decyzję PWINB, podczas gdy zdaniem Spółki skarga powinna była zostać uwzględniona. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ I instancji nie wykazał, że zamontowanie dodatkowych anten nie stanowiło rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, co następnie miało zostać niedostrzeżone przez PWINB i Sąd I instancji. Podkreślić należy przy tym, że istniejąca stacja została wykonana na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę z 6 października, wydanego przez Starostę K., a użytkowana jest na podstawie decyzji PINB z [...] 2012 r. Z uzasadnienia decyzji PINB nie wynika zaś w żaden sposób, aby organ dokonał ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że zamontowanie anten nie stanowiło przebudowy lub rozbudowy w rozumieniu Prawa budowlanego. Organ I instancji stwierdził jedynie, że w świetle art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud., zgłoszenia wymaga instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, a zatem zainstalowane anteny, jako nieprzekraczające wymienionej wysokości, nie podlegały obowiązkowi zgłoszenia. Organ całkowicie pominął jednak zbadanie okoliczności, czy w wyniku zamontowania przez Spółkę anten nie doszło do zmiany parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Trafnie wskazał PWINB, że na organie ciążył obowiązek dokładnego ustalenia, czy w sprawie miały miejsce wskazane okoliczności. Powyższe stanowisko PWINB zostało słusznie zaakceptowane przez Sąd I instancji, który dodatkowo stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Spółka mogła nie wykonać robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym, lecz roboty polegające na przebudowie lub rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe poglądy PWINB i Sądu I instancji. Uchybienia organu I instancji w zakresie postępowania wyjaśniającego uniemożliwiły zaś ocenę, czy do takiej przebudowy lub rozbudowy doszło. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z przepisów Prawa budowlanego wynika, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. Tymczasem w niniejszej sprawie nie doszło do instalowania tych urządzeń na innym, odrębnym obiekcie budowlanym, ale do montażu dodatkowych anten na przedmiotowym obiekcie budowlanym stanowiącym z antenami całość techniczno-użytkową. Po myśli art. 3 pkt 3 Pr. bud. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolno stojące maszty antenowe. Maszt stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (anteny wraz zasilaniem i oprzyrządowaniem), a zatem instalowanie na maszcie kolejnych anten należy zakwalifikować jako przebudowę bądź rozbudowę obiektu budowlanego podlegającą reglamentacji prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1237/17 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Inaczej rzecz ujmując instalowanie anten na konstrukcjach wsporczych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. ma miejsce wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 pkt 7a Pr. bud. przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wskazanie parametrów charakterystycznych w przywołanym wyżej przepisie ma przy tym charakter jedynie przykładowy, zaś w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej do tego rodzaju parametrów zaliczyć niewątpliwie należy moc EIRP anten zamontowanych na danym obiekcie budowlanym. To właśnie te parametry, w powiązaniu z wysokością obiektu i wysokością zamontowania na nim anten przesądzają tak o wypełnianiu przez daną stację bazową jej funkcji jaką jest emisja i odbiór fal elektromagnetycznych o określonych częstotliwościach, jak i o jej ewentualnym wpływie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich, a więc muszą być uznane za charakteryzujące daną stację. Jeśli zamontowanie na wieży dodatkowych anten nie skutkowałoby zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi zakwalifikowania go jako przebudowy obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musiałoby być kwalifikowane jako jej rozbudowa. W kwalifikowaniu danych robót do kategorii montażu, rozbudowy, bądź przebudowy nie ma przy tym miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. wyroki NSA: z 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08, z 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1297/09, z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1660/10 – dost. w CBOSA). Przypomnieć przy tym należy, że w obowiązującym Prawie budowlanym zasadą jest, że rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych może nastąpić po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, z czego wynika, że wszelkie wyjątki od tej zasady nie mogą być wykładane rozszerzająco (zob. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1389/16, dostępny w CBOSA). Powyższe oznacza, iż nietrafny okazał się zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 3 pkt 6 oraz 7a i art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud. poprzez ich niewłaściwą wykładnię. Ocena dokonana przez organ szczebla powiatowego, że zamontowanie przedmiotowych anten przez Spółkę jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia była zatem przedwczesna i niepoprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Nie ma racji Skarżąca kasacyjnie, że PWINB i Sąd I instancji bezpodstawnie uznali, że w wyniku montażu przez Skarżącą kasacyjnie urządzeń radiokomunikacyjnych i antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie doszło do jego przebudowy lub rozbudowy. Zarówno PWINB, jak i kontrolujący zaskarżoną decyzję Sąd stwierdzili bowiem, że organ I instancji nie ustalił wyczerpująco okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skutkowało to zasadnym uchyleniem decyzji PINB i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. zaistnieje wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z 27 marca 2019 r., II OSK 1046/17, dostępny w CBOSA). Wbrew temu, co twierdzi Skarżąca kasacyjnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie przesądził, czy roboty budowlane wykonane przez Skarżącą kasacyjnie stanowią przebudowę lub rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd wskazał jedynie na zasadność poglądu PWINB, że organ I instancji uchybił przepisom postępowania w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Sąd stwierdził nadto, że w rozpoznawanej sprawie wykonane przez Spółkę roboty budowlane mogły stanowić przebudowę lub rozbudowę. Dopiero zaś po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji możliwe będzie dokonanie oceny, czy przedmiotowe roboty budowlane stanowią przebudowę lub rozbudowę. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest spójne i jednoznaczne oraz pozwala w pełni zrozumieć, jakimi motywami Sąd kierował się przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Podobnie bezzasadne są twierdzenia skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł precyzyjnych wskazań dla organów nadzoru budowlanego odnośnie ponownego prowadzenia postępowania. Na Sądzie obowiązek taki bowiem nie ciążył. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżonym wyrokiem zaś Sąd I instancji oddalił skargę Spółki na decyzję PWINB. Wskazać należy przy tym, że decyzja PWINB, na którą skargę oddalił Sąd I instancji, zawiera wyraźne i szczegółowe wytyczne dla organu I instancji w zakresie ponownego rozpatrywania sprawy. Ze względu na uchybienia organu I instancji dotyczące prawidłowego przeprowadzenia wyjaśniającego, przedwczesne byłoby rozpatrywanie zarzutów naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z postanowieniami planu miejscowego. Bez prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego nie jest bowiem możliwe przesądzenie, czy roboty budowlane przeprowadzone przez Spółkę stanowią przebudowę lub rozbudowę. W konsekwencji uniemożliwia to także rozpoznanie zarzutów naruszenia przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Analogicznie odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 3 Pr. bud. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 112 u.i.o.ś., § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia powyższych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje bowiem, że dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoli na ustalenie, czy inwestycja polegająca na montażu przez Spółkę dodatkowych urządzeń radiokomunikacyjnych stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak zaś wskazano powyżej, w rozpoznawanej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez PINB dotknięte było wadami skutkującymi uchyleniem decyzji PINB. Nie ma zatem racji Spółka, że PWINB i Sąd I instancji uznali, że organ I instancji powinien dalej prowadzić postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do wymienionej inwestycji, tak jakby stanowiła ona jedno z wskazanych wyżej przedsięwzięć. Zarówno PWINB, jak i Sąd I instancji nie przesądzili bowiem o powyższej okoliczności. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 152 w zw. z art. 122a P.o.ś. Zasadnie bowiem wskazał Sąd I instancji, że zgłoszenie dokonane na podstawie przepisów Prawa ochrony środowiska stanowi realizację obowiązków inwestora z zakresu zwykłego korzystania ze środowiska. Tak dokonane zgłoszenie nie ma jednak wpływu na obowiązki wynikające z Prawa budowlanego, w tym w szczególności z art. 28 ust. 1 Pr. bud. Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela przy tym stanowisko Sądu I instancji, że dokonanie zgłoszenia w trybie art. 152 P.o.ś. nie legalizuje robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ustalenie, że inwestor uczynił zadość obowiązkom wynikającym z przepisów Prawa ochrony środowiska nie oznacza, że na inwestorze nie ciążą obowiązki wynikające z innych ustaw, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Mając na uwadze wymienione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.