II GSK 3528/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 506/17 w sprawie ze skargi F. w Ł. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi na rzecz F. w Ł. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 lipca 2017 r. rozpoznając skargę F. z siedzibą w Ł. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wniesionego od negatywnej oceny projektu stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Łodzi, a także zasądził zwrot kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzki Urząd Pracy w Łodzi zaskarżył go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Skarżąca Sądowi I instancji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) oraz art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 217, ze zm. zwanej dalej u.z.r.p.), poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wadliwej kontroli działalności administracji publicznej, a w konsekwencji do uwzględnienia skargi, pomimo, że ocena zarówno projektu, jak i rozstrzygnięcie protestu zostały dokonane w sposób zgodny z przepisami prawa; 2) naruszenie prawa materialnego.: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a), poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w zaskarżonym wyroku dokonano oceny zaskarżonej informacji dowolnej, niepełnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego; b) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p w związku z art. 37 ust. 1 u.z.r.p w zw. z art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 TFUE poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie w konsekwencji wadliwości oceny projektu skarżącej, która w według Sądu została przeprowadzona w sposób uchybiający zasadzie rzetelności i obiektywności, podczas gdy nie można wykazać w jakimkolwiek zakresie by ocena projektu przebiegała z naruszeniem zasad określonych w art. 37 ust. 1; c) art. 58 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p poprzez uznanie, iż właściwa instytucja winna skierować projekt do ponownej oceny, w sytuacji, gdy przepis ten wskazuje, iż organ może odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo umieścić go na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę; d) art. 58 u.z.r.p, poprzez uznanie, iż instytucja pośrednicząca sama dokonała oceny istotności zarzutów uwzględniony, w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy nie zabrania takiego działania. e) art. 58 u.z.r.p poprzez uznanie, iż instytucja pośrednicząca dokonała nieuprawnionego działania polegającego na postawieniu skarżącej nowych zarzutów na etapie rozpatrywania protestu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Ze skargi kasacyjnej wynika, iż spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność czynności Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w przedmiocie nieuwzględnienia protestu F. z siedzibą w Ł. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi. Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658; dalej: nowela), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zważywszy na konstrukcję rozpoznawanej skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pism procesowych, ale przede wszystkim przewidzianym dla skargi kasacyjnej wymaganiom konstrukcyjnym. W art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazano, że skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Kasacja pozbawiona tychże elementów treściowych uniemożliwia ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2011 r., sygn. akt II OSK 151/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W ramach naruszenia przepisów postępowania Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) u.z.r.p. oraz art. 64 u.z.r.p. poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co doprowadziło do wadliwej kontroli działalności administracji publicznej. Podniesiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej zarzut został bardzo lakonicznie sformułowany i nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia odsyłając w tym zakresie do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Przepis ten stanowi, że w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. Niezdefiniowanym wprost pojęciem "właściwa instytucja" ustawodawca posłużył się w art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 4, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1, art. 46 ust. 1, 2, 3 i 4, art. 48 ust. 1, 3, 5 i 6, art. 49 ust. 1, 2, 3, 5, 6, 8, 9 i 10 tj. w przepisach zawartych w Rozdziale 13 Wybór projektów ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Natomiast według art. 57 u.z.r.p., właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest (...). Zgodnie zaś z art. 55 u.z.r.p., protest jest rozpatrywany przez instytucję zarządzającą albo pośredniczącą (...). Według art. 2 pkt 9) i pkt 11) u.z.r.p., instytucja pośrednicząca to podmiot, któremu została powierzona, w drodze porozumienia albo umowy zawartych z instytucją zarządzającą, realizacja zadań w ramach krajowego lub regionalnego programu operacyjnego. Natomiast instytucja zarządzająca to instytucja, o której mowa w art. 125 rozporządzenia ogólnego lub w art. 23 rozporządzenia EWT. Z kolei, według art. 2 pkt 7) lit. a) u.z.p.r., regionalny program operacyjny to program służący realizacji umowy partnerstwa w zakresie polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uchwalony przez zarząd województwa i przyjęty przez Komisję Europejską, odzwierciedlający cele zawarte we Wspólnych Ramach Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia ogólnego oraz w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą funduszy strukturalnych, będący podstawą realizacji działań w nim określonych, stanowiący program, o którym mowa w art. 96 rozporządzenia ogólnego. Należy podkreślić, że w u.z.r.p. ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono system realizacji programu operacyjnego zawierający warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (art. 6 u.z.r.p.). Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 40 ust. 2 u.z.r.p. informacje o konkursie, regulamin konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 u.z.r.p.), jak również zasady normatywne określone w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. Zgodnie z tym przepisem, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Przepis ten nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie art. 37 ust. 1 u.z.r.p. zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na nieuwzględnienie protestu oraz stosując środek określony w ustawie - uwzględnienie skargi ze stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny skutkujące jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Uwzględnienie skargi było konsekwencją stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny środka określonego w ustawie nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył art. 3 § 3 p.p.s.a. (Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach) oraz art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka nie jest naruszeniem prawa. Przepis ustrojowy, jakim jest art. 3 § 3 p.p.s.a. może zostać naruszony, kiedy sąd administracyjny naruszy jednocześnie przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), tj. kiedy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W pkt 2. lit. a) petitum skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 1 p.u.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w zaskarżonym wyroku dokonano oceny zaskarżonej informacji dowolnej, niepełnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego. Wobec powyższego wskazać przede wszystkim należy, że w skardze kasacyjnej (ani w jej petitum, ani w uzasadnieniu) nie wyjaśniono, czy oceniony zarzut dotyczy naruszenia całego przepisu zawartego w art. 1 p.u.s.a., który składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, a wymóg ten wynika z art. 174 p.p.s.a. jak i z art. 176 p.p.s.a. Z przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i kontrola ta, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec braku odmiennych uregulowań w ustawie wdrożeniowej także w sprawach dotyczących wyboru projektów do dofinansowania sądy administracyjne dokonują kontroli aktów zaskarżonych w trybie art. 61 ust. 1 powołanej ustawy według kryterium legalności. Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. normuje więc zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. To, czy ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia była prawidłowa czy też błędna nie może być utożsamione z naruszeniem tego przepisu. Jednak gdyby Sąd skontrolował zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, czy też orzekł w sprawie, która nie podlega jego kognicji, przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną w powiązaniu z naruszeniem innych przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem zarzut naruszenia art. 1 p.u.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd I instancji nie naruszył wskazanego przepisu prawa ustrojowego składającego się z dwóch jednostek redakcyjnych, ponieważ sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej zastosował kryterium zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie zaniechał kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpoznał sprawę należącą do jego kognicji, zastosował środek kontroli określony w ustawie. W pkt 2. lit. b) petitum skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p. w zw. z art. 37 u.z.r.p. w zw. z przepisami traktatowymi "przez błędne zastosowanie i przyjęcie (...) wadliwości oceny projektu skarżącej" (...). Odnosząc się do wadliwie sformułowanego zarzutu należy jeszcze raz wskazać, że przepis art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p. przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. stosowanym po zamknięciu rozprawy na etapie wyrokowania. Z tego też powodu zastosowanie tego środka nie może być naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, przepis art. 37 ust. 1 u.z.r.p. nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 37 ust.1 ustawy z 11 lipca 2014 r., właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W wymienionym przepisie określono ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymienione w tym przepisie zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji nie podzielił poglądu wyrażonego w zaskarżonej informacji, że protest nie może zostać uwzględniony gdyż większość zarzutów (43) zostało odrzuconych a jedynie część (22) zostało uznanych. O uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu protestu nie decyduje stosunek zarzutów odrzuconych do zarzutów uznanych. Okoliczność, że zaledwie 1/3 zarzutów zostało uwzględnionych a 2/3 odrzucono nie ma żadnego znaczenia. Istotne było znaczenie tych zarzutów uznanych i to czy ocena dokonana przez oceniających nr 1 i nr 2 była prawidłowa tzn. czy była ona rzetelna i bezstronna. Ważne jest to czy nieprawidłowości oceniających mogły mieć wpływ na końcową punktację za dane kryterium. W niniejszej sprawie zarzuty uwzględnione miały istotny charakter i było ich wiele. Nie ulegało zatem wątpliwości, że mogły mieć one wpływ na wielkość punktów przyznanych wnioskowi w zakresie kryteriów C.4 i C.8. W tej mierze należy podnieść, że w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przy tym, co wymaga szczególnego podkreślenia, wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane - co należy podkreślić w kontekście racji prezentowanych przez stronę skarżącą w skardze do Sądu I instancji przez Wojewódzki Urząd Pracy w Łodzi w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny - co również należy podkreślić i uznać w tej mierze za oczywiste - powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Służy to gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów dokonane przez oceniających. Uwzględniając powyższe, w korespondencji do dotychczas już przedstawionych argumentów, w świetle których za uzasadnione należało uznać argumentację Sądu I instancji, iż z zaskarżonej informacji wynika, że instytucja pośrednicząca sama dokonała oceny istotności zarzutów uwzględnionych. Sama zatem oceniła, że mimo zasadności 22 zarzutów, to i tak nie miałoby to wpływu na końcową punktację w zakresie kryteriów C.4 i C.8. Z takim stanowiskiem prawidłowo nie zgodził się Sąd I instancji. O wielkości przyznanych punktów decydują oceniający nr 1 i nr 2 a nie instytucja pośrednicząca. Tylko oceniający określają jaką ilość punktów należy przyznać w zakresie konkretnego kryterium. Instytucja pośrednicząca niejako sama zastąpiła oceniających przyjmując, że punktacja za kryterium C.4 i C.8 nie uległaby zmianie. Przyjęcie takiego poglądu nie ma racjonalnego uzasadnienia i nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że ocena projektu, aby mogła być uznana za rzetelną w rozumieniu zasady, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, wymaga przedstawienia przez instytucję pośredniczącą argumentów, które w relacji do stanowiska strony skarżącej oraz wszystkich - w tym wskazanych powyżej - okoliczności stanu sprawy świadczą o tym, że została ona sformułowana w oparciu o pełne informacje co do każdego kryterium poddawanego ocenie, jest dokonana zgodnie ze wskazaniami wiedzy ustalonej i uznanej w każdej podlegającej ocenie dziedzinie, jest uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości, umożliwiając zrozumienie oraz poznanie racji, które legły u jej podstaw. Tego rodzaju elementu uzasadnienie zaskarżonej informacji Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] nie zawierało, co świadczy o jej wadliwości. Całkowicie nieusprawiedliwione są zarzuty wskazane w pkt 2 lit. c), d) i e) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 58 i art. 58 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p. Należy stwierdzić, że na gruncie ustawy wdrożeniowej granice sprawy administracyjnej, a przede wszystkim granice kontroli sądowej w przypadku nieuwzględnienia protestu są określone treścią art. 61 ust. 5 w związku z ust. 1 tej ustawy. Skarga kasacyjna nie wskazuje tej podstawy prawnej, a tylko odnosi się do treści art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej oraz art. 37 ust. 2 i art. 58 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, zatem jej skuteczność jest uzależniona od poprawnego zbudowania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia. Analiza treści uzasadnienia rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła w tym uzasadnieniu, na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów prawa, czy ewentualne uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej to tzw. przepisy wynikowe i nie mogą być one samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, które należało wskazać, czego nie uczynił autor skargi kasacyjnej. Sformułowanie zarzutu naruszenia art. 58 ust. 2 pkt 1 u.z.r.p. "poprzez uznanie, iż właściwa instytucja winna skierować projekt do ponownej oceny" wskazuje, iż autor skargi kasacyjnej nie posłużył się zwrotem ustawowym, na czym polegało zarzucane naruszenie wskazanego przepisu prawa: błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu stosując pozaustawowy zwrot "poprzez uznanie." Zgodnie z art. 58 ust. 2 pkt 1) u.z.r.p., w przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, może odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo umieścić go na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie doszło do uwzględnienia protestu, to przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, przez co nie mógł zostać naruszony przez Sąd I instancji. Budowanie zarzutu skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. na podstawie jednego wyrwanego zdania z uzasadnienia wyroku: "Skoro instytucja pośrednicząca uznała tak dużo i tak istotnych nieprawidłowości w ocenach to winna skierować wniosek do ponownej oceny" nie jest uprawnione. Tym bardziej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w pkt 1. zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku zawarł jednoznaczne rozstrzygnięcie: stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Łodzi, które wszechstronnie uzasadnił. Analiza akt sprawy w zestawieniu z treścią zaskarżonego wyroku jasno wskazują, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za chybione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 2) p.p.s.a