I SA/Wa 3265/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Gabriela Nowak WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę W. Ł. wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem złożonym do organu administracji w dniu [...] czerwca 2001 r. W. Ł. wystąpił o wydanie decyzji stwierdzającej, że dwór (pałac) w C. wraz z otaczającym go parkiem o pow. [...] ha nie podpadał pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. (znak: [...]) orzekł, że część parceli gruntowej [...], część parceli budowlanej [...] objęte [...] odpowiadające działce nr [...] o pow. [...] ha, część parceli gruntowej [...] i część parceli gruntowej [...] objęte Iwh [...] odpowiadające działce nr [...] o pow. [...] ha w części stanowiącej zespół dworsko-parkowy, będące częścią majątku ziemskiego C. o pow. [...] ha stanowiącego byłą własność A. Ł. podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U.R.P. Nr 4, poz. 17 ze zm.) - zwanego dalej dekretem - i jako takie podlegały przejęciu na Skarb Państwa z przeznaczeniem na cele reformy rolnej. Wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. W. Ł., wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., podnosząc zarzut wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2014 r. (znak [...]) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. (znak: [...]). Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił W. Ł.. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014r. Organ wskazał, że w ocenianej decyzji Wojewoda [...] uznał, że zespół dworsko- parkowy w C. jako integralna część majątku nie mógł podlegać wyłączeniu spod działania art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. Wnioskodawca natomiast podkreślał - powołując się na aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych - że kompleks dworsko-parkowy jako część mieszkalna nie stanowił nieruchomości ziemskiej i w związku z tym nie podpadał pod działanie dekretu. Organ podkreślał, że na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat pojawiały się liczne rozbieżności interpretacyjne przy stosowaniu przepisów dekretu, w tym dotyczące katalogu istotnych przesłanek w sprawie oraz ich oceny. Nie może pozostać bez znaczenia, że organy administracji oraz sądy administracyjne dopuszczały - a tym samym akceptowały - wykładnię przepisów dekretu zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 1998 r., IV SA 1658/96, podkreślił, że przepisy dekretu nie dają podstaw do wyłączania spod jego działania zabudowań dworskich, znajdujących się w granicach przejmowanych na cele reformy rolnej nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym. Także w wyroku z dnia 2 marca 2005 r., OSK 473/04, oddalającym skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że cele reformy rolnej nie stały na przeszkodzie przejęciu nieruchomości ziemskiej, na której stały pałace z ogrodami, czy zespoły dworsko-pałacowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez długi czas prezentował, odrzucony później przez NSA, pogląd, że nieruchomości, na których znajdowały się zabudowania dworskie, podlegały przejęciu na cele reformy rolnej, ponieważ stanowiły integralną część majętności, określanej w dekrecie o przeprowadzeniu reformy rolnej mianem nieruchomości ziemskiej (wyroki z dnia 20 listopada 2007 r., IV SA/Wa 1981/07; z dnia 30 maja 2008 r., IV SA/Wa 575/08; z dnia 9 września 2008 r., IV SA/Wa 1001/08). Mając na uwadze powyższe organ podkreślał, że w omawianym zakresie nie obowiązywał niewątpliwy stan prawny, nie ma więc podstaw do uznania, że oceniana decyzja Wojewody [...] rażąco naruszała prawo. Dodatkowo wskazał, że przyjęta obecnie w orzecznictwie możliwość orzekania co do części nieruchomości oraz koncepcja związku funkcjonalnego nie wynika wprost z brzmienia przepisów dekretu i rozporządzenia, lecz jest rezultatem określonej wykładni. A zatem dokonana przez Wojewodę [...] interpretacja przepisów dekretu - w zgodzie z literalnym jego brzmieniem - polegająca na uznaniu, że nie ma podstaw do wyłączenia zespołu dworsko-parkowego w C. spod postanowień dekretu, może być współcześnie uznana za błędną, ale nie może być podstawą do unieważnienia decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro rozstrzygnięcie zawarte w ocenianej decyzji Wojewody [...] nie stało w oczywistej sprzeczności z brzmieniem powołanych postanowień dekretu i rozporządzenia, nie ma podstaw do jej wzruszenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Organ nadzorczy nie dopatrzył się również w ocenianej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. innych kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ zauważał, że obszerna argumentacja zawarta w pismach procesowych wnioskodawcy, zmierzająca do wykazania, że zespół dworsko-parkowy w Chronowie nie podlegał przejęciu na cele reformy rolnej, mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu zwykłym, prowadzonym na podstawie § 5 rozporządzenia. Natomiast niniejsze postępowanie nadzorcze ma za przedmiot ocenę legalności kwestionowanej decyzji, a nie ponowne rozpatrywanie sprawy. W. Ł., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata, wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002r., nr [...]. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nie zastosowanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, to jest mimo zaistnienia przesłanek do uchylenia w całości decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z nia [...] maja 2014 r. i konieczności orzeczenia co do istoty sprawy - utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, art. 6, art. 7, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie przez organ obowiązku stania w toku postępowania na straży praworządności i działają na podstawie przepisów prawa, naruszenie obowiązku załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, który nie powinien w sposób trwały ponosić skutków błędnych i rozbieżnych interpretacji przepisów prawa dokonywanych w przeszłości przez organy administracji publicznej; nie wyeliminowanie z obrotu prawnego - mimo posiadania obecnie takiej możliwości przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - błędnej i krzywdzącej dla Skarżącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr: [...], co narusza także zasadę prowadzenia postępowania przez organy administracji w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez orzeczenie, decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewoda [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., orzekającą o podpadaniu zespołu dworsko-parkowego C. pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania był zespół dworsko-parkowy, który nie był nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym i nie mógł być przeznaczony na enumeratywnie wymienione w dekrecie cele reformy rolnej, 2) art.2, art. 5, art. 7, art. 21, art. 31, art. 32, art. 47, art. 64, art. 87, art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 8 Konwencji o ochronie Praw człowieka i podstawowych wolności, oraz art. 1 Protokołu nr 1 do w/w Konwencji, poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej - państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, zapewnienia praw człowieka i obywatela, w tym ochronę własności i dziedziczenia, zasady równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, zasady działania na podstawie i w granicach prawa oraz zakazu ograniczenia obywatelowi praw skutkującego w przedmiotowej sprawie uniemożliwieniem uzyskania przez spadkobierców potwierdzenia nie podpadania przedmiotowej nieruchomości pod działanie przepisów dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej i tym samym pozbawienie ich możliwości wykazania nieprzerwanego przysługiwania prawa własności nieruchomości o charakterze mieszkalnym (siedziby rodowej), własności bezprawnie odjętej ich poprzednikom prawnym dekretem PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, w szczególności w świetle orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, w tym stanowiska sformułowanego już w 1990 r. w uzasadnieniu uchwały TK z dnia 19 września 1990 r. sygn. akt W 3/89, a następnie w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 kwietnia 1996 r. sygn. akt W 15/95 gdzie TK wskazał, że "przepis art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej dotyczy nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym (nieruchomościami ziemskimi są obiekty mienia nieruchomego, które mają charakter rolniczy. Reforma rolna dotyczyła tych nieruchomości lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w zakresie produkcji roślinnej, zwierzęcej, sadowniczej). Potwierdzone orzeczeniami z dnia 5 czerwca 2006 r. 7 sędziów NSA I OPS 2/06, oraz uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10). W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję w ramach wskazanych kryteriów należało wskazać, że skarga podlegała oddaleniu w całości. Na wstępie należało zaznaczyć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 k.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod względem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji, ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 116/14). Natomiast, rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znaczenie większej wagi aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy spełnione zostały trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia, przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2014r. II GSK 1933/13). Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd zobowiązany był do ustalenia czy organ prawidłowo zastosował wyżej wskazane kryteria. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ wskazał, że w ocenianej decyzji Wojewoda [...] uznał, że zespół dworsko- parkowy w C. jako integralna część majątku nie mógł podlegać wyłączeniu spod działania art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945r., Nr3, poz.13 ze zm.). Organ prawidłowo przyjął, że na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat pojawiały się liczne rozbieżności interpretacyjne przy stosowaniu przepisów dekretu, w tym dotyczące katalogu istotnych przesłanek w sprawie oraz ich oceny. Nie może pozostać bez znaczenia, że organy administracji oraz sądy administracyjne dopuszczały - a tym samym akceptowały - wykładnię przepisów dekretu zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 1998 r., IV SA 1658/96, podkreślił, że przepisy dekretu nie dają podstaw do wyłączania spod jego działania zabudowań dworskich, znajdujących się w granicach przejmowanych na cele reformy rolnej nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym. Także w wyroku z dnia 2 marca 2005 r., OSK 473/04, oddalającym skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że cele reformy rolnej nie stały na przeszkodzie przejęciu nieruchomości ziemskiej, na której stały pałace z ogrodami, czy zespoły dworsko-pałacowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez długi czas prezentował, odrzucony później przez NSA, pogląd, że nieruchomości, na których znajdowały się zabudowania dworskie, podlegały przejęciu na cele reformy rolnej, ponieważ stanowiły integralną część majętności, określanej w dekrecie o przeprowadzeniu reformy rolnej mianem nieruchomości ziemskiej (wyroki z dnia 20 listopada 2007 r., IV SA/Wa 1981/07; z dnia 30 maja 2008 r., IV SA/Wa 575/08; z dnia 9 września 2008 r., IV SA/Wa 1001/08). Natomiast o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, co do zasady, w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową, a nawet już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze"), podobnie, choć z pewnym zastrzeżeniem, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013 r., II SA/Łd 915/12, LEX nr 1270513: "1. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. 2. Co do zasady spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." Należy ponadto zaznaczyć, że obowiązująca obecnie wykładnia nakłada na organ obowiązek badania związku funkcjonalnego zespołu pałacowo-parkowego z pozostałą częścią majątku o charakterze rolnym. Nie zakłada zatem automatycznego wyłączenia zespołu pałacowo- parkowego z pod działania art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945r., Nr3, poz.13 ze zm.), wynikającego z faktu występowania takiego w majątku ziemskim. Dla podpadania pod ww. przepisy dekretu, przede wszystkim nieruchomość musiała mieć rolniczy charakter, tj. była lub mogła być wykorzystywana do prowadzenia rolniczej działalności gospodarczej, do prowadzenia szkół lub innych ośrodków dla podniesienia kultury rolnej, ewentualnie też na potrzeby ogródków działkowych lub potrzeby wojskowe, komunikacji publicznej i melioracji (art. 1 ust. 2a-e dekretu), a także co prawda ściśle nie odpowiadała powyższym wymogom, ale pozostawała w związku funkcjonalnym (wzajemnej łączności) z nieruchomością ziemską pełniąc funkcję usługową w stosunku do gruntów rolnych. Pojęcie związku funkcjonalnego zostało szeroko wyjaśnione w orzecznictwie. Otóż związek funkcjonalny to wzajemna zależność, współzależność, zależność funkcjonalna, związek odpowiadający potrzebom, przydatny, użyteczny, związek z daną funkcją, odnoszący się do niej (Słownik języka polskiego, pod red. J. Karłowicza, A. Kryńskiego, W. Niedźwieckiego, Warszawa 1998, t. 1, s. 783). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniano, że związek taki zachodzi, jeżeli nie jest możliwe prawidłowe funkcjonowanie gospodarstwa rolnego bez zespołu pałacowo-parkowego i odwrotnie. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. wyraźnie natomiast wskazuje: "jak wynika z mapy katastralnej zespół dworsko-parkowy majątku C. pozostawał w funkcjonalnej łączności z całym majątkiem ziemskim (...)". Organ, w kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji, oceniał zatem kwestie związku funkcjonalnego zespołu pałacowo-parkowego z gospodarstwem rolnym. Oceny, tej dokonał zgodnie z linią orzeczniczą zdecydowanie dominującą w dacie wydania ww. decyzji. Przesłanka, ukształtowania się odmiennej linii orzeczniczej w okresie późniejszym, nie może zatem być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2002r. Nie stanowi bowiem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na marginesie należało wskazać, że: W postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2014 r. I OSK 11/13). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dostrzega również konfliktu między wskazywanymi w skardze (art.2, art. 5, art. 7, art. 21, art. 31, art. 32, art. 47, art. 64, art. 87, art. 91 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do w/w Konwencji), a interpretacją przepisów dekretu PKWN i subsumcją ustalonego w sprawie stanu faktycznego do norm w nich zawartych. Pomijając kwestię braku sformułowania zarzutów w tym względzie Sąd pragnie zauważyć, że art. 5, art. 32, art. 47, art. 91 Konstytucji nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania, regulują bowiem kwestie dotyczące zapewnienia przez państwo w ramach zrównoważonego rozwoju niepodległości i nienaruszalności terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwa obywateli, ochrony dziedzictwa narodowego i ochrony środowiska (art. 5), zakazu dyskryminacji (art. 32), ochrony prywatności (art. 47) i zasad wprowadzania do porządku prawnego umów międzynarodowych (art.91). Jednocześnie art. 2, art. 7, art. 21, art. 31, art. 64, art. 87 Konstytucji urzeczywistniane są poprzez możliwość merytorycznej kontroli przez organy administracji publicznej i podanie ich rozstrzygnięć kontroli sądowej w zakresie zasadności dokonanej reformy rolnej. Na zakończenie, odnosząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w skardze, należało jeszcze dodać, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że organ rozpoznając sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. czy art. 8 k.p.a. Organ wykazał bowiem niezbędną dbałość o dokładne wyjaśnienie sprawy, a wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone. Motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy podnieść, że materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź, co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kwestia tego, że skarżący nie podzielają oceny prawnej dokonanej przez organ sama w sobie nie stanowi naruszenia dyspozycji: art. 6, art. 7 czy art.8 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.