I SA/Łd 548/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. określająca P. P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. w kwocie 15.477,00zl oraz określającej wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące : maj 2014 r. w kwocie 9,00zł, czerwiec 2014 r. w kwocie 45,00 zł, lipiec 2014 r. w kwocie 451,00 zł, sierpień 2014 r. w kwocie 56,00 zł, wrzesień 2014 r. w kwocie 330,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W kontrolowanym okresie skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego oraz handlu pojazdami. Organ podatkowy I instancji ustalił, iż do kosztów uzyskania przychodów w roku 2014 skarżący zaliczył wydatki udokumentowane 11 fakturami wystawionymi przez spółkę z o.o. "A". Po przeprowadzaniu postępowania wyjaśniającego organ podatkowy I instancji uznał, że powyższe faktury są dokumentami nierzetelnymi i nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji nie uznał za koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym 2014 łącznej kwoty 52.025,00zł wynikającej z tychże faktur. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dokonał następujących korekt kosztów uzyskania przychodów dotyczących działalności gospodarczej skarżącego: 1) w związku z brakiem podstaw prawnych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w 2013 r. jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od samochodu Mercedes Benz Vito, zwiększył koszty podatkowe w 2014 r. o przysługujący odpis amortyzacyjny od w/w środka trwałego w kwocie 5.500,92x1 2) powiększył wartość spisu z natury na dzień 31.12.2013 r. z kwoty 196.690,24 zł do kwoty 202.932,09zł, tj. o kwotę 6.241,85zl. W dalszej kolejności organ I instancji określił za poszczególne miesiące 2014 r. wysokość należnych zaliczek na podatek dochodowy wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za te miesiące. Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując się na treść art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych § 11 i § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, póz. 1475 ze zm.) podkreślił, że ustalenie wielkości dochodu, jako podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie zapisów zawartych w księdze podatkowej, możliwe jest jednak tylko wtedy, gdy księga jest prowadzona prawidłowo, a więc wtedy, gdy wynikające z jej zapisów wielkości przychodów i kosztów uzyskania przychodów odpowiadają rzeczywistości. Podkreślono, że zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów 2014 roku kwoty 40.282,23zł, co otwiera drogę do oceny prawidłowości określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2014 roku. Wyjaśniono, że zasadnicze znaczenie dla prawnej możliwości zaliczenia określonych kwot do kosztów uzyskania przychodu ma ww. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe przypomniano, ze w sprawie ustalono, iż "A" sp. z o.o., O. 3B, ..-... T., pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej, ostatnią deklarację VAT-7 za miesiąc czerwiec 2009r. złożyła w dniu 24.07.2009r. i pomimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z w/w spółką. Wskazano ponadto, iż pod w/w adresem: O. 3B, ..-... T. nie stwierdzono żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej, a z relacji sąsiadów wynika, że w/w spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia 2.12.2015r. poinformował, iż w firmie "A" Sp. z o.o. przeprowadzono kontrolę podatkową w trybie art. 284 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w toku której dokonano opodatkowania sprzedaży za miesiące sierpień 2011r., wrzesień 2011r., październik 2011r., grudzień 20łlr., styczeń 2012r., luty 2012r., marzec 2012r., kwiecień 2012r., czerwiec 2012r., lipiec 2012r., sierpień 2012r., marzec 20ł3r., wrzesień 2013r., październik 2013r., listopad 2013r., grudzień 2013r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. i wrzesień 2014r., na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w oparciu o przekazane faktury. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych wobec spółki A stwierdzono iż kontrolowany podmiot stwarzał jedynie formalne pozory uczestnictwa w obrocie gospodarczym w zakresie sprzedaży usług wykazanych na przedmiotowych fakturach wystawionych na rzecz skarżącego. Spółka ta ograniczała się jedynie do wystawiania faktur, na których wykazywała transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Stwierdzono brak informacji o składanych dokumentach do KRS (ostatnia wzmianka o złożonym sprawozdaniu finansowym dotyczy 2004r.). Nadto stwierdzono brak jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności gospodarczej, brak dokumentacji podatkowej, nieskładanie deklaracji podatkowych (VAT i CIT), brak odbioru korespondencji, brak kontaktu z podatnikiem. Uwzględniając powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. stwierdził, iż w istocie nie doszło do transakcji, które dokumentują faktury wystawione przez kontrolowaną Spółkę. W ocenie organu podatkowego spółka "A" dokonała jedynie niezbędnych i podstawowych czynności formalnych polegających na nie dokonaniu likwidacji działalności gospodarczej, aby w ten sposób uprawdopodobnić jej prowadzenie. Powodowane to było wyłącznie chęcią uzyskania podstawy do okazania się dokumentami uprawdopodabniającymi prowadzenie działalności, a nie jej faktyczne prowadzenie. Wystawione przez "A" sp. z o.o. faktury zostały wprowadzone do obrotu prawnego i posłużyły ich odbiorcy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W związku z powyższym podatek wynikający z wystawionych w latach 2011-2014 faktur VAT na rzecz skarżącego stanowi podatek, do którego zapłaty zobowiązana została - na podstawie art. 108 ust, l ustaw podatku od towarów i usług - spółka z o.o, "A". Podkreślono, że w trakcie postępowania skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających okoliczności wynajmu pojazdów od Spółki z o.o. "A" (np. umów najmu w/w pojazdów oraz dowodów świadczenia usług transportowych pojazdami będącymi własnością przedmiotowej Spółki). Nadto Starostwo Powiatowe w T. pismem z dnia 8 lipca 2016 r. poinformowało, iż firma wykonująca działalność gospodarczą pod nazwą "A" spółka z o.o., nie posiada żadnych uprawnień na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Nadto niemożliwym było, aby skarżący wynajmował od spółki z o.o. "A" dwa samochody, bowiem z informacji przekazanej przez Starostwo Powiatowe T. wynikało, że w/w spółka posiadała wyłącznie zarejestrowany jeden samochód oraz przyczepę. Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 10 czerwca 2015r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o przesłuchanie w charakterze świadka R. K. prezesa spółki "A". Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. pismem z dnia 15 lutego 2016r. poinformował, iż brak jest możliwości przesłuchania w charakterze świadka R. K. prezesa spółki "A" - nie odbiera korespondencji skierowanej na adres ul. A 20/18, ..-... T. i nie stawił się na przesłuchanie. Wskazano ponadto, iż korespondencji nie można również doręczyć na adres siedziby firmy, gdyż pod tym adresem firma nie funkcjonuje. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał, iż brak jest możliwości przeprowadzenia wnioskowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. czynności, a kolejne ponawianie wniosków o ich przeprowadzenie wydaje się niecelowe, ze względu na brak faktycznych możliwości ich przeprowadzenia. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, że spółka z o.o. "A" uczestniczyła w transakcjach prowadzących do nadużycia prawa - nie dokonywała faktycznej sprzedaży na podstawie wystawionych faktur, a formalna rejestracja w/w spółki potrzebna była wyłącznie do wystawiania faktur VAT mających dokumentować transakcje kupna-sprzedaży. Za organem I instancji należy powtórzyć, że dowodami świadczącymi o fikcyjności dokonywanych transakcji jest to, że w/w Spółka: – faktycznie nie wykonywała żadnej realnej działalności w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, tj. O. 3B, ..-... T., – nie wskazała innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, – nie posiadała zaplecza do przeprowadzania transakcji, – nie zatrudniała pracowników, o czym świadczy brak deklaracji PIT-4R za lata 2011-2014 w bazie POLTAX Urzędu Skarbowego w T. – nie dokonywała sprzedaży na podstawie wystawionych przez prezesa zarządu w/w Spółki faktur VAT, tym samym dokumentując czynności, które faktycznie nie zostały dokonane (brak dokumentacji księgowej: ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych, kontaktu z prezesem Spółki), – nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a wykazywany w złożonych deklaracjach VAT podatek należny wynikał jedynie z wystawionych faktur, a nie z wykonywania czynności opodatkowanych. Skarżący natomiast nie posiada żadnej udokumentowanej korespondencji handlowej z firmą "A", umów regulujących kwestie współpracy czy też dokumentów jednoznacznie potwierdzających zapłatę, a żaden z przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania świadków, w tym pracowników skarżącedgo, nie posiadał jakiejkolwiek wiedzy na temat firmy ..A", jej właściciela, pracowników w/w Spółki oraz posiadanych przez Spółkę pojazdów. Skarżący nie posiadał żadnej udokumentowanej korespondencji handlowej ze sprzedawcą firmą "A", nie okazał żadnych umów regulujących kwestie współpracy z w/w firmą oraz nie przedstawił dokumentów (KP) potwierdzających zapłatę za rzekome usługi świadczone przez "A" sp.z o.o. Tak więc również pod względem przedmiotowym w/w faktury VAT okazały się nierzetelne. W ocenie organu odwoławczego dla uznania udokumentowania transakcji za prawidłową istotne jest by przyjęty do rozliczenia dowód księgowy dokumentował rzeczywisty obrót, zaś warunek taki zachodzi wtedy, gdy dany dowód odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na dowodzie. Tak więc między rzeczywistą sprzedażą a jej opisem w dowodzie musi zaistnieć pełna zgodność pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Reasumując organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w powyższym zakresie w pełnym spectrum. Wyjaśniono dalej, że w toku prowadzonych czynności kontrolnych organ podatkowy I instancji ustalił, iż w roku 2013 skarżący skorzystał jako mały podatnik z możliwości dokonania jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od nabytych dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych środków trwałych na podstawie art. 22k ust. 7-13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy I instancji dokonując analizy zapisów w prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych stwierdził, iż pod pozycją 24 przedmiotowej ewidencji dotyczącej roku 2013 zaewidencjonowano samochód marki Mercedes Benz VITO o numerze rejestracyjnym [...]o wartości początkowej 27.504,75zł. Powołując się na treść art.. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 102 póz. 585 ze zm. w Dz.U. z 2012r., poz.1456) oraz art. 5d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który wszedł w życie z dniem l stycznia 2014r. wskazano, że pomimo wezwań organu podatkowego I instancji skarżący nie przedłożył wymaganych dokumentów, pozwalającymi uznać samochód marki Mercedes Benz Vito o dopuszczalnej masie całkowitej 2940kg za samochód ciężarowy, pozwalający na dokonanie w roku 2014 jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Wskazano dalej, że organ podatkowy I instancji ustalił ponadto, iż w spisie z natury sporządzonym na dzień 31.12.2013r. 1) skarżący nie zaewidencjonował koparko-ładowarki marki Ford 655 rok produkcji 1984 o wartości początkowej 25.670,87zł, 2) nie zaewidencjonował opon w ilości 6 sztuk o wartość 7.570,98zł 3) zaewidencjonował (poz.2 spisu) koparko-ładowarkę marki Ford 655 rok produkcji 1994 o wartości początkowej 27.000,00zł, która została sprzedana przez skarżącego na podstawie faktury nr [...] a następnie nabyta przez skarżącego na podstawie faktury nr [...] Wnioski wyciągnięte przez organ I instancji w powyższym zakresie organ II instancji uznał słuszne. Odnosząc się do zarzutów odwołania podniesiono, że organ podatkowy I instancji dla udowodnienia tezy o nierzetelności zakwestionowanych faktur, nie miał potrzeby wykazywać w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, aby skarżący w sposób świadomy uczestniczył w procederze mającym na celu uszczuplenie należności podatkowych wymagalnych na rzecz Skarbu Państwa. Odnosząc się do zarzutu, jakoby organ podatkowy I instancji nie podjął wystarczających kroków niezbędnych dla przeprowadzenia czynności przesłuchania w charakterze świadka R. K., w trakcie których m.in. można by zweryfikować czy wynajmowane od "A' Sp. z o.o. pojazdy stanowiły własność spółki względnie czy i w jaki sposób spółka w inny sposób uzyskała możliwość dysponowania pojazdami Panu wynajmowanymi podkreślono ponownie, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał, iż brak jest możliwości przeprowadzenia wnioskowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. czynności, a kolejne ponawianie wniosków o ich przeprowadzenie wydaje się niecelowe, ze względu na brak faktycznych możliwości ich przeprowadzenia. Z tych względów zawarty w odwołaniu wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka R. K., na okoliczności dotyczące możliwości dokonywania czynności gospodarczych, których uznane za nierzetelne faktury dotyczą został przez organ odwoławczy załatwiony odmownie postanowieniem tegoż organu z dnia 16.02.2017r., Odnosząc się z kolei do zarzutu jakoby zapłata dokonana na rzecz kontrahenta stanowiła koszt uzyskania przychodu nawet w sytuacji kiedy kontrahent nie świadczył wzajemnie (umowa konsensualna), a inną sprawą jest czy w takiej sytuacji podatnik ma prawo do odliczeń w podatku VAT (podatek naliczony) stwierdzono, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.10.2009r., sygn. akt II FSK 736/08, W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy został zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne i oparte na przepisach prawa. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny, która oznacza, że organy podatkowe nie są krępowane żadnymi formalnymi regułami, oceniają ich wartość dowodową według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Końcowo zauważono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w skarżonej decyzji uznał za koszt uzyskania przychodów jednorazowy odpis amortyzacyjny od 5 pojazdów, które nie zostały ujęte przez w ewidencji środków trwałych. Nieujawnienie w ewidencji środków trwałych przedmiotowych pojazdów skutkuje natomiast brakiem podstaw do naliczenia w 2014r. od wartości początkowej tych pojazdów jednorazowych odpisów amortyzacyjnych, zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy dostrzegając błąd organu podatkowego I instancji nie znalazł jednak podstaw do ponownego przeliczenia zobowiązania podatkowego skarżącego i zaliczek na podatek dochodów za poszczególne miesiące 2014 roku, a w konsekwencji do określenia skarżącemu wyższego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wyższych odsetek od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W zarzutach skargi wskazano, że zaskarżona decyzji decyzja została wydana z naruszeniem: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący, podczas gdy w dalszym ciągu nie zebrano wystarczających dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę dla potwierdzenia (a contrario odrzucenia) tezy organu podatkowego w przedmiocie poniesienia kosztów uzyskania przychodu udokumentowanych kwestionowanymi fakturami a w szczególności: – z badania ksiąg rachunkowych ukierunkowanego na : a) przeanalizowanie dokonanych przez stronę transakcji dotyczących wynajmowania pojazdów pod kątem dokonanej w tych samych okresach sprzedaży usług transportowych, b) sprawdzenia czy Skarżący dysponował środkami finansowymi i technicznymi niezbędnymi do wynajmu pojazdów w ilościach wynikających ze spornych faktur, – z przesłuchania strony oraz świadków, w tym przede wszystkim R. K., nie przesłuchanego pomimo wykazania istnienia takiej konieczności i nie wykazania braku tej konieczności, w tym na okoliczności dotyczące możliwości dokonywania czynności gospodarczych, których uznane za nierzetelne faktury dotyczą, zważywszy, że pomimo wielokrotnie ponawianych w tym przedmiocie wniosków nie został on dotychczas przesłuchany. Skutkiem czego Skarżący złożył w ostatnich dniach do Prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez wyżej wymienionego R. K., co może mieć wpływ na rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, 2. art. 120, 121 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału w praktyce wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji, 3. art. 190 § l ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak właściwego poinformowania Skarżącego o terminie przesłuchania zindywidualizowanych świadków, jak też poprzez zaniechanie bezpośredniego przesłuchania w toku postępowania kontrolnego części świadków, w tym w szczególności R. K., co w konsekwencji pozbawiło Skarżącego możliwości udziału w przesłuchaniu tych osób, 4. art. 187 § l w zw. z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez dowolną i jednostronną, uwzględniająca wyłącznie interes organów podatkowych (Skarbu Państwa) ocenę zabranego w sprawie materiału dowodowego wyrażającej się w dowolnym ustaleniu, że faktury wystawione przez spółkę z o.o. "A" na rzecz Skarżącego, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to jest że transakcje udokumentowane tymi fakturami rzekomo nie miały miejsca, co w dalszej kolejności skutkuje bezzasadną, a co najmniej niedostatecznie wykazaną tezą kwestionującą wysokość zadeklarowanego przez Skarżącego dochodu osiągniętego w 2014 r., 5. art. 9 ust. 2, art. 22 ust. l, art. 24 ust. 2, art. 30c ust. 1 art. 45 ust. 1 i ust. la pkt 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W załączeniu do skargi skarżący przedłożył kserokopię zawiadomienia o podejrzeniu przestępstwa na jego szkodę przez spółkę A. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia są ustalenia organów podatkowych dotyczące kontrahenta gospodarczego skarżącego to jest A Sp. z o.o. Ustaliły one ponad wszelką wątpliwość, że spółka A złożyła sprawozdanie finansowe jedynie za rok 2004, ostatnią deklarację w podatku VAT złożyła za czerwiec 2009 r., pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma możliwości skontaktowania się z organami spółki i analizy dokumentów. Ponadto, jak ustalono, we wszystkich wystawionych fakturach data wystawienia, data sprzedaży oraz termin płatności są tymi samymi datami, w każdym przypadku przyjętą formą zapłaty jest gotówka, jako nazwę usługi wskazano wynajem pojazdu lub usługę transportową bez wskazania jakichkolwiek konkretnych danych dotyczących usługi to jest długości trasy, czasu wynajmu pojazdu czy też listów przewozowych stanowiących dowód wykonania usługi. Nie ma więc dowodów na to, że usługi, o których ogólnie mowa w fakturach zostały wykonane Jednocześnie skarżący nie był w stanie przedstawić dowodów KP, które rzekomo otrzymał od wystawcy faktur na dowód uregulowania należności z nich wynikających. W związku z powyższym trafnie organy podatkowe zauważyły, że poza jego gołosłownymi twierdzeniami nie ma żadnych dowodów, miało miejsce ponoszenie wydatku. Nie bez znaczenia jest również i to, że wobec spółki A wydano decyzję, w której podatek wynikający z faktur wystawionych przez tę spółkę w latach 2011-2014 a więc między innymi dotyczący faktur wystawionych na rzecz skarżącego został objęty reżimem art. 108 ust.1 ustawy o VAT. Wreszcie, mimo prób ze strony organów podatkowych nie było możliwe przesłuchanie Prezesa zarządu i zarazem udziałowca spółki A, R. K.. Nawet próby ustalenia miejsca jego pobytu podjęte przez Policję nie dały rezultatów. Wobec tego odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z jego przesłuchania uznać należy za usprawiedliwione. Stąd też sąd I instancji podziela stanowisko organów podatkowych, które odmówiły przesłuchania wymienionego w charakterze świadka z powodu niedających się usunąć przeszkód. Trafna jest przy tym ocena organów, że niemożliwe było wynikające z zeznań skarżącego wynajmowanie od spółki A 2 samochodów, gdyż spółka ta dysponowała tylko jednym pojazdem, samochodem marki MAN oraz przyczepą marki SAM. Potwierdzeniem wniosków organów co do tego, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych wydatków okazały się zeznania pracownika skarżącego, świadka B. L., który nie znał spółki A i zaprzeczył aby posiadał wiedzę o wynajmowaniu przez nią samochodów na rzecz skarżącego. Dokonując analizy taboru transportowego ( wg numerów rejestracyjnych ) w kontekście świadczonych usług przez podatnika organ dowiódł ,że były one własnością strony a dwóch przypadkach były to auta leasingowane . Istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia okazało się i to ustalenie, że spółka A nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego. Biorąc pod uwagę wymowę wszystkich powyższych okoliczności należy przyjąć, że zasadność stanowiska organów podatkowych wykluczających poniesienie przedmiotowych wydatków przez skarżącego na rzecz spółki A, a w konsekwencji eliminujących te wydatki z kosztów uzyskania przychodów jest uprawnione i nie budzi żadnych zastrzeżeń ( str. 16 uzasadnienia decyzji ). Pamiętać należy, że w myśl art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zmianami) kosztami podatkowymi są koszty rzeczywiście poniesione. Skoro zaś organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie skutecznie zakwestionowały poniesienie przez skarżącego tychże wydatków były nie tyko uprawnione lecz wręcz zobowiązane do ich wyeliminowania z kosztów podatkowych a tym samym do określenia zobowiązania podatkowego w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez podatnika. W powyższych warunkach za zaskakujące uznać należy stanowisko skargi, w której z jednej strony zarzuca się organom podatkowym, że mylą się wywodząc, że spornych transakcji gospodarczych nie dokonano, a z drugiej strony, powołując się na załączone zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa, wywodzi, że spółka A. jedynie stwarzała pozory prowadzenia działalności gospodarczej narażając między innymi skarżącego na znaczne straty finansowe. Zdaniem sądu powyższa argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna. Nie można bowiem jednocześnie uznawać się za ofiarę oszustwa polegającego na wystawianiu nierzetelnych faktur i uznawać za koszt podatkowy wydatków wynikających z tych faktur. Wobec tego, że sąd administracyjny nie zajmuje się ściganiem przestępstw w polu rozważań tego sądu pozostaje jedynie oceniona wyżej jednoznacznie negatywnie dla skarżącego, kwestia prawa do uznania za koszty podatkowe wydatków wynikających ze spornych faktur. W tak ustalonych okolicznościach organy podatkowe były uprawnione do zakwestionowania wydatków jako kosztów podatkowych i uznania, że ich poniesienie nie jest wykazane przez skarżącego. Ponadto nie budzi wątpliwości , iż wadliwie dokonano zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych jednorazowo w całości od wartości początkowej samochodu marki Mercedes Benz VITO albowiem pojazd ten wobec jego parametrów , przede wszystkim stanowiących o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t powinien być amortyzowany w okresach miesięcznych . Ustalenia to nie są sporne. Nie jest także kwestionowane zagadnienie niewłaściwego sporządzenia przez stronę spisu z natury na 31.12.2014 r. Odnosząc się zaś do treści skargi podnieść należy, że twierdzenia, iż spółka A wynajmowała skarżącemu pojazdy pochodzące prawdopodobnie z nielegalnych źródeł wykracza poza granice niniejsze sprawy podatkowej, której przedmiotem jest niezasadne uznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków, które nie zostały poniesione przez skarżącego. Wbrew stanowisku skargi dobre intencje skarżącego i ocena staranności w wyborze kontrahenta gospodarczego nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie podatku dochodowego, który nie jest niezharmonizowany. Nie jest przy tym zasadny zarzut oparcia rozstrzygnięcia na materiałach dotyczących innego podatnika to jest spółki A. Po pierwsze materiał dowodowy dotyczący wymienionej spółki był jedynie uzupełnieniem dla dowodów przeprowadzonych w przedmiotowym postępowaniu wyjaśniającym, a po wtóre obowiązująca Ordynacja podatkowa nie wymaga bezpośredniego przeprowadzania dowodów. Wszystkie dowody, tak przeprowadzone w danym postępowaniu jak i inkorporowane z innego postępowania zostają poddane ocenie w myśl zasady swobodnej oceny dowodów a wyniki tej oceny wywiedzione przez organy sąd I instancji akceptuje w całości. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. mko