II OSK 553/18

Dnia 21 stycznia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1419/17 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1419/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], którą odmówiono skarżącemu uchylenia ostatecznej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny i zmianie sposobu użytkowania poddasza części oficyn bocznych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...], na działce nr [...], w obr. [...] w Dzielnicy [...] w Warszawie. W motywach powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a., poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia2013 r. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) zwanej dalej w skrócie "u.w.l.", jeżeli lokali wyodrębnionych wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. W niniejszej sprawie ustalono, że w budynku przy [...] jest tych lokali więcej niż siedem, zatem Wspólnota reprezentowana była przez Zarząd. W świetle art. 22 ust. 2 u.w.l. do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu jest m.in. udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. W sytuacji, gdy zgoda na podjęcie działań związanych z podjęciem decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. została udzielona Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...]uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. (akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2012 r. Rep. [...] nr [...]), brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący jako indywidualny podmiot winien być stroną postępowania. Także pozostałe zarzuty skargi dotyczące wadliwości przeprowadzonego postępowania okazały się nietrafne. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, a swoje merytoryczne stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. Nie sposób przyjąć, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 K.p.a., skoro co do zasady – w zakresie kwalifikacji skarżącego jako strony postępowania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie naruszyło prawa. Pomimo jednak, że zarzuty zawarte w skardze E. K. nie zasługiwały na uwzględnienie decyzje organów, w ocenie Sądu pierwszej instancji, podlegały uchyleniu. Podkreślono, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 K.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (w rozumieniu art. 28 K.p.a.). W niniejszej sprawie po wznowieniu postępowania słusznie uznano, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie o podział przedmiotowej nieruchomości. Skoro wniosek o wznowienie złożył podmiot nie będący stroną postępowania, to tym samym nie mógł być stosowany art. 151 K.p.a., który sugerowałby, że organ badał merytorycznie decyzję główną czyli decyzję o warunkach zabudowy z 2013 r. i w wyniku tego badania (choćby z powołaniem się na określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) uznał, że np. pomimo to, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy - nie ma podstaw do jej uchylenia. W sytuacji, gdy w ogóle nie było podstaw do wznowienia postępowania bo zainicjował je podmiot, który stroną wznowionego postępowania nie jest, organ – na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. – winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Tylko podmiot legitymujący się przymiotem strony w postępowaniu "głównym" posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym. Umorzenie wznowionego postępowania winno być wyrazem braku badania przez organ (pod względem merytorycznym) decyzji "głównej". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. K., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z innych przyczyn, pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na prawa i obowiązki skarżącego, a także zbadania, czy postępowanie mogło godzić w prawem chronione interesy skarżącego poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw; b) art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego prawa materialnego, tj. art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię; c) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, tj. dotyczących wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na konkretne prawa i obowiązki skarżącego, a także na ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania przez skarżącego z przysługującego mu prawa własności, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) prawa materialnego, tj. art. 28 K.p.a. poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia2013 r. nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy [...] w W. w sytuacji, gdy z racji posiadania odrębnej własności lokalu w przedmiotowym budynku oraz współwłasności części budynku i urządzeń, a także określonej części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, skarżący powinien być uznany za stronę ww. postępowania o wydanie warunków zabudowy. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 19 marca 2018 r. E. K. ustosunkował się do stanowiska G. S.A. z siedzibą w W., wskazując na jego niezasadność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił wydane w sprawie decyzje przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie oraz Prezydenta m.st. Warszawy. Skutkiem tak wydanego wyroku sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez organy administracyjne i takie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w okolicznościach tej sprawy jest trafne. W wyniku złożenia przez skarżącego E. K. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy [...], organ pierwszej instancji odmówił uchylenia ww. decyzji z tego powodu, że skarżący brał udział w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] zarówno jako członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W., jak również jako właściciel odrębnego lokalu mieszkalnego. Organ drugiej instancji (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie) utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję uznał, że skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Tym samym oba ww. stanowiska organów administracyjnych zajęte w tej sprawie są sprzeczne ze sobą, co już uzasadnia ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. Każda decyzja administracyjna powinna być spójna w tym znaczeniu, że jej rozstrzygnięcie nie może pozostawać w sprzeczności z uzasadnieniem. W tej zaś sprawie w decyzji organu odwoławczego uznano decyzję organu pierwszej instancji za trafną w całości, a mimo to odmiennie ustalono podstawową kwestię tej sprawy, tj. posiadanie statusu strony przez skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy. Błędnym jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przypadku, gdy po wznowieniu postępowania organ uznaje, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to nie mógł być stosowany art. 151 K.p.a., ale należało na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że w przypadku, gdy prowadząc wznowione postępowanie organ administracyjny dojdzie do wniosku, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to powinien wydać decyzję o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie umarzać na podstawie art. 105 K.p.a. postępowanie wznowieniowe (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1406/10, opub. w Lex nr 1070327; wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10, opub. w Lex nr 1145611). Pogląd ten w tej sprawie podtrzymuje Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, a dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, tj. art. 28 K.p.a. poprzez nieuznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy [...] w Warszawie jest przedwczesny. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.w.l. w przypadku wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 u.w.l., nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Stosownie do art. 6 u.w.l. ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Na gruncie powołanych regulacji w orzecznictwie sformułowano pogląd, zgodnie z którym stroną w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dla nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością wspólną jest, co do zasady, wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd (art. 21 ust. 1 u.w.l.) lub zarządcę (art. 18 ust. 1 u.w.l.). Jedynie wyjątkowo, w razie wykazania przez członka wspólnoty, że posiada on odrębny, a zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą interes prawny, może być on uznany za stronę (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1346/15, opub. w Lex nr 2347742 ; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1325/15, opub. w Lex nr 2081296; wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II OSK 3064/14, opub. w Lex nr 1987197). Jako przykład posiadania przez właściciela lokalu odrębnego własnego interesu prawnego podaje się sytuację, w której przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie warunków zabudowy dla lokalu sąsiadującego z lokalem objętym odrębną własnością lokali (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 917/09, opub. w Lex nr 597957). Ustalenie w okolicznościach tej sprawy, czy skarżącemu E. K. przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy [...] wymagało wykazania, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczyła interesu prawnego tego skarżącego. W postępowaniu obejmującym ustalanie warunków zabudowy krąg stron określa się na podstawie art. 28 K.p.a., co może oznaczać, że w przypadku ustalania warunków zabudowy dla części wspólnej budynku z wyodrębnionymi lokalami, których właściciele tworzą wspólnotę mieszkaniową, stronami poza wspólnotą mieszkaniową będą także właściciele odrębnych lokali. W tej zaś sprawie organy nie ustaliły nawet, gdzie znajduje się odrębny lokal mieszkalny skarżącego i czy ustalone warunki zabudowy objęte decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] mogły dotyczyć prawa własności do lokalu mieszkalnego przysługującego skarżącemu. W związku z tym nie można w tym stanie sprawy ocenić, czy skarżącemu przysługiwał na podstawie art. 28 K.p.a. przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na nieruchomości przy [...] w Warszawie. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy przedwczesnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo – jak podnosi to strona skarżąca kasacyjnie - naruszenia art. 28 K.p.a. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwoli na przeprowadzenie przez sąd administracyjny (w razie wniesienia kolejnej skargi) kontroli co do tego, czy w tej sprawie skarga na decyzje wydane w toku postępowania wznowieniowego powinna zostać oddalona, czy też należy ją uwzględnić i uchylić wydane decyzje. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej także nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez uchylenie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych z innych przyczyn niż podniesione w skardze i braku dostrzeżenia naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego wpływu toczącego się postępowania o wydanie warunków zabudowy na prawa i obowiązki skarżącego, a także zbadanie, czy postępowanie mogło godzić w prawem chronione interesy skarżącego poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wydane w sprawie decyzje. Natomiast rację ma strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd ten nie dostrzegł braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby wnioskodawca był wzywany do wykazania posiadania własnego interesu prawnego uzasadniającego uznanie go jako stronę w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym sprawy zakończonej ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy. Takim wezwaniem nie jest w szczególności pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Tym niemniej skoro w wyniku wydania zaskarżonego wyroku sprawa administracyjna będzie przedmiotem ponownego rozpoznania, to również organy administracyjne będą zobowiązane do ustalenia przy udziale samego skarżącego, czy posiada on interes prawny do udziału w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ustalenia ww. warunków zabudowy. Wskazany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11, opub. w Lex nr 1145065; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11, opub. w Lex nr 1083687). Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie formalne elementy uzasadnienia wyroku wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i to pomimo nawet tego, że częściowo uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a ponownie prowadząc postępowanie w tej sprawie organy administracyjne będą zobowiązane, stosownie do art. 170 oraz art. 153 w związku z art. 193 P.p.s.a. do kierowania się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.