II SA/Po 149/17

Dnia 7 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 roku sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia diety oraz zwrotu kosztów podróży służbowej dla sołtysów I. stwierdza, że § 4 zaskarżonej uchwały został wydany z naruszeniem prawa, II. zasądza od Rady Miejskiej [...] na rzecz skarżącego kwotę 300,- zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Rada Miejska Gminy D. dalej również: Rada Gminy; organ) uchwałą nr [...] z dnia [...] 2015 r. (dalej również: uchwała) w sprawie ustalenia diety oraz zwrotu kosztów podróży służbowej dla sołtysów z terenu Gminy [...], podjętą na podstawie art 37b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 446], z późn. zm. – dalej: u.s.g.), przyjęła, że "sołtysom przysługuje zryczałtowana dieta miesięczna w wysokości uzależnionej od liczby mieszkańców, wielkości sołectwa oraz nałożonych obowiązków" (§ 1). W § 3 ust. 2 uchwały Rada Gminy określiła, że dla sołtysów sołectw: [...], [...] i [...] przysługuje zryczałtowana dieta w wysokości 12 diet miesięcznie [przy czym wysokość pojedynczej diety została określona poprzez odesłanie w § 2]. W pozostałych ustępach tego przepisu ustalono inną wysokość diet dla pozostałych sołectw Gminy. W § 4 uchwały Rada Gminy ustaliła, że "w przypadku gdy sołtys nie uczestniczy w obradach sesji Rady Miejskiej zryczałtowana dieta ulega obniżeniu o wysokość 3 diet, za każdą nieobecność na sesji". W § 9 uchwały określono, że akt ten wchodzi w życie z dniem [...] 2015 r. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono m.in., że "w związku z przyjęciem nowych obowiązków związanych z dostarczaniem poczty przez sołtysa sołectwa [...] i [...] zmienia się wysokość uchwalonych dla nich diet". Ponadto wyjaśniono, że "wprowadza się zasadę proporcjonalności wypłacania diety w przypadku rozpoczęcia lub zakończenia pełnienia funkcji sołtysa w trakcie miesiąca kalendarzowego". We wniesionej w dniu 26 września 2016 r. skardze na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej (dalej również: Rada Gminy; organ) z dnia [...] 2015 r. w sprawie ustalenia diety oraz zwrotu kosztów podróży służbowej dla sołtysów z terenu Gminy [...], A. K. (dale również: skarżący; zainteresowany; strona) zarzucił tej uchwale naruszenie art. 37a u.s.g., domagając się stwierdzenie jej nieważności w zakresie § 4, a także zasądzenia od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, wskazując na swoją legitymacje skargową, zainteresowany wyjaśnił, że jest sołtysem wsi [...] i w dniu 11 sierpnia 2016 r. złożył wniosek do Rady Miejskiej, w którym wezwał Radę Gminy do usunięcia § 4 z treści przywołanej uchwały, a w odpowiedzi z dnia 19 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Rady Gminy negatywnie ustosunkował się do wniosku skarżącego. Formułując merytoryczne zarzuty względem kwestionowanej uchwały, skarżący podniósł, że § 4 zaskarżonej uchwały jest niezgodny z art. 37a u.s.g., bowiem redakcja komentowanego przepisu ustawy nie pozostawia wątpliwości, że uczestnictwo przewodniczącego organu wykonawczego jednostki pomocniczej w pracach rady gminy jest jego uprawnieniem, a nie obowiązkiem, zatem od uznania przewodniczącego organu wykonawczego jednostki pomocniczej zależało będzie, czy weźmie on udział w posiedzeniu rady gminy czy też nie. Zdaniem zainteresowanego rada gminy nie może w statucie gminy ani w [innej] uchwale konstruować takiego obowiązku, bowiem uprawnienie to "powinno być rozumiane jako swoboda oceny przez przewodniczącego w przedmiocie przydatności jego udziału w konkretnych pracach rady dla danej jednostki pomocniczej". Zdaniem skarżącego, celem zaskarżonego przepisu uchwały jest w istocie wprowadzenie obowiązku uczestniczenia przewodniczącego organu wykonawczego jednostki pomocniczej w pracach rady gminy, a narzędziem służącym do jego realizacji jest wprowadzenie sankcji polegającej na obniżeniu należnej diety za każdą nieobecność. W ocenie zainteresowanego, stosowanie tego rodzaju przymusu ekonomicznego stoi w oczywistej sprzeczności z treścią art. 37a u.s.g. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Gminy D. , reprezentowana przez Burmistrza Gminy D., wskazując na datę wniesienia skarg (26 września 2016 r.), wyjaśniła, że przedmiotową uchwałą Rada Miejska [...] na podstawie art. 37b ust. 1 u.s.g. ustaliła wysokość diet oraz zasady zwrotu kosztów podróży służbowej dla sołtysów z terenu Gminy [...], które weszły w życie z dniem [...] 2015 r. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała została w dniu [...] 2015 r. (data wpływu) przekazana do nadzoru prawnego Wojewody [...], który w ustawowym terminie nie stwierdził nieważności jej postanowień, wobec czego Rada Miejska Gminy D. , w odpowiedzi na wniosek sołtysa sołectwa [...] z dnia 22 lutego 2016 r. wzywający do usunięcia naruszenia prawa, postanowiła na posiedzeniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. o utrzymaniu uchwały w mocy. Ponadto Rada Gminy podniosła, że w sprawie minął termin do wniesienia skargi, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do Rady Miejskiej w dniu 22 lutego 2016 r. Skarga w przedmiotowej sprawie została pierwotnie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 [aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369], z późn zm. – dalej: P.p.s.a.) prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 799/16 – a to z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia (art. 53 § 2 P.p.s.a.), liczonego od dnia 22 sierpnia 2016 r. (daty doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie z dnia 12 sierpnia 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa). Następnie tutejszy Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r., uwzględniając wniosek skarżącego i stwierdzając brak winy w uchybieniu terminu, przywrócił stronie termin do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie ustalenia diety oraz zwrotu kosztów podróży służbowej dla sołtysów. W konsekwencji sprawa została rozpoznana przez tutejszy Sąd merytorycznie, pod sygn. akt II SA/Po 149/17. Na rozprawie zainteresowany, podtrzymując swoje wnioski i stanowisko wyrażone w skardze, podniósł że jako sołtys otrzymał zawiadomienie o terminie i miejscu sesji Rady Miejskiej [...], która odbyła się [...] kwietnia 2016 r., na której rozstrzygano wniesione przez skarżącego zastrzeżenia, jednak w skierowanym do niego zawiadomieniu nie ma informacji o tym punkcie obrad, natomiast wie, że w zawiadomieniach kierowanych do radnych znajdowała się informacja o tym punkcie obrad. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów sądowych, składając pisemny wniosek o przyznanie należnych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie dalszych rozważań Sąd wyjaśnia, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżania uchwały do sądu administracyjnego), który ówcześnie stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warto wspomnieć, że aktualnie, tj. 1 czerwca 2017 r., wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa został z treści przepisu usunięty, z czym koresponduje brzmienie art. 53 § 2a P.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Skarżący, jak to wynika ze stanu faktycznego sprawy, wyczerpał tryb wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa – wezwanie z dnia 12 sierpnia 2016 r. Skargę wprawdzie wniósł z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obwiązującym w dacie jej wniesienia), jednakże termin do wniesienia skargi został stronie przywrócony prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r. Strona wykazała również swoją legitymacje skargową w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., skoro bowiem zainteresowany jest sołtysem wsi [...], to postanowienia przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] 2015 r. wprost dotyczą jego uprawnień – jak również obowiązków związanych z warunkami otrzymania diety miesięcznej oraz zwrotu kosztów podróży służbowej – dla sołtysa z terenu Gminy D.. Zarazem skarżący wykazał naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym postanowieniem uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., skoro przedmiotowa uchwała w § 4 uzależnia w sposób bezwzględny miesięczną wysokość diety dla sołtysa od spełnienia wymogu uczestniczenia przez sołtysa w obradach sesji Rady Miejskiej, bowiem przewiduje, że zryczałtowana dieta ulega obniżeniu o wysokość 3 diet za każdą nieobecność sołtysa na sesji obrad Rady Gminy. Skoro ustanowione w wyżej przywołanych ustawach warunki formalne i materialne dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy w przedmiotowej sprawie, zostały zachowane, należało przejeść do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i ocenić, czy zaskarżona uchwała w granicach sprawy zakreślonych w skardze narusza obowiązujące przepisy. Sąd zaznacza, że zainteresowany nie podniósł przekonujących zarzutów dotyczących procedury podejmowania uchwały (domniemane błędy w zawiadomieniu skarżącego o sesji Rady Gminy, na której rozpatrywano jego wezwanie dotyczące usunięcia naruszenia prawa nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości podjęcia kwestionowanej uchwały z 2015 r.), Sąd również z urzędu nie dopatrzył się wad proceduralnych w podejmowaniu uchwały. Stąd też przedmiotem dalszej oceny jest merytoryczne postanowienie zawarte w § 4 kwestionowanej uchwały, rozpatrywane w powiązaniu z pozostałymi przepisami tej uchwały oraz z jej uzasadnieniem. W pierwszej kolejności należy wskazać na przepisy dotyczące badania legalności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, jednak stosownie do art. 91 ust. 4 tej ustawy w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ponadto art. 94 u.s.g. stanowi, że nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust. 1), a jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (ust. 2). W takim wypadku uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem, a co do skutków takiego orzeczenia przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z powyższymi przepisami koresponduje art. 147 § 1 P.p.s.a., który przewiduje, że sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Po przeprowadzeniu oceny zaskarżonej uchwały w granicach sprawy wynikających z treści skargi oraz obowiązujących przepisów, Sąd uznał, że przedmiotowa uchwała w § 4 narusza przepis art. 37b ust. 1 u.s.g., który stanowi rada gminy może ustanowić zasady, na jakich przewodniczącemu organu wykonawczego jednostki pomocniczej będzie przysługiwała dieta oraz zwrot kosztów podróży służbowej. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że w ramach omawianej regulacji prawnej rada gminy może zadecydować o określeniu zasad przyznania przewodniczącemu organu wykonawczego jednostki organu pomocniczego gminy, a zatem także sołtysom, diety oraz zwrot kosztów podróży służbowej. W granicach tych zasad mieści się kompetencja rady gminy dotycząca przyznaniu sołtysom diety, jej wysokości oraz dookreślenia sytuacji uprawniających do jej uzyskania. Z tej kompetencji radni gminy mogą choć nie muszą skorzystać, co powoduje, że także nieprzyznanie diety sołtysom nie spowoduje naruszenia art. 37b ust. 1 u.s.g. Tym bardziej, że powołany przepis nie ogranicza dyskrecjonalnej władzy rady gminy pojęciami niedookreślonymi. Niewątpliwie jednak podstawowa przesłanką dla korzystania z art. 37b ust. 1 u.s.g. powinno być dobro wspólnoty samorządowej, o które radni winni dbać w myśl treści złożonego ślubowania, o którym mowa w art. 23a ust. 1 u.s.g. (por. stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone w [nieprawomocnym] wyroku z dnia 25 sierpnia 20-16 r. sygn. akt II SA/Rz 1701/15 – dostępnym w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem przyjąć, że ustawodawca nie określa sztywnych ram zasad, jakie mogą być przez radnych kreowane na podstawie art. 37b u.s.g., stąd za dozwolone co do zasady uznać należy ustalenia warunkujące przyznanie sołtysowi diety z tytułu uczestnictwa w posiedzeniach rady. Na taką możliwość wskazuje również stanowisko piśmiennictwa, zwracając uwagę na to, że na gruncie powołanego przepisu istnieje możliwość różnicowania wysokości diety w zależności od funkcji pełnionej w organach danej jednostki lub od uczestnictwa w posiedzeniach rady lub komisji (tak M. Augustyniak [w.:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, pod red. B. Dolnickiego, LEX, komentarz do art. 37b, teza nr 4 – powołany za WSA w Rzeszowie, wyrok jw.). Niemniej jednak z zasady samodzielności organów samorządu terytorialnego nie można wyprowadzić tezy o dowolności w zakresie ustaleń dotyczących przyznawania sołtysom diet oraz kosztów postępowania. W niniejszej sprawie Rada Gminy przyjęła, że "sołtysom przysługuje zryczałtowana dieta miesięczna w wysokości uzależnionej od liczby mieszkańców, wielkości sołectwa oraz nałożonych obowiązków" (§ 1), a w przypadku sołectwa, którego sołtysem jest skarżący – wysokość tej należności została określona w wysokości 12 diet miesięcznie (§ 3 ust. 2). Zarazem w § 4 uchwały Rada Gminy ustaliła, że "w przypadku gdy sołtys nie uczestniczy w obradach sesji Rady Miejskiej zryczałtowana dieta ulega obniżeniu o wysokość 3 diet, za każdą nieobecność na sesji". W ocenie Sądu z takiego postanowienia kwestionowanej uchwały wynika pośrednio, że sołtysi nie będą mieli pełnego prawa do diety ryczałtowej, jeżeli nie będą brali udziału w posiedzeniach Rady Gminy. Jak już wcześniej wspomniano, rada gminy może ustalić zasady przyznania sołtysom diety i zwrotu kosztów podróży, a nieskorzystanie z tej kompetencji nie daje sołtysom tytułu do tego aby wymagać od radnych przyznania diet, jak i zwrotu kosztów podróży. Niemniej jednak, skoro już Rada Miejska Gminy [...] zdecydowała się w przedmiotowej sprawie do ustalenia zasad przyzwania tych świadczeń, to nie była w tym zakresie nieskrępowana. Zdaniem Sądu, uzależnienie jakiejś części przyznawanej sołtysom diety od ich rzeczywistej aktywności, wysiłku organizacyjnego i poniesionych kosztów w pełnieniu swoich obowiązków, w tym również od frekwencji na sesjach rady gminy jest dopuszczalne, jeżeli tylko da się pogodzić z wymogami dobra wspólnoty samorządowej. Trzeba bowiem mieć na względzie, że dieta ze swej istoty stanowi wyłącznie ekwiwalent utraconych korzyści lub poniesionych nakładów (w zasadzie w ujęciu ryczałtowym); przykładowo – pomniejszonego wynagrodzenia za pracę w związku z obecnością na sesji rady gminy, jakie sołtys nie uzyskuje wskutek wykonywania powierzonej mu funkcji. Dieta nie jest więc wynagrodzeniem za pełnienie funkcji sołtysa. Podobny charakter ma – co oczywiste – zwrot kosztów podróży służbowej, odpowiadający wysokości kosztów realnie poniesionych w tym zakresie (por. stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Lublinie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 70/17, dostępnym jw.). Kształtowanie wysokości należnej sołtysowi diety, jakkolwiek dopuszczalne byłoby premiowanie aktywności sołtysa polegającej na braniu udziału w sesjach rady gminy, nie może jednak odbywać się w warunkach prowadzących do niesprawiedliwych skutków, niezależnych od uwarunkowań pełnienia funkcji sołtysa. Swoboda organu gminy w tym zakresie musi jednakże uwzględniać, że uczestniczenie przewodniczącego organu wykonawczego jednostki pomocniczej (sołtysa) w pracach rady gminy, w tym udział w sesjach rady gminy, o których terminie sołtys powinien być zawiadamiany, na takich samych zasadach jak radni, jest jego prawem, a nie obowiązkiem, co wynika z treści art. 37a u.s.g. Uczestniczenie w sesjach rady gminy może pozostawać w kolizji z aktywnością sołtysa, która jest jego obowiązkiem a więc np. w zakresie dostarczania poczty, kurendy wiejskiej, organizacji spotkania wiejskiego, podróży służbowej, wykonywania pracy zarobkowej. W przepisach wewnętrznych regulujących funkcjonowanie Rady Miejskiej nie ma ograniczenia liczby sesji Rady w stosunku miesięcznym. Może zatem dojść do sytuacji, że nieaktywny na innych płaszczyznach (niewykonujący żadnych swoich obowiązków) sołtys otrzyma pełną wysokość diety, bo nie opuści żadnej sesji Rady, natomiast sołtys który w danym miesiącu opuści cztery sesje nie otrzyma w ogóle diety, mimo sumiennego wykonywania swoich obowiązków jako sołtysa. Z tego względu rozstrzygnięcie zawarte w § 4 zaskarżonej uchwały jest skrajnie niesprawiedliwie. Nadto jest ewidentnie sprzeczne z interesem Gminy a sołectwa w szczególności, bowiem mimo istnienia pilnych zadań będących obowiązkami sołtysa, ten ich może nie wykonać, aby uczestniczyć w sesji Rady Gminy (zadaniu fakultatywnym) i w ten sposób nie utracić diety. Rozstrzygnięcie zawarte w § 4 zaskarżonej Uchwały należy do zakresu dyskrecjonalnej władzy organów samorządu gminnego. Rozstrzygnięcia podejmowane w ramach takiej władzy nie są zupełnie nieskrępowane lecz muszą odpowiadać zasadom słuszności, sprawiedliwości i etyki. Zdaniem Sądu nic nie stoi natomiast na przeszkodzie aby Rada Gminy "premiowała" dodatkowo sołtysów za uczestniczenie w jej sesjach poprzez przyznanie dodatkowej diety z tego tytułu. W ocenie Sądu, przyjęte w § 4 kwestionowanej uchwały rozwiązanie narusza art. 37b u.s.g. w sposób powodujący, że uchwała w tej części jest niezgodna z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., bowiem to naruszenie prawa nie może być uznane za nieistotne (art. 91 ust. 3 u.s.g.). Należy w tym miejscu podkreślić, że tutejszy Sąd podziela to stanowisko prezentowane w orzecznictwie, z którego wynika, że uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania diet przewodniczącym jednostek pomocniczych nie jest aktem prawa miejscowego, ale jedynie przepisem wewnętrznym (aktem kierownictwa wewnętrznego), dotyczy bowiem tylko sołtysów, a nie nieograniczonego kręgu adresatów oraz reguluje jedną z kwestii związanych z wykonywaniem powierzonych im czynności. Nie wkracza ona w sferę praw i obowiązków mieszkańców gminy, normując zagadnienie wyłącznie w obrębie organizacji gminy (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 970/07, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1701/15). Jest to natomiast akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej, tj. akt, o którym mowa w art. 3 § pkt 6 P.p.s.a. W konsekwencji, tego rodzaju akt kierownictwa wewnętrznego, niebędący źródłem prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji) – prawa miejscowego nie w każdych warunkach może być przedmiotem stwierdzania nieważności, gdyż art. 94 ust. 1 u.s.g. stoi temu na przeszkodzie, jeżeli upłynął już rok od dnia jego podjęcia. W tym wypadku nie zachodzi sytuacja, w której uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały organowi nadzoru w terminie określonym w art. 90 ust. 1 u.s.g. Stąd też stwierdzone przez Sąd uchybienia, wskazujące na to, że istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części, prowadził do zastosowania art. 94 ust. 2 u.s.g. i orzeczenia na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. o niezgodności z prawem § 4 przedmiotowej uchwały. który przewiduje, że sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718, z późn. zm.) orzekł, jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie I sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., uwzględniając treść wniosku skarżącego w tym względzie i wysokość poniesionych przez tę stronę kosztów sądowych (uiszczonego wpisu w kwocie 300 zł).