I SA/Gd 577/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na informację Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania z dnia 13 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny projektu oddala skargę. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako "Skarżący") w dniu 15 listopada 2016 r. złożył wniosek o dofinansowanie operacji pt. "Zakup środków trwałych i utworzenia nowych miejsc pracy w celu wprowadzenia na rynek [...]" (dalej jako "operacja") w ramach konkursu dla Poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej jako "Program"). Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. Lokalna Grupa Działania (dalej jako "LGD") poinformowała Skarżącego, że w wyniku przeprowadzonej oceny operacji nie została ona wybrana do dofinansowania, ponieważ nie jest zgodna z Lokalną Strategią Rozwoju (dalej jako "LSR"), w tym z warunkami udzielenia pomocy z uwzględnieniem przepisów prawa (zgodność z Programem), bowiem wnioskodawca nie wykazał, że planuje utrzymanie już istniejących miejsc pracy, a także w rachunku zysków i strat w roku "n" nie uwzględnił przychodów i kosztów oraz we wskaźniku rentowności w roku "n" wpisał myślnik. Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. wniósł do Zarządu Województwa protest od negatywnej oceny operacji, w zakresie kryteriów: operacja jest uzasadniona ekonomicznie i będzie realizowana zgodnie z biznesplanem; operacja zakłada utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji; prawidłowość określenia przychodów i kosztów oraz wskaźnika rentowności operacji. Zarząd Województwa pismem z dnia 17 lutego 2017 r. poinformował Skarżącego o uwzględnieniu protestu w zakresie zasadności jego złożenia i przekazaniu sprawy LGD w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu. Pismem z dnia 13 marca 2017 r. LGD poinformowała Skarżącego, że w wyniku ponownej oceny operacji nie została ona wybrana do dofinansowania w ramach Lokalnej Strategii Rozwoju 2016-2023 (dalej jako "LSR"). W uzasadnieniu podano, że operacja została uznana za niezgodną z LSR, gdyż nie spełniła następującego warunku udzielenia pomocy z uwzględnieniem przepisów prawa (zgodność z Programem): "operacja zakłada utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia w którym upłynie 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej". W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z instrukcją zawartą w załączniku nr 2 do wytycznych w zakresie jednolitego i prawidłowego wykonywania przez lokalne grupy działania zadań związanych z realizacją strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, odpowiedź NIE zaznacza się gdy "możliwe jest udzielenie jednoznacznej negatywnej odpowiedzi lub na podstawie dostępnych informacji i dokumentów nie można potwierdzić spełnienia danego kryterium". Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o przyznanie pomocy "moment bazowy będzie stanowił punkt odniesienia do weryfikacji na dalszym etapie realizacji operacji oraz w okresie utrzymania zobowiązań, czy w związku z realizacją operacji nie zostało utworzone/utrzymane miejsce pracy i nie nastąpił wzrost zatrudnienia." Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o płatność "w przypadku, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, należy utrzymać utworzone miejsca pracy / miejsca pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne (w odniesieniu do momentu bazowego), przez co najmniej 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej." LGD podniosła, że określenie momentu bazowego stanowi podstawę do weryfikacji, czy będzie spełniony warunek określony w karcie oceny zgodności z Programem: "operacja zakłada utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia w którym upłynie 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej". W związku z tym, że Skarżący nie podał liczby istniejących miejsc pracy planowanych do utrzymania przez wskazany okres ani we wniosku ani w żadnym dokumencie załączonym do wniosku, nie było podstawy do uznania spełnienia powyższego warunku. Dodatkowo, Skarżący w pkt VIII Biznesplanu jednoznacznie na pytanie "Realizacja operacji spowoduje utrzymanie miejsc pracy" wybrał odpowiedź NIE, nie podając jednocześnie liczby planowanych do utrzymania miejsc pracy. LGD nie ma prawa podważać prawdziwości informacji podawanych przez Skarżącego, które stanowią oświadczenie woli, potwierdzone własnoręcznym podpisem. W związku z powyższym, LGD nie ma możliwości jednoznacznego zaznaczenia odpowiedzi TAK oceniając w/w warunek w karcie weryfikacji zgodności operacji z warunkami przyznania pomocy określonymi w Programie. W odniesieniu do warunku "operacja jest uzasadniona ekonomicznie i będzie realizowana zgodnie z biznesplanem", LGD uznała wyjaśnienia Skarżącego odnoszące się do ponoszenia kosztów w roku "n" oraz przyjęło założenie, że dane dla roku n+3 są identyczne, jak dla poprzednich lat, a tym samym uznało, że operacja jest uzasadniona ekonomicznie. Na powyższą negatywną ponowną ocenę projektu Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez LGD oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 21 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r. poz. 378 – dalej jako "ustawa o rozwoju lokalnym") poprzez dokonanie ponownej negatywnej oceny wniosku Skarżącego i ustalenie, że nie spełnia on warunków udzielenia pomocy z uwzględnieniem przepisów prawa (zgodności z Programem) w sytuacji, gdy z treści wniosku, jak i treści protestu stanowiącego wyjaśnienie zapisów wniosku wynika, że warunki te zostały spełnione. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wprawdzie w pkt VIII biznesplanu "realizacja operacji spowoduje utrzymanie miejsc pracy" zaznaczył opcję NIE, zaś w sekcji B.III pkt 7.3.5 wniosku jako planowany docelowy stan zatrudnienia osiągnięty w wyniku realizacji operacji wpisał "2", jednakże w złożonych dokumentach Skarżący zawarł następujące informacje: - sekcja II p. 2.3 biznesplanu – "w wyniku realizacji projektu Wnioskodawca planuje zatrudnić dodatkowo dwóch pracowników"; - w sekcji V p. 5.2 biznesplanu – "w ramach realizacji inwestycji spółka zamierza zwiększyć liczbę zasobów ludzkich o dwóch nowych pracowników, stwarzając dodatkowe miejsca pracy"; - w sekcji VIII biznesplanu Skarżący określił nazwę dwóch stanowisk pracy oraz rodzaj zatrudnienia, które powstaną w wyniku realizacji operacji. Informacje te potwierdzają, że celem Skarżącego jest rozwój spółki, z którym wiąże się zwiększenie stanu zatrudnienia. Co więcej, z istoty warunków tego konkursu wynika, że wnioskodawcy chcąc uzyskać dofinansowanie musieli utrzymać stan zatrudnienia oraz zatrudnić dodatkowo 2 osoby na okres minimum 3 lat. Wskazanie, że nie przewiduje się utrzymania zatrudnienia byłoby sprzeczne z interesem wnioskodawcy, bowiem dyskwalifikowałoby go. Skarżący wskazał, że opcja NIE została zaznaczona omyłkowo, zaś wpisanie docelowego stanu zatrudnienia osiągniętego w wyniku realizacji operacji jako liczby 2 dotyczyło stanu zatrudnienia osób, których zatrudnienie nastąpiło w wyniku realizacji operacji. Zdaniem Skarżącego doszło do zwykłej pomyłki i różnej interpretacji objaśnień do wniosku. LGD uznała, że realizacja operacji przyczyni się do realizacji celów ogólnych i szczegółowych LSR, tj. "cel szczegółowy 2.1. Wsparcie przedsiębiorczości oraz tworzenia i utrzymania miejsc pracy" oraz "przedsięwzięcie 2.1.1. Tworzenie i utrzymanie miejsc pracy przez wsparcie zakładania i rozwoju działalności gospodarczej", tym samym uznała, że przyczyni się ona do tworzenia i utrzymania miejsc pracy. Skarżący wskazał, że w przypadku pojawienia się takich wątpliwości, które zdają się być wynikiem omyłki, LGD mogła i powinna była wezwać Skarżącego do wyjaśnienia tych kwestii, a nawet jeśli tego nie zrobiła, to po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania dysponowała wyjaśnieniami Skarżącego, co do których nie można mieć wątpliwości, że są prawdziwe. Tym bardziej, że wyjaśnienia co do kosztów zawarte w proteście LGD uwzględniła. Mimo to LGD w zaskarżonym rozstrzygnięciu podtrzymuje, że Skarżący świadomie zaznaczył opcję NIE i nie ma zamiaru utrzymać miejsc pracy. Oznaczałoby to, że po realizacji projektu Skarżący zredukowałby stan zatrudnienia do 2 osób, a więc o 10 miejsc pracy. Przyznanie się do takich planów we wniosku o uzyskanie dofinansowania w sytuacji, gdy warunkiem koniecznym jego uwzględnienia jest deklaracja utrzymania miejsc pracy, jest nielogiczne. Jest to po prostu efekt pomyłki Skarżącego. W ocenie Skarżącego, postępowanie LGD cechuje zbyt duży formalizm, który ustępuje zasadom logicznego rozumowania. Zaś projekt Skarżącego pozwala na stwierdzenie, że jego realizacja pozwoli na rozwój i podniesienie o więcej niż 2 miejsca pracy stanu zatrudnienia w niedługim czasie. W odpowiedzi na skargę LGD, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. – dalej jako "ustawa wdrożeniowa"), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1, 2 i 5 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, wraz z kompletną dokumentacją, sąd zaś rozpoznaje skargę w w/w zakresie. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie wdrożeniowej do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. W związku z powyższym, niniejsza sprawa podlegała kognicji Sądu. Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi należy wskazać, że reguły przyznawania pomocy publicznej beneficjentom przy realizacji polityki spójności są ściśle sformalizowane dlatego, że jest to polityka reglamentowana i celowa, stąd również kontrola sądu administracyjnego w takich sprawach ma charakter szczególny i została w ustawie wdrożeniowej sformalizowana w stopniu większym, niż w innego rodzaju sprawach pozostających w kognicji sądu administracyjnego. Kontrolując zgodność z prawem wydanej przez instytucję organizującą i przeprowadzającą konkurs oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 353/17, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy zasadności ponownej negatywnej oceny złożonego przez Skarżącego wniosku o dofinansowanie z uwagi na niespełnienie kryterium utrzymania miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji. Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie przeprowadzone jest w oparciu o reguły, które w niniejszej sprawie określa ustawa wdrożeniowa, ustawa o rozwoju lokalnym oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1570 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie"). Zgodnie z treścią art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Natomiast zgodnie z treścią art. 22 ustawy o rozwoju lokalnym, LGD dokonuje oceny zgodności operacji z LSR, wybiera operacje oraz ustala kwotę wsparcia (ust. 1), zaś przez operację zgodną z LSR rozumie się operację, która zakłada realizację celów głównych i szczegółowych LSR, przez osiąganie zaplanowanych w LSR wskaźników oraz jest zgodna z programem, w ramach którego jest planowana realizacja tej operacji (ust. 2). Wskazać należy, że Lokalna Strategia Rozwoju na lata 2016-2023 za cel ogólny przyjęła przyspieszenie rozwoju gospodarczego przez wykorzystanie lokalnych zasobów (2), za cel szczegółowy przyjęła wsparcie przedsiębiorczości oraz tworzenia i utrzymania miejsc pracy (2.1), natomiast za przedsięwzięcie przyjęła tworzenie i utrzymanie miejsc pracy przez wsparcie zakładania i rozwoju działalności gospodarczej (2.1.1). Przywołane rozporządzenie, w § 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c stanowi, że pomoc na operację w zakresie rozwoju przedsiębiorczości na obszarze wiejskim objętym LSR przez rozwijanie działalności gospodarczej, jest przyznawana, jeżeli operacja zakłada m.in.: a) utworzenie co najmniej jednego miejsca pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem realizacji operacji, a osoba, dla której zostanie utworzone to miejsce pracy, zostanie zatrudniona na podstawie umowy o pracę lub spółdzielczej umowy o pracę, oraz b) utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia, w którym upłyną 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej. Podstawę do oceny operacji pod kątem spełnienia warunków przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 stanowią wytyczne nr 2/1/2016 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie jednolitego i prawidłowego wykonywania przez lokalne grupy działania zadań związanych z realizacją strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach działania "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020" (dalej jako "wytyczne"). W wytycznych wskazano, że przed przystąpieniem do wyboru operacji należy dokonać wstępnej oceny wniosków o przyznanie pomocy, w tym oceny zgodności operacji z LSR, w zakresie m.in. realizacji przez operację celów głównych i szczegółowych LSR, przez osiąganie zaplanowanych w LSR wskaźników. Operacje, które nie spełniają warunków wstępnej oceny wniosków o przyznanie pomocy nie podlegają wyborowi. LGD weryfikuje zgodność operacji z Programem zgodnie z procedurą określoną w LSR oraz przy zastosowaniu karty weryfikacji, w ramach której konieczne jest uwzględnienie także punktów kontrolnych ujętych w załączniku nr 2 do wytycznych. W informacji na temat sposobu wypełniania karty wskazano, że odpowiedzi NIE udziela się w przypadku jednoznacznej negatywnej odpowiedzi lub gdy na podstawie dostępnych informacji i dokumentów nie można potwierdzić spełnienia danego kryterium. Ponowna ocena projektu, dokonana wskutek uwzględnienia protestu Skarżącego i przekazania sprawy LGD do powtórnego rozpatrzenia, również podlega powyższym zasadom. Zgodnie z art. 58 ust. 3 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów wyboru projektów i zarzutów o charakterze proceduralnym. Wskazać przy tym należy, że skoro przedmiotem postępowania regulowanego przywołaną ustawą wdrożeniową oraz ustawą o rozwoju lokalnym jest ocena projektu, to uzasadnione jest twierdzenie, że właściwa instytucja (tu: LGD) jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 61/17). Instytucja ta nie może więc wykraczać poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy, kształtujących przedmiotowo istotne – w kontekście wymogów danego konkursu – elementy projektu, czyniąc przedmiotem oceny elementy nie wynikające z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. W konsekwencji powyższego nie jest również zobowiązana do dokonywania ustaleń, czy też poszukiwania innych, niż wskazane przez wnioskodawcę argumentów, twierdzeń, czy też danych, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru do dofinansowania. Byłoby to nie do pogodzenia z istotą oraz logiką omawianego postępowania, które jest postępowaniem konkursowym. Skoro więc warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia – a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia – jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. Zadaniem instytucji jest bowiem ocena spełnienia przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę. Istota postępowania, którego uczestnikiem był Skarżący, sprowadza się do konkursu, w którym premiowane winny być wnioski najlepiej sporządzone i najlepiej wpisujące się w cel danego programu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 461/16). To na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Zaznaczyć wypada także, że Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji czy niespójność lub niejednoznaczność danych w niej podanych, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie, a taki wniosek musi zostać odrzucony (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 793/16). Należy podkreślić, że zasady konkursu są identyczne dla wszystkich ubiegających się o dofinansowanie realizacji projektu i żaden z podmiotów nie może samodzielnie, bez podstawy prawnej, nie podawać wymaganych informacji, podawać informacje wewnętrznie sprzeczne lub domagać się wyinterpretowania wymaganych treści przez organ. Oceniający bowiem nie może domyślać się tych informacji, czy też poszukiwać podstaw prawnych w braku odpowiedzi na konkretnie zadane pytania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 461/16). Sąd wskazuje, że w rozpatrywanej sprawie organ oceniający wskazał wnioskodawcom wymogi dokumentacji aplikacyjnej oraz konieczność jej starannego sporządzenia. Do ogłoszenia o naborze dodano bowiem komunikat dla wnioskodawców, w którym m.in. podkreślono istotę kompletności wniosku i spójności danych w nim zawartych, wskazując, że: LGD ocenia projekt na podstawie złożonych dokumentów; jednym z elementów oceny jest weryfikacja zgodności operacji z warunkami przyznania pomocy określonymi w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020; oceny tej LGD dokonuje za pomocą karty weryfikacji (której treść udostępniono); zgodnie z przyjętymi przez LGD kryteriami oceny i wyboru operacji w ramach LSR, jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy oraz w biznesplanie czy w innych dokumentach załączonych do wniosku o przyznanie pomocy występują rozbieżne, sprzeczne ze sobą informacje, adekwatnych punktów w danym kryterium nie przyznaje się; jeżeli wnioskodawca ma przygotowaną dokumentację to w biurze LGD może sprawdzić jej poprawność i kompletność. Co więcej, LGD udostępniło również instrukcję wypełniania wniosku o przyznanie pomocy na operacje w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", z wyłączeniem projektów grantowych oraz operacji w zakresie podejmowania działalności gospodarczej, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 (dalej jako "instrukcja"). W instrukcji tej wskazano, że w sekcji III "opis planowanej operacji" należy wpisać odpowiednio w pola: 1.1 –1.3 Cel ogólny LSR, Cel(e) szczegółowy(e) LSR oraz Przedsięwzięcia LSR, w które wpisuje się operacja; elementy te zostały ujęte w LSR, w tym zostały upublicznione na stronie internetowej LGD łącznie z Ogłoszeniem o naborze wniosków (należy przepisać ww. elementy z LSR). Natomiast odnośnie pola 1.4. "uzasadnienie zgodności z celami LSR i kryteriami wyboru operacji przez LGD" w instrukcji wskazano, iż należy krótko i zwięźle uzasadnić zgodność operacji z celami LSR i kryteriami wyboru operacji przez LGD; należy wskazać powiązanie pomiędzy celami oraz przedsięwzięciami określonymi w polach 1.1-1.3 a potrzebą realizacji operacji; wskazać należy także zgodność operacji z określonymi przez LGD kryteriami wyboru operacji, a najważniejsze jest wskazanie, w jakim stopniu realizacja operacji przyczyni się do realizacji celów określonych w LSR; opis zawarty w tym polu będzie wykorzystany przez LGD podczas oceny operacji pod kątem zgodności z LSR oraz kryteriami wyboru. W zakresie pola 7.1 wyjaśniono, że przy określaniu wskaźnika "Liczba utworzonych miejsc pracy" należy wskazać liczbę planowanych do utworzenia etatów. Odnośnie pola 7.3 "wliczenie wartości początkowej dla wskaźnika liczba utworzonych miejsc pracy" wskazano, iż obliczony moment bazowy będzie stanowił punkt odniesienia do weryfikacji na dalszym etapie realizacji operacji oraz w okresie utrzymania zobowiązań, czy w związku z realizacją operacji nie zostało utworzone / utrzymane miejsce pracy i nie nastąpił wzrost zatrudnienia. W sekcji B VII "informacja o załącznikach" odnośnie pola 7. "dokumenty identyfikujące dotychczas istniejące miejsce pracy wraz z uzasadnieniem dla jego utrzymania (w przypadku, gdy podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy w związku z realizacją operacji planuje utrzymanie miejsc(a) pracy)" wskazano, że w przypadku realizacji operacji w zakresie innym niż określony w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i c rozporządzenia, w którym utrzymanie miejsca pracy nie jest elementem warunkującym wypłatę pomocy, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma możliwość zadeklarowania, iż w ramach realizacji operacji utrzyma istniejące miejsce(a) pracy. Deklaracja będzie podlegać rozliczeniu w ramach wniosku o płatność. W przypadku zadeklarowania, że w ramach realizacji operacji zostanie utrzymane miejsce pracy, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy przedkłada wraz z wnioskiem dokumenty identyfikujące dotychczas istniejące miejsce pracy (np. umowę o pracę, deklarację rozliczeniową ZUS, listę płac) wraz z uzasadnieniem dla jego utrzymania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że organ słusznie ocenił, iż operacja Skarżącego jest niezgodna z LSR, gdyż nie spełnia warunku utrzymania istniejących miejsc pracy w ramach realizacji operacji. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że w złożonym wniosku o przyznanie pomocy na operacje w ramach poddziałania 19.2 objętego Programem, w zakresie rozwijania działalności gospodarczej (a więc w zakresie wskazanym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia), Skarżący wskazał, że: - operacja nosi tytuł "zakup środków trwałych i utworzenie nowych miejsc pracy w celu wprowadzenia na rynek [...] (pole 2 w sekcji B.III wniosku), - liczba utworzonych miejsc pracy wyniesie 2 etaty na podstawie umowy o pracę, zaś liczby planowanych do utrzymania miejsc pracy nie wpisano (pola 7.1.1 i 7.1.2 wniosku), - stan zatrudnienia w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosił 12 etatów, liczba miejsc pracy planowanych do utworzenia w wyniku realizacji operacji wyniesie 2, zaś planowany docelowy stan zatrudnienia osiągnięty w wyniku realizacji operacji wyniesie 2 (pola 7.3.2, 7.3.4 i 7.3.5 wniosku), - opisując rodzaj planowanych do utrzymania miejsc pracy Skarżący wskazał, że stworzy dwa miejsca pracy, które utrzyma, zatrudni dwóch pracowników produkcyjnych (pole 7.4.2 wniosku), - nie załączył dokumentów identyfikujących dotychczas istniejące miejsce pracy wraz z uzasadnieniem dla jego utrzymania, zaznaczając "nie dotyczy" (pole B.7 sekcji B.VII wniosku), - utworzy oraz utrzyma 2 miejsca pracy przez okres trwałości operacji (załącznik nr 4 do wniosku), - realizacja operacji nie spowoduje utrzymania miejsc pracy (pkt 8 Biznesplanu), - w rachunku zysków i strat uwzględnił wynagrodzenie roczne dla dwóch osób, przy założeniu wykazanego zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na cały etat, w wysokości 48.000 zł w roku 2018, 2019 i 2020 (pkt 9.2 Biznesplanu), - oświadcza, że znane mu są zasady przyznawania pomocy określone m.in. w ustawie o rozwoju lokalnym i rozporządzeniu oraz że zapoznał się z informacjami zawartymi w instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy (sekcja B.VIII pole 2 pkt 1 wniosku). W ocenie Sądu takie wypełnienie wniosku przez Skarżącego jednoznacznie świadczy, że nie zamierzał on utrzymać dotychczasowych miejsc pracy w wyniku realizacji operacji, o której dofinansowanie się ubiegał. W żadnym punkcie wniosku o przyznanie pomocy ani biznesplanu Skarżący nie wskazał dotychczasowych miejsc pracy, które zobowiązuje się utrzymać. Co więcej, nawet z samego tytułu operacji nie można wysnuć wniosku o zamiarze Skarżącego utrzymania już istniejących miejsc pracy. Wielokrotnie powtarzany brak zamiaru utrzymania miejsc pracy nie może zostać zinterpretowany jako pomyłka. Za pomyłkę mogłoby zostać uznane błędne zaznaczenie opcji do wyboru bądź błędne wpisanie liczby w jednym miejscu formularza, przy jednoczesnym prawidłowym wypełnieniu pozostałych części wniosku i załączeniu stosownej dokumentacji. Powyższa sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, w związku z czym nie można uznać zasadności stanowiska Skarżącego, iż doszło do pomyłki. Skarżący kilkukrotnie w złożonym wniosku wyraźnie wskazał, że zamierza utworzyć i utrzymać tylko dwa miejsca pracy wskutek realizacji operacji. Zdaniem Sądu nie zasługuje również na uznanie argument, że rozbieżna ocena spełnienia przez operację wymaganego kryterium wynika z odmiennej interpretacji zasad wypełniania formularza przez organ i przez Skarżącego. Wskazać należy, że z przywołanych wcześniej przepisów, w tym ustawy wdrożeniowej, ustawy o rozwoju lokalnym, rozporządzenia oraz wytycznych, a także instrukcji, jasno wynika, że pierwszym i podstawowym kryterium oceny wniosku o przyznanie pomocy jest zgodność wskazanej w nim operacji z Lokalną Strategią Rozwoju. Konieczność wykazania przez wnioskodawcę zamiaru utrzymania dotychczasowych miejsc pracy wynikała już z samej Lokalnej Strategii Rozwoju, w której jako cel szczegółowy i przedsięwzięcie służące jego realizacji wskazano łącznie tworzenie i utrzymanie miejsc pracy. Wskazać należy, iż Skarżący zobowiązany był przytoczyć w formularzu wniosku o przyznanie pomocy cele i przedsięwzięcia Lokalnej Strategii Rozwoju, zatem zasadnym jest uznanie, że był świadom ich treści. Również w przywołanym rozporządzeniu, z treścią którego Skarżący się zapoznał (co wynika z oświadczenia zawartego w złożonym wniosku), wskazano, że dofinansowanie jest przyznawane, jeżeli operacja zakłada łącznie utworzenie co najmniej jednego miejsca pracy oraz utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy utworzonych w ramach realizacji operacji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że powyższe sformułowanie należy interpretować jako zobowiązanie do utrzymania dotychczasowych miejsc pracy oraz do utrzymania utworzonych wskutek realizacji operacji nowych miejsc pracy. Wskazać należy, że Skarżący miał również dostęp do karty weryfikacji, za pomocą której LGD dokonywała oceny złożonych wniosków, zatem mógł się zapoznać z kryteriami i warunkami oceny, której będzie podlegać złożony przez niego projekt operacji. Zapisy zawarte w instrukcji także nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych, wyraźnie bowiem wskazano, w jakich polach, jakich informacji oraz w jakim celu należy udzielić. Co więcej, w instrukcji podkreślono, że najważniejsze jest wykazanie stopnia przyczynienia się operacji do realizacji celów LSR, co będzie stanowiło podstawę oceny operacji pod kątem jej zgodności z LSR i kryteriami wyboru. W tym polu zaś (1.4 wniosku) Skarżący wyraźnie wskazał, że realizacja inwestycji przyczyni się do osiągnięcia celu szczegółowego 2.1 poprzez utworzenie a następnie utrzymanie 2 miejsc pracy, a do osiągnięcia przedsięwzięcia 2.1.1 poprzez rozwój przedsiębiorstwa i stworzenie nowych miejsc pracy. Już ta informacja dawała oceniającemu prawo do uznania niezgodności operacji z LSR poprzez niewykazanie spełnienia warunku utrzymania istniejących miejsc pracy. Podanie informacji o dotychczasowych miejscach pracy i ich utrzymaniu jest istotne, bowiem w instrukcji wskazano, że stanowią one moment bazowy, który będzie punktem odniesienia dla weryfikacji realizacji operacji w zakresie utrzymania dotychczasowych i stworzenia nowych miejsc pracy. Ponadto, z wyjaśnień zawartych w instrukcji w zakresie załączników do wniosku (sekcja B VII pole 7), można a contrario wywnioskować, że w przypadku realizacji operacji w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i c rozporządzenia, a więc m.in. w zakresie rozwoju działalności gospodarczej, który wskazywał Skarżący, elementem warunkującym wypłatę pomocy jest utrzymanie istniejących miejsc pracy w ramach realizacji operacji. Stwierdzić należy, iż w świetle jasno sprecyzowanych przepisów prawa oraz zapisów wytycznych i instrukcji, Skarżący miał świadomość wymogu spełnienia kryterium utrzymania istniejących miejsc pracy. Co więcej, w złożonej skardze Skarżący podnosi, iż był świadom obowiązku utrzymania dotychczasowych miejsc pracy w ramach realizacji operacji, niejasne jest zatem dlaczego nie wykazał powyższej informacji w złożonym formularzu wniosku o przyznanie pomocy. Ponadto wskazać należy, że LGD wprost wskazała na możliwość konsultacji z nią prawidłowości wypełnienia wniosku i dokumentacji do niego załączanej, z czego Skarżący mógł skorzystać w razie wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości. Zasadnie zatem wskazał organ, że gdyby Skarżący zapoznał się w sposób prawidłowy z dokumentami i wskazówkami zamieszczonymi wraz z ogłoszeniem o naborze w zakresie kryterium oceny wniosku oraz zapoznał się z instrukcją wypełniania wniosku, to w sposób prawidłowy zamieściłby wymagane informacje. Ponownie podkreślić w tym miejscu należy, że w związku z konkursowym charakterem postępowania o przyznanie dofinansowania to na wnioskodawcy – Skarżącym – spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego sporządzenia wniosku, w którym wykaże w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że zgłoszony projekt spełnia kryteria wyboru operacji do przyznania pomocy. W sytuacji, gdy Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku prawidłowego sporządzenia wniosku, czy to poprzez niewiedzę czy też niedbalstwo, nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje zaniechania na organ oceniający i wymagać od niego interpretacji wniosku zgodnie z zamiarem Skarżącego, którego nie wyraził on wprost w złożonym formularzu, a który jest sprzeczny z zapisami zawartymi we wniosku. Skarżący wskazywał określone zapisy we wniosku i biznesplanie, w których w jego ocenie podał wymagane informacje, dotyczące zamiaru utrzymania dotychczasowych miejsc pracy. Sąd podziela jednakże stanowisko organu, iż były to ogólne stwierdzenia, wyrażające wolę kontynuowania rozwoju działalności gospodarczej Skarżącego i zatrudnienia pracowników. Wskazać należy, że formularz wniosku o przyznanie pomocy zawiera pola przeznaczone do wykazania w nich zamiaru utrzymania dotychczasowych miejsc pracy oraz ich ilości. Wykazanie w innych niż do tego przeznaczone polach formularza, czy też załącznikach do niego, takich jak biznesplan, wyłącznie informacji, że Skarżący zatrudni "dodatkowo" lub "nowych" pracowników nie jest wystarczające dla uznania, że wniosek został wypełniony prawidłowo w zakresie wykazania utrzymania istniejących miejsc pracy w ramach realizacji operacji. Jak słusznie zauważył bowiem organ, podane przez Skarżącego informacje nie odpowiadają wprost na zadane pytanie o utrzymanie istniejących miejsc pracy i mogły być rozumiane w sposób niejednoznaczny. Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżący udzielił jednoznacznej negatywnej odpowiedzi w zakresie utrzymania istniejących miejsc pracy, a z ogólnie wyrażonych zamiarów (których treść przytoczono w skardze), sprzecznych z treścią wniosku, wyrażoną wprost w formularzu, nie można było na podstawie innych dokumentów potwierdzić spełnienia kryterium utrzymania istniejących miejsc pracy. W świetle powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że negatywny wynik ponownej oceny wniosku Skarżącego był zasadny, bowiem słusznie LGD uznała projekt Skarżącego za niezgodny z Lokalną Strategią Rozwoju, a zatem niezgodny z Programem. Prawidłowo wskazano, że operacja Skarżącego nie spełnia kryterium "założenia utrzymania miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia w którym upłynie 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej", w zakresie utrzymania istniejących miejsc pracy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewezwania Skarżącego do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia wniosku, Sąd stwierdza, że jest on również bezzasadny z uwagi na wskazaną wyżej specyfikę postępowania konkursowego i stan faktyczny sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 43 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (ust. 1), jednakże uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji (ust. 2). Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów wezwanie do uzupełnienia lub poprawienia wniosku może dotyczyć wyłącznie braków formalnych wniosku odnoszących się do jego poprawności lub oczywistej omyłki, nie może natomiast dotyczyć uzupełnienia treści merytorycznych. Zdaniem Sądu, wobec braku definicji braków formalnych i oczywistych omyłek we wniosku o dofinansowanie, należy posłużyć się ogólnym w tym zakresie rozumieniem tego terminu. A więc brakami formalnymi będą braki, które uniemożliwiają nadanie biegu wnioskowi (np. brak podpisu, numeru konkursu na który złożono wniosek, czy też nieprawidłowe wskazanie jednostki organizującej konkurs). Natomiast oczywistą omyłką będą oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inna omyłka pisarska o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie złożonego wniosku. Innymi słowy brakami formalnymi i oczywistymi omyłkami będą takie braki i omyłki, które już na tzw. pierwszy rzut oka są widoczne. Natomiast nie będą nimi takie braki i omyłki, które zostaną odkryte dopiero po szczegółowej analizie wniosku dokonywanej w zakresie ocenianych kryteriów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 461/16). Tym samym w ocenie Sądu uzupełnienie bądź zmiana treści wniosku, niebędąca brakiem formalnym ani oczywistą omyłką, jest niedopuszczalna, gdyż prowadziłaby do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich beneficjentów. Na powyższą okoliczność LGD wskazało również w komunikacie załączonym do ogłoszenia o naborze wniosków, gdzie stwierdzono, że "LGD nie ma możliwości poproszenia Państwa o uzupełnienie czy przedstawienie dodatkowych dokumentów podczas oceny." Trzeba podkreślić, że ocena formalno–merytoryczna wniosku to ocena spełnienia przez projekt kryteriów konkursu. Ewentualne braki wniosku w tym zakresie powodują, że wniosek nie spełnia kryteriów konkursu, co stanowi przesłankę odrzucenia projektu. Inne, niż przedstawione powyżej, rozumienie terminu braków formalnych i oczywistych omyłek prowadziłoby do możliwości uzupełniania wniosku o treści wymagane przy jego ocenie, co byłoby sprzeczne z ideą konkursu, gdzie premiowane winny być wnioski najlepiej sporządzone i najlepiej wpisujące się w cel danego programu. Uzupełnienie wniosku poprzez wskazanie liczby istniejących miejsc pracy, planowanych do utrzymania przez wskazany okres, jak również poprawienie treści biznesplanu, stanowiłoby ingerencję w materialną treść wniosku. Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że brak wskazania w treści wniosku wymaganych przez kryteria oceny informacji nie może być usunięty w drodze wezwania do uzupełnienia wniosku, gdyż stanowiłoby to istotną modyfikację wniosku, która jest niedopuszczalna na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Co więcej, na podstawie wskazanych przepisów, organ nie był uprawniony do wzywania Skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień, przywołany przepis stanowi bowiem jedynie o brakach formalnych lub oczywistych omyłkach we wniosku o dofinansowanie projektu. Wskazać należy, wbrew stanowisku Skarżącego, że organ dokonujący oceny wniosku o przyznanie pomocy nie mógł oprzeć interpretacji zawartych w nim danych o wyjaśnienia złożone przez Skarżącego we wniesionym proteście, bowiem związany był treścią wniosku zawartą w przedłożonym formularzu i załącznikach do niego. Jak słusznie wskazała LGD, organ nie ma podstaw, aby w dokonanej ocenie opierać się na enigmatycznie wyrażonych przez wnioskodawcę intencjach jego gospodarczego zamierzenia, gdyż ocenie podlega wyłącznie formularz wniosku, na podstawie którego organ dokonuje oceny, czy spełniono wszystkie warunki formalne w ramach konkursu wybranego przez wnioskodawcę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 375/16). Ponownie przypomnieć w tym miejscu należy, że obowiązek prawidłowego wypełnienia wniosku o przyznanie pomocy ciąży na wnioskodawcy, nie może on zatem wypełniać go niefrasobliwie, a następnie oczekiwać od organu, iż ten wezwie go do poprawienia ewentualnych błędów, braków, niejasności czy niespójności. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji, aby interpretowała wątpliwości na korzyść wnioskodawcy, to on musi bowiem zadbać o to, aby przekonać instytucję przyznającą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt V SA/Wa 890/17). Reasumując, LGD nie miała możliwości wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku o wykazanie zamiaru utrzymania dotychczas istniejących miejsc pracy oraz ich ilości, gdyż stanowiłoby to niedozwoloną istotną modyfikację wniosku. Zasadnie zatem uznano, że Skarżący nie spełnił kryterium wykazania, iż utrzyma istniejące miejsca pracy. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, LGD prawidłowo oceniła na podstawie treści wniosku o przyznanie pomocy i załączonych do niego dokumentów, że wskazana w projekcie operacja jest niezgodna z Lokalną Strategią Rozwoju, a zatem niezgodna również z Programem. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego oraz prawnego, Sąd nie stwierdził podnoszonego w skardze naruszenia przepisów art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o rozwoju lokalnym ani przepisu art. 43 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Z tych względów Sąd uznał, że ocena projektu Skarżącego została przeprowadzona przez LGD w sposób prawidłowy. W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a nie stwierdzono innych naruszeń prawa, Sąd działając na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 22 ust. 8 ustawy o rozwoju lokalnym, orzekł o oddaleniu skargi.