II OSK 2669/15

Dnia 21 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 164/15 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 17 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 164/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Siedlce z dnia [...] października 2014 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę linii energetycznej SN 15 kV wybudowanej w warunkach samowoli budowlanej nad działką oznaczoną nr [...], stanowiącą własność Z. H. Jak wynika z treści powyższych decyzji podstawę ich wydania stanowiło ustalenie organów, że zrealizowana w latach 1976 – 1978 przez poprzednika prawnego skarżącej linia energetyczna wybudowana została bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, że na wniosek Zakładu [...] Prezydent Miasta Siedlce decyzją z [...] stycznia 1976 r. zatwierdził plan realizacyjny remontu kapitalnego linii SN 15 kV GPZ – Siedlce oraz budowę stacji transformatorowych (m. in. [...]). Decyzja ta jednak, jak uznały organy, nie dawała podstaw do realizacji inwestycji, zwłaszcza że stosownie do art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm. ) wobec nie uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, utraciła ważność. Organy administracji publicznej badały zatem sprawę stosownie do przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r, poz. 267 ze zm.) pod kątem przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., stanowiącego że "obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają rozbiórce jeżeli: 1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub 2) powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowanych dla otoczenia". W wydanych w sprawie decyzjach organy przyjęły, że obowiązujący w dacie realizacji budowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Siedlcach nr [...] z [...] września 1968 r., najprawdopodobniej dopuszczał możliwość realizacji linii energetycznej w zabudowie mieszkaniowej, a w związku z tym wykluczyły zaistnienie przesłanki, o której mowa w punkcie 1 cytowanego wyżej przepisu. Przyjęły natomiast, że z uwagi na rozmiary działki Z. H., zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej obiekt – linia energetyczna – powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, co w świetle punktu 2 powołanego przepisu uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki. Spełnienie tej przesłanki, jak wynika z dokumentacji sprawy, organy ustaliły na podstawie dokumentu, jaki w toku postępowania administracyjnego przedłożył na rozprawie administracyjnej w dniu 10 stycznia 2012 r. Z. H.– właściciel działki nr [...] – tj. opinii z 8 kwietnia 2011 r. opracowanej przez inż. J. K. na temat zgodności usytuowania linii energetycznej z obowiązującymi regulacjami prawnymi i normami technicznymi. W jej wnioskach wskazano, że linia energetyczna uniemożliwia zabudowę działki i konieczna jest jej przebudowa na kablową. Konfrontując treść tej opinii z zastrzeżeniami inwestora, organy ostatecznie uznały ten dokument za miarodajny dowód dla przyjęcia, że zrealizowana linii energetyczna powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowanych dla otoczenia w szczególności – działki Z. H. Należy wskazać, że w toku prowadzonego od 2008 r. postępowania w sprawie, organy administracji publicznej kilkukrotnie podejmowały różne rozstrzygnięcia, w tym o odmowie wydania nakazu rozbiórki lub nakazie przebudowy linii energetycznej (decyzja organu I instancji nr [...] z [...] listopada 2008 r. uchylona decyzją organu II instancji nr [...] z [...] marca 2009 r., następnie – decyzja organu I instancji nr [...] z [...] lutego 2010 r., utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją nr [...] z [...] listopada 2010 r., a które następnie zostały uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 19 lipca 20011 r. o sygn. akt VII SA/Wa 193/11, a w następnej kolejności decyzja organu I instancji z [...] marca 2012 r. nr [...] uchylona przez organ II instancji decyzją nr [...] z [...] maja 2012 r. oraz następnie decyzja organu I instancji nr [...] z [...] grudnia 2012 r., utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2013 r., które to decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 14 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2262/13). Wszystkie one opisane zostały w rozstrzygnięciach organów i Sądu I instancji. Istotne jest, że dwukrotnie były one przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w sprawach o sygnaturach podanych wyżej - VII SA/Wa 193/11 i VII SA/Wa 2262/13. Ocena prawna wyrażona wówczas w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie także została szczegółowo i obszernie przywołana w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W pierwszym wyroku dotyczącym decyzji organu II instancji z [...] listopada 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie nakazu rozbiórki Sąd ten jednoznacznie przesądził o zaistnieniu w sprawie samowoli budowlanej. Stwierdził, że "skoro samowolnej budowy spornej inwestycji inwestor dokonał w 1978 r. – jak słusznie ustaliły organy, to w niniejszej sprawie – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zastosowanie znajdowała ustawa z 1974 r.". Powodem uchylenia decyzji była wówczas konieczność dokonania oceny, czy w związku z budową linii energetycznej zabudowa działki stała się niemożliwa lub znaczenie ograniczona. W zaleceniach dla organów co do dalszego postępowania Sąd nakazał zbadanie przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 poprzednio obowiązującej regulacji i wyraził pogląd, że przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia będzie spełniona także wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Organ administracji publicznej orzekający w sprawie, jak wskazał wówczas Sąd, musi zbadać i wskazać, czy zabudowa sąsiedniej działki stała się rzeczywiście niemożliwa lub czy nastąpiło znaczne jej ograniczenie. Natomiast w drugim z wyroków o sygnaturze VII SA/Wa 2262/13, uchylając decyzję organu odwoławczego z [...] sierpnia 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2012 r. o odmowie wydania nakazu rozbiórki Sąd stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji błędnie przyjęły niespełnienie warunku z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Nawiązując do swojego wcześniejszego orzeczenia z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 193/11 wskazał: "Wbrew jednoznacznemu zaleceniu i wskazaniu co do dalszego postępowania, organy przy ocenie przesłanki pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, którą należy rozumieć jako sytuację, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości uznały, że nie zachodzi ta przesłanka. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika wręcz coś odmiennego: skarżący posiada działkę budowlaną, która zgodnie z miejscowym prawem nie może zabudować właśnie ze względu na zabudowę jej linią energetyczną, wybudowaną w warunkach samowoli budowlanej. Fakt usytuowania istniejącego budynku nie może przecież ograniczać uprawnień właściciela działki. Z opinii przedstawionej przez skarżącego wynika jednoznacznie, że linia SN 15kV przebiegająca nad działką uniemożliwia zabudowę działki. Również z opinii Zakładu [...] wynika, że przy liniach SN=15kV nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa. Należy powtórzyć stwierdzenie z wyroku z dnia 19 lipca 2011 r., że celem art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. jest bowiem uniemożliwienie sprawcom samowoli budowlanej ominięcie obowiązujących przepisów prawa materialnego, w tym także przepisów prawa cywilnego, regulujących stosunki własności. Interes społeczny i słuszny interes właścicieli nieruchomości wymaga, aby realizacja samowoli budowlanej nie stawiała sprawcy takiej samowoli w sytuacji lepszej, niż inwestorów budujących zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie, sprawca samowoli budowlanej znajduje się w lepszej sytuacji niż właściciel nieruchomości na której dokonano samowoli budowlanej". Organy administracji, orzekając o rozbiórce oraz Sąd I instancji, oddalając skargę w niniejszej sprawie, wskazały na swoje związanie ww. wyrokami WSA w Warszawie stosownie do przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd I instancji uznał, że decyzje organów nadzoru budowlanego, w tym zaskarżona decyzja organu odwoławczego, są prawidłowe. Wyjaśnił, że organy uwzględniły jego wcześniejsze zalecenia zawarte w prawomocnych wyrokach, a także interpretację prawa i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z zaleceniami obowiązane były rozpatrzeć sprawę w trybie przepisów ustawy z 1974 r., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Tak też uczyniły, opierając się w tym zakresie na zgromadzonym materiale dowodowym, biorąc przy tym pod uwagę ocenę Sądu odnoszącą się do tego materiału, a wyrażoną w wyroku z dnia 14 lutego 2014 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2262/13. Sąd stwierdził, że nie znalazł podstaw, aby zarzucić organom orzekającym w sprawie nie wykonanie wytycznych z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, tym bardziej w sytuacji, gdy do akt sprawy wpłynęła z inicjatywy uczestnika postępowania opinia w ww. zakresie, sporządzona przez mgr inż. J. K. Sąd I instancji stwierdził, że opinia ta ma walor dokumentu prywatnego, nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. jednak stanowi jeden z dowodów w sprawie, podlegający ocenie, która została przez organy administracji dokonana. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi, kwestionujących wiarygodność ww. opinii prywatnej oraz wskazujących na potrzebę przeprowadzenia kolejnej opinii biegłego w trybie art. 84 k.p.a. Sąd zauważył, że kwestionowana opinia z 8 kwietnia 2011 r. (uzupełniona oświadczeniem jej autora z 27 maja 2011 r.), została złożona do akt przez Z. H. już w 2011 r., to zaś oznacza, że skarżąca miała dość dużo czasu, aby podważyć tę opinię kontrdowodem o tej samej wartości (dotyczącym tej samej materii). W konsekwencji, w świetle powyżej poczynionych spostrzeżeń, Sąd nie znalazł podstaw, by uznać, że organy orzekające nie mogły oprzeć się w sprawie na wnioskach końcowych wynikających z dokumentu sporządzonego przez mgr. inż. J. K. W skardze kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w L. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie narusza: 1. art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w sytuacji, gdy brak było podstaw faktycznych do orzeczenia nakazu rozbiórki, 2. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że opinia autorstwa J. K. jest opinią w rozumieniu tego przepisu, 3. art. 7 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym stanu pierwotnego w odniesieniu do którego należy badać sposób wykonania inwestycji, a także ustalenia terminu wykonania prac, a także zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego powołanego przez organ na okoliczność zastrzeżeń inwestora do opinii autorstwa J. K., 4. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niepełnym uzasadnieniu prawnym i braku odniesienia się do zastrzeżeń skarżącego, oraz II. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a., poprzez niewzięcie przez Sąd I instancji pod uwagę całego zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy, III. naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 5 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 170/05, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z 4 stycznia 2007 r., II OSK 126/06 jest oceną prawną i zawiera wskazania co do dalszego procedowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w niniejszej sprawie nie przeprowadzono właściwego postępowania w kierunku ustalenia, czy rzeczywiście realizacja inwestycji dokonana została bez pozwolenia na budowę. Organy nie zbadały przy tym, czy zgodnie z ówczesnymi przepisami pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie wydał organ wskazany w art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., np.: Okręgowa Dyrekcja Rozbudowy Miast i Osiedli. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Siedlce z [...] stycznia 1976 r. zatwierdzającej plan realizacyjny remontu linii energetycznej, a także w związku z wydaniem decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości Z. H. na potrzeby jej realizacji. W konsekwencji, już na podstawie tych decyzji nie sposób przyjąć, że inwestycja została zrealizowana w warunkach samowoli. Ustosunkowując się natomiast do naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że przyjęcie tej przesłanki jedynie w oparciu o wnioski wynikające z prywatnego dowodu – opinii J. K., co do której skarżąca konsekwentnie zgłaszała zastrzeżenia, a także z pominięciem innych dowodów w sprawie, zwłaszcza opinii Z. S., prowadzi do wniosku, iż nastąpiło to z naruszeniem przepisów postępowania, czego nie dostrzegł Sąd I instancji w wydanym wyroku. Skarżąca przypomniała jednocześnie, że dopiero w wyniku uchwalenia w 1968 r. szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego działka Z. H. stała się działką budowlaną, a wcześniej miała charakter rolniczy. Wybudowanie linii energetycznej było też przedmiotem ustaleń w tym planie. Natomiast, zarządzenie Naczelnika Miasta Siedlce z 26 października 1974 r. nie odnosiło się do ulicy S. W konsekwencji, zdaniem skarżącej kasacyjnie, pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia nastąpiło w skutek ustaleń ww. planu, gdyż wprowadzał on nowe elementy przestrzeni w postaci infrastruktury energetycznej. W tym kontekście, opinia J. K. jest całkowicie niemiarodajna, gdyż analizuje wyłącznie warunki techniczne, wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), pomijając przepisy obowiązujące w dacie budowy linii energetycznej. Wreszcie skarżąca wskazała, że pogorszenie warunków użytkowanych dla otoczenia nie wynika z faktu realizacji linii energetycznej, lecz z gabarytów działki nr [...], której szerokość wynosi 9,8 m, zaś linia zabudowy – wynikająca z ustaleń obowiązującego miejscowego planu - wynosi 5 m od granicy z ulicą. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom autora opinii J. K., usytuowanie istniejącego budynku na działce o nr [...] nie może wyznaczać linii zabudowy dla działki nr [...] z uwagi na to, że działka ta nie przylega do ul. S. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Podobnie uczestnik postępowania Z. H. domagał się oddalenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji orzekały w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w dwóch wyrokach wydanych w sprawie dotyczącej rozbiórki fragmentu linii średniego napięcia, tj. wyroku z 19 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 193/11 oraz wyroku z 14 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2262/13. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie, gdyż kontrola sądu administracyjnego w odniesieniu do decyzji wydanych w następstwie wcześniejszego jego orzeczenia czy też orzeczeń, w pierwszej kolejności obejmuje zbadanie czy organy administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę uwzględniły jego wcześniejszą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Uchybienie przez organ obowiązkowi bezwzględnego podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny stosownie do art. 153 P.p.s.a. świadczy o wadliwości wydanej decyzji bez względu na prawidłowość tej oceny i zaleceń. Z powyższych względów w procedurze sądowoadministracyjnej nie obowiązuje zakaz wnoszenia środków zaskarżenia od wyroku sądu I instancji, którego sentencja odpowiada żądaniu strony, natomiast uzasadnienie nie podziela jej argumentów w kwestiach prawnych istotnych dla sprawy w dalszym toku postępowania. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie miały dwa wyroki przedstawione w opisie stanu sprawy. W pierwszym z nich przesądzono, że linia energetyczna nad działką nr [...] została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Pomimo że od czasu wydania tego wyroku upłynęło niemal sześć lat (wyrok z dnia 19 lipca 2011 r.) skarżąca jako inwestor nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów wskazujących na zmianę stanu faktycznego sprawy, żadnych dokumentów świadczących o legalności zrealizowanej w latach 1976-1978 inwestycji ponadto co już znajdowało się w aktach sprawy, a co było objęte oceną w wyroku z dnia 19 lipca 2011 r. o sygnaturze VII SA/Wa 193/11. Zarówno decyzja lokalizacyjna, jak i decyzja o czasowym zajęciu nieruchomości na potrzeby realizacji linii, na które powołuje się skarżąca w skardze kasacyjnej na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. znajdowała się w aktach sprawy administracyjnej już w chwili wyrokowania w sprawie VII SA/Wa 193/11. Podobnie zresztą jak opinia J. K. będąca podstawą skonstruowania pozostałych podstaw skargi kasacyjnej (pkt I. 2, 3, 4 oraz pkt II). Opinia ta wraz z pozostałym materiałem znajdującym się w aktach sprawy była z kolei przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 r. o sygnaturze VII SA/Wa 2262/13 w której przesądzono o spełnieniu przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r. materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uległ poszerzeniu o jakiekolwiek dowody mogące rzutować na stanowisko Sądu, stąd nie było jakichkolwiek podstaw do odstąpienia przez organy od wiążącej je oceny prawnej wyrażonej w wyroku o sygnaturze VII SA/Wa 2262/13. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje, że są one w istocie spóźnione, gdyż ewentualnie powinny być podniesione w ramach skarg kasacyjnych wywiedzionych od wcześniejszych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy czym zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. powinien być skierowany przeciwko wyrokowi z dnia 19 lipca 2011 r., a pozostałe zgłoszone w punkcie II i III skargi kasacyjnej odnoszące się do oceny materiału dowodowego i wniosków płynących z opinii J. K. przeciwko drugiemu z przedstawionych wyroków. Nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. i to nie tylko z tego względu, że wymienione w tej podstawie skargi kasacyjnej wyroki o sygnaturach VII SA/Wa 170/05 i II OSK 126/06 w ogóle nie dotyczyły sprawy administracyjnej w przedmiocie rozbiórki linii energetycznej przebiegającej nad działką nr [...], lecz stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jak się następnie okazało, innej linii energetycznej. Naruszenie art. 153 P.p.s. nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wstąpiłoby ono natomiast niewątpliwie w przypadku uwzględnienia stanowiska i argumentacji skarżącej przedstawionej w jej skardze wniesionej do Sądu I instancji i w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Z tych względów, nie stwierdzając ponadto wadliwości branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.), orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej stosownie do art. 184 P.p.s.a.