VII SA/Wa 1950/17

Dnia 21 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona skarżąca w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie, że niewstrzymanie wykonania wskazanej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody w przypadku wystąpienia osób trzecich na skutek wydanej decyzji z roszczeniami odszkodowawczymi wobec skarżącego co może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w sferze własnościowej w odniesieniu do działek gruntu, których uchylona decyzja dotyczyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych, szczegółowo opisanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro strona podnosi, że trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać na ewentualnych roszczeniach odszkodowawczych osób trzecich w stosunku do skarżącego, należałoby wykazać konkretnie o jakie sytuacje chodzi. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie strona skarżąca nie uzasadniła w stopniu dostatecznym wniosku o wstrzymanie wykonania, czyli nie przekonała o jego słuszności, a co za tym idzie nie wskazała przekonywujących argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie tej decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Po drugie, wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracji dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295). Przedmiotowa decyzja dotyczy odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14, LEX nr 1452663) instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (por. także: postanowienie NSA z 8 stycznia 2014 r. II GZ 759/13; postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I FZ 306/13; postanowienie NSA z 10 maja 2013 r. II FZ 214/13, publ: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wskazać trzeba, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi ani legalności zaskarżonego aktu, a jedynie kryteria umożliwiające wstrzymanie wykonania wnioskowanego orzeczenia, bowiem niezgodność z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie, a merytoryczna ocena legalności decyzji w tym postępowaniu poddawałaby w wątpliwość istotę sądownictwa administracyjnego. (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004, FZ 163/04). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.