IV SA/Po 752/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w Strzałkowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 29 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie na rzecz skarżącego [...] sp. z o.o. w Strzałkowie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Po 752/17 Uzasadnienie Burmistrz Miasta i Gminy Ślesin decyzją z dnia 14.02.2017r. nr [...] wydaną na podstawie art. 71 ust.1, ust.2 , art.75 ust.1 pkt 4, art.84,art.85 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz., 353, dalej u.i.o.ś.), oraz § 3 ust. 1 pkt 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej rozporządzenie) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] w sprawie wydania decyzji środowiskowej, polegającej na budowie stacji paliw płynnych na działkach o nr geod. [...] i [...] przy drodze wojewódzkiej nr 263, gmina Ślesin ustalił, że postępowanie w sprawie przedmiotowej inwestycji nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i: 1.Stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. 2.Określił warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje określone w art. 63 ust.1 u.i.o.ś. 3. Stwierdził, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przekopiował treść opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej jako RDOŚ) z dnia 29.04.2016r. nr [...] nie wskazując jednak w ogóle, że opinia taka została sporządzona. Organ powtarzając za RDOŚ wskazał m.in., że zgodnie z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., przeanalizowano: rodzaj, skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacja, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją inwestycji, gęstość zaludnienia wokół inwestycji oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie stacji paliw płynnych na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb Ślesin gmina Ślesin. Analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej k.i.p.) wykazała, że w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji planuje się: montaż naziemnego zbiornika LPG o pojemności 4,85 m3, montaż dwukomorowego dwupłaszczowego, podziemnego zbiornika na benzynę PB 95 i olej napędowy o pojemności 20 m3, budowę kiosku sprzedaży paliw o powierzchni 20 m2, budowę wiaty nad dystrybutorami, budowę szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki, wykonanie instalacji technologicznych oraz budowę dróg dojazdowych. Ze względu na planowane rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na lokalne warunki gruntowo-wodne. Nie przewiduje się negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary leśne oraz obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód, a także na wody powierzchniowe. Nie przewiduje się także negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na Jednolite Części Wód Powierzchniowych i Jednolite Części Wód Podziemnych. W związku z powyższym uznano, że realizacja inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Odnosząc się do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit.d u.i.o.ś. stwierdzono, że na etapie realizacji przedsięwzięcia może nastąpić niewielka emisja substancji do powietrza (faza prowadzenia prac budowlanych). Stwierdzono, że ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz planowane do zastosowania rozwiązania techniczne i technologiczne, nie przewiduje się jego istotnego wpływu na stan jakości powietrza w rejonie zainwestowania, a co za tym idzie rozwiązania te ograniczą wpływ przedsięwzięcia na zmiany klimatu. Emisja hałasu będzie związana z ruchem autocystern i rozładunkiem paliw, pracą dystrybutorów oraz z ruchem pojazdów poruszających się po terenie inwestycji. Przewidywane natężenie ruchu na terenie planowanej stacji będzie się kształtować na poziomie 80 pojazdów w ciągu dnia. Miejsce realizacji przedsięwzięcia znajduje się na terenach o przeznaczeniu produkcyjnym, składów i magazynów. Na podstawie zapisów przedstawionych w karcie informacyjnej stwierdzono, że z uwagi na rodzaj, skalę i lokalizację planowanego przedsięwzięcia, a także stosunkowo niewielki ruch pojazdów, nie będzie ono powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie naruszać akustycznych standardów jakości środowiska. Odnosząc się do art. 63 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. stwierdzono, że teren przeznaczony pod przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, z późn. zm.) Przedmiotowe przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na gruncie użytkowanym jako powierzchnia magazynowa, a w związku z jego realizacją nie wystąpi konieczność wycinki drzew lub krzewów. Mając na względzie lokalizację przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi, w terenie przekształconym antropogenicznie oraz brak konieczności wycinki drzew i krzewów, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na funkcję ekosystemu. Po przytoczeniu treści opinii RDOŚ Burmistrz Miasta i Gminy Ślesin w wskazał, że wcześniej wydał w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia 29.06.2016 r. nr [...] od której odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Strzałkowie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...]z dnia 31 października 2016 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego postępowania inwestora wezwano do uzupełnienia dokumentacji poprzez: - przedłożenie mapy ewidencyjnej oraz zapisu mapy ewidencyjnej na nośniku elektronicznym wraz z zaznaczeniem obszaru na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie, -przedłożenie wypisu z rejestru gruntów, - przedstawienie ewentualnych wariantów przedsięwzięcia, - przedłożenie analizy hałasu skumulowanego, - uzupełnienie karty informacyjne przedsięwzięcia w zakresie wskazanym w decyzji [...]. W dniu 02.01.2017 roku wpłynęło uzupełnienie dokumentacji od inwestora dotyczące powyższego wezwania. Przedłożono mapę ewidencyjną wraz z nośnikiem elektronicznym, określono wyposażenia stacji paliw, opisano rodzaje technologii jakie będą wykorzystywane podczas pracy stacji paliw, określono usytuowanie przedsięwzięcia w tym dojazd do stacji, opisano aktualne wykorzystanie terenu na którym planuje się realizację inwestycji w tym odniesienie do pokrycia szatą roślinną. Ponadto Inwestor przedstawił przewidywalną ilość materiałów, paliw oraz surowców. W uzupełnieniu zostały również szczegółowo przedstawione rozwiązania dotyczące ochrony środowiska. Inwestor przedłożył wypis z rejestru gruntów. Miejsce realizacji przedsięwzięcia znajduje się na terenach o przeznaczeniu produkcyjnym, składów i magazynów. Inwestor wyjaśnił, iż nie przewiduje się zwiększenia hałasu od już istniejącego z uwagi na to iż część pojazdów obsługiwanych przez istniejącą stację paliw będzie obsługiwana przez projektowaną. Ponadto stosunkowo niewielki ruch pojazdów nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku. Oddziaływanie inwestycji zamyka się w działkach [...]. Inwestycja nie ma charakteru transgranicznego oddziaływania oraz nie zmieni wzajemnych relacji pomiędzy poszczególnymi komponentami środowiska. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie pismem nr [...] z dnia 10.03.2016 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania raportu ze względu na stosunkowo bliską odległość zabudowy mieszkalnej oraz z uwagi na wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi. Z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż planowana inwestycja lokalizowana jest na terenach zabudowy produkcyjnej, magazynowej i usług uciążliwych. Dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z tylko dla prowadzących działalność w w/w zakresie. Nie jest możliwe powstanie na tym terenie nowej zabudowy jednorodzinnej, chyba że będzie to zabudowa prowadzących działalność na tym terenie. Dlatego też wpływ planowanej inwestycji na terenach przeznaczonych na działalność produkcyjną, magazynową oraz usług uciążliwych na zdrowie i życie ludzi jest znikomy. Podczas trwania postępowania żadna ze stron do której należałaby położona najbliżej zabudowa jednorodzinna nie wniosła uwag na żadnym z etapów postępowania. W związku z zapisami art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit.e-i e u.i.o.ś. stwierdzono, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie związana z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych, ani z ryzykiem wystąpienia poważnej awarii z uwagi na zakres i charakter planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zapisów art.63 ust.1 pkt 3 lit.b u.i.o.ś. stwierdzono, że inwestycja nie będzie powodowała transgranicznego oddziaływania. Ze względu na skalę, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, a także rodzaj i skalę inwestycji stwierdzono, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła [...] sp. z o.o. w Strzałkowie wnosząc o jej zmianę poprzez stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1) art. 59 u.i.o.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, mimo że jest ona w stanie faktycznym sprawy konieczna dla rzetelnego ustalenia jego możliwego negatywnego wpływu na środowisko, a także życie i zdrowie ludzi, 2) art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 77 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez niewłaściwe zastosowanie, przez lakoniczne, zdawkowe i nierzetelne odniesienie się przez organ I instancji do opinii sanitarnej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie w dniu 10 marca 2016 r. nr [...] i pominięcie wniosków tej opinii przy wydaniu decyzji w sprawie, pomimo, że została ona sporządzona przez wyspecjalizowany organ w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko i zawierała rzeczowe argumenty wskazujące na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia okoliczności sprawy, zaniechanie pełnej analizy i prawidłowej oceny wpływu inwestycji na środowisko, w tym wpływu na życie i zdrowie ludzi, skutkujące wadliwymi ustaleniami faktycznymi 1 i nieprawidłowym wnioskiem co do potrzeby przeprowadzenia oceny i oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, przy jednoczesnym, bezzasadnym pominięciu części zebranych w sprawie i istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów. Organ I instancji w sposób nader ogólnikowy i lakoniczny odniósł się do treści Opinii Sanitarnej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie w dniu 10 marca 2016 r. (nr [...]), niezasadnie bagatelizując jej wnioski. W opinii tej uznano, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest konieczne dla dokonania pełnej i wnikliwej analizy oraz oceny wpływu inwestycji na środowisko i życie i zdrowie ludzi, na które mogą oddziaływać uciążliwości związane z funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Tymczasem, organ I instancji uznał, że ponieważ w bliskiej odległości od przedsięwzięcia możliwe jest funkcjonowanie zabudowy mieszkalnej zajmowanej wyłącznie przez osoby prowadzące działalność na tym terenie, wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi jest znikomy. Teza ta jest całkowicie bezzasadna, gdyż to, iż w pobliżu przedsięwzięcia będą zamieszkiwały wyłącznie osoby prowadzące działalność na danym obszarze, nie oznacza, że nie będzie ono wpływało na ich życie lub zdrowie. Życie i zdrowie osób prowadzących działalność na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia i osób nieprowadzących takiej działalności nie powinno być różnicowane. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy - zawierający istotne braki, na które zwróciło uwagę i których usunięcie zaleciło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 31 października 2016 r. ([...]). Inwestor zaniechał wykonania powinności opisanych przez SKO, jako że: a) nie przedłożył żadnych dowodów, w tym zwłaszcza analizy hałasu skumulowanego, potwierdzających, że funkcjonowanie planowanego przez niego przedsięwzięcia nie spowoduje zwiększenia poziom hałasu, jak również, że nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasy na terenach podlegających ochronie akustycznej zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., b) nie przedłożył ewentualnych wariantów przedsięwzięcia c) nie przedstawił analizy lokalizacji przedsięwzięcia w aspekcie odległości od zabudowali mieszkalnych wraz z załącznikiem kartograficznym, a także analizy mogących wystąpić uciążliwości wpływających na zdrowie i warunki życia ludzi, jak również rozwiązań służących minimalizacji tych uciążliwości, d) nie przedstawił analizy możliwości kumulowania się oddziaływań na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi, innych przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływało przedsięwzięcie planowane przez Inwestora, e) nie przedstawił analizy możliwości wystąpienia konfliktów społecznych, opartej na badaniach nastrojów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem oraz ocenie poziomu akceptacji społecznej planowanej Inwestycji. Ponadto, inwestor: a) nie przedstawił inwentaryzacji przyrodniczej działki, której dotyczy przedsięwzięcie, b) nie wykazał, na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dane) wyliczył przewidywane dzienne natężenie ruchu na terenie planowanej Inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia 29.05.2017r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu m.in. wskazano, że opinią sanitarną z dnia 10 marca 2016r., Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie stwierdził potrzebę przeprowadzenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W treści opinii stwierdzono m.in., że potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdzono dla dokonania pełnej i wnikliwej analizy oraz prawidłowej oceny wpływu inwestycji na środowisko, w tym warunki życia i zdrowie ludzi, biorąc pod uwagę stosunkowo bliską odległość zabudowy mieszkalnej od terenu przeznaczonego dla lokalizacji inwestycji oraz możliwość wystąpienia uciążliwości związanych z jej funkcjonowaniem. Dalej organ odwoławczy przytoczył pozostałą część uzasadnienia w/w opinii. Opinią z dnia 29 kwietnia 2016r., nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu stwierdził że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przechodząc do oceny prawnej Kolegium wyjaśniło m.in., że materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie (jak w przypadku planowanej inwestycji) znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem między innymi decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 1409.) oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Nie jest ona decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełnił wymagania określone przepisami ustawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. W sprawie takich inwestycji jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska - burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.). Jednakże przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym (art. 64 ust.1 i art.77 ust. 1 u.i.o.ś.). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko. Zaznaczono, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości opinii oraz danych w nich zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy zostały one sporządzony zgodnie z przepisami. Zgodnie z art. 63 ust.1 i 2 u.i.o.ś. postanowienie wydaje się zarówno w przypadku, gdy stwierdza się obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.ą. powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: a) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; b) organu, o którym mowa w art. 78 (a więc PPIS), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10,11,13,15-17 i 22 u.i.o.ś. Ustawodawca wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjmuje się, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Podkreślono, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 -Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 - Lex nr 489196). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływana środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Artykuł 63 ust. 1 u.i.o.ś. wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Opinią z dnia 29 kwietnia 2016r., Nr [...] wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu, stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast inny wyspecjalizowany organ, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie opinią sanitarną z dnia 10 marca 2016r., Nr [...] stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest potrzebne. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.05.2014r. o sygn. II OSK 3085/12 (publ.CBOSA) organ I instancji nie jest związany wydanymi opiniami, ale powinien dokonać ich oceny tym bardziej, że w tym przypadku były one odmienne. Burmistrz Miasta i Gminy Ślesin postanowieniem z dnia 23 maja 2016r. nr [...] postanowił nie stwierdzić potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Stosownie do art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Kolegium przytoczyło treść w/w opinii RDOŚ wskazując m.in., że nie przewiduje się zwiększenia hałasu z uwagi na fakt, że część pojazdów obsługiwanych przez istniejącą stację [...] może być obsługiwana przez stacje projektowaną. Nie przewiduje się więc skumulowanego oddziaływania inwestycji, tzn. sąsiadujących ze sobą stacji paliw, gdyż zmniejszy się natężenie ruchu na istniejącej już stacji paliw o ilość obsługiwaną przez stację projektowaną. Ustalono, że zagospodarowanie działek sąsiednich to dz. nr [...] - działka użytkowana rolniczo; dz. nr [...] - skład materiałów budowlanych; dz. [...] - teren istniejącej stacji paliw; dz.nr [...]- działka zabudowana budynkiem warsztatowym, nie zadrzewiona. Odpowiadając na zarzuty skarżącej wyjaśniono, że zgodnie z art. 85 ust. 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z treści tego przepisu nie wynika zatem obowiązek odniesienia się przez organ do wszystkich uwarunkowań z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., a jedynie tych, które organ uwzględnił przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarzut skarżącej sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia, że organ I instancji pominął stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie, a uwzględnił jedynie stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Zarówno opinia, jak i postanowienie, podlegały analizie organów na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Kolegium stanęło na stanowisku, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ I instancji odniósł się przede wszystkim do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, ponieważ dokument ten został sporządzony w sposób pełny i kompleksowy oraz odnosił się do wszystkich istotnych zagadnień w tej sprawie. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie została sporządzona w sposób niezwykle lakoniczny. Organ ten stwierdzając potrzebę pełnej i wnikliwej analizy wpływu inwestycji na określone składniki środowiska nie uzasadnił w ogóle swojego stanowiska w tym zakresie. Wskazana działka numer 1067 nie znajduje się w obszarze ewentualnego oddziaływania ( według informacji organu I instancji działka o takim numerze nie istnieje w tym obrębie ). Natomiast na działce o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się warsztat, a na działce o numerze [...] budynek mieszkalny z usługami. Stąd też organ dał prymat postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, przedstawiając jednocześnie własne stanowisko uzasadniające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oparte na całości zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Wskazano, że inne są wymogi dotyczące treści raportu i jego zakresu zawarte w art. 66ust. 1 u.i.o.ś., a inne karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 62 a ust. 1 u.i.o.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, a w szczególności wskazane w tym przepisie dane. Karta informacyjna złożona przez inwestora wraz z jej uzupełnieniami (w tym wskazanymi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie) spełnia wymogi przytoczonego przepisu prawa w zakresie jej treści. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał odnieść się między innymi do kwestii hałasu uciążliwości wpływających na środowisko wraz z rozwiązaniami służącymi ich minimalizacji, kumulowania się oddziaływań na środowisko. Organ I instancji stwierdził także, że wpływ planowanej inwestycji na terenach wpisujących się typowo pod działalność produkcyjną, magazynową oraz usług uciążliwych na zdrowie i życie ludzi jest znikomy. W trakcie postępowania żadna ze stron, do której należałaby położona najbliżej zabudowa jednorodzinna nie wniosła na żadnym etapie uwag co do planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium wymogi określone w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. zostały spełnione. Skargę na powyższą decyzje w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] sp. z o.o. w Strzałkowie wnosząc o jej uchylenie w całości i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin z dnia 14 lutego 2017 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art.63 u.i.o.ś. poprzez błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, iż w okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw do wydania decyzji o potrzebie przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w kontekście uwarunkowań zawartych w art. 63 u.i.o.ś., wskazuje, że rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska i ludzi, w szczególności przy istniejącej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, a także rodzaj i skala możliwego oddziaływania, uzasadniają potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie, przez: a) dowolną, sprzeczną z zasadami prawdy obiektywnej ocenę stanu faktycznego przez organ, na podstawie wybiórczej selekcji i oceny materiału dowodowego zgromadzonego przed organem I instancji, fragmentaryczną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem istotnej jego części oraz wniosków z zakresu wiadomości specjalnych przedstawionych w opinii sanitarnej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie w dniu 10 marca 2016 r. nr [...], b) zaniechanie dokonania oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami (kumulowania się oddziaływań), 3) art. 106 § 1 k.p.a. i art. 64 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, wywiedzione z niepełnej analizy okoliczności sprawy i niepełnego materiału dowodowego, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin z dnia 14 lutego 201 r., która winna zostać uchylona w całości lub zmieniona. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że SKO nie przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rzeczowej i przekonującej argumentacji, z której wynikałoby, dlaczego zasadne było oparcie decyzji Burmistrza na treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, przy jednoczesnej dyskwalifikacji wniosków płynących z opinii sanitarnej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie w dniu 10 marca 2016 r. (nr [...]). Kolegium podało jedynie lakonicznie, że prymat postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ma wynikać z faktu, iż "dokument ten został sporządzony w sposób pełny i kompleksowy oraz odnosił się do wszystkich istotnych zagadnień w sprawie. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie była sporządzona w sposób niezwykle lakoniczny". Przedstawiona argumentacja nie stanowi rzetelnego i miarodajnego uzasadnienia opowiedzenia się przez organ za jedną spośród dwóch skrajnie różnych opinii, znajdujących się w aktach sprawy. Przyjmuje się, że "w sytuacji gdy istnieją krańcowo różne opinie, organ obowiązany jest do szczegółowego i wszechstronnego wyjaśnienia dlaczego nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu stwierdzającym konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (tak m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2016 r., II SA/Bk 559/16). Organy obu instancji nie wypełniły należycie opisanego obowiązku i nie przedstawiły rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego uzasadnienia, z którego wynikałoby dlaczego opinia sanitarna wydana przez PPIS w Koninie została całkowicie pominięta przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe świadczy o dokonaniu przez organ wybiórczej oceny materiału dowodowego, bezzasadnie dając prymat jednym dowodom i dyskwalifikując inne. Ponadto organy obu instancji zaniechały w szczególności: 1) należytej oceny kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia. Nie wzięto pod uwagę, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się stacja paliw prowadzona przez skarżącą [...] sp. z o.o., której działalność oddziałuje już w określonym stopniu na środowisko. Przyjmuje się, że zaniechanie dokonania powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami (kumulowania i oddziaływań) powoduje, że decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia i oceny okoliczności określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 lipca 2016 r. II SA/Kr 470/16); 2) oceny zagrożenia inwestycji dla zdrowia ludzi, w tym zagrożenia wynikającego z emisji. W obszarze oddziaływania przedsięwzięcia znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Możliwe jest również powstanie na tym terenie nowej zabudowy jednorodzinnej, dla osób prowadzących działalność na danym obszarze.; 3) pozyskania kompletnego materiału dowodowego. Organy obu instancji uznały, że informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, złożonej przez inwestora, są w pełni wystarczające do miarodajnej oceny faktycznego wpływu planowanej inwestycji na środowisko hydrogeologiczne, gdy dostarcza ona jedynie podstawowych i niemiarodajnych informacji o możliwym oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji w znacznej mierze powieliło argumentację powołaną w zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin, nie przedstawiając przy tym żadnej dodatkowej argumentacji, która wskazywałaby, że stanowisko Burmistrza jest prawidłowe. Jedynie w końcowej części uzasadnienia SKO odniosło się - w sposób lakoniczny i pobieżny - do zarzutów postawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Burmistrza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 29.05.2017r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin z dnia 14.02.2017r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określająca warunki realizacji przedsięwzięcia. Materialnoprawną podstawą ustaleń środowiskowych warunków realizacji ww. przedsięwzięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.), dalej zwanej u.i.o.ś. W myśl art. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.s.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Artykuł 63 ust. 1 u.i.o.ś. wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule, przy czym ustawa środowiskowa obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. W niniejszej sprawie planowana inwestycja ma polegać na budowie stacji paliw płynnych na działkach nr ewid. [...] obręb Ślesin gmina Ślesin. Kolegium trafnie przyjęło, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza Miasta i Gminy Ślesin przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.i.o.ś., ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś., przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.i.o.ś.). Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska – burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.). Jednakże przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 u.i.o.ś.). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia opinii oraz danych w nich zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy zostały one sporządzony zgodnie z przepisami i czy są prawidłowe. Przepis art. 77 ust. 1 u.i.o.ś wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Co istotne postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 – Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 – Lex nr 489196). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 u.i.o.ś.). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu opinią z dnia 29.04.2016r. nr [...] stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie pismem nr [...] z dnia 10.03.2016 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania raportu. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w kontrolowanym przypadku organy wyspecjalizowane (RDOŚ I PPIS) wydały opinie, które dla organów nie są wiążące i podlegają ich ocenie. Jednocześnie należy wskazać, że zarówno RDOŚ, jak i PPIS, wydały opinie, a więc akty o tożsamej randze i wadze, gdyż w niniejszym postępowaniu nie wydano uzgodnienia. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.05.2014r. o sygn. II OSK 3085/12 (publ.CBOSA) organy administracji nie są związane wydanymi opiniami, ale powinny dokonać ich oceny tym bardziej, że w tym przypadku były one odmienne. Sąd orzekający w pełni podziela ten pogląd. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ w Poznaniu przeanalizował kartę informacyjną przedsięwzięcia, a nadto wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. Organ ten stwierdził, że z uwagi na lokalizację, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną w opinii RDOŚ dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano także, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na lokalne warunki gruntowo-wodne. Stwierdzono, że ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz planowane do zastosowania rozwiązania techniczne i technologiczne, nie przewiduje się jego istotnego wpływu na stan jakości powietrza w rejonie zainwestowania, a co za tym idzie rozwiązania te ograniczą wpływ przedsięwzięcia na zmiany klimatu. Z uwagi na rodzaj, skalę i lokalizację planowanego przedsięwzięcia, a także stosunkowo niewielki ruch pojazdów, nie będzie ono powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie naruszać akustycznych standardów jakości środowiska. Teren przeznaczony pod przedsięwzięcie zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, z późn. zm.) Nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie w opinii nr [...] z dnia 10.03.2016 r. stwierdził natomiast potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania raportu. Potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdzono ze względu na stosunkowo bliską odległość zabudowy mieszkalnej oraz ze względu na wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi. Z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż planowana inwestycja lokalizowana jest na terenach zabudowy produkcyjnej, magazynowej i usług uciążliwych. Dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lecz tylko dla prowadzących działalność w w/w zakresie. Jak wynika z powyższego nie jest możliwe powstanie na omawianym terenie nowej zabudowy jednorodzinnej, chyba że będzie to zabudowa dla osób prowadzących działalność na tym terenie. Zasadniczy zarzut skarżącej sprowadzał się przede wszystkim do stwierdzenia, że organy obu instancji pominęły stanowisko wyspecjalizowanego organu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie, a uwzględniły jedynie stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu została sporządzona w sposób pełny i kompleksowy oraz odnosiła się do wszystkich istotnych zagadnień w tej sprawie. Natomiast opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koninie została sporządzona w sposób niezwykle lakoniczny. Organ ten stwierdzając potrzebę pełnej i wnikliwej analizy wpływu inwestycji na określone składniki środowiska nie uzasadnił w ogóle swojego stanowiska w tym zakresie. Dlatego organ dał prymat postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Sąd orzekający podziela pogląd, że "gdy istnieją krańcowo różne opinie, organ obowiązany jest do szczegółowego i wszechstronnego wyjaśnienia dlaczego nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu stwierdzającym konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (tak m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2016 r., II SA/Bk 559/16). Zasadny jest zarzut skarżącej, że organy obu instancji nie wypełniły należycie opisanego obowiązku i nie przedstawiły rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego uzasadnienia, z którego wynikałoby dlaczego opinia sanitarna wydana przez PPIS w Koninie została całkowicie pominięta przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy jako zasadnicze kryterium na którym oparł swoje stanowisko w zakresie uwzględnienia opinii RDOŚ i jednocześnie nieuwzględnienia opinii PPIS wskazał obszerność opinii RDOŚ i lakoniczność opinii PPIS. Jest to pogląd co do zasady błędny, gdyż sama obszerność lub lakoniczność opinii nie może samoistnie przesądzać o jej trafności lub wadliwości. Przede wszystkim jednak uwadze organów, a więc także ich ocenie, umknął zasadniczy fakt, że obydwie opinie wprawdzie mają przeciwstawne konkluzje, lecz wzajemnie się nie wykluczają. Opinia RDOŚ dotyczy bowiem braku negatywnego wpływu przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną, na lokalne warunki gruntowo-wodne, na stan jakości powietrza, na przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Natomiast opinia PPIS skupia się na wpływie planowanej inwestycji na zdrowie i życie ludzi. Obydwa wyspecjalizowane organy skupiły się więc na odmiennych aspektach. Tym samym opinie te pomimo odmiennych konkluzji nie muszą się wykluczać. Wprawdzie stan jakości powietrza, wód, poziom hałasu niewątpliwie wpływa na zdrowie i życie ludzi, jednakże RDOŚ w ogóle nie oceniał tego wpływu na zdrowie i życie ludzi. W sytuacji rolą, gdy wyspecjalizowane organy przedstawiają opinie odmienne co do konkluzji, lecz niekoniecznie w istocie rzeczy wzajemnie się wykluczające, to rolą organu administracji wydającego decyzję jest całościowa ocena istnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak już bowiem wspomniano organy administracji nie są związane wydanymi opiniami, ale powinny dokonać ich oceny tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Tymczasem w kontrolowanej sprawie organy obu instancji w istocie uchyliły się od takiej oceny opierając się jedynie na obszerności opinii RDOŚ i PPIS i dając prymat tej z nich, która była dłuższa. Wbrew ocenie Kolegium opinia RDOŚ nie była pełna i kompleksowa, gdyż w ogóle nie oceniała wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi. Pełną i kompleksową ocenę wpływu planowanej inwestycji na środowisko dają dopiero łącznie obydwie opinie sporządzone w sprawie. Nie można w ocenie Sądu orzekającego pominąć faktu, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji już zamieszkują ludzie i mogą w tym obszarze zamieszkać kolejni ludzie. To, że fakt ich zamieszkiwania na tym obszarze jest powiązany z faktem prowadzenia działalności w ocenie Sądu nie ma żadnego znaczenia dla wpływu planowanej inwestycji na ich życie i zdrowie. Jak trafnie wskazała skarżąca życie i zdrowie osób prowadzących działalność na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia i osób nieprowadzących takiej działalności nie powinno być różnicowane. Uwzględnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 u.i.o.ś, ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Dla właściwej oceny wpływu inwestycji na warunki życia ludzi należy przedstawić w szczególności analizę mogących wystąpić uciążliwości. Określając usytuowanie przedsięwzięcia należy określić odległość stacji paliw od najbliższych miejsc stałego przebywania ludzi: zabudowań o charakterze mieszkalnym, a także obszarów przeznaczonych dla lokalizacji takiej zabudowy. Powoływana przez PPIS bliskość takiej zabudowy od lokalizacji planowanej inwestycji jest istotnym argumentem wymagającym poważnego rozważenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu Ponadto należy uwzględnić powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Niewątpliwie planowana stacja paliw będzie usytuowana w odmiennej odległości od zabudowań mieszkalnych niż stacja paliw skarżącej. Organy obu instancji w istocie zaniechały należytej oceny kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia. Nie wzięto pod uwagę, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się stacja paliw prowadzona przez skarżącą [...] sp. z o.o., której działalność oddziałuje już w określonym stopniu na środowisko. Kwestię tą jedynie skwitowano lakonicznie stwierdzeniem, że planowana inwestycja przejmie część ruchu generowanego obecnie przez stację paliw skarżącej. O ile takie stwierdzenie może mieć (choć nie musi) racjonalne uzasadnienie w zakresie ruchu i ilości tankujących pojazdów, to wcale tak nie musi być np. jeśli chodzi o generowany hałas przez samą stację paliw, wpływ na jakość powietrza, wód, odległość od budynków zamieszkanych przez ludzi itd. Oprócz powyższych uchybień dotyczących prawidłowego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do oceny meritum sprawy organy, a szczególności organ I instancji, dopuściły się kolejnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji uzasadnienie swej decyzji sporządził na naruszeniem normy określonej w art. 107 § 3 k.p.a. Organ ten w uzasadnieniu swej decyzji wręcz skopiował opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, której treść stanowi zasadniczą i przeważającą część tego uzasadnienia (z jego 4 stron ok.2,5 to przeklejona w/w opinia). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji użył argumentacji z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, jednak w żadnym zdaniu nawet nie wspomniał o wydaniu tej opinii. Na końcu uzasadnienia organ ten wskazał, że PPIS w swej opinii stwierdził potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko ze względu na bliską odległość zabudowy mieszkalnej oraz ze względu na wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi. W zasadzie w ogóle jednak nie ocenił argumentacji opinii PPIS. Organ I instancji lakonicznie odniósł się do tych argumentów. Brak jest konkretnego odniesienia się do argumentów z opinii PPIS. Z kolei decyzja SKO jest napisana bardzo enigmatycznie. Skopiowano jej uzasadnienie w dużej części z uzasadnień poprzednich decyzji przez co jest obszerna objętościowo. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu Kolegium wskazało jedynie, że nie uwzględniono opinii PPIS, ponieważ została napisana lakonicznie bez szczegółowego uzasadnienia w przeciwieństwie do opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wskazać należy, że uzasadnienie tego wątku przez Kolegium jest lakoniczne i nie odnosi się w ogóle merytorycznie do argumentacji PPIS. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., Sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że decyzje w szczególności organu I instancji, ale również organu odwoławczego, nie spełniły przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna. Nie zawierają bowiem uzasadnienia odpowiadającego w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonają kompleksowej i łącznej oceny argumentacji zawartej w opiniach RDOŚ i PPIS odnosząc się także do wszystkich zarzutów wskazanych przez skarżącą w jej odwołaniu i skardze. Decyzje powinny zostać uzasadniona zgodnie z zasadami unormowanymi w art.107 § 3 k.p.a.