I SA/Gl 323/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 18, art. 23 § 1, § 3a, § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...], którym oddalono skargę A Sp. z o.o. z dnia [...] na czynność egzekucyjną, dokonaną protokołem zajęcia ruchomości w dniu [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że Dyrektor Izby Celnej w K., działając jako organ rekwizycyjny w oparciu o art. 31 § 1 u.p.e.a. oraz nadesłane przez Dyrektora Izby Celnej w W. odpisy tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach: [...] obejmujące kary pieniężne w wysokości [...] zł wystawione na A sp. z o.o. z/s w W. (dalej: zobowiązana, strona, Spółka) protokołem zajęcia ruchomości dokonał w dniu [...] zajęcia automatów do gry: [...] o nr: [...], [...], [...] i [...]. Zajęcie to odbyło się bez udziału zobowiązanego, ale w obecności pracowników magazynu depozytowego Urzędu Celnego w R. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem p. M.J. w magazynie depozytowym w R., przy ul. [...]. Z uwagi na fakt, że przy dokonaniu opisanego zajęcia ruchomości ze strony zobowiązanego nie było upoważnionej osoby, protokół zajęcia i odbioru w/w ruchomości wysłano do zobowiązanej Spółki pocztą, a jego odbiór potwierdzono w dniu [...]. W ustawowym terminie Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na opisaną wyżej czynność egzekucyjną, domagając się jej uchylenia. Działaniom egzekutora zarzucono naruszenie: 1. art. 67 § 2 pkt 1 u.p.e.a w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ruchomości, podczas, gdy w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zaniechał w protokole zajęcia określenia wierzyciela, wskazując, że zajęcie dotyczy tytułów wykonawczych o numerach: [...] wystawionych przez wierzyciela – Dyrektora Izby Skarbowej w S., podczas, gdy wobec Spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne na podstawie tak wystawionych dokumentów. Podmiot ten nie jest wierzycielem należności pieniężnych określonych w w/w tytułach wykonawczych, o którym mowa w art. 5 § 1 pkt 1 i pkt 4 w zw. z art. 1 a pkt 1 u.p.e.a. Jednocześnie pełnomocnik Spółki oświadczył, że zajęte automaty do gry nie stanowią własności Spółki, lecz są wyłącznie w jej posiadaniu zależnym, na podstawie umowy handlowej, 2. art. 51 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ruchomości, w sytuacji, gdy w zaskarżonej czynności egzekucyjnej poborca powołał dwóch świadków, którzy jako pracownicy organu rekwizycyjnego w celu zachowania względów obiektywizmu nie powinni występować w roli świadka czynności dokonywanych w imieniu organu, który reprezentują. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zaskarżonej czynności, powtórzył te same zarzuty, które podniósł w skardze na czynność egzekucyjną i posłużył się tożsamą argumentacją przy ich uzasadnieniu. Postanowieniem z dnia [...] organ nadzoru utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ nadzoru w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w K. dokonując zaskarżonej czynności egzekucyjnej działał jako organ rekwizycyjny, któremu na mocy art. 31 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może zlecić wykonanie czynności egzekucyjnych w zakresie składników majątku zobowiązanego znajdujących się na terenie działania tego organu. Organ egzekucyjny zlecający wykonanie czynności egzekucyjnych sporządza odpis tytułu wykonawczego oznaczając cel, któremu ma służyć, i jego liczbę porządkową, a także określa kwotowo zakres zlecenia. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia zacytowano art. 67 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit.a) stanowi protokół zajęcia i odbioru ruchomości. Przepis art. 67 § 4 z uwzględnieniem § 2 tegoż przepisu oraz art. 53 § 1 pkt 5 stanowi zaś, iż wspomniany protokół zajęcia i odbioru ruchomości zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 3) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 4) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 5) datę wystawienia protokołu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego; 6) podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów; 7) wyszczególnienie zajętych ruchomości z podaniem ich ilości, rodzaju jednostki miary i wartości szacunkowej ruchomości, jeżeli jej oszacowanie nie zostało zastrzeżone dla biegłego skarbowego; 8) adnotację, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu, a także które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera; 9) pouczenie zobowiązanego o skutkach zajęcia ruchomości i przysługującym mu prawie zaskarżenia w postaci zgłoszenia zarzutów; 10) pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia ruchomości pod dozór. Organ nadzoru stwierdził zatem, że protokół zajęcia z dnia [...] posiada wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w przepisie art. 67 § 4 u.p.e.a., w szczególności właściwe oznaczenie zobowiązanej Spółki, organu egzekucyjnego, oznaczenie rodzaju zobowiązania, kwoty należności głównej do tytułów wykonawczych o stosownych numerach. W ocenie organu nadzoru prawidłowo oznaczono w nim także wierzyciela, którym jest Dyrektor Izby Celnej w S. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r., poz. 1494) z dniem 1 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w S. został wyznaczony na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji (...). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 9 ust. 2a ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Zdaniem organu nadzoru protokół zajęcia ruchomości z dnia [...] jest zgodny z wzorem dokumentu stanowiącego załącznik nr 11 do obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2310). Dalej wskazano, że zgodnie z art. 98 § 1 u.p.e.a. zajecie ruchomości następuje poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie. § 2 tego przepisu stanowi natomiast, że zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, a także odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został doręczony. Wobec powyższego organ nadzoru stwierdził, że zajęcie ruchomości jest dokonane z chwilą podpisania protokołu przez poborcę skarbowego. Na ważność tego zajęcia nie wpływa odmowa podpisania protokołu przez zobowiązanego czy też świadków. Przywołane przepisy przewidują zatem sytuację nieuczestniczenia zobowiązanego w czynności zajęcia, przy czym obligują organ egzekucyjny do doręczenia mu stosownego protokołu. W przypadkach, gdy zobowiązany jest nieobecny, doręczenie protokołu powinno nastąpić w trybie k.p.a., w związku z art. 18 k.p.a., czego w niniejszej sprawie dopełniono. Następnie organ nadzoru zacytował art. 51 § 1 i § 2 u.p.e.a., wskazując, że w rozpatrywanej sprawie zajęcie automatu do gry odbyło się bez udziału spółki w obecności dwóch świadków – funkcjonariuszy magazynu depozytowego Urzędu Celnego w R., co nie stanowiło naruszenia prawa. Osoby te nie były bowiem pracownikami organu egzekucyjnego ani wierzyciela, a jak już wykazano obecność zobowiązanego przy zajęciu ruchomości i podpisanie przez niego protokołu nie jest elementem koniecznym, który wpływałby na ważność tego zajęcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu bezprawnego zajęcia automatów nie stanowiących własności Spółki wskazano, iż osobie trzeciej przysługuje uprawnienie do złożenia żądania w trybie i na zasadach określonych w art. 38 § 1 i 2 u.p.e.a. (wyłączenia spod egzekucji). Przy wykorzystaniu tego środka prawnego osoba trzecia, przy spełnieniu warunków określonych w w/w przepisie może skutecznie uwolnić zajęte ruchomości. W konkluzji organ nadzoru stwierdził, że analizowane zajęcie, dokonane w trybie art. 97 – art. 103 u.p.e.a. spełnia wymogi określone w art. 67 § 4 u.p.e.a. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącą radca prawny zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których zajęcie planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od skarżącej wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułów wykonawczych o numerach: [...] i podając jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S., w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktów administracyjnych powoływanych we wskazanym tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułów wykonawczych stanowiących podstawę do zajęcia, który organ egzekucyjny określił jako tytuły wykonawcze o numerach: [...] wystawione przez Dyrektora Izby Celenej w S. w sytuacji, gdy wobec zobowiązanej Spółki na podstawie takich tytułów wykonawczych nie są prowadzone żadne postępowania egzekucyjne, w efekcie czego czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia; 4. art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanej ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana; 5. art. 51 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ww. ruchomości, w sytuacji gdy w zaskarżonej czynności egzekucyjnej poborca powołał dwóch świadków, którzy jako pracownicy Urzędu Celnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadków czynności dokonywanych w imieniu organu rekwizycyjnego pozostającego w tej samej strukturze organizacyjnej, co Urząd Celny. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, rozwijając pierwszy z podniesionych zarzutów, pełnomocnik skarżącej wskazał, że zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Niezbędnym jest więc w pierwszej kolejności przesądzenie, że dane ruchomości stanowią własność zobowiązanego, tym bardziej gdy nie znajdują się w jego władaniu (jak w przypadku ruchomości znajdujących się w magazynie urzędu). Tymczasem organ egzekucyjny nie wskazał z jakich okoliczności wywodzi, iż zajęte ruchomości stanowią własność skarżącej. Pełnomocnik wskazywał, że domniemanie, iż wszystko, co znajduje się w mieszkaniu zobowiązanego, jest jego własnością nie może być odnoszone do ruchomości, które nie znajdują się ani w siedzibie spółki (którą można by traktować jako odpowiednik mieszkania osoby fizycznej), ani nie pozostają w dyspozycji zobowiązanej. Motywując z kolei zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. podniesiono, że Dyrektor Izby Celnej w S. zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej. Właściwość miejscowa wierzyciela w przypadku postępowań egzekucyjnych dotyczących obowiązków wynikających z aktów wydanych przez naczelnika urzędu celnego została określona przez ustawodawcę w art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. W ustawie egzekucyjnej nie wprowadzono upoważnienia dla odpowiedniego Ministra umożliwiającego dokonanie w drodze rozporządzenia wyznaczenia jednego dyrektora izby celnej do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu dochodzenia obowiązków wynikających z aktu administracyjnego powołanego w tytułach wykonawczych o numerach: [...] Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. z 2015 r., poz. 1494 ze zm.) zostało zatem wydane bez delegacji ustawowej, z naruszeniem art. 92 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Celnej w S. nie może być zatem wierzycielem w niniejszej sprawie. Zasadny jest więc zarzut naruszenia art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nakładanie na skarżącą ciężaru identyfikacji wierzyciela, w sytuacji, gdy rolą organu egzekucyjnego jest przeprowadzenie czynności egzekucyjnej (zwłaszcza pod nieobecność zobowiązanego) oraz sporządzenie z niej protokołu w taki sposób, aby zobowiązany nie miał żadnych wątpliwości, który obowiązek czynnością tą jest egzekwowany, na jakiej podstawie oraz z inicjatywy jakiego wierzyciela. Dalej wskazano, że prawidłowo wystosowane zawiadomienie o zajęciu, determinuje prawidłowość samej czynności egzekucyjnej. Na poparcie swojego stanowiska autor skargi przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1523/11 oraz poglądy doktryny, w których wskazuje się, że brak któregoś z elementów zawiadomienia o zajęciu, określonych w art. 67 u.p.e.a. stanowi wadę powodującą nieważność takiego dokumentu. Pełnomocnik skarżącej zarzucił także, iż z naruszeniem art. 51 § 2 u.p.e.a., poborca powołał dwóch świadków zaskarżonej czynności egzekucyjnej, którzy jako pracownicy Urzędu Celnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadków czynności dokonywanych w imieniu organu rekwizycyjnego pozostającego w tej samej strukturze organizacyjnej, co Urząd Celny. Intencją przywołania świadków podczas czynności egzekucyjnych jest bowiem ochrona praw strony oraz jednocześnie dodatkowa gwarancja prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.). Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...], którym oddalono skargę na czynność poborcy skarbowego Izby Celnej z K. z dnia [...]. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd posłuży się m.in. aprobowaną w pełni przez skład orzekający argumentacją przedstawioną w wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1477/16 oraz z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1289/16 (dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wydanych w sprawach skarg na czynności egzekucyjne podjęte wobec strony, której dotyczy niniejsza sprawa. Na wstępie rozważań należy wskazać, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki NSA: z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13, z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga na czynności egzekucyjne służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Na podstawie art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.). Zatem poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada, z zastrzeżeniem art. 8 i n. u.p.e.a. Poborca nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł prawny do rzeczy, którą dysponuje (L. Guzek, Egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego, M. Podat. 2000, nr 11, s. 25). Nie może więc być skuteczna argumentacja pełnomocnika skarżącej, że organ egzekucyjny (rekwizycyjny) powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których zajęcie planuje stanowią własność zobowiązanej. W tym miejscu należy także podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że automaty do gier nie stanowią jej własności. Co więcej z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek inny podmiot, będący zdaniem skarżącej właścicielem automatów do gier wystąpił do organu egzekucyjnego z żądaniem wyłączenia tych ruchomości spod egzekucji. Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie NSA trafnie zauważono, że: "organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do udzielenia osobom trzecim niebędącym stronami postępowania informacji o przysługujących im prawach. Ustawodawca wychodzi z założenia, że zobowiązany powinien powiadomić osoby trzecie, jeśli w trakcie egzekucji naruszono prawa majątkowe tych osób. Z kolei osoba taka podejmując czynności zmierzające do wyłączenia spod egzekucji jej prawa powinna we własnym interesie zapoznać się z obowiązującym w tym zakresie terminem, a w przypadku jego niedotrzymania wystąpić z prośbą o przywrócenie, uprawdopodobniając, że uchybienie nastąpiło bez jej winy" (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1419/99). Zaś prawo do wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie ruchomości przysługuje jedynie osobie trzeciej, a nie zobowiązanemu. Zgodnie z art. 38 § 1 u.p.e.a. kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Zatem w sytuacji, gdy skarżąca twierdzi, że zajęte ruchomości nie stanowiły jej własności, lecz własność osoby trzeciej, powinna o fakcie zajęcia powiadomić osobę, której jej zdaniem prawa majątkowe zostały naruszone, żeby mogła ona ewentualnie wystąpić do organu egzekucyjnego ze stosownym wnioskiem. Jeżeli tego nie uczyni to naraża się na odpowiedzialność odszkodowawczą. W myśl bowiem art. 168a u.p.e.a. osoba, która rości sobie prawo do rzeczy lub prawa majątkowego, z których przeprowadzono egzekucję przez sprzedaż rzeczy lub wykonanie prawa majątkowego, może dochodzić od zobowiązanego odszkodowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę. Z tych też względów Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. Chybiony jest także kolejny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. Podstawę zajęcia ruchomości stanowiły tytuły wykonawcze z dnia [...] wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w B., natomiast w protokole zajęcia ruchomości organ egzekucyjny wskazał, iż wierzycielem należności objętych tymi tytułami wykonawczymi jest Dyrektor Izby Celnej w S. Z dniem 1 października 2015 r. weszło bowiem w życie, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9 ust. 2 a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.) rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494). Zgodnie z treścią § 3 tego rozporządzenia w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Zatem prawidłowo organ egzekucyjny w protokole zajęcia ruchomości oznaczył wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w S., bowiem na dzień sporządzenia tego protokołu, tj. [...] wierzycielem był Dyrektor Izby Celnej w S. Zaś okoliczność, że tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w K., który następnie utracił przymiot wierzyciela na rzecz Dyrektora Izby Celnej w S. nie powoduje, że po zmianie wierzyciela z mocy prawa organ miał obowiązek wystawić nowe tytuły wykonawcze. W tym kontekście za całkowicie bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 6 i 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., którego strona skarżąca upatruje w obciążaniu zobowiązanej ciężarem identyfikacji wierzyciela. Jak bowiem wykazano organ egzekucyjny prawidłowo wskazał wierzyciela, uwzględniając treść rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej informacje zawarte w protokole zajęcia ruchomości pozwalają na "identyfikację" wierzyciela i dochodzonego przez niego obowiązku. Wskazano w nim bowiem numery tytułów wykonawczych, kwotę należności głównej oraz prawidłowo oznaczono wierzyciela – Dyrektora Izby Celnej w S. Trudno zatem zasadnie twierdzić, że - jak podnosi się w skardze – istnieją jakiekolwiek wątpliwości "który obowiązek czynnością jest egzekwowany, na jakiej podstawie oraz z inicjatywy jakiego wierzyciela". Nie można także uznać, że naruszono art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez "obciążenie zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela". Niesłuszny jest również zarzut naruszenia art. 51 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekutor przywołuje co najmniej dwóch świadków, jeżeli zobowiązany nie może być obecny przy czynnościach egzekucyjnych na skutek wydalenia z miejsca dokonywania czynności egzekucyjnych lub z innych przyczyn, chyba że zachodzi obawa, iż wskutek upływu czasu potrzebnego na przywołanie świadków egzekucja będzie udaremniona. W myśl art. 51 § 3 u.p.e.a. świadkami mogą być także pełnoletni członkowie rodziny i domownicy zobowiązanego. Z wymienionych przepisów wynika, że egzekutor powołuje dwóch świadków, jeżeli zobowiązany nie może być obecny przy czynnościach egzekucyjnych. Świadkiem może być każda osoba fizyczna pod warunkiem, że jest pełnoletnia (w tym także członkowie rodziny i domownicy zobowiązanego). W tym zakresie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (D.Jankowiak Ustawa o postepowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2007 r. str. 423). W sytuacji gdy świadkiem (a więc osobą pełniącą jedynie funkcję obserwatora czynności egzekucyjnej) może być każda pełnoletnia osoba fizyczna, to rolę tę można także powierzyć funkcjonariuszowi celnemu, co potwierdzono m.in. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 102/17, LEX nr 2277057, dostępnym także na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konkluzji stwierdzić należy, że dokonując zajęcia przedmiotowych automatów do gry Dyrektor Izby Celnej w K. działał na podstawie zlecenia organu egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w W. wystawionego na podstawie art. 31 § 1 u.p.e.a. Zastosowany przez egzekucyjny organ rekwizycyjny środek egzekucyjny w postaci egzekucji z ruchomości jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Ponadto zajęcia przedmiotowych automatów dokonano poprzez ich wpisanie, zgodnie z art. 98 § 1 u.p.e.a., do sporządzonego na tę okoliczność protokołu zajęcia ruchomości, na druku określonym stosownym aktem wykonawczym. W omawianym protokole (który zgodnie z wymogami określonym w art. 98 § 2 u.p.e.a. doręczono zobowiązanej) oznaczono zarówno zobowiązanego, wierzyciela, jak i właściwy miejscowo organ egzekucyjny. Dokonano nadto opisu zajętych urządzeń poprzez określenie ich rodzaju, nazwy, numeru i wartości szacunkowej, wskazano osobę, pod której dozorem pozostawiono zajęte ruchomości. Sporządzony protokół zawierał także wymagane prawem pouczenia o skutkach dokonanego zajęcia oraz o prawach i obowiązkach zobowiązanego i dozorcy, zaś zakwestionowana czynność egzekucyjna, dokonana została w ramach toczącego się wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o wskazane wcześniej tytuły wykonawcze z dnia [...]. Analizowany protokół zajęcia i odbioru ruchomości spełnia zatem ustawowe wymogi. Jak więc wykazano powyżej zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.