I OSK 2545/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 113/16 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 lipca 2016r. (sygn. akt IV SA/Wr 113/16) oddalił skargę M.H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...]działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G., Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. (MOPS) zmienił własną decyzję z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], ustalającą M.H. opłatę za pobyt Z.H. (matki) w Domu Pomocy Społecznej w G. w ten sposób, że ustalił miesięczną opłatę za pobyt matki w DPS w wysokości 2.799,72 zł. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...]SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wnioskiem z dnia [...]lipca 2015 r. skarżący wystąpił do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...]października 2014 r. oraz decyzji SKO z dnia [...]lutego 2015 r. Jako podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji wnioskodawca wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Według skarżącego organ I instancji dwukrotnie orzekł o obowiązku ponoszenia tej samej opłaty przez dwa różne podmioty w dwóch różnych decyzjach - tj. gminę (MOPS w G.) oraz skarżącego. Skoro już w decyzji z dnia [...]stycznia 2008 r. nr [...] Dyrektor MOPS określił jaką część opłaty za pobyt Z.H., ponosić będzie Gmina, to tym samym wskazał który z podmiotów i w jakiej wysokości będzie ponosił odpłatność. Zatem późniejsze (w marcu 2009 r.) nałożenie na skarżącego obowiązku odpłatności za pobyt matki w DPS w G. było niedopuszczalne. Ponadto wydanie decyzji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] r. oraz decyzji z dnia [...]października 2014 r. nr [...]było bezprzedmiotowe, albowiem płatności te były na bieżąco regulowane przez Gminę. W ocenie wnioskodawcy, decyzja organu I instancji z dnia [...]października 2014 r. nr [...]rażąco narusza przepisy prawa procesowego, materialnego, normy kompetencyjne, a także wszystkie normy prawne regulujące działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach. Ponadto podstawą stwierdzenia nieważności powinna być norma, jaką zawiera art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem sprawa, rozstrzygnięta kolejno dwiema decyzjami, była tożsama. Decyzją z dnia [...]października 2015r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...]lutego 2015r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]października 2014r. Organ przytoczył przepisy k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium dokonało szczegółowej analizy odpłatności ustalonej na podstawie decyzji organu I instancji z dnia [...]października 2014 r. i uznało, że decyzja Dyrektora MOPS była prawidłowa, gdyż sytuacja dochodowa skarżącego pozwalała na zmianę wcześniej ustalonej opłaty za pobyt matki w DPS, a więc zostały spełnione przesłanki wynikające m.in. z art. 106 ust. 5 ustawy, stanowiące o możliwości zmiany lub uchylenia decyzji administracyjnej na niekorzyść strony bez jej zgody np. w przypadku zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony. Kolegium rozważyło przesłanki stwierdzenia nieważności, w tym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i stwierdziło, że przepis ten nie mógł w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania. Wnioskiem z dnia [...]listopada 2015 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca w znacznej części pisma powtórzył argumenty podniesione wcześniej we wniosku z dnia [...]lipca 2015 r. Ponadto podał, iż SKO, nie uwzględniło istnienia decyzji dotyczących odpłatności matki w DPS co najmniej od listopada 2011 r., a także podważył ważność upoważnienia Prezydenta Miasta G. dla Dyrektora MOPS w G. – A.M., w zakresie wykonywania przez niego czynności wynikających z ustawy o pomocy społecznej, gdyż pomiędzy datą wydania upoważnienia a datą wydania decyzji Dyrektor MOPS w G. utracił przymiot pracownika (został zwolniony z zajmowanego stanowiska). Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, decyzja z dnia [...]października 2014 r. została wydana przez organ I instancji z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu wniosku strony i analizie akt sprawy SKO w L. w decyzji z dnia [...]grudnia 2015 r stwierdziło, że należy się w pełni zgodzić z ustaleniami zaskarżonej decyzji, iż działanie organu II instancji nie było dotknięte naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. SKO wskazało także, że stosunek pracy Dyrektora MOPS w G. wskutek wyroku Sądu Okręgowego, przywracającego go do pracy uległ restytucji. Po przywróceniu na stanowisko Dyrektora MOPS w G. nie było podstaw do wydania przez Prezydenta Miasta G. nowego upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Wobec tego brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]lutego 2015 r. Na powyższą decyzję M.H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc zarzuty przedstawione wcześniej w postępowaniu przed organami administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę SKO w L. wniosło o jej oddalenie i w szerokich motywach podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2016r. (sygn. akt IV SA/Wr 113/16) WSA we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa), oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił działanie zasady kolejności ponoszenia kosztów pobytu w DPS, uregulowaną w art. 61 ust. 1 u.p.s. Analizując z kolei istotę "rażącego naruszenia prawa" jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, Sąd wskazał, iż w zaskarżonej decyzji SKO nie sposób dopatrzyć się takiego uchybienia. Także i skarżący nie uzasadnił stawianego zaskarżonej decyzji zarzutu. Sąd podzielił również stanowisko SKO w L. w zakresie skutków wyroku przywracającego do pracy Dyrektora MOPS w G.. Dalej, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego wobec wydania decyzji bez podstawy prawnej, gdyż decyzja Dyrektora MOPS z dnia [...]października 2014 r., nr [...]została oparta na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2b w zw. z art. 106 ust. 5 ustawy oraz art. 163 k.p.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył M.H., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej podniesiono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa, w zw. z art. 134 § 1 ppsa, art. 151 ppsa, art. 153 ppsa oraz w zw. z art. 3 § 2 ppsa, w zw. art. 107 § 1 i § 3 kpa, art. 110 kpa, art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez naruszenie przepisów postępowania i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...] pomimo niedostrzeżenia przez ten organ zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora MOPS w G. z dnia [...]października 2014 r. nr [...]oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]lutego 2015 r. nr [...]w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. 2. art. 145 §. 1 lit. c ppsa, w zw. z art. 134 § 1 ppsa, art. 151 ppsa, art. 153 ppsa oraz w zw. z art. 3 § 2 ppsa, w zw. z art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 kpa, art. 107 § 1 kpa poprzez naruszenie przepisów postępowania i nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...]pomimo niedostrzeżenia przez ten organ zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora MOPS w G. z dnia [...]października 2014 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]lutego 2015 r. w postaci wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że brak jest podstaw do ustalania odpłatności skarżącego za pobyt jego matki w DPS w G. w sytuacji, gdy krąg podmiotów zobowiązanych do ponoszenia tych wydatków został już określony uprzednio i, jak wynika z decyzji z dnia [...]stycznia 2008 r., to Gmina miała ponieść koszty w sposób bezzwrotny. Tym samym stwierdzić należy, że decyzja w niniejszej sprawie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem ustala obowiązek odpłatności na skarżącego kosztów już poniesionych przez gminę, nie za niego (zastępczo), ale jako podmiot zobowiązany do spełnienia tego świadczenia z mocy decyzji administracyjnej. Skarżący w skardze kasacyjnej podniósł, że Sąd nie dostrzegł faktu, iż w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zachodzi podstawa nieważności postępowania polegająca wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albowiem obowiązek uiszczania opłat za pobyt Z.H. spoczywał na niej oraz na gminie oraz, że podmioty te z swojego obowiązku się wywiązały. To uzasadniało, zdaniem skarżącego, zarzut naruszenia przez Sąd przepisów zobowiązujących go do kontroli legalności działalności administracji publicznej. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponownie zarzuty wobec ważności pełnomocnictwa z dnia [...]kwietnia 2004r., udzielonego dyrektorowi MOPS w G. przez Prezydenta Miasta G.. Zdaniem skarżącego orzeczenie przywracające pracownika do pracy nie działa ex tunc, nie unieważnia bezprawnego działania pracodawcy z mocą wsteczną, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że z chwilą rozwiązania stosunku pracy z Dyrektorem MOPS w G. upoważnienie definitywnie wygasło i nie mogło automatycznie się odnowić wskutek przywrócenia A.M. do pracy. Wobec niewydania dla Dyrektora MOPS, po jego powrocie do pracy, nowego pełnomocnictwa, decyzja wydana przez Dyrektora MOPS w G. w imieniu Prezydenta Miasta G. z dnia [...]października 2014 r. nr [...]została podpisana przez osobę nieupoważnioną. Orzekając więc w niniejszej sprawie, Sąd błędnie wywiódł, że upoważnienie dla A.M. - Dyrektora MOPS w G. nie wygasło z chwilą rozwiązania z nim stosunku pracy, a tym samym błędnie przyjął, że obowiązywało ono w dacie wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący. Tym samym WSA we Wrocławiu nie dostrzegł zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]października 2014 r. nr [...]dyrektora MOPS w G. oraz decyzji SKO w L. z dnia [...]lutego 2015 r., nr [...], określonej w art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 kpa, wskutek czego błędnie oddalił skargę skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 ppsa. Przepis art. 174 pkt 1 ppsa przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ppsa – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, ze nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 3 § 2 ppsa. Po pierwsze dlatego, że przepis ten ma charakter ustrojowy. Nie stanowi on podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Po drugie w stosunku do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). W konsekwencji nie sposób zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 3 § 2 ppsa, który w poszczególnych punktach określa zakres kognicji sądu administracyjnego, a przedmiotem kontroli był np. akt organu wskazany w tym przepisie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art.134 § 1 ppsa. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. Fakt, że Sąd I instancji oddalił skargę (zamiast ją uwzględnić jak żądał tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Z kwestią powyższą tj. granicami danej sprawy wiąże się kolejny nieuzasadniony zarzut – naruszenia art.153 ppsa. Otóż przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 ppsa oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Zatem ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie administracyjnej, której ramy wyznacza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]grudnia 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oraz jej wysokość, a więc postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, nie zapadł wcześniej żaden wyrok sądu administracyjnego. Nie została więc sformułowana ocena prawna lub wskazania co do dalszego postępowania w orzeczeniu sądowym, gdyż w tej sprawie nie zapadło wcześniej żadne orzeczenie sądowe. Wyrok NSA z 10 grudnia 2014r., sygn. akt I OSK 2218/14, który jest powoływany w skardze kasacyjnej zapadł w innej sprawie sądowoadministracyjnej, której przedmiotem było uznanie za niedopuszczalne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sformułowane w tamtym wyroku ewentualne oceny prawne lub wskazania co do dalszego postępowania wiążą w rozumieniu art.153 ppsa jedynie w tamtej sprawie związanej z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, które zresztą zostało umorzone. Nie doszło także do naruszenia art.107 § 1 i 3 k.p.a., art.110 k.p.a. oraz art.156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji zawierają podstawowe elementy przewidziane w art.107 § 1 i 3 k.p.a., a w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie zachodzą również wskazane przez skarżącego kasacyjnie przesłanki stwierdzenia nieważności z art.156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. odnośnie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]lutego 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora MOPS w G. z dnia [...]października 2014 r. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił kwestię istnienia upoważnienia do wydawania przez Dyrektora MOPS w G. decyzji administracyjnych w imieniu Prezydenta Miasta G.. Ponieważ wskutek wyroku Sądu Okręgowego z [...]listopada 2007r.(sygn.. akt [...]) A.M. został przywrócony do pracy i na stanowisko Dyrektora MOPS w G. wrócił w lutym 2008r. Zatem wspomniane upoważnienie z [...]kwietnia 2004r. do wydawania przez niego decyzji administracyjnych w imieniu Prezydenta Miasta G. nadal pozostawało skuteczne i nie zachodziła potrzeba wydania kolejnego upoważnienia po jego powrocie na stanowisko. Podkreślić należy, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Dyrektora MOPS w G. wydana została w dniu [...]października 2014 r., a więc już po powrocie Dyrektora na to stanowisko, a nie w okresie między odwołaniem go z funkcji Dyrektora i przywróceniem do pracy. Wreszcie zarówno decyzja Dyrektora MOPS w G. z dnia [...]października 2014 r., nr [...], jak i utrzymująca ją w mocy z decyzja SKO w L. z dnia [...]lutego 2015r., nr [...], których adresatem był M.H., ustalały jego obowiązek ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej i jego wysokość. Natomiast powoływana w skardze kasacyjnej decyzja Prezydenta Miasta G. z [...]stycznia 2008r. nr [...]. (kilkakrotnie później zmieniana) określała wysokość odpłatności od Z.H. za jej pobyt w DPS w G. w wysokości 70 % jej dochodów oraz zobowiązywała do ponoszenia opłaty w pozostałej części przez Gminę Miejską w G.. Nie zachodzi zatem tożsamość tamtej sprawy (przede wszystkim brak jest tożsamości podmiotowej) rozstrzyganej decyzją z [...]stycznia 2008r. ze sprawą rozstrzyganą decyzją z [...]października 2014 r., a skierowaną przez organ I instancji do M.H., mocą której została ustalona opłata za pobyt matki w DPS w G. w wysokości 2799,72 zł. Nie zachodziły zatem w tej sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności. Podkreślić przy tym należy, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja administracyjna wydana została w trybie postępowania nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności. W kontekście przesłanki art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. o zaistnieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa decyduje oczywistość naruszenia, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje kwestionowana decyzja. Żaden z tych elementów nie zaistniał w przedmiotowej sprawie w kontekście decyzji z dnia [...]października 2014 r., nr [...], jak i utrzymującej ją w mocy z decyzji SKO w L. z dnia [...]lutego 2015r., nr [...] ustalających obowiązek M.H. ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej i wysokość opłaty. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Zatem zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa jest nieuzasadniony nie tylko dlatego, że nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd I instancji, ale również dlatego, że w świetle powyższych wskazań nie było podstaw do jego zastosowania. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.151 ppsa, który był podstawą orzekania w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony, gdyż w świetle okoliczności faktycznych i prawnych wykazanych w aktach sprawy został on prawidłowo zastosowany. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.