IV SA/Wa 751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska - Ciesielska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. Z. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę I. Z. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu nieruchomości przy ul. D. [...]. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), art. 15, 20 ust. 1 i art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 144 K.c. oraz art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, zaskarżony plan narusza zasady sporządzania planu miejscowego, ponieważ został sporządzony tylko dla jednej nieruchomości i wyłącznie ze względu na przyznanie skarżącej ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nr [...]. Ponadto skarżąca podniosła, że nie została podjęta odrębna uchwała o zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Uchwalenie planu miejscowego w takim kształcie (przeznaczenie m.in. działki nr [...] pod usługi z zakresu oświaty) w sposób zasadniczy łamie koncepcję architektoniczną całości zabudowy dla [...] jaka była przyjęta w studium. Nieruchomość przy ul. D. [...] według studium znajduje się w strefie [...] (tereny mieszkalne) o orientacyjnej wysokości zabudowy do 20 metrów. Zgodnie z treścią zaskarżonego planu, nieruchomość skarżącej będzie się znajdować w strefie UO – usługi oświaty bez możliwości zabudowy. Zaskarżony plan pozwala na bardzo ograniczone, pozbawione funkcjonalności i niedostosowane do otoczenia zagospodarowanie tego obszaru. Zaskarżona uchwała została przyjęta w celu pozbawienia skarżącej prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o powierzchni 1231 m2 i objęcia nieruchomości skarżącej ustawą z dnia 26 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – kodeks rodzinny i opiekuńczy, a także zaniżenia wysokości odszkodowania za podniesioną szkodę. Ponadto, wadliwie zostały określone linie zabudowy. Zaskarżona uchwała istotnie ogranicza prawo użytkowania wieczystego, uniemożliwiając korzystanie z nieruchomości. Przytaczając takie zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie w zakresie wykraczającym poza żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Rada podniosła, że zaskarżony plan miejscowy obejmuje obszar działek nr [...],[...],[...] i [...]. Skarżąca jest beneficjentką decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r. o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nr [...], a zatem posiada interes prawny jedynie w zaskarżeniu planu miejscowego w części dotyczącej działki nr [...]. Celem sporządzenia zaskarżonego planu jest ustalenie przeznaczenia rejonu nieruchomości przy ul. D. i sposobu jego zagospodarowania. Ustalenia planu powinny umożliwiać realizację nowej sali sportowej z pełnowymiarowym boiskiem do koszykówki, na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sali sportowej wraz z zapleczem. W przypadku uchwalenia planu miejscowego nie jest konieczne podjęcie odrębnej uchwały w sprawie nienaruszenia studium przez projekt planu miejscowego. Stwierdzenie, że uchwalany plan nie narusza ustaleń studium może znaleźć się w uchwale w sprawie planu miejscowego. Zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., po zmianach wprowadzanych kolejnymi uchwałami, nieruchomość przy ul. D. [...] położona jest na terenach o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...] dla tego terenu ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych, według standardów określonych w rozdz. XIII. Na terenach tych dopuszcza się lokalizowanie funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40 % zabudowy na terenie. W ocenie organu, zapisów studium nie można odczytywać w ten sposób, że na każdej działce należy lokalizować funkcje mieszkaniową, usługową i np. oświatową. Na jednych działkach dopuszczone w miejscowym planie zostaną usługi, na innych mieszkalnictwo, a jeszcze na innych sama oświata lub sama zieleń urządzona. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy należą sprawy z zakresu edukacji publicznej. Gmina ma obowiązek zabezpieczyć tereny pod szkoły publiczne, co następuje poprzez rozmieszczenie inwestycji celu publicznego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...], na której funkcjonuje boisko sportowe szkoły przy ul. D. [...] powinna być przeznaczona pod funkcje oświatowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a podnoszone w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca wykazała, że ustalenia zaskarżonego planu miejscowego prowadzą do naruszenia jej interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Ocena naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez akt planistyczny nie musi wyłącznie dotyczyć przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwały organów samorządowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, mogą przecież dotyczyć także uprawnień lub obowiązków z zakresu prawa budowlanego, gospodarki nieruchomościami czy prawa cywilnego. Kwestię naruszenia interesu prawnego strony należy oceniać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można przyjąć, że nie istnieje żaden związek pomiędzy gwarantowaną prawnie sytuacją skarżącej, której ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r. przyznano prawo użytkowania wieczystego nieruchomości nr [...], a zaskarżoną uchwałą, która przeznacza tę działkę pod usługi z zakresu oświaty (szkoła, szkolne boiska sportowe), a zatem pod realizację inwestycji celu publicznego. Takie przeznaczenie jest bez wątpienia sprzeczne z interesem prawnym skarżącej, a w szczególności może wpływać na wartość tej nieruchomości. Ustalenia planu miejscowego naruszają interes prawny skarżącej, ponieważ ograniczają sposób korzystania z nieruchomości nr [...]. Przedmiotem zaskarżenia w przypadku wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest cała uchwała, niezależnie od tego w jakiej części plan ten narusza interes prawny skarżącego. Jeżeli sąd stwierdzi naruszenia, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, w odniesieniu do całej uchwały, to winien stwierdzić nieważność całej uchwały. Jeżeli natomiast naruszenia te dotyczą jedynie części ustaleń planu, to wystarczające jest wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej części. Nie można stwierdzać nieważności całej uchwały, jeśli naruszenia dotyczą wyłącznie jej określonej części. Wykazanie przez skarżącą naruszenia interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Okoliczność, że ustalenia planu miejscowego naruszają interes prawny skarżącej, nie oznacza jeszcze, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie nie ma wystarczających podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony plan miejscowy został przyjęty z naruszeniem prawa, w szczególności z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim nie można zgodzić się, że zaskarżony plan miejscowy narusza zasady sporządzania planu z tego powodu, że obejmuje on tylko jedną nieruchomość (przy ul. D. [...], składającą się z czterech działek ewidencyjnych). Zagadnienie dopuszczalności uchwalania planów miejscowych dla niewielkich obszarów jak jedna nieruchomość może wywoływać pewne wątpliwość, w szczególności w kontekście celowości takiego rozwiązania. Jednakże uchwalenie planu miejscowego dla jednej nieruchomości samo przez się nie przesądza jeszcze o tym, że doszło do nadużycia władztwa planistycznego gminy. Plan miejscowy jest podstawowym narzędziem kształtowania przestrzeni w gminie. Ustawa o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym pozostawia gminie swobodę w kwestii decydowania o sporządzeniu planu miejscowego. To gmina decyduje, czy skorzysta z przyznanego jej uprawnienia do kształtowania przestrzeni lokalnej w postaci planu dla danego obszaru. Planowanie miejscowe jest fakultatywne, a plany miejscowe sporządza się w zależności od potrzeb. Plany miejscowe wskazują kierunek kształtowania przestrzeni, jaki należy obrać, aby zachować ład przestrzenny i zapewnić zrównoważony rozwój. Gmina ustala przeznaczenie konkretnego terenu objętego tym planem i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego. W doktrynie przyjmuje się, że może to być każdy fragment terenu znajdującego się w granicach gminy, a może też być nim objęta nawet cała gmina (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2014, s. 52). Żaden z przepisów ustawy nie zakreśla minimalnych granic obszaru, jakim może zostać objęty plan miejscowym. Ustawodawca nie wykluczył także możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego jedną nieruchomość (działkę). Organ gminy uprawniony jest do ustalenia warunków zabudowy w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej jedynie w przypadku, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy. Nie ma więc wystarczających podstaw do przyjęcia, że sposób zagospodarowania pojedynczej nieruchomości określany jest wyłącznie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w szczególności w świetle art. 3 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stwierdza, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy (por. wyr. NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2829/12, a także wyr. NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1656/15). Należy jednak podkreślić, że wszczynanie procedury planistycznej dla terenu jednej nieruchomości, zawsze będzie wymagało szczegółowego uzasadnienia, z uwagi daleko idące uprawnienia gminy w zakresie swobody planistycznej. W ocenie Sądu, Rada [...], określając przeznaczenie działek (w tym działki [...] objętej decyzją o ustanowieniu na rzecz skarżącej prawa użytkowania wieczystego) jako terenu usług z zakresu oświaty i sportu ([...]), przy maksymalnej wysokości zabudowy 12 m nie przekroczyła granic władztwa planistycznego. Wbrew zarzutom skarżącej, w świetle obowiązujących przepisów taka ingerencja w jej prawo była dopuszczalna. Gwarantowana przez Konstytucję ochrona prawa użytkowania wieczystego nie może być rozumiana krańcowo, że każda ingerencja w sferę tego prawa stanowi naruszenie Konstytucji. Ustawa zasadnicza wprost w art. 31 ust. 3, dopuszcza ograniczenia praw i wolności jednostki. Konstytucja chroni bowiem różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa. Stosownie do okoliczności zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikt różnych wartości i interesów. Do zasad wymagających uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należą nie tylko zasada ochrony własności i zasada poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Przy czym ingerencja w sferę praw jednostki musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, a ograniczenia te winny być dokonane w formie przepisów ustawowych. W rozpoznawanej sprawie interes skarżącej wyraża się w tym, że domaga się ona możliwości zagospodarowania działki nr [...] według własnego uznania. Natomiast interes społeczny wiąże się z koniecznością przeznaczenia tej działki pod realizację celów oświatowych (dalsze funkcjonowanie szkoły wraz z salą gimnastyczną i boiskiem sportowym). Jakkolwiek zaskarżony plan miejscowy wprowadza ograniczenia dotyczące swobody zabudowy nieruchomości działki nr [...] (działka ta znalazła się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy), co pociąga za sobą skutek w postaci ograniczenia uprawnień skarżącej, to ograniczenie to znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 i 9), przepisach o samorządzie gminnym (art. 7 pkt 8 i 10), a także w przepisach Konstytucji (art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3). W planowaniu przestrzennym należy uwzględnić interes publiczny, przez który należy rozumieć m.in. zapewnienie obywatelom prawa do nauki (art. 70 Konstytucji RP). Jak słusznie wskazała Rada [...] w odpowiedzi na skargę, do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym). Tym samym, gmina ma obowiązek zabezpieczyć odpowiednie tereny niezbędne do realizacji tego celu, w szczególności pod funkcjonowanie szkół publicznych i obiektów im towarzyszących. Przepisy ustawowe jako inwestycje celu publicznego identyfikują budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla szkół publicznych, a także publicznych: obiektów sportowych (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). W tej sprawie rada gminy podjęła uchwałę z dnia [...] października 2013 r. o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i przedstawiła na złączniku graficznym granice obszaru objętego projektem planu - działki ewidencyjne nr [...],[...]i [...] (obecnie działka [...]uległa podziałowi na działki [...] i [...]). Konstrukcja i treść planu stanowią pochodną takich okoliczności, jak rodzaj i wielkość obszaru, dla którego ma być sporządzony plan miejscowy. Jak wynika z dokumentacji planistycznej (m.in. Prognoza skutków finansowych, s. 4-5) celem uchwalenia planu jest umożliwienie realizacji nowej sali sportowej z pełnowymiarowym boiskiem do koszykówki (która to inwestycja została wcześniej przewidziana w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sali sportowej). Celem podjętych prac jest również wprowadzenie nowej funkcji terenu – usługi zdrowia, co umożliwi realizację w obrębie budynku szkoły poradni psychologiczno-pedagogicznej. Ponadto ustalenie funkcji oświatowej w obszarze planu zabezpieczy dalsze funkcjonowanie szkoły, która powstała w 1906 r. Należy zauważyć, że stosownie do art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gmina ustalając, przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, zobowiązana jest ważyć interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Ze zgromadzonych materiałów planistycznych wynika, że gmina uchwalając zaskarżony plan miejscowy, realizowała obowiązki określone w art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dążyła bowiem do ochrony dotychczasowej funkcji oświatowej tego terenu (istniejącego stanu zagospodarowania terenu – jak wynika z akt sprawy szkoła na tym terenie funkcjonowała jeszcze przed II wojną światową). Rada [...] w istocie utrzymała dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że wprowadzone przez gminę ograniczenia dotyczące działki nr [...] pozostają w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zaspakajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej i racjonalnej gospodarki przestrzennej, będących elementem szeroko pojętego porządku publicznego. Organ gminy jednoznacznie wskazał o ochronę jakich wartości chodzi i wykazał, w świetle materiałów planistycznych (m.in. prognozy skutków finansowych), że wartości te są na tyle ważne i znaczące, że ich ochrona wymaga ograniczenia uprawnień skarżącej. Za takim sposobem ukształtowania zagospodarowania terenu przemawia dotychczasowy faktyczny sposób jego użytkowania. Kwestionowane ustalenie planu miejscowego (przeznaczenie terenu po usługi z zakresu oświaty, ograniczenia wysokości zabudowy i usytuowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy), nie wkraczają w sferę uprawnień skarżącej w sposób niezgodny z przepisami prawa, w szczególności z art. 140 K.c. a także art. 64 Konstytucji. Niezasadny jest również związany z przeprowadzeniem procedury planistycznej zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaniechanie podjęcia odrębnej uchwały o stwierdzeniu zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Stwierdzenie przez radę gminy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie wymaga podjęcia odrębnej uchwały w tym przedmiocie (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06, z dnia 28 stycznia 2010 r., II OSK 1839/09 i z dnia 5 października 2016 r., II OSK 220/15). Przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera bezwzględnego wymogu podjęcia odrębnej uchwały w przedmiocie stwierdzenia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza ustaleń studium. Takie stwierdzenie może być zawarte w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie w zaskarżonej uchwały zamieszczono stwierdzenie o tym, że uchwała ta nie narusza zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] przyjętym uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. (z późn. Zmianami). Uchwała w tym kształcie została przegłosowana przez Radę. Zatem w tej sprawie nie może być uznane za istotne naruszenie procedury planistycznej w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarcie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzenia o tym, że plan nie narusza ustaleń studium. Nie można również zgodzić się z zarzutami skarżącej, że Rada [...] błędnie przyjęła, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Nieruchomość przy ul. D. [...] (składająca się z działek nr [...],[...],[...] i [...]) według zaskarżonego planu miejscowego została w całości przeznaczona pod usługi z zakresu oświaty – szkoła, szkolne boiska sportowe (przeznaczenie podstawowe) oraz usługi z zakresu sportu, usługi zdrowia służące obsłudze funkcji podstawowej i niezwiązane z całodobowym pobytem ludzi (przeznaczenie dopuszczalne) – teren [...]. Dla tego terenu ([...]) ustalono zachowanie istniejącego budynku szkoły z możliwością przebudowy, dopuszczono przebudowę, nadbudowę, rozbudowę istniejącego budynku sali gimnastycznej do wysokości 12 m oraz dopuszczono realizację nowej zabudowy usługowej z zakresu usług sportu i rekreacji, przy czym maksymalna wysokość zabudowy nie może przekroczyć 12 m. Ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu. Według tego rysunku działka nr [...] znajduje się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, co oznacza, że nie jest możliwa na jej obszarze realizacja nowej zabudowy. Natomiast zgodnie z obowiązującym studium nieruchomość przy ul. D. [...] znalazły się strefie o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ([...]). W strefie tej ustalono priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych, według standardów określonych w rozdz. XIII. Na terenach tych dopuszcza się lokalizowanie funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40 % zabudowy na terenie. Mając na uwadze takie ustalenia studium dla obszaru [...], nie można przyjąć, że zaskarżony plan miejscowy, określając przeznaczenie terenu pod inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej (usługi z zakresu oświaty i sportu), narusza te ustalenia. Nie można przyjąć również, że nieprzekraczalne linie zabudowy zostały określone w wadliwy sposób. Zdefiniowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy jako wyznaczonych na rysunku planu linii ograniczających obszar, na którym wyłącznie jest możliwe wznoszenie budynków, przy dopuszczeniu wysunięcia poza te linie, na odległość nie większą niż 2 m, części budynku takich jak schody zewnętrzne, pochylnie, wjazdy do garaży, tarasy, podesty, rampy, wiatrołapy, balkony, występy dachowe, daszki, markizy, oświetlenie zewnętrzne, szyldy, reklamy oraz ocieplenia budynków nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odrębną kwestią jest natomiast zagadnienie dochodzenia odszkodowania od gminy w związku z treścią uchwalonego planu miejscowego i zwlekaniem przez gminę z podpisaniem aktu notarialnego w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego. Roszczenia w tym zakresie mogą być dochodzone przed sądem powszechnym, nie mają one jedna wpływu na ocenę rozwiązań planistycznych przyjętych przez gminę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.