II OSK 2829/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski, Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary, sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , Protokolant : starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 895/12 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. oddala skargę kasacyjną II. zasądza od D. B. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. IV SA/Wa 895/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. B. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wystąpił do Wojewody [...] o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "U zbiegu placu [...] i ul. [...]" w P. w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. Wojewoda [...] uzgodnił ww. projekt planu miejscowego. W dniu 19 października 2011r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek D. B. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowania w sprawie w/w uzgodnienia projektu planu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. Wojewoda odmówił wznowienia postępowania w sprawie, stwierdzając, że wnioskodawca nie posiada w przedmiotowym postępowaniu przymiotu strony z uwagi na charakter postępowania uregulowanego w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. B. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 1 kpa oraz art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu, że postępowanie dotyczące sposobu zagospodarowania jednej działki budowlanej podlega przepisom ww. ustawy, podczas gdy postępowanie dotyczy w istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, podlegającej rozpoznaniu według przepisów k.p.a. Rozpoznając zażalenie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że wznowienie postępowania na wniosek strony na podstawie przepisów k.p.a. może nastąpić wówczas, gdy zawarte we wniosku żądanie dotyczy sprawy indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wniosek został złożony przez osobę będącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz gdy organ do którego wniesiono podanie jest właściwy w sprawie. Wyjaśnił, że występująca w ramach procedury planistycznej instytucja uzgodnienia nie przebiega w sferze postępowania administracyjnego, lecz stanowi element składowy procesu legislacyjnego. Odpowiednie zastosowanie w tej procedurze przepisu art. 106 k.p.a. nie przesądza o zmianie charakteru postępowania, a stanowi jedynie zabieg o charakterze technicznym, odsyłający do funkcjonującego na gruncie postępowania administracyjnego rozwiązania w zakresie przeprowadzania uzgodnienia. Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Zawarte w art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odesłanie do art. 106 k.p.a. oznacza, że jest ono dokonywane w trybie tego artykułu, jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. W procedurze uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są uznawani za strony ani właściciele, ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem. Pomimo, że proces legislacyjny podlega innym regułom niż te, które obowiązują w postępowaniu administracyjnym, ustawodawca określił formę postanowienia dla wypowiedzi organów uzgadniających projekt planu. Odwołanie do art. 106 k.p.a. oznacza, że organ współdziałający wypowiada się w formie procesowej, umożliwiającej organowi gminy złożenie zażalenia na postanowienie. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok NSA w sprawie II OSK 1097/09. W świetle powyższego organ stwierdził, że Wojewoda [...] na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydał postanowienie w zakresie uzgodnienia projektu planu miejscowego w zakresie zadań rządowych, które mogło zostać zaskarżone wyłącznie przez Prezydenta Miasta P., gdyż stosownie do treści art. 17 ustawy, projekt planu miejscowego sporządza wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy jest on właściwy także do złożenia wniosku o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie posiada legitymacji procesowej zarówno do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie uzgodnienia projektu planu miejscowego jak również, w związku z powyższym, wnioskowania o uchylenie ww. postanowienia. Organ II instancji stwierdził, że przepisy ww. ustawy nie zawierają regulacji dotyczących minimalnej powierzchni, która powinna być objęta planem miejscowym, poza wyjątkiem wynikającym z art. 14 ust. 3 ustawy, dotyczącym przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na terenach, na których następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z kolei określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji nie wynika z wielkości obszaru, którego dotyczy, lecz wyłącznie możliwe jest na obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Uchwała w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem generalnym i abstrakcyjnym (aktem prawa miejscowego), a tym samym źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym. Nie jest zatem aktem indywidualnym z zakresu administracji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. B. wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 1 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że postępowanie dotyczące sposobu zagospodarowania jednej działki budowlanej podlega przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy postępowanie dotyczy w istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, podlegającej rozpoznaniu według przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a., czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz czy pochodzi od strony, jeżeli możliwość oceny legitymacji podmiotu inicjującego to postępowanie nadzwyczajne jest możliwa na tym etapie postępowania. Z uwagi na treść art. 126 k.p.a. w zw. z art. 145-152 oraz art. 156-159 k.p.a. teoretycznie możliwe byłoby wznowienie postępowania zakończonego wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, jednakże ze względu na specyfikę tego postępowania, w którym nie jest prowadzone postępowanie wyjaśniające, a zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi, nie zaś postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia czy w ogóle uzgodnienie wydane w trybie art. 24 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 kpa podlega wzruszeniu w trybie nadzwyczajnym. Sąd wskazał, że reguła zawarta w art. 126 k.p.a. dopuszcza w klasycznym postępowaniu administracyjnym możliwość skorzystania w trybów nadzwyczajnych w wypadku gdy rozstrzygnięcie administracyjne przybiera formę nie decyzji, lecz postanowienia. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że stosowanie trybu określonego w art. 106 k.p.a. będzie się sprowadzać przede wszystkim do formy rozstrzygnięcia (ma to być postanowienie) i do sposobu zaskarżania przez gminę stanowisk uprawnionych do uzgodnienia organów (wyrok NSA w sprawie II OSK 1210/07). Postanowienie o uzgodnieniu wydane w trybie art. 106 k.p.a. podlega zażaleniu, co wynika bezpośrednio z § 5 tego przepisu, do którego wyraźnie odsyła art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu odesłanie to należy traktować, jako generalne upoważnienie do stosowania formy i trybu zaskarżania właściwego dla procedury administracyjnej. Skoro zatem przywołany art. 126 k.p.a. przewiduje możliwość wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem, które podlega zaskarżeniu zażaleniem, to nie ma przeszkód, aby tryb ten dopuścić w wypadku postanowień o uzgodnieniu projektu planu miejscowego. Warunkiem jednak tego, aby skarga o wznowienie została skutecznie złożona jest m. in. złożenie jej przez stronę tj. podmiot mający interes prawny. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Sąd wskazał, że jedyną stroną postępowania uzgodnieniowego w stosunku do projektu planu miejscowego uprawnioną do złożenia zażalenia jest wójt, burmistrz, prezydent, czyli organ, sporządzający projekt planu miejscowego. Jako odosobnione, Sąd skazał dwa orzeczenia NSA, według to których właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości mają interes prawny w skarżeniu postanowienia uzgadniającego (wyrok w sprawie II OSK 1312/09 i postanowienie w sprawie II OSK 657/08). Sąd stwierdził, że okoliczność, iż postępowanie planistyczne obejmuje jedynie jedną działkę ewidencyjną nie zmienia istoty i charakteru tego postępowania. Nade wszystko nie uzyskuje ono jako takie waloru postępowania administracyjnego, do którego znajdą zastosowanie w bezpośredni sposób przepisy k.p.a. Procedura planistyczna została wyczerpująco uregulowana w ustawie i jedynie w sytuacji wyraźnej delegacji wynikającej z konkretnej normy tych przepisów możliwe jest stosowanie przepisów kpa., o czym stanowi art. 24 ust. 1 ustawy przewidując, że uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Jednocześnie odesłanie do normy art. 106 kpa. nie zmienia charakteru postępowania uzgodnieniowego tj. nie jest ono sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej (wyrok NSA w sprawie II OSK 1097/09). Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem, że nie jest możliwe wszczęcie procedury planistycznej obejmującej jedną działkę, bowiem temu służy decyzja o warunkach zabudowy. Określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji nie wynika z wielkości obszaru, którego dotyczy, lecz wyłącznie możliwe jest na obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. W świetle art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jedynie w przypadkach, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, organ gminy uprawniony jest do rozstrzygnięcia w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł D. B. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie może skutecznie skarżyć uzgodnień wydawanych w trybie tego przepisu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sytuacji, gdy postępowanie planistyczne ograniczone jest do jednej nieruchomości, jego przedmiotem jest indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej (art. 1 k.p.a.), której rozpatrzenie powinno podlegać przepisom kpa. Sposób zagospodarowania pojedynczych nieruchomości określany jest bowiem na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozróżniają wyraźnie pojęcia "obszaru" (większej przestrzeni, art. 2 pkt 6-9) od "działki budowlanej" (wyodrębnionego fragmentu większego obszaru, art. 2 pkt 12, art. 61 ust. 2). W niniejszej sprawie postępowanie planistyczne wszczęto po upływie zaledwie 6 miesięcy od wydania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, natomiast motywy jego wszczęcia (nieprzystąpienie przez skarżącego do spółki "K.") nie uzasadniają konieczności wszczęcia tego postępowania. Wskazano, że wszczęte postępowanie planistyczne zmierza wyłącznie do podważenia ostatecznej decyzji administracyjnej i nie realizuje celów określonych w art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozbawienie skarżącego prawa do kwestionowania rozstrzygnięć poprzedzających uchwalenie planu miejscowego godzi więc w usprawiedliwione interesy skarżącego. Tymczasem stosowanie przepisów kpa.. w niniejszej sprawie wynika bezpośrednio z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który odsyła do art. 106 k.p.a. Skarżący jako właściciel nieruchomości, dla której organ ustala plan miejscowy, posiada więc w świetle przepisów kpa. interes prawny, a w konsekwencji przymiot strony i prawo zaskarżania rozstrzygnięć wydanych w niniejszym postępowaniu. Na poparcie swojego stanowiska autor skargi kasacyjnej przywołał postanowienie NSA w sprawie II OSK 657/08 oraz wyrok NSA w sprawie II OSK 132/09. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że sprawa dotyczy uzgodnienia projektu planu miejscowego z zadaniami rządowymi. Odpowiednie stosowanie w procedurze planistycznej art. 106 k.p.a. nie przesądza o zmianie charakteru postępowania, lecz stanowi zabieg o charakterze technicznym, odsyłający do istniejących uregulowań w miejsce tworzenia nowych o takiej samej treści. W konsekwencji stroną postępowania uzgodnieniowego jest wyłącznie organ, który o to uzgodnienie występuje (wyroki NSA w sprawie II OSK 1097/09). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Stosownie zaś do dyspozycji art. 174 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Niezasadny jest zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.z.p.", poprzez przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie może skutecznie skarżyć uzgodnień wydawanych w trybie tego przepisu. Stosownie do treści tego przepisu organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał , że uzgadnianie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednym z etapów procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – aktu prawa miejscowego. Co do zasady, na gruncie przepisów kpa.., organ współdziałający uczestniczy w procesie decyzyjnym w sprawie już zawisłej przed organem administracji publicznej. Jednakże uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ współdziałający, ani nawet organ, do którego właściwości należy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie rozstrzygają sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2012 r. sygn. II OSK 1254/12 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), współdziałanie zachodzi tu w płaszczyźnie horyzontalnej (w relacji organ – organ), podczas gdy klasyczna relacja rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej rozpatrywana jest w płaszczyźnie wertykalnej (w relacji organ – jednostka). Przepis art. 106 kpa. ma zastosowanie jedynie do formy, w jakiej uzgodnienie ma zostać wydane oraz sposobu zaskarżania przez gminy stanowisk uprawnionych organów, a więc stosowany jest odpowiednio. Postępowanie związane ze sporządzaniem projektu studium bądź planu miejscowego, nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym (uchwałodawczym), do którego nie stosuje się kpa. Stronami postępowania uzgodnieniowego są jedynie gmina i organ uzgadniający (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, C.H.Beck 2011 r., wyd. 6 s. 230; por. też wyroki NSA: z dnia 15 października 2008 r., sygn. II OSK 1210/07, z dnia 4 września 2009 r., sygn. II OSK 1359/08 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wpływu na charakter postępowania prowadzonego w trybie art. 24 ust. 1 u.p.z.p. ma okoliczność, że postępowanie planistyczne obejmuje tylko jedną nieruchomość, stanowiącą własność skarżącego. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że okoliczność ta nie nadaje przedmiotowemu postępowaniu charakteru postępowania administracyjnego (w sprawie indywidualnej). Procedura planistyczna została wyczerpująco uregulowana w u.p.z.p. i jedynie w sytuacji wyraźnej delegacji ustawowej możliwe jest stosowanie przepisów kpa.. W konsekwencji sprawa, w której jest wydawane postanowienie uzgadniające projekt planu miejscowego w trybie art. 24 ust. 1 u.p.z.p., nie jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. II OSK 1097/09 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić należy, że ustawodawca nie wykluczył możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego jedną nieruchomość (działkę). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w przypadku, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, organ gminy uprawniony jest do ustalenia warunków zabudowy w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Okoliczność, że ustawodawca posługuje się określeniami "obszaru" i "działki budowlanej" nie może więc stanowić podstawy do przyjęcia, że sposób zagospodarowania pojedynczej nieruchomości określany jest wyłącznie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w szczególności w świetle dyspozycji art. 3 ust 1 u.p.z.p., który stwierdza, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Podkreślić jednak należy, że wszczynanie procedury planistycznej dla terenu jednej nieruchomości, zawsze będzie wymagało wyczerpującego uzasadnienia z uwagi na możliwość ograniczenia prawa własności i przestrzegania konstytucyjnej zasady równości. Przedmiotem kontroli w tej sprawie nie jest jednak badanie legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że skarga D. B. na postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, zakończonego ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie art. 24 ust.1 u.p.z.p. .jest nieuzasadniona, ponieważ wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony w tym postępowaniu. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1312/09, reprezentuje pogląd odosobniony, którego Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela, z powodów wyżej opisanych. Również postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 657/08, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, nie potwierdza, aby prawo wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe przysługiwało każdemu, kto wykaże interes prawny do wystąpienia w sprawie. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono bowiem, że stroną postępowania uzgodnieniowego jest strona postępowania głównego, czyli gmina, a organem właściwym do rozpoznania zażalenia na wydane w tym trybie postanowienie, jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w stosunku do organu uzgadniającego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.