I SA/Sz 688/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 17 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 24 marca 2017 r. [...] (dalej: "Spółka", "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") oraz sposobu określania wartości podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych. W stanie faktycznym Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą oraz działania inwestycyjne w zakresie pozyskiwania energii odnawialnej z elektrowni wiatrowej. Prowadzona przez nią farma wiatrowa znajduje się na terenie gminy [...] i składa się z [...] elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w miejscowościach [...] , [...] , [...] oraz obiektów współtowarzyszących, a jednocześnie służących tej farmie. Spółka wyjaśniła, iż dokonywała i dokonuje odpisy amortyzacyjne od poszczególnych elementów składających się na budowlę elektrowni wiatrowej (pojedynczych środków trwałych), ale nie dokonywała odpisów od tej budowli jako całości. Powyższe potwierdzają składane przez Spółkę podatkowe tabele amortyzacyjne. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, Spółka zadała pytanie, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy stosować przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l., czyli przyjęciu wartości rynkowej, czy też art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Spółka wyraziła stanowisko, że do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości nowej budowli elektrowni wiatrowej, będzie miał zastosowanie art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa całej elektrownia wiatrowej na dzień 1 stycznia 2017 r. Zdaniem Spółki słuszność ww. poglądu uzasadnia fakt, że przed zmianą przepisów, która polegała na wprowadzeniu ustawą z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nowej definicji "budowli", nie dokonywała ona amortyzacji liczonej od wartości całej budowli (elektrowni wiatrowej), ale wyłącznie od jej poszczególnych jej części. Wójt Gminy [...] w dniu 17 maja 2017 r. wydał interpretację indywidualną nr [...], w której uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki twierdzące, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., do określenia podstawy opodatkowania nowej budowli elektrowni wiatrowej, będzie miał zastosowanie art. 4 ust. 5 u.p.o.l.. W uzasadnieniu wskazał, że w konsekwencji wprowadzenia zmian opisanych ustawą z 20 maja 2016 r. od dnia 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega cała elektrownia wiatrowa. Organ interpretacyjny wyjaśnił, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli stanowi, co do zasady wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Natomiast w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W tym zakresie od 1 stycznia 2017 r. nie przewidziano żadnych zmian. Wskazując na powyższe organ interpretacyjny uznał, że w dalszym ciągu Spółka powinna wykazywać wartość budowli (elektrowni) na dotychczasowych zasadach wskazanych przepisem art. 4 ust. 1 pkt.3 u.p.o.l. Przepis art. 4 ust.5 u.p.o.l., stanowi natomiast, że ustalenie wartości rynkowej następuje, tylko wówczas, gdy nie były dokonywane żadne odpisy amortyzacyjne od poszczególnych środków trwałych. Przepis art. 4 ust.5 u.p.o.l. stanowi wyjątek od ogólnej zasady i powinien być przedmiotem ścisłej, literalnej wykładni. Organ interpretacyjny odwołując się do definicji "budowli" zawartej w ustawie Prawo budowlane podkreślił, że nie znajduje żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli na poszczególne elementy, są one bowiem budowlą jako całość i dla celów opodatkowania wszystkie elementy budowli stanowią jedną całość. Wartość całości stanowi natomiast podstawę opodatkowania, od której naliczany jest podatek. Ponadto organ interpretacyjny wskazał, iż wartość budowli Spółka, jako podatnik będący osobą prawną określić powinna w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 9 pkt 1 u.p.o.l.. Oznacza to, że organ podatkowy w pierwszej kolejności opiera się na danych podanych przez podatnika. Zdaniem organu interpretacyjnego, uwzględniając art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość budowli należy co do zasady ustalać na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), a w szczególności art. 16a i następnych (regulujących zasady amortyzacji środków trwałych). W tym zakresie organ interpretacyjny odwołał się do wyrok NSA z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 977/15. W sytuacji, gdy wartość budowli podana w deklaracji za dany rok podatkowy zmienia się w stosunku do podanej za rok wcześniejszy tylko dlatego, że podatnik dokonuje odmiennej subsumcji identycznego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, wystarczającym dowodem przeciwnym, zgodnie z art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) dalej: "O.p.", są deklaracje na podatek złożone za lata poprzedzające. Organ interpretacyjny wskazał na wyrok WSA siedzibą w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 288/15 oraz NSA z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2243/15 i II FSK 2244/15. Podzielając powołane orzeczenia sądów administracyjnych, organ interpretacyjny stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym jedną z sytuacji, gdy podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli jest taka, że budowla nie stanowi (lub nie stanowiła) odrębnego środka trwałego, zaś jej wartość jest zagregowana w wartości innych środków trwałych. Jego zdaniem sposób identyfikowania, ewidencjonowania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dla celów podatków dochodowych jest obojętny z punktu widzenia podatku od nieruchomości. Organ interpretacyjny podkreślił, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się nie od środków trwałych jako takich, ale od wartości początkowej tych środków. Skoro wartość budowli została zagregowana (ujęta) w wartości początkowej innych elementów, nie może budzić wątpliwości, że podatnik dokonywał odpisów amortyzacyjnych także od wartości początkowej spornej budowli. Organ interpretacyjny podzielając stanowisko wyrażone w powołanym orzecznictwie sądowym stwierdził, że w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.o.l. ustawodawca nie wymaga, aby budowla, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych stanowiła oddzielny środek trwały w rozumieniu Klasyfikacji Środków Trwałych, czy jakimkolwiek innym. Organ interpretacyjny podkreślił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Ustawa ta odsyła do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych tylko w zakresie ustalania wartości początkowej i dla celów amortyzacji. Wobec powyższego za nieistotne należy uznać argumenty, iż elektrownia jako całość nie stanowiła odrębnego środka trwałego i że nie posiadała własnego numeru ewidencyjnego. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną, po uprzednim wezwaniu organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji i zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie: – art. 14b § 1 i § 3 O.p. poprzez zmodyfikowanie treści przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, a tym samym niewydanie interpretacji w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy z uwzględnieniem opisanego przez niego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, – art. 14c § 1, art. 14c § 2 w zw. z art. 121 w zw. z art. 14h oraz art. 124 O.p. poprzez zmodyfikowanie treści przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz treści pytania zawartego we Wniosku brak wskazania uzasadnienia prawnego stanowiska Organu w odniesieniu do zawartego we Wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, pominięcie w Interpretacji okoliczności wskazanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym niespójną i niezwiązaną ze złożonym Wnioskiem wykładnię przepisów oraz brak oceny stanowiska Spółki zawartego we Wniosku, – art. 120 w zw. z art. 14h O.p., poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa, – art. 2a O.p. poprzez brak rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu prawa podatkowego na korzyść podatnika, – art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm., dalej: ustawa o elektrowniach wiatrowych, ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane) w powiązaniu z art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483, dalej: Konstytucja) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy nie stanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu u.p.o.l. a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w u.p.o.l. w sposób sprzeczny z ustawą, – art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez uznanie za nieprawidłowe stanowiska Spółki, iż podstawą opodatkowania u.p.o.l. elektrowni wiatrowej należącej do Spółki będzie wartość rynkowa. Skarżąca szeroko uzasadniła stanowisko zawarte w skardze oraz stawiane zarzuty, powołując przy tym poglądy doktryny i orzeczenia sądów administracyjnych. Organ interpretacyjny, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Skarżąca w piśmie z dnia 4 października 2017 r. wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych (tj. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 233/17, WSA w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 433/17, WSA w Bydgoszczy z dnia 28 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 608/17, WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 540/17, z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 489/17, z dnia 27 września 2017 r. , sygn. akt I SA/Ol 474/17) oraz interpretacje innych organów interpretacyjnych (tj. Wójta Gminy [...] z dnia 21 lipca 2017 r. o nr[...] , Wójta Gminy [...] z dnia 18 września 2017 r. nr[...] , Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 29 września 2017 r. nr[...] ), stanowiące jej zdaniem dodatkowe uzasadnienie zarzutów wywiedzionych w skardze. Ponadto Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze na przedmiotową interpretację indywidualną. Organ wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 18 października Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej: "P.p.s.a." sprawy o sygn. akt I SA/Sz 688/17 i I SA/Sz 689/17 połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny, w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Odstąpić od uzasadnienia prawnego można tylko, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Obowiązkiem organu, wydającego interpretację jest przeanalizowanie całości przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, w szczególności tych, które mogą mieć istotny wpływ na ocenę prawną. Pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego skutkuje wadliwością wydanej interpretacji. Spółka, w niniejszej skardze nie zgadza się ze stanowiskiem Wójta Gminy [...] co do sposobu określenia wartości elektrowni wiatrowej, wskazując na zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi powyżej przepisami - Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona interpretacja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Skarżąca zarzucając organowi naruszenie art. 14c § 1 i 2 O.p. i art. 14b § 1 i 3 O.p. w związku z art. 121 O.p. oraz art. 120 O.p. w związku z art. 14 h O.p., wskazała m.in. na brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej interpretacji oraz zmodyfikowanie treści przedstawionego stanu faktycznego i pominięcie przedstawionych okoliczności. Wychodząc z powyższych założeń Sąd uznał, że powołane na wstępie zarzuty naruszenia przepisów postępowania są uzasadnione. Pytanie dotyczy kwestii określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. Twierdzenie Skarżącej o zasadności zastosowania przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l., a zatem uznanie, że w przedstawionych okolicznościach od elektrowni wiatrowej (jako przedmiotu opodatkowania) nie dokonuje się opisów amortyzacyjnych, oparte zostało na podstawowym fakcie, zgodnie z którym, nie istnieje pojedynczy środek trwały o nazwie "elektrownia wiatrowa", który odpowiadałby obiektowi budowalnemu o tej samej nazwie i zdefiniowanemu w u.i.e.w, ani też zbiór środków trwałych, które by temu odpowiadały. Jak wskazała Skarżąca w uzasadnieniu wniosku, w przypadku należących do niej urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: - instalację odgromową, instalacje elektryczną, wyciągarkę łańcuchową, oświetlenie w turbinie oraz oświetlenie przeszkodowe, system kontroli orientacji turbiny względem kierunku wiatru (tzw. system YAW). Organ interpretacyjny uznał natomiast, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w myśl którego podstawę opodatkowania stanowi: dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z zastrzeżeniem ust. 4-6, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano odpisu amortyzacyjnego. Organ wskazał, że jeżeli podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych elementów składających się na elektrownię wiatrową to podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, wartość początkowa -wynikająca z prowadzonej ewidencji środków trwałych. Bezspornie kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie faktu amortyzacji i ustalenie wartości określonej według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi bowiem wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jakkolwiek zgodzić się należy z Organem, że sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Skarżącej nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania. Zdaniem Sądu na określenie podstawy opodatkowania nie ma zatem wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów (np. gondola, wieża) odrębnie ustalono wartość początkową. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Organu, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Nie mniej jednak Skarżąca wskazała, że w przypadku urządzeń wiatrowych ujęte zostały one w ewidencji środków trwałych łącznie z innymi elementami wskazanymi we wniosku, które zdaniem Skarżącej nie mieszczą się w pojęciu elektrowni wiatrowej podlegającej opodatkowaniu a dotyczy to zdaniem Skarżącej tzw. infrastruktury towarzyszącej. W swoim stanowisku Organ w ogóle nie odniósł się do tej części zapytania w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Organ wskazał, że ważne jest aby budowla miała określoną wartość amortyzacyjną a ta została określona przez podatnika w ewidencji środków, tabeli amortyzacji podatkowej i składanych deklaracjach. Uzasadnienie zatem stanowiska Organu w zakresie odpowiedzi na pytanie nie spełnia ustawowych wymogów z art. 14 § 1 i 2 O.p., a ponadto Organ naruszył powołaną na wstępie zasadę rozważań, zasadę związania Organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku (art. 14 b § 2 i § 3 O.p.). Nie sposób bowiem poznać stanowiska Organu w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w sytuacji ujęcia w jednej wartości wskazanej przez Wnioskodawcę infrastruktury towarzyszącej z budowlą (elektrownią wiatrową), jej elementami: wirnikiem z zespołem łopat, zespołem przeniesienia napędu, generatorem prądotwórczym, układem sterowania i zespołem gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 lit. b p.b., art. 3 pkt 3 p.b. Zdaniem Wnioskodawcy prowadziłoby to do opodatkowania wartości elementów infrastruktury, które taką budowlą – elektrownią wiatrową nie są. O ile można zgodzić się, że w interpretacji podatkowej nie ma miejsca na polemikę, o tyle zgodnie z art. 14 c § 2 O.p. Organ ma obowiązek w przypadku nie podzielenia stanowiska Wnioskodawcy zawrzeć ocenę prawną sytuacji gdy organ nie podziela stanowisko zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, to w takim przypadku winien wyczerpująco i kompleksowo odnieść się do niego, a przedstawiając własny pogląd w sprawie zobowiązany jest go rzetelnie i konkretnie uzasadnić. Przy czym argumentacja ta nie może ograniczać się wyłącznie do powołania orzecznictwa, przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie. Pominięcie w wydanym rozstrzygnięciu elementów ważkich z punktu widzenia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, świadczy o wadliwym działaniu organu w sprawie i stanowi istotne naruszenie procedury, w wyniku którego to uchybienia strona nie dostaje wystarczającej informacji prawnej o przysługującej jej prawach lub ciążących na niej obowiązkach. Tym samym brak pełnego odniesienia się przez Organ do zajętego we wniosku stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej uniemożliwia realizację celu wydania tej interpretacji, czyli uzyskania przez podatnika rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie interpretacji organ podatkowy będzie zobowiązany, na podstawie art. 153 p.p.s.a., do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej poprzez precyzyjne odniesienie się do nakreślonego we wniosku stanu faktycznego (każdego elementu infrastruktury towarzyszącej) i zajętego przez Skarżącego stanowiska w sprawie. Jeżeli Organ uzna, że nie zasługuje ono na aprobatę winien w sposób rzetelny i konkretny wyrazić swój pogląd w sprawie, w szczególności zaś precyzyjnie wskazać czy podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi suma wartości początkowej środków trwałych w tym również uwzględniająca infrastrukturę towarzyszącą czy też bez infrastruktury towarzyszącej a jeśli bez infrastruktury to wskazać sposób ustalenia wartości dla potrzeb podatku od nieruchomości. Wobec ujawnionych uchybień procesowych (naruszenia przepisów art. 14b § 1, 2 i 3 w zw. z art. 14c § 1 O.p) rozważenie przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz zasady z art. 2a O.p., należy uznać za przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota [...] zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w kwocie [...] zł oraz niezbędny wydatek 17 zł poniesiony tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono, jak w pkt II wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a