I OSK 900/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: NSA Iwona Bogucka del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 937/17 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 19 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 937/17 oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. R. K., reprezentowany przez radcę prawnego G. K., wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1270; obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez oddalenie skargi na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że organy obydwu instancji zrealizowały obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i zrealizowały obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i prawidłowo przyjęły, że nieruchomość, wobec której skarżącemu przysługuje prawo użytkowania wieczystego, nie stanowiła [...] października 2005 r. nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe, podczas gdy w rzeczywistości okoliczność przeciwna była możliwa do ustalenia na podstawie zebranych w sprawie dowodów, co świadczy o tym, że organy administracji dopuściły się naruszeń polegających na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz dokonały jego oceny z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, natomiast nawet gdyby organy obydwu instancji uznały inaczej, to powinny podjąć wszelkie możliwe kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym przeprowadzić dowody ze źródeł osobowych, umożliwiające osiągniecie tego celu, a zaniechanie realizacji tych obowiązków przesądza o naruszeniu zasady działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zasady prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały wydaniem nieprawidłowych decyzji przez organy administracji obydwu instancji, utrwalonych następnie w wyroku Sądu I instancji; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. przez niezrealizowanie obowiązku wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co pozbawiło skarżącego informacji o jego przesłankach, a przy jednoczesnym rozstrzygnięciu sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego skutkowało zaakceptowaniem naruszenia przez organy administracji przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; a w konsekwencji III. naruszenie przepisu prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa przekształceniowa", przez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na skutek błędnego przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe, podczas gdy w rzeczywistości przesłanka ta została spełniona. Skarżący kasacyjnie wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta [...] do przedłożenia akt spraw dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] w obrębie [...] ([...]), do których prawo przysługuje odpowiednio p. M. i p. W., a następnie na podstawie art. 106 § 1 K.p.a. przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w tych aktach na okoliczność wydania rozstrzygnięcia korzystnego dla wnioskodawców w sytuacji analogicznej do sprawy będącej przedmiotem niniejszej skargi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z [...] stycznia 2018 r. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. W myśl art. 182 § 2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zaistniały. Ocenę naruszenia przepisów powołanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem żądania skarżącego. Otóż K. K. i R.K. we wniosku z [...] stycznia 2017 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w S., na Osiedlu [...], w obrębie [...], oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni [...] m2. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] marca 2017 r. nr UNP: [...] odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości, gdyż na dzień [...] października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość nie była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, bądź pod zabudowę garażami, jak również nie była i nie mogła być na takie cele zabudowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K., decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarga kasacyjna nie została oparta na zasadnych podstawach. Powołanie się na obie podstawy wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy prowadzące postępowanie, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, a okoliczności sprawy zostały ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a zatem Sąd I instancji miał podstawę do zastosowania art. 151 P.p.s.a. Ocena Sądu Wojewódzkiego znalazła wyraz w uzasadnieniu, które - zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. - wyjaśnia jakimi przesłankami kierował się Sąd oddalając skargę. Z argumentacją Sądu I instancji należy się zgodzić. Zakres postępowania dowodowego wynika z przesłanek ukształtowanych przez prawo materialne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 1 ust. 1 zdanie 1 ustawy przekształceniowej, zgodnie z którym osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przepis ten zawiera wyraźne podkreślenie znaczenia charakteru mieszkaniowego nieruchomości, czy to już zabudowanych na cele mieszkaniowe, czy to mających służyć takiej zabudowie w przyszłości. Przy czym przekształceniu podlegają nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, ale tylko wówczas, gdy dotychczas nie były zabudowane na inny cel niż mieszkaniowy. Jeśli chodzi o zakwalifikowanie nieruchomości jako zabudowaną na cele mieszkaniowe przesądzający jest sposób użytkowania istniejącej zabudowy w dniu 13 października 2005 r. (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 136/11). Oznacza to, że nieruchomość zabudowana budynkiem przeznaczonym na cel inny niż mieszkaniowy nie będzie podlegała przekształceniu, nawet jeżeli jest obecnie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Z okoliczności niespornych w sprawie wynika, że w dniu wejścia w życie ustawy przekształceniowej działka, której dotyczy wniosek, znajdowała się na terenie nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana w stosunku do niej decyzja o warunkach zabudowy i była zabudowana budynkiem. Budynek został wybudowany bez pozwolenia na budowę, a następie został zalegalizowany przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r. Okolicznością sporną pozostaje, czy w świetle zgromadzanych dowodów można było uznać, że nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe. Zaaprobowane przez Sąd I instancji ustalenie, że nieruchomość jest zabudowana domem letniskowym organy administracyjne oparły na decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...]marca 1989 r. nr [...] o oddaniu w użytkowanie wieczyste gruntu, a także umowie o ustanowienie użytkowania wieczystego z [...] sierpnia 1989 r. zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A numer [...]r. Decyzja z [...] marca 1989 r. wskazuje, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod zabudowę domem letniskowym wolnostojącym i zabudowana była domem letniskowym wzniesionym nakładem środków i pracy własnej dzierżawcy. Umowa z [...] sierpnia 1989 r. określa zaś w § 7, że nieruchomość została oddana w wieczyste użytkowanie celem wzniesienia na niej domu letniskowego. Posiłkowo organy administracyjne wskazały, że stawka opłaty za użytkowanie wieczyste ustalona była na poziomie 3%, stosownie do art. 72 ust 3 u.g.n., a nie na poziomie 1% - czyli stawki obowiązującej dla nieruchomości oddanych na cele mieszkaniowe. Sąd przyjął również za organami, że okoliczność zabudowy domem letniskowym potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z [...] grudnia 2015 r., którą udzielono skarżącemu pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacyjnego całorocznego. Organy administracyjne uwzględniły także informację z ewidencji gruntów i budynków Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej na dzień [...] sierpnia 2006 r., z której wynika, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem użytku "Bz" - tereny rekreacyjno – wypoczynkowe oraz odpis księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości Kw [...] z [...] listopada 2002 r., z którego wynika, że nieruchomość przeznaczona jest pod zabudowę domem letniskowym, Skarżący kasacyjnie zaś uznając, że nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe, wskazuje na spełnienie wymogów budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.) oraz wpis w księdze wieczystej z [...] marca 2015 r. dokonany na podstawie wypisu z rejestru gruntów, wypisu z kartoteki budynków i wyrysu z mapy ewidencyjnej wydanych przez Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], z którego wynika, że przedmiotowa działka obecnie zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Sądu I instancji i organów administracyjnych, że decydujący jest cel istniejącej zabudowy, a nie jej charakter, parametry techniczne i użytkowe pod względem możliwości jej wykorzystania. O przeznaczeniu budynku nie może decydować wola jego właścicieli. Ocena sposobu użytkowania nieruchomości zabudowanej musi uwzględniać cel, jaki wynikał z decyzji i umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Dodatkowo przy kwalifikowaniu rodzaju zabudowy jako mieszkalnej lub niemieszkalnej istotne znaczenie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (A. Cisek, (w:) E. Gniewek (red.), System prawa prywatnego, s. 225). Ustawa formułując warunek przekształcenia w art. 1 ust. 1 wyraźnie odsyła do celu istniejącej na nieruchomości zabudowy, a nie do właściwości technicznych budynków na nieruchomości. Prawidłowo Sąd I Instancji, akcentując istniejące różnice między zabudową na cele mieszkaniowe i letniskowe, wskazał, że nie ma znaczenia, czy w danym budynku można mieszkać tylko okresowo, czy też przez cały rok i w jakim zakresie oraz w jaki sposób można zaspokoić w nim potrzeby związane z pobytem lub zamieszkiwaniem. Istotne jest to, czy budynek został wzniesiony i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe rozumiane jako stałe przebywanie ludzi. Adekwatnym przykładem było wskazanie przez Sąd I instancji zabudowy, np. budynkami rekreacji indywidualnej, hotelami czy domami wypoczynkowymi, w których można przebywać czy też mieszkać przez cały rok, a mimo to nie można tej zabudowie przypisać cechy zabudowy na cele mieszkaniowe. Prawdą jest, że ustawa przekształceniowa nie zawiera normatywnej definicji, zawartego w art. 1 ust. 1 ustawy, określenia "nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe". Nie może być ono jednak utożsamiane – jak chce tego skarżący kasacyjnie - z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w ustawie Prawo budowlane albo z określeniami zawartymi w przepisach o podatku od nieruchomości. Trzeba mieć na uwadze to, że rozróżnienie zabudowy na cele mieszkaniowe od zabudowy na inne cele musi korespondować z celem ustawy przekształceniowej. Rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dokonuje się bowiem kosztem mienia publicznego, uszczuplając możliwości finansowe państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Nie może prowadzić zatem do naruszenia zasad sprawiedliwości społecznej. Podkreślenia wymaga, że z możliwości przekształcenia nie mogą korzystać użytkownicy, którzy zabudowali nieruchomość niezgodnie z przeznaczeniem, a budowa nie została zalegalizowana (R. Skwarło, Komentarz do art. 1, LEX/el. 2007). W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów, z których wynikałaby zmiana sposobu użytkowania budynku do dnia wejścia w życie ustawy przekształceniowej. Takich dokumentów nie przedstawiła też strona skarżąca. Wskazać też trzeba, że skoro ustawa przekształceniowa odnosi się do sposobu zabudowy nieruchomości, którą bada się na dzień 13 października 2005 r., to ujawnienie w księdze wieczystej w 2015 r. budynku jako mieszkalnego nie może mieć znaczenia w sprawie. Nie zostało więc podważone stanowisko, że przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w powiązaniu z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji zajął wyraźne stanowisko co do stanu faktycznego, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i należycie ją wyjaśnił. Za pomocą art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można zaś skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stawiać zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA: z 25 maja 2017 r., sygn. I GSK 1106/15; z 23 lipca 2013 r. sygn. II GSK 412/12; z 16 lipca 2013 r., sygn. II FSK 2208/11). Skarżący kasacyjnie usiłuje podważyć ustalenia stanu faktycznego oraz ocenę sądu akceptującego prawidłowość działań organów w tym zakresie. Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a., który ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd I instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach P.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Nie stanowi on także podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Stan faktyczny sprawy nie został więc skutecznie podważony. Skutkuje to przyjęciem, że nieruchomość skarżącego kasacyjnie nie została zabudowana na cel mieszkaniowy. Nie zaistniała więc przesłanka określona w art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej. A co za tym idzie odmowa przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności była zgodna z prawem. Zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej przez niewłaściwe zastosowanie jest zatem niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie przeprowadził wnioskowanego w skardze kasacyjnej dowodu uzupełniającego z dokumentów znajdujących się w aktach spraw dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do położonych w [...] działek nr [...] i nr [...] w obrębie 2025, do których prawo użytkowania wieczystego przysługuje innym osobom fizycznym. Wprawdzie wyjątkowo może Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzić na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. dowód uzupełniający z dokumentu, ale w tej sprawie przeprowadzenie dowodów z ww. dokumentów nie było uzasadnione. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa do poczynionych ustaleń co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym odmiennego ustalania stanu faktycznego sprawy (tak np. NSA w wyroku z 10 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2257/15, opub. w LEX nr 2350391; NSA w wyroku z 19 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2290/15, opub. w LEX nr 2308644; NSA w wyroku z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1/17, opub. w LEX nr 2442202). Strona skarżąca kasacyjnie zamierzała uzupełnić materiał dowodowy o dokumenty, które nie mogą mieć znaczenia w rozpoznawanej sprawie, ponieważ odnoszą się do nieruchomości nie będących przedmiotem użytkowania wieczystego przysługującego skarżącemu, nawet jeśli położone są w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.