III SA/Wr 322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej 200 (dwieście) złotych zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu kontroli. Niniejsze zawiadomienie –zaadresowane do G. J. "A" ul. [...] [...]W. – doręczono w dniu [...]r. L. J.. Doręczenia dokonał listonosz K. M.. W dniu [...]r. przeprowadzono w siedzibie skarżącej kontrolę. Na miejscu kontroli nie zastano skarżącej. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano w charakterze świadka funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji we W.. Wezwaniem z dnia [...]r. wezwano skarżącą do osobistego stawiennictwa w dniu [...]r. o godz. [...]w siedzibie organu kontroli. Niniejsze wezwanie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...]i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K.M.. Skarżąca nie stawiła się w siedzibie organu (notatka urzędowa z dnia [...]r.). Pismem z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania. Niniejsze zawiadomienie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...] i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K. M.. Pismem z dnia [...]r. D.Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Niniejsze zawiadomienie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...] i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K.M.. Decyzją z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...]zł Niniejsza decyzja – zaadresowana do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie została awizowana w dniach [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K.M.. Pismem z dnia [...]r. organ poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia uwierzytelnionych odpisów z akt. Niniejsze zawiadomienie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – doręczono w dniu [...]r. G. J.. Doręczenia dokonał listonosz K. M.. Pismem z dnia [...]r. skarżąca upoważniła męża L. J. do wglądu w materiał dowodowy sprawy, który zapoznał się w dniu [...]r. z aktami sprawy. W ślad za pismem z dnia [...]r. przesłano skarżącej potwierdzony za zgodność z oryginałem odpis decyzji z dnia [...]r. o nałożeniu kary pieniężnej informując, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna . wezwano skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia [...]r. Niniejsze pismo – zaadresowane do G.J. "A" ul. [...][...]W. – doręczono w dniu [...]r. G. J.. W piśmie z dnia [...]r. skarżąca oświadczyła, że nie otrzymała decyzji na którą powołuje się organ a zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli nie zostało odebrane skutecznie, gdyż nie było kierowane do L. J. lecz do skarżącej. Ostatecznie skarżąca podniosła, że odpis decyzji załączonej do pisma organu zawiera wady powodujące jej nieważność. Pismem z dnia [...]r. wezwano skarżącą do sprecyzowania żądania, czy jej wniosek należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...]. Niniejsze wezwanie –zaadresowane do G.J. "A" ul. [...][...]W. – doręczono w dniu [...]r. G. J.. Doręczenia dokonał listonosz K.M.. Po udzielaniu twierdzącej odpowiedzi przez skarżącą Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. Niniejsza decyzja – zaadresowana do G. J. "A" ul. [...][...]W. – doręczono w dniu [...]r. G.J.. Od niniejszej decyzji strona wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Niniejsza decyzja – zaadresowana do G. J. "A" ul. [...][...]W. – została doręczona w dniu [...]r. G. J.. W uzasadnieniu decyzji organ, po przywołaniu przepisów art. 127 § 3 kpa, art. 138 § 1 kpa i art. 156 § 1 kpa podniósł, że w jego ocenie zarzuty podniesione przez skarżącą nie znajdują uzasadnienia i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji D. Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. (nr [...]). Dalej – po przywołaniu wielu orzeczeń odnoszących się do przesłanek warunkujących możliwość stwierdzenia nieważności decyzji – organ wskazał, że w toku postępowania rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dalej wskazał, że w sprawie decyzja pierwszej instancji, na podstawie art. 44 § 4 kpa została uznana za doręczoną w dniu [...]r. Natomiast organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Ponadto – jak wskazał organ - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych: "Zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona (ogłoszona) stronie, nie może być zmieniona łub uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej jak tylko w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. Z punktu widzenia konstrukcji przyjętej w tym przepisie jest bez znaczenia, czy decyzja jest decyzją ostateczną czy też decyzją nieostateczną, jak również to, czy jest to decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, czy też decyzja, na mocy której strona nie nabyła prawa. W każdym bowiem wypadku związania chodzi jedynie o to, aby organ administracji publicznej po dacie doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie nie dokonywał samowolnie i bez wiedzy stron zmian w decyzji należycie doręczonej, ani też nie uchylał takiej decyzji i zastępował ją innym rozstrzygnięciem. Okoliczność, że przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej są bardziej rygorystyczne niż przesłanki uchylenia decyzji nieostatecznej, nie oznacza, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną jest nią "silniej" związany niż decyzją nieostateczną. W obu bowiem przypadkach organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może uchylić lub zmienić taką decyzję tylko wówczas, gdy zezwalają mu na to przepisy kodeksu. Zastrzeżenie to należy odnieść także do dopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której strona nie nabyła prawa, bowiem również w tym przypadku zmiana lub uchylenie takiej decyzji może dokonać się wyłącznie w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z udziałem strony na podstawie i w granicach art. 154 k.p.a. Bez znaczenia jest także to, czy decyzja jest niewadliwa czy też wadliwa, a w tym ostatnim przypadku, czy jest to wadliwość nieistotna czy istotna. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt: SA 1461/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 72: "każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości, a zatem organ administracji, który w znanych sobie okolicznościach wydal wadliwą decyzję uprawniającą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem". Z zasady związania organu administracji publicznej własną decyzją wynika nie tylko to, że decyzja taka może być zmieniona lub uchylona przez organ, który ją wydal, tylko wówczas, gdy przewidują to przepisy kodeksu, lecz także to, że organ ten nie może w jakikolwiek inny sposób uchylić się od tego związania." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 kwietnia 2009 r., II SA/Kr 848/08). Dalej organ przywołał treść art. 113 kpa i wskazał, że może prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2010 r., II SA/Wr 605/09). Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że oczywiste jest, że skoro zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli skierowano do strony pismem opatrzonym datą [...]r. wydanie decyzji z datą [...]r. to błąd ten należy traktować jako omyłkę pisarską. Organ przywołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2009 r., II OSK 1439/08 i wskazał, że wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki nie wpływa na prawa i obowiązki strony wynikające z decyzji pierwotnej, Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia postępowania organ podniósł, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zawiadomienie odebrał dorosły domownik. Tymczasem jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia [...] r. wydanym w sprawie IOSK 1099/14 - dla skutecznego doręczenia pisma (w trybie art. 43 k.p.a.), wystarczy aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Taki też wymóg doręczenia spełniało zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję administracyjną. Jeżeli istnieją przeszkody w przekazaniu pisma przez osobę ją przyjmującą, osoba ta powinna odmówić jego przyjęcia i oddania adresatowi, jeżeli natomiast podejmie się jego oddania następuje skutek w postaci doręczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...]r. wydany w sprawie I SA/Gd 324/14). Jedynie, bowiem w sytuacji, jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...]r. wydanym w sprawie IIGSK 1954/12, gdy osoba, która odebrała pismo, nie wywiązała się z obowiązku oddania go adresatowi z przyczyn od niej niezależnych można ewentualnie rozważać tę okoliczność, jako uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej "(wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] r" VI SA/Wa 1036/15).Ponadto organ wskazał, że organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli pismem z dnia [...]r. nr [...] – [...], która pismem z dnia [...] r. przekazała do organu dokumenty dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe wskazuje, że wbrew twierdzeniom strony została ona powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli. Odnosząc się do zarzutu uchybienia dat w dokumentach organ wskazał, że powyższe uchybienie nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. nr[...]. Załączona do pisma z dnia [...]r kopia upomnienia Nr [...]z dnia [...] nie dotyczyło postępowania w przedmiocie wydania decyzji o nałożenia kary pieniężnej. Przedmiotowy dokument jest elementem odrębnego postępowania, które nie może być przedmiotem kontroli w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności Dlatego też zdaniem organu w toku postępowania organ I instancji zbadał on wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny. Uzasadnienie faktyczne decyzji organu zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Końcowo organ podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz rozstrzygnięcie co do występowania kwalifikowanych wad decyzji zgodnie z art. 156 k.p.a. Organ w tym aspekcie podziela zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia [...]II OSK 739/09 LEX nr [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.skarżaca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 42, 43 i 44 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło doręczenie zastępcze pisma zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli i wyznaczenie kontroli w sytuacji, gdy ta forma doręczeń pism w trakcie postępowania znajduje zastosowanie tylko dla doręczeń adresatowi pisma w jego mieszkaniu, nie zaś w miejscu pracy - siedzibie firmy. Skarżąca nie odebrała przedmiotowego pisma i nie z jej winy do kontroli w wyznaczonym terminie nie doszło - co w konsekwencji stanowi rażące naruszenie prawa i winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i zakończenie go wydaniem decyzji o ukaraniu skarżącej w sytuacji, gdy strona nie była należycie zawiadomiona o kontroli a do kontroli nie doszło nie z winy skarżącej - co w konsekwencji trudno uznać za prowadzenie przez organ postępowania w sposób prawidłowy, budzący zaufanie do władzy państwowej i zgodnie z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. Nr 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 1369 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga winna zostać uwzględniona. Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego w postaci decyzji lub postanowienia może być wynikiem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego polegającego na weryfikacji ostatecznej decyzji lub postanowienia, zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa. Instytucja ta służy wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego kwalifikowanymi wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Jedną z tych przesłanek określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest wydanie decyzji (lub postanowienia) z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającego w obrocie ostatecznego postanowienia i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i niedający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy pozostawienie takiego postanowienia ze względu na oczywiste iniepodlegające sporom interpretacyjnym naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest w żadnej mierze możliwe do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym. Ponadto za rażące naruszenie prawa uznaje się takie naruszenie porządku prawnego, które wywołuje nieakceptowalne skutki społeczno-gospodarcze. Zaznaczenia wymaga, że postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny, wyjątkowy, w związku z czym do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji nie wystarczy stwierdzenie istnienia uchybień i wad w wydanym akcie administracyjnym. Wspomniane naruszenia przepisów prawa materialnego muszą zostać ocenione jako kwalifikowane, nie do pogodzenia z zasadą praworządności obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z brzmienia art. 156 §1 pkt 2 kpa nie wynika, aby wadliwość miała dotyczyć tylko podstawy materialnoprawnej decyzji. Również rażące naruszenie przepisów prawa powołanego jako podstawa kompetencyjna lub proceduralna rozstrzygnięcia jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji ( wyrok NSA z 8 sierpnia 1986 r. SA/Wr 370/86). Przenosząc niniejsze rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że domagając się stwierdzenia nieważności decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego z dnia [...]r. ([...]) skarżaca podniosła naruszenie przepisów art. [...],[...]i [...] kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że "w sprawie doszło do doręczenia zastępczego, podczas gdy ta forma doręczeń pism w trakcie postępowania znajduje zastosowanie tylko do doręczeń adresatowi pisma w jego mieszkaniu, nie zaś w miejscu pracy". Odnosząc się do tegoż zarzutu wskazać należy (w ślad za postanowieniem NSA z dnia [...]r., sygn..akt II GSK 2137/15), że przepisy k.p.a. ustanawiają odrębne zasady dla doręczania pism osobom fizycznym i adresatom, którzy nie są osobami fizycznymi. Kwestię doręczania pism osobom fizycznym reguluje art. 42 k.p.a. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie jest jednostką organizacyjną, o której stanowi art. 45 k.p.a. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. Taki pogląd wyrażony został w orzeczeniach zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1956/13, z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 594/09, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I UK 23/11). Dla dalszych rozważań istotna jest zatem treść art. 42 § 1 k.p.a. stanowiąca, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Określając w zacytowanym przepisie miejsca doręczania pism osobom fizycznym ustawodawca posłużył się spójnikiem "lub", a tym samym nie ustalił wiążącej organ prowadzący postępowanie administracyjne kolejności miejsc, w której doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy, co do zasady, do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Zasada ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, doznaje ograniczenie jedynie wówczas, gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń. Taka sytuacja nie wystąpiła w tej sprawie. Zgodnie z art. 43 zd. 1 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Tymczasem – śledząc prawidłowość doręczenia korespondencji skarżącej - w niniejszej sprawie wskazać należy (w szczególności), że: - pismem z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu kontroli. Niniejsze zawiadomienie –zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – doręczono w dniu [...]r. L.J.. Doręczenia dokonał listonosz K.M.. - wezwaniem z dnia [...]r. wezwano skarżącą do osobistego stawiennictwa w dniu [...]r. o godz. [...]w siedzibie organu kontroli. Niniejsze wezwanie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...]i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K. M.. Skarżąca nie stawiła się w siedzibie organu (notatka urzędowa z dnia [...]r.). - pismem z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania. Niniejsze zawiadomienie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...] i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K. M.. - pismem z dnia [...]r. D. Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Niniejsze zawiadomienie – zaadresowane do G. J. "A" ul. [...][...]W. – dwukrotnie zostało awizowane w dniach [...] i [...]r. Przesyłkę doręczał listonosz K.M.. Wskazany adres wynika z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, jako adres głównego miejsca wykonywania działalności. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika zatem, że przesyłki te doręczano skarżącej wykorzystując bądź to tryb fikcji doręczenia bądź zostały one odebrane przez L.J. – męża skarżącej. Niniejsze doręczenia uznano za skutecznie w postępowaniu zwyczajnym. Wad w tym zakresie nie dopatrzyły się również organy rozpatrując sprawę w trybie nadzwyczajnym. W ocenie tutejszego Sądu taka ocena okoliczności doręczenia była jednak nieprawidłowa. Jeżeli bowiem uznać, że nastąpiło doręczenie decyzji dorosłemu domownikowi – przy czym za domownika w rozumieniu art. 43 k.p.a. należy rozumieć osobę faktycznie zamieszkująca pod wskazanym adresem pełnoletnią osobę (tak: NSA w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 910/10), to organy nie ustaliły przecież tego, czy miejsce doręczenia korespondencji stanowi rzeczywiste miejsce zamieszkania skarżącej i jej męża L. J., a w konsekwencji, czy L.J.można uznać za dorosłego domownika. Z drugiej strony, jeżeli przyjąć, że pod wyżej wskazanym adresem skarżąca prowadzi jedynie działalność gospodarczą, to trudno mówić o doręczeniu przesyłki dorosłemu domownikowi. I już tylko brak ustaleń w tym zakresie skutkuje w ocenie Sądu koniecznością uchylenia (wydanej w trybie nadzwyczajnym) zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego z dnia [...]r. ([...]) i decyzji ją poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a Rozpoznając ponownie skargę organy zastosują się do wytycznych wskazanych powyżej. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 200 p.p.s.a.