I SA/Bd 70/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na kwotę rzędu 99.130 zł - przed wszczęciem kontroli sądowo-administracyjnej - może okazać się przedwczesne. Stwierdził, że wszczęcie egzekucji do osobistego majątku podatnika może grozić niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków wobec strony skarżącej. Jej wykonanie spowoduje utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa, konieczność zwolnienia zatrudnionych osób i w konsekwencji doprowadzi do braku możliwości dalszego funkcjonowania. Utrata kontaktów handlowych, kredytów kupieckich, wypowiedzenie kredytu przez bank czy też obniżenie wiarygodności u kontrahentów spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Wskazał, że budowana przez okres 6 lat pozycja firmy, z uwagi na dużą konkurencyjność rynku oraz brak środków na jej wznowienie nie będzie możliwa do odbudowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Argumentacja strony sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazania potencjalnie możliwych skutków dla strony w przypadku wykonalności tej decyzji: utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, konieczność zwolnienia zatrudnionych osób, utrata kontaktów handlowych, kredytów kupieckich, wypowiedzenie kredytu przez bank, obniżenie wiarygodności u kontrahentów. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast żadnych konkretnych informacji: jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżący i jakie mają one odniesienie do kwoty zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją, jakie są przychody i wydatki rodziny skarżącego oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżący nie wskazał również, jaki jest stan majątkowy jego rodziny, nie udzielił informacji o posiadanych nieruchomościach, czy też wartościowych ruchomościach. Na poparcie wniosku nie przedstawił także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, które uczyniłyby tę argumentację wiarygodną. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym, wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami obrazującymi jego stan finansowy oraz majątkowy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Należy podkreślić, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając niniejszy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale również całe akt sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Na konieczność uwzględniania całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide postanowienia z 26 maja 2009r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 (orzeczenia są dostępne w serwisie internetowym Sądu pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sądowoadministracyjnych sprawy wynika, że skarżący zwracał się również do tut. Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, motywując go trudną sytuacją materialną. Postanowieniem z dnia 30 marca 2017r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a następnie postanowieniem z dnia 22 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego, mając w szczególności na uwadze to, że skarżący nie przedstawił w sposób wyczerpujący i rzetelny swojej sytuacji majątkowej. Powyższe okoliczności, w powiązaniu z informacjami wskazanymi we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie pozwalają na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.