IV SA/Wa 895/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2012 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu odwołania D. B. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r. o odmowie wznowienia postępowania w zakresie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "U zbiegu placu [...] i ulicy [...]" w P. w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wystąpił do Wojewody [...] o uzgodnienie wymienionego projektu planu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. Wojewoda [...] uzgodnił wymieniony projekt planu miejscowego. W dniu [...] października 2011r. wpłynął do Wojewody [...] wniosek D. B. o wznowienie postępowania w sprawie uzgodnienia projektu planu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4) kpa. W wyniku rozpatrzenia powołanego wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie. Stwierdzono, że wnioskodawca nie posiadał w przedmiotowym postępowaniu przymiotu strony z uwagi na charakter postępowania uregulowanego w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu. Za strony tego postępowania uznać można jedynie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wnioskujących o uzgodnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. B. Skarżący zarzucił postanowieniu Wojewody [...] naruszenie "art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 1 kpa oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu, że postępowanie dotyczące sposobu zagospodarowania jednej działki budowlanej podlega przepisom ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy postępowanie dotyczy w istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, podlegającej rozpoznaniu według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ". Rozpoznając zażalenie Minister podniósł, że wznowienie postępowania na wniosek strony na podstawie przepisów kpa może nastąpić wówczas, gdy zawarte we wniosku żądanie dotyczy sprawy indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wniosek został złożony przez osobę będącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa (stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek) oraz gdy organ do którego wniesiono podanie jest właściwy w sprawie. Uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest w ramach toczącego się postępowania legislacyjnego o szczególnym charakterze, którego celem jest przyjęcie tego planu przez radę gminy jako aktu prawa miejscowego. Występująca w ramach tej procedury instytucja uzgodnienia nie przebiega w sferze postępowania administracyjnego, lecz stanowi element składowy procesu legislacyjnego. Odpowiednie zastosowanie w tej procedurze przepisu art. 106 kpa nie przesądza o zmianie charakteru postępowania, a stanowi jedynie zabieg o charakterze technicznym, odsyłający do funkcjonującego na gruncie postępowania administracyjnego rozwiązania w zakresie przeprowadzania uzgodnienia Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określone przepisami Kpa, lecz ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarte w art. 24 ust. 1 tej ustawy odesłanie do art. 106 kpa oznacza, iż jest ono dokonywane w trybie tego artykułu, jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. W procedurze uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są uznawani za strony ani właściciele, ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6 tejże, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Pomimo, iż proces legislacyjny podlega innym regułom niż te, które obowiązują w postępowaniu administracyjnym, ustawodawca określił formę postanowienia dla wypowiedzi organów uzgadniających projekt planu. Odwołanie do art. 106 kpa oznacza, iż organ współdziałający (poprzez przedstawienie stanowiska) wypowiada się w formie procesowej, umożliwiającej organowi gminy złożenie zażalenia na postanowienie. Dalej Minister przywołał wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt. II OSK 1097/09, z którego wynika, że sprawa, w której wydawane jest postanowienie dotyczące uzgadniania przewidzianego w art. 24 i nast. ustawy o planowaniu nie jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej, a postanowienie dotyczące uzgadniania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest związane nie z procesem decyzyjnym stosowania prawa, lecz z procesem stanowienia prawa. Dalej stwierdzono, że Wojewoda [...] na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b) ustawy wydał postanowienie w zakresie uzgodnienia projektu planu miejscowego w zakresie zadań rządowych, które mogło zostać zaskarżone wyłącznie przez Prezydenta Miasta P., gdyż stosownie do treści art. 17 ustawy projekt planu miejscowego sporządza wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b) tiret pierwsze ustawy jest on właściwy także do złożenia wniosku o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto postanowienie w sprawie uzgodnienia projektu planu miejscowego nie ma bezpośredniego wpływu na sytuację prawną obywateli. W myśl art. 17 pkt 11 ustawy możliwość wyrażenia opinii i zgłoszenia uwag przez zainteresowanych następuje na dalszym etapie sporządzenia planu miejscowego, tj. na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Skarżący nie posiada legitymacji procesowej zarówno do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011r. w sprawie uzgodnienia projektu planu miejscowego jak również, w związku z powyższym, wnioskowania o uchylenie ww. postanowienia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Minister stwierdził, że przepisy ustawy nie zawierają regulacji dotyczących minimalnej powierzchni, która powinna być objęta planem miejscowym, poza wyjątkiem wynikającym z art. 14 ust. 3 ustawy, dotyczącym przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na terenach, na których następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ nie podzielił także stanowiska żalącego, że "sposób zagospodarowania pojedynczych nieruchomości określany jest na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (...)". Powyższe stwierdzenie nie ma oparcia w przepisach, gdyż określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji nie wynika z wielkości obszaru, którego dotyczy, lecz wyłącznie możliwe jest na obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w przypadkach, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, organ gminy uprawniony jest do rozstrzygnięcia w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Minister nie zgodził się także z zarzutami, że "ograniczenie postępowania planistycznego do jednej nieruchomości sprowadza jego przedmiot do indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej (art. 1 kpa)". Uchwała w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem generalnym i abstrakcyjnym (aktem prawa miejscowego), a tym samym źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym. Nie jest zatem aktem indywidualnym z zakresu administracji publicznej. Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego wniósł D. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] marca 2012 roku i przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 4) kpa w związku z art. 1 kpa oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przyjęciu, że postępowanie dotyczące sposobu zagospodarowania jednej działki budowlanej podlega przepisom ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy postępowanie dotyczy w istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, podlegającej rozpoznaniu według przepisów kpa. Zdaniem skarżącego w zakresie władztwa planistycznego nie mieści się kompetencja do inicjowania procedury planistycznej w odniesieniu do jednej działki, w stosunku do której ten sam organ uprzednio wydał decyzję o warunkach zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu "określenie polityki przestrzennej (...) oraz lokalnych zasad, zagospodarowania przestrzennego gminy" - art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jego przedmiotem nie może być pojedyncza działka budowlana. Ograniczenie postępowania planistycznego do jednej nieruchomości powoduje, że jego przedmiotem jest indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej (art. 1 kpa), której rozpoznanie powinno podlegać przepisom Kpa. Przemawiało to za przyznaniem skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniach mających na celu uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie planu będzie przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy – art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób zagospodarowania pojedynczych nieruchomości określany jest na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego), nie zaś w drodze planu miejscowego. Również poszczególne przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozróżniają pojęcia "obszaru" - rozumianego jako większa przestrzeń terenu (por. art. 2 pkt 6-9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) od "działki budowlanej", obejmującej wyodrębniony i zorganizowany fragment większego obszaru (por. art. 2 pkt 12, 61 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tej sprawie postępowanie dotyczy jednej działki budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2011 r. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 3 kpa. Przepis ten stanowi, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów. Pierwszy z nich obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym etapie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wniosek o wznowienie opiera się na jednej z przesłanek opisanych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a., czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz czy pochodzi od strony, jeżeli możliwość oceny legitymacji podmiotu inicjującego to postępowanie nadzwyczajne jest możliwa na tym etapie postępowania. Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie nabiera wtórnego charakteru w wypadku, gdy owo podanie składa podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony. Złożenie bowiem w takim wypadku nawet w terminie podania powoduje, że nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania wznowieniowego. Art. 126 k.p.a. stanowi, że do postanowień, od których przysługuje zażalenie - a do takich na podstawie art. 24 ust. 1 u. p. z. p. w związku z. art. 106 § 5 k.p.a. należy postanowienie uzgadniające dokonywane w procesie sporządzania projektu planu miejscowego - stosuje się art. 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a. Oznacza to, że teoretycznie możliwe byłoby wznowienie postępowania zakończonego wydaniem postanowienia w przedmiocie uzgodnienia. Jednakże ze względu na specyfikę tego postępowania, w którym nie jest prowadzone postępowanie wyjaśniające, a zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010r, sygn. akt IV SA/Wa 1749/10), nie zaś postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia czy w ogóle uzgodnienie wydane w trybie art. 24 ust. 1 ustawy w zw. z art. 106 kpa podlega wzruszeniu w trybie nadzwyczajnym. Reguła zawarta w art. 126 kpa dopuszcza w klasycznym postępowaniu administracyjnym możliwość skorzystania w trybów nadzwyczajnych w wypadku gdy rozstrzygnięcie administracyjne przybiera formę nie decyzji, lecz postanowienia. Orzecznictwo w ślad za doktryną jednak podkreśla, że stosowanie trybu określonego w art. 106 kpa będzie się sprowadzać przede wszystkim do formy rozstrzygnięcia (ma to być postanowienie) i do sposobu zaskarżania przez gminę stanowisk uprawnionych do uzgodnienia organów (vide wyrok NSA z dnia 15 października 2008r. sygn. akt II OSK 1210/07). Przepis art. 24 ust. 1 ustawy stanowi, że uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Bezspornie postanowienie takie podlega zażaleniu, co wynika bezpośrednio z art. 106 § 5 kpa, do którego wyraźnie odsyła art. 24 ust. 1 ustawy Odesłanie to należy traktować jako generalne upoważnienie do stosowania formy i trybu zaskarżania właściwego dla procedury administracyjnej. Skoro zatem przywołany art.126 kpa przewiduje możliwość wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem, które podlega zaskarżeniu zażaleniem, to nie ma przeszkód, aby tryb ten dopuścić w wypadku postanowień o uzgodnieniu projektu planu miejscowego. Warunkiem jednak aby skarga o wznowienie została skutecznie złożona jest m. in. złożenie jej przez stronę tj. podmiot mający interes prawny. Dominująca linia orzecznicza wskazuje, że jedyną stroną postępowania uzgodnieniowego w stosunku do projektu planu miejscowego uprawnioną do złożenia zażalenia jest wójt, burmistrz, prezydent, czyli organ, sporządzający projekt planu miejscowego ( vide: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Po 471/07, wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1210/07,wyrok NSA z dnia 4 września 2009r, sygn. akt II OSK 1359/08). Jako odosobnione w tym względzie należy wskazać dwa orzeczenia podjęte przez NSA, według to których właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości mają interes prawny w skarżeniu postanowienia uzgadniającego (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010r, sygn. akt II OSK 1312/09 i post. NSA z dnia 10 lipca 2008r. sygn. akt II OSK 657/08). Wobec powyższego zasadnie organ uznał, że wnioskodawca D. B. nie posiadał w przedmiotowym postępowaniu przymiotu strony z uwagi na charakter postępowania uregulowanego w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu. Za strony tego postępowania uznać można jedynie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta wnioskujących o uzgodnienie. Z tego względu już na etapie wstępnym, bez konieczności dokładnego badania problemu wiadomo było, że strona wnioskująca o wznowienie nie posiada interesu prawnego. Tym samym wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było zasadne. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że okoliczność, iż postępowanie planistyczne obejmuje jedynie jedną działkę ewidencyjną nie zmienia istoty i charakteru tego postępowania. Nade wszystko nie uzyskuje ono jako takie waloru postępowania administracyjnego, do którego znajdą zastosowanie w bezpośredni sposób przepisy kpa. Procedura planistyczna została wyczerpująco uregulowana w ustawie i jedynie w sytuacji wyraźnej delegacji wynikającej z konkretnej normy tych przepisów możliwe jest stosowanie przepisów Kpa, o czym stanowi art. 24 ust. 1 ustawy przewidując, że uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Jednocześnie odesłanie do normy art. 106 kpa nie zmienia charakteru postępowania uzgodnieniowego tj. nie jest ono sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Trafnie organ przywołał wyrok NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt. II OSK 1097/09, z którego wynika, że sprawa, w której wydawane jest postanowienie dotyczące uzgodnienia projektu miejscowego planu w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy nie jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Nie można także twierdzić, że nie jest możliwe wszczęcie procedury planistycznej obejmującej jedną działkę, bowiem temu służy decyzja o warunkach zabudowy. Jak zasadnie wskazał organ określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji nie wynika z wielkości obszaru, którego dotyczy, lecz wyłącznie możliwe jest na obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w przypadkach, gdy na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, organ gminy uprawniony jest do rozstrzygnięcia w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej. Przede wszystkim gmina prowadzi samodzielnie politykę planistyczną i w zależności od jej kierunków kształtuje stan zagospodarowania przestrzennego. Stanowi o tym art. 3 ust. 1 ustawy stwierdzając, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Tym samym gmina podejmuje decyzję, czy kształtowanie to przyjmie prawną formę planu miejscowego, czy właściwym będzie indywidualizowanie tego zadania poprzez wydawanie jednostkowych decyzji o warunkach zabudowy. Taki zakres decyzyjności gminy ma miejsce o ile przepis prawa nie nakłada na gminę obowiązku uchwalenia planu. Jeżeli zatem gmina zdecydowała o uchwaleniu planu miejscowego nie będzie miało znaczenia jaki zakres terytorialny on obejmie. Ustawa w tym zakresie bowiem nie wypowiada się. W zasadzie prawdą jest, że sposób zagospodarowania pojedynczych nieruchomości określany jest na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego), nie zaś w drodze planu miejscowego. Ma to jednak miejsce jedynie w wypadku gdy dla danego obszaru nie został uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Uregulowanie takie służy temu, by w obrocie prawnym nie istniały dwie różne podstawy prawne do realizacji danej inwestycji. Powyższe unormowanie wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Oznacza to, że samo uchwalenie planu miejscowego nie powoduje automatycznego wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto konieczną przesłanką wygaszenia decyzji jest różnica pomiędzy ustaleniami planu, a ustaleniami decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.