I GSK 1743/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska -Florek Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 375/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], r. nr [...], r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I GSK 1743/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargi Spółki A (dalej: Skarżąca), na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie (dalej: DIC), z dnia [...] grudnia 2014 r. o numerach: [...], [...], [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2014 r., DIC utrzymał w mocy decyzje: nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. i nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., którymi Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie (dalej: NUC), zaksięgował retrospektywnie Skarżącej kwoty długu celnego w wysokości: 1) 142.295 zł, stanowiącą sumę kwoty cła w wysokości 7.535 zł oraz kwoty ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 135.410 zł, 2) 98.837 zł, stanowiącą sumę kwoty cła w wysokości 5.210 zł oraz kwoty ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 93.627 zł, 3) 100.770 zł, stanowiącą sumę kwoty cła w wysokości 5.312 zł oraz kwoty ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 95.458 zł, należne z tytułu importu tkaniny siatkowej, o otwartych oczkach, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, objętej procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszeń celnych z dnia 21 lipca, 28 lipca i 5 sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że Agencja Celna X Sp. z o.o., działająca z upoważnienia Skarżącej, zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie dokumentów SAD, siatkę z włókna szklanego (kod Taric 70195900 10), deklarując jako kraj pochodzenia Malezję i dołączając świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzające jej malezyjskie pochodzenie Na podstawie otrzymanego raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF nr OF/2011/0969, z dnia 12 kwietnia 2013 r., Raportu końcowego OLAF z dnia 2 maja 2013 i jego zaleceń, ustalił uchylanie się od płatności ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny z włókien szklanych, poprzez ich przywóz z Malezji. Cła zwykłe i antydumpingowe, na import tkanin siatkowych z włókien, szklanych pochodzących z Chin omijane były bowiem, poprzez nieprawidłowe deklarowanie produktu w Unii Europejskiej, jako posiadające preferencyjne pochodzenie z Malezji. Mechanizm oszustwa polegał na tym, iż wysyłane z Chin tkaniny siatkowe z włókien szklanych, transportowane były do Unii Europejskiej przez Malezję, gdzie następowało przepakowywanie towaru lub zamienianie kontenerów, a następnie wysyłanie ich do UE, ze świadectwem pochodzenia potwierdzającym preferencyjne pochodzenie z Malezji. Podkreślił, iż w ramach misji, OLAF zebrał i przeanalizował m.in. informacje dostarczone przez: Zarząd Port Klang (Malezja), tj. wyciągi z rejestrów elektronicznych oraz procedury stosowane w przypadku towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Strefy Wolnego Handlu w Port Klang (zwanej dalej FCZ), jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji, udostępnione przez Malezyjski Urząd Celny listy przesyłek importowanych, przesyłek eksportowanych oraz zestawienia przesyłek przewożonych pomiędzy strefami wolnocłowymi, dotyczące tkanin siatkowych z włókien szklanych, w okresie od 2009 r. do 2012 r. oraz dostarczoną przez Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu Malezji (MITI) listę wszystkich certyfikatów GSP (świadectw pochodzenia Form A), wystawionych dla konkretnych spółek malezyjskich wskazanych przez OLAF. Ustalił, że w FCZ zabronione było prowadzenie jakiejkolwiek formy działalności wytwórczej. Dozwolone było jedynie proste działanie handlowe, takie jak handel, rozbijanie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie lub naprawa towarów podlegających magazynowaniu lub tranzytowi. W FCZ stosowane były m.in. procedury: ZB1 - wejście towarów do FCZ z zagranicy, ZB2 - wyjście towarów z zagranicy. W przypadku, gdy towar przewożony był pomiędzy FCZ, a Głównym Obszarem Celnym Malezji, musiał być zadeklarowany Malezyjskiej Służbie Celnej. Wszystkie towary wchodzące do FCZ obejmowane były deklaracjami ZB1. Towary wychodzące z FCZ w Port Klang, za granicę rejestrowane były w rejestrze ZB2. Jeśli towary podlegające przeładunkowi opuszczały FCZ w Port Klang (wywóz za granicę) to nadawca zobligowany był złożyć deklarację ZB2, w której wskazywał numer deklaracji ZB1 (na podstawie której towary weszły do FCZ). Natomiast towary, które były eksportowane bezpośrednio z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez FCZ, na podstawie deklaracji K2, nie były rejestrowane ani w rejestrze ZB1, ani ZB2. Na tej podstawie zidentyfikował szereg przesyłek zarejestrowanych jednocześnie w rejestrach ZB1 (wejście) i ZB2 (wyjście) oraz K2 (eksport z Głównego Obszaru Celnego Malezji do Unii Europejskiej). Taka podwójna rejestracja przesyłek (w rejestrze ZB1 i ZB2 i dodatkowo K2) była sprzeczna z procedurami, gdyż przesyłki takie nigdy nie znajdowały się w Głównym Obszarze Celnym Malezji (zarejestrowanie w ZB1 i ZB2) i nie mogły podlegać procedurze eksportowej (K2). Opierając się na powyższych ustaleniach OLAF stwierdził, że 11 555,46 ton tkanin siatkowych z włókien szklanych w 744 różnych kontenerach (wymienionych w załączniku 4) pochodziło z Chin. Tkaniny siatkowe przesyłano z Chin do FCZ w Port Klang i po przeładowywaniu wysyłano do Unii Europejskiej. Nie poddawano ich żadnej czynności przetwarzania lub wytwarzania w FCZ w Port Klang. Niektóre z tych przesyłek zostały również nieprawidłowo zadeklarowane Malezyjskiemu Urzędowi Celnemu do wyeksportowania, w konsekwencji czego zarejestrowano je jako eksport z obszaru celnego Malezji. OLAF dokonał również, w oparciu o numery kontenerów, zestawienia przesyłek zgłoszonych przez Państwa Członkowskie z odpowiednimi danymi z rejestrów przeładunkowych ZB1/ZB2. Ustalono w związku z tym, że firma G. zadeklarowała wywóz do UE 3.296,00 ton tkanin siatkowych, przy czym 2.996,80 ton z powyższej ilości, zarejestrowane było równolegle w rejestrze ZB1/ZB2, prowadzonym w FCZ w Port Klang. Oznaczało to, że związane z tymi przesyłkami deklaracje wywozu K2 nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji i że utworzono je wyłącznie dla uwiarygodnienia malezyjskiego pochodzenia w celu wyłudzenia świadectw preferencyjnego pochodzenia. Ponadto na podstawie sprawozdania z wizyty przeprowadzonej przez MITI w firmie stwierdzono, że jeżeli było prowadzone jakikolwiek przetwarzanie tkanin siatkowych przez G., to ograniczone ono było do powlekania niepowleczonych tkanin siatkowych z włókien szklanych. Proces taki nie był jednak wystarczający, aby nadać preferencyjne pochodzenie z Malezji. Porównując przesyłki zgłoszone przez Państwa Członkowskie, jako przesyłki importowane z firmy G., z danymi rejestrów przeładunkowych ZB1/ZB2 prowadzonymi przez FCZ w Port Klang OLAF ustalił, że 202 kontenery tkanin siatkowych z włókien szklanych zostały poddane przeładunkowi z Chin (załącznik 19 Raportu), a tym samym przesyłki wymienione w tym załączniku mają chińskie pochodzenie i podlegają cłom zwykłym i antydumpingowym. Na podstawie materiałów zebranych i sporządzonych przez OLAF, m.in. przez tożsame numery kontenerów, ustalono również, że przesyłki objęte procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, na podstawie trzech przedmiotowych zgłoszeń celnych mają chińskie pochodzenie. Towary te zostały pierwotnie przywiezione z Chin do Malezji i wprowadzone do FCZ w Port Klang, gdzie zostały zarejestrowane w ewidencji ZB1. Następnie towary te, po przeładowaniu do innych kontenerów zostały wysłane do Polski, co zostało odnotowane w ewidencji ZB2 (w której widnieje odniesienie do ewidencji ZB1). W zestawieniach tych zgodna jest ilość towaru i opakowań (palet), jego opis oraz port przeznaczenia. Różny jest jedynie dostawca towaru. W obu ewidencjach, ZB1 (odbiorca) i ZB2 (nadawca), widnieje firma S. Natomiast w zgłoszeniu celnym, jak i w załączonych do niego dokumentach, eksporterem jest firma G. Ustalono także, na podstawie numerów kontenerów, opisu produktów i odbiorcy, że przesyłki zarejestrowane na obu listach są tymi samymi przesyłkami. Na podstawie raportu OLAF, ustalono, że firma G. dokonywała wskazanej nieprawidłowej rejestracji przesyłek, w obu ww. rejestrach, a działania tej firmy miały na celu uwiarygodnienie malezyjskiego pochodzenia i wyłudzenia certyfikatów preferencyjnego pochodzenia dla towaru rzeczywiście pochodzącego z Chin. Organ II instancji wobec powyższego stwierdził, że jeżeli przesyłki zawierające siatkę z włókna szklanego objęte procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu w rozpoznawanych sprawach, zostały jednoznacznie zidentyfikowane w raporcie OLAF, jako pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, to w jego ocenie, w dniu objęcia procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu tych przesyłek należało zastosować elementy kalkulacyjne, dla towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu niedopuszczalności wniesienia odwołań, wobec braku przedmiotu zaskarżenia, wskazał, iż odebrana przesyłka zawierająca pisma z dnia 27 czerwca 2014r. została przyjęta zgodnie z obowiązującym trybem. Nie zawierała ona pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżąca, R. Ł., a zawierała tylko jedną stronę pisma. W związku z tym uznał, iż w sprawach nie został skutecznie ustanowiony pełnomocnik, tym samym organ celny doręczył decyzje bezpośrednio Skarżącej. W skargach do Sądu I instancji, Skarżąca zaskarżonym decyzjom organu II instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1. art. 228 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że nie zachodzi stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania, w sytuacji gdy decyzje NUC nie zostały skutecznie doręczone Skarżącej, a tym samym nie weszły do obrotu prawnego i w konsekwencji decyzje DIC zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; 2. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie niewzruszalności raportu OLAF jako dokumentu urzędowego i tym samym oddalenie wniosków dowodowych Skarżącej, w sytuacji gdy przepisy ordynacji podatkowej przewidują możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, a związane z dokumentem urzędowym domniemania mają charakter wzruszalny, 3. art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że załączniki nr 2-24 do raportu OLAF nie stanowią elementu materiału dowodowego w sprawie, w sytuacji gdy załączniki te stanowią integralną część raportu OLAF i stanowią również materiał dowodowy, 4. art. 181 ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż wnioski dowodowe Skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność produkcji siatek w Malezji należy oddalić, gdyż okoliczności te zostały udowodnione innymi dowodami, w sytuacji gdy organ uznał, że siatki były produkowane w Chinach, 5. art. 179 § 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 207 § 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że NUC był uprawniony do wydania decyzji pomimo toczących się postępowań zażaleniowych w przedmiocie odmowy wydania Skarżącej uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, w sytuacji gdy był zobowiązany do uprzedniego uzyskania ostatecznych rozstrzygnięć w postępowaniach zażaleniowych, które miałyby wpływ na treść głównego rozstrzygnięcia, tj. na treść decyzji, 6. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przez organ okoliczności, że: - raport OLAF opiera się, w przypadku Skarżącej, na sprawozdaniu MITI z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla Skarżącej odbywała się w 2011 r., a zakończyła się na kilka miesięcy przed kontrolą MITI, a w myśl art. 214 WKC kwota należności jest określana w chwili powstania długu celnego, a więc zgłoszenia celnego, - pracownicy OLAF podczas przeprowadzonej misji w Malezji w dnia 10-18 stycznia 2013 r. nie przeprowadzili wizyty w siedzibie G. SDN BHB, ani nie rozmawiali z jej pracownikami, a bezkrytycznie oparli się na sprawozdaniu MITI z marca 2012 r., w sytuacji gdy w innych spółkach, objętych dochodzeniem, przeprowadzili wizyty i rozmawiali z jej pracownikami, co miało wpływ na bezpośrednie uzyskanie informacji o miejscu produkcji siatek, - nie zweryfikowano, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, czy też nadal znajdują się w obrocie prawnym, co wywołuje odpowiednie skutki prawne; 7. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 197 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie przez organ odwoławczy, że NUC uznał, iż maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach przedłożonych przez Skarżącą, nie służą do tkania, w sytuacji gdy nie dysponował jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi, dotyczącymi maszyn do produkcji siatek, w szczególności rozróżniania maszyn tkackich od maszyn zajmujących się innym procesem technologii, 8. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 ordynacji podatkowej w zw. z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, poprzez uznanie przez organ odwoławczy, iż uchybienie organu I instancji polegające na niewezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie miało wpływu na wynik sprawy gdyż: - organ I instancji w sposób dowolny przetłumaczył dokumenty, a z treści decyzji nie wynikało, w jakim stopniu osoba tłumacząca je, posługuje się językiem angielskim, a w takim przypadku tłumaczenie mogło być zależne od umiejętności posługiwania się przez taką osobę językiem angielskim, co mogło mieć zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez NUC i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie, - wezwanie Skarżącej do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez Skarżącą, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do organu I instancji spowodowałoby, iż NUC wydałby decyzję po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany wydać decyzję o umorzeniu postępowania celnego. 9. art. 121 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 123 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie przez organ odwoławczy okoliczności, że NUC przeprowadził postępowanie w sposób arbitralny, wybiórczy, zmierzający wyłącznie do zapobieżenia przedawnieniu zobowiązania celnego, czym nadużył obowiązujące go przepisy prawa, w sytuacji gdy obowiązkiem organów jest wydanie decyzji po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności gdy strona wykazuje aktywność dowodową, realizując zasadę czynnego udziału w postępowaniu celnym, niezależnie od zbliżającego się terminu przedawnienia. Sąd I instancji rozpoznając sprawę połączył sprawy z skarg o sygn. akt I SA/Sz 375/15, I SA/Sz 376/15 i I SA/Sz 377/15 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą I SA/Sz 375/15, a wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. oddalił skargę. Wskazał, że w sytuacji, gdy organ celny stwierdził, że jej pisma procesowe z 27 czerwca 2014 r. były niekompletne i nie zawierały danych pełnomocnika i pełnomocnictw, to fakt ten powinien być odnotowany na tych pismach i na kopertach. Takich adnotacji jednak nie dokonano. Uznał, tym samym, że organy nie wykazały tego faktu. Uprawdopodobniając fakt załączenia pełnomocnictw, Skarżąca przy piśmie z 18 lipca 2014 r. nadesłała dowody uiszczenia w dniu 7 lipca 2014 r. opłat skarbowych od pełnomocnictw udzielonych dla R. Ł. Należało więc uznać, że pisma te były kompletne, a zatem decyzje organu I instancji w myśl art. 145 § 2 ordynacji podatkowej powinny być wysyłane pełnomocnikowi Skarżącej. Wysłanie decyzji bezpośrednio Skarżącej stanowi więc naruszenie wskazanego przepisu. Jednak naruszenie takie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogło być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w dniu 16 lipca 2014 r. ustanowiła innego pełnomocnika (radcę prawnego K. M.), który w terminach ustawowych wniósł odwołania od doręczonych decyzji. Pełnomocnik ten brał czynny udział w postępowaniu odwoławczym. Równocześnie Skarżąca w dniu 10 lipca 2014 r. ustanowiła także innego pełnomocnika do przeglądania akt i sporządzania ich fotografii, który skorzystał z tych uprawnień w dniu 21 lipca 2014 r. Tak więc skierowanie decyzji NUC bezpośrednio do Skarżącej nie naruszyło jej praw procesowych, w szczególności prawa do obrony i czynnego udziału w postępowaniu. Sąd I instancji nie zgodził się więc z zarzutem skargi, iż decyzje NUC nie weszły do obrotu prawnego i dlatego DIC powinien z tego powodu stwierdzić niedopuszczalność odwołań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 188 i w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, wskazał, że zawarta, w tym zakresie, w zaskarżonej decyzji argumentacja przekonująco wykazała, iż zebrane przez OLAF dowody omówione w obu raportach w sposób jednoznaczny potwierdziły, iż towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi zostały wyprodukowane w Chinach. Nieuwzględnienie przez organ celny wniosku o przeprowadzenie dowodów z zeznań trzech osób z kierownictwa firmy G., nie mogło więc być uznane za naruszenie ww. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy fakt wyprodukowania przedmiotowych towarów w Chinach został w sposób jednoznaczny udowodniony dowodami zebranymi w postępowaniu prowadzonym przez OLAF, w szczególności dokumentami przedstawionymi przez zarząd wolnego obszaru celnego Port Klang. Fakt ten został też potwierdzony przez firmę S., nadawcę tego towaru z Chin. Sąd I instancji nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 123 § 1 ordynacji podatkowej. NUC odpowiadając na wniosek o wydanie załączników, odmówił ich włączenia do akt sprawy, jednak postanowienia te są nieprecyzyjne, bowiem załącznik 11 znajduje się w aktach sprawy (a jego kopię Skarżąca otrzymała 13 maja 2014 r.), do akt dołączono też wyciągi z załączników 4 i 19. Natomiast tylko te załączniki do raportu OLAF stanowiły materiał dowodowy w sprawach, na podstawie których dokonano rozstrzygnięć. Pozostałe załączniki nie miały waloru dowodowego w sprawach, zatem ich niedołączenie do akt sprawy lub niewydanie nie mogło być uznane za naruszenie przepisów procesowych, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, Sąd I instancji stwierdził, że raport OLAF nie opiera się na sprawozdaniu MITI z marca 2012 r., w sytuacji gdy produkcja siatek dla Skarżącej odbywała się w 2011 r. lecz na wielu zgromadzonych przez OLAF dowodach, w szczególności na zestawieniach przesyłek przedłożonych przez Zarząd Port Klang i malezyjskie władze celne. Sprawozdanie MITI jest tylko dodatkowym dowodem, w sposób pośredni potwierdzający ustalenia OLAF. Sąd I instancji wskazał także, że w raporcie OLAF przywołano dwa różne lata wizyt MITI w spółce G., przy czym z uwagi na ich treść przyjąć można, iż rok 2012 został wpisany omyłkowo, zwłaszcza, że wizyta ta była związana z udzielaniem spółce świadectw preferencyjnego pochodzenia towarów. Podkreślił iż kwestia ta nie ma istotnego znaczenia, bowiem w sprawozdaniu MITI nie potwierdzono faktu produkcji tkanin siatkowych przez tą firmę, a jedynie zaangażowanie w wiele etapów produkcji tkanin siatkowych. Natomiast powlekanie tkanin, ich suszenie, nawijanie, etykietowanie itp., nie mogłyby być uznane za produkcję tkanin. MITI wystawiało tej spółce świadectwa preferencyjnego pochodzenia towaru, jednak zespół OLAF prowadzący dochodzenie przy udziale przedstawicieli MITI i malezyjskich władz celnych przekonująco stwierdził w raporcie, że spółka ta przedstawiała MITI nieprawdziwe informacje i dlatego świadectwa te nie dokumentują rzeczywistego stanu i nie stanowią podstawy dla preferencyjnych stawek celnych. W ocenie Sądu I instancji również zarzut braku ustalenia, czy świadectwa pochodzenia zostały kiedykolwiek unieważnione w odpowiedniej procedurze administracyjnej prawa malezyjskiego, czy też nadal znajdują się w obrocie prawnym, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, wobec jednoznacznych ustaleń co do chińskiego pochodzenia przedmiotowych towarów. Wobec takich ustaleń, nie miał znaczenia również zarzut, nie dysponowania przez organ I instancji wiadomościami specjalnymi, dotyczącymi maszyn do produkcji siatek, aby ocenić czy maszyny uwidocznione na nagraniu video i zdjęciach przedłożonych przez Skarżącą nie służą do tkania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim polegające na niewezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych, poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, uznał, że uchybienie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. DIC zlecił przetłumaczenie tych dokumentów i tłumaczenia zostały dołączone do akt sprawy. Wydając decyzje ostateczne DIC dysponował tymi tłumaczeniami, dokonał ich oceny stwierdzając, że zawarte w tych dokumentach informacje nie miały wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez NUC. Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniosła Skarżąca, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W skardze kasacyjnej wnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: I.. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z: 1. art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa) i art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skarg, w sytuacji gdy decyzje NUC nie zostały skutecznie doręczone Skarżącej, a tym samym nie weszły do obrotu prawnego, a złożone odwołania od tychże decyzji były przedwczesne, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, w konsekwencji decyzje organu odwoławczego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, 2. art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 i pkt 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 143 § 1 , art. 143 § 2 pkt 3 i art. 143 § 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 858 ze zm., zwanej dalej: prawo celne), poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skarg, w sytuacji gdy (przy założeniu, iż decyzje NUC weszły jednak do obrotu prawnego pomimo nieprawidłowego doręczenia), decyzje te zostały wydane przez osoby, które nie były upoważnione do wydawania decyzji w tym zakresie, a tym samym decyzje pierwszoinstancyjne wydano z naruszeniem przepisów o właściwości i w konsekwencji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, II. art. 3 § 1 p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z: 1. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 194 § 1 i § 3. w zw. art. 188. w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej,. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że zeznania pracowników G., eksportera siatek, nie mogły stanowić skutecznego przeciwdowodu, wobec ustaleń zawartych w raporcie OLAF, w sytuacji gdy zeznania te stanowiły, w myśl zasady równej mocy środków dowodowych dopuszczalny środek dowodowy, który nie powinien zostać a limine niedopuszczony przez zarówno NUC, jak i DIC, 2. art. 122 ordynacji podatkowej. w zw. z art. 187 § 1. w zw. z art. 191 w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że: a. MITI przeprowadziło kontrolę u eksportera w marcu 2011 r., a nie w 2012 r., co kłóci się z treścią raportu OLAF i w konsekwencji spowodowało pominięcie przez Sąd I instancji, że kontrolę tą przeprowadzono kilka miesięcy po zakończeniu produkcji siatek, będących przedmiotem zaskarżonych decyzji organów celnych, a w myśl art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r, ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz, Urz. UE. L Nr 302, s. 1 ze zm., dalej: WKC) - kwota należności celnych jest określana w chwili powstania długu celnego, a więc zgłoszenia celnego, b. zaangażowanie eksportera w wiele etapów produkcji produktu końcowego, nie stanowi wystarczającej okoliczności do stwierdzenia, że siatki były produkowane w Malezji przez eksportera, w sytuacji gdy fakt ten uzasadniał przeprowadzenie przez organy celne, co najmniej dowodu z przesłuchania przedstawicieli eksportera, celem szczegółowego ustalenia tych etapów oraz rozwiania wszelkich wątpliwości w tym przedmiocie, c. nieprzeprowadzenie przez pracowników OLAF bezpośredniej kontroli w siedzibie eksportera w dniach 10-18 stycznia 2013 r. nie miało wpływu na ustalenie pochodzenia siatek, w sytuacji gdy u innych eksporterów przeprowadzono takie kontrole, co oznacza, że były one jednak konieczne do prawidłowego ustalenia pochodzenia siatek, a co do eksportera dokonano zbyt daleko idących uogólnień i oparto się na niewiarygodnym sprawozdaniu MITI z 2012 r., 3. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1. w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 235 ordynacji podatkowej, poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że bez znaczenia jest zarzut Skarżącej o braku posiadania przez organy celne wiadomości specjalnych w przedmiocie rozpoznawania na materiale video maszyn do produkcji siatek, w sytuacji gdy jest to istotna okoliczność, zignorowana przez Sąd I instancji i organy celne, gdyż maszyny te służyły do produkcji siatek, co wykazałaby stosowna opinia biegłego, 4. art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 127. w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że uchybienie NUC, polegające na niewezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych, poprzez przedłożenie tłumaczeń przysięgłych dokumentów, sporządzonych w języku angielskim, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik spraw, w sytuacji gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, gdyż: a. NUC w sposób dowolny przetłumaczył dokumenty, a z treści decyzji nie wynikało, w jakim stopniu osoba tłumacząca je posługuje się językiem angielskim, a w takim przypadku tłumaczenie mogło być zależne od umiejętności posługiwania się przez taką osobę językiem angielskim, co mogło mieć zasadniczy wpływ na finalny odbiór tych dokumentów przez organ I instancji i w konsekwencji na jego rozstrzygnięcie, a oparcie się na tłumaczeniach przysięgłych tychże dokumentów wyłącznie przez organ odwoławczy stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (celnego); b. wezwanie Skarżącej do uzupełnienia opisywanego braku formalnego wniosku dowodowego (z uwzględnieniem ewentualnego podwójnego awizowania), zlecenie przygotowania tłumaczeń przysięgłych przez Skarżącą, a następnie ich wysłanie wraz z pismem przewodnim do NUC spowodowałoby, iż organ ten wydałby decyzje po upływie terminów przedawnienia, a w takiej sytuacji byłby zobowiązany wydać decyzje o umorzeniu postępowań celnych, z uwzględnieniem także doręczenia tychże decyzji przy zastosowaniu tzw. podwójnego awizowania. W obszernych wywodach Skarżąca zawarła argumentację na poparcie wskazanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIC wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Skarżąca oparła skargę kasacyjną jedynie na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić więc należy, że o skuteczności zarzutów opartych o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie przepisom procesowym, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez ów "wpływ" rozumieć zaś należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania przez Skarżącą istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, jak również wykazania, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik Sądu I instancji byłby inny, a więc, że stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., II GSK 2103/12, Lex nr 1447212, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, wyrok NSA z dnia 13 września 2013 r., I FSK 1174/12, Lex nr 1375563). Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej, jest zarzut określony w punkcie I.1, to jest naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie w sytuacji, gdy decyzje NUC nie zostały skutecznie doręczone Skarżącej, a tym samym nie weszły do obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił powyższego zarzutu. Skarżąca podnosiła, iż decyzje NUC nie zostały prawidłowo doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi i nie weszły do obrotu prawnego. Decyzje wydano bowiem w sytuacji, gdy organ dysponował od 30 czerwca 2014r. pełnomocnictwem udzielonym R. Ł. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego Skarżąca wniosła w dniu 30 czerwca 2014r. pisma które składały się z jednej karty i nie zawierały danych dotyczących pełnomocnika, nie zostało również dołączone pełnomocnictwo. NUC uznał więc, że Skarżąca działała bez pełnomocnika. Natomiast w dniu [...] lipca 2014r., [...] lipca 2014r. i [...] lipca 2014r. zostały wydane decyzje o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego, które zostały doręczone jedynie Skarżącej. Od powyższych decyzji, w dniu 18 lipca 2014r. pełnomocnik Skarżącej radca prawny K. M. wniósł odwołania.. Nie ulega wątpliwości, iż decyzje NUC winny być doręczone pełnomocnikowi Skarżącej, co zostało wyeksponowane w uzasadnieniu Sądu I instancji. Decyzje zostały natomiast doręczone z pominięciem art. 145 § 2 ordynacji podatkowej, bezpośrednio Skarżącej i zostały przekazane jej pełnomocnikowi, który w terminie określonym w art. 223 § 2 ordynacji podatkowej, liczonym od dnia doręczenia decyzji, wniósł od nich odwołania. Czynność doręczenia decyzji administracyjnej została uregulowana w przepisach ordynacji podatkowej, w rozdziale 5 "Doręczenia" (art. 144-154c ordynacji podatkowej). Normy te, z uwagi na ich ogólny cel, stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Z tego też względu nie mogą być interpretowane na niekorzyść obywatela, w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. II GSK 268/07, niepubl.). Nie może natomiast budzić wątpliwości to, że Skarżąca nie poniosła negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia decyzji. Podkreślić należy, iż nie każde naruszenie art. 145 § 2 ordynacji podatkowej, jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Posłużenie się przez ustawodawcę, w przywołanym przepisie nieostrym pojęciem "rażącego naruszenie prawa", nie zawsze prowadzi do wniosku, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa, bowiem tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące. Niewątpliwie uznanie, iż w przypadku doręczenia decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika jest bezskuteczne, ma na celu ochronę przed negatywnymi, arbitralnymi działaniami organów administracji publicznej tak, aby nie pozbawić strony prawa do sądu. Strona ustanawiając pełnomocnika chce się bowiem ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, więc jeżeli organ pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz zapewnienia sobie ochrony, jaką powinna uzyskać. Natomiast sytuacja taka, jaka zaistniała w niniejszej sprawie jest odmienna, bowiem odwołanie wniesione przez pełnomocnika Skarżącej, któremu nie doręczono decyzji, zostało złożone w terminie. Tak więc sam fakt doręczenia decyzji NUC, a nie jej pełnomocnikowi w sytuacji, gdy nie spowodowało to negatywnych dla Skarżącej skutków, umożliwiając wniesienie odwołania przez jej pełnomocnika, jest naruszeniem przepisu art. 145 § 2 ordynacji podatkowej., jednak nie jest to naruszenie określone w art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., to jest naruszeniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż poglądy zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym względzie, nie traktują braku doręczenia decyzji do rąk ustanowionego pełnomocnika, jako kwalifikowanej wady decyzji, a więc decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ale nie uznaje się go również jako uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., akt II OSK 136/06, (publ. zbiór Lex nr 319187), z dnia 4 kwietnia 2008 r., II GSK 3/08 (niepubl.), z dnia 6 listopada 2008 r., akt II GSK 463/08 (niepubl., wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008r. , Ii GSK 3/08, Lex 468732). Nie zasadny tez okazał się zarzut określony w punkcie I.2, naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt. 1 i pkt 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 143 § 1, § 2 i § 3 ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy decyzje NUC zostały wydane przez osoby które nie były upoważnione przez organ I instancji do wydawania decyzji w tym zakresie. Podkreślić należy, że powyższy zarzut został sformułowany dopiero na etapie wniesienia skargi kasacyjnej. Zauważyć również należy, że w związku z powyższym zarzutem Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z dokumentów, to jest: karty zakresu obowiązków i uprawnień Kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców Urzędu Celnego w Szczecinie J. N. z dnia 21 lutego 2014r. i karty zakresu obowiązków i uprawnień eksperta Służby Celnej referatu Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców Urzędu Celnego w Szczecinie T. H. z dnia 21 sierpnia 2013 r. oraz Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Celnego w Szczecinie. Stosownie do treści przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Z tego też względu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dodać należy, że w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Mając na uwadze, że Sąd I instancji nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną, wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy, który polegałby na ustaleniu okoliczności dotyczących wydania decyzji przez osoby które nie były do tego upoważnione przez organ I instancji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: II GSK 372/10, II GSK 373/10, I GSK 253/10, II OSK 1051/06, II GSK 1133/11, II GSK 25/14, II FSK 40/15II FSK 1195/15) Z tego też względu podniesienie powyższego zarzutu na etapie postępowania kasacyjnego, nawet przy wskazaniu naruszenia art. 134 p.p.s.a. należy uznać za spóźnione. Nie zasadne okazały się również zarzuty sformułowane w punkcie II.1, II.2 i II.3 skargi kasacyjnej. Zarzuty dotyczą naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 122 ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 ordynacji podatkowej, w zw. z art.191 i 194 § 1 i § 3, w zw. z art. 197 § 1, w zw. i art. 235 ordynacji podatkowej.. Zarzuty dotyczą niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i odnoszą się do nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, pracowników firmy G., jak również przeprowadzeniu kontroli u eksportera w 2012r. a nie jak wskazano w 2011r., braku właściwej oceny materiału dowodowego co do zaangażowania eksportera w wiele etapów produkcji siatek, nie przeprowadzenia przez OLAF bezpośredniej kontroli w siedzibie eksportera, czy tez braku posiadania przez organy celne wiadomości specjalnych umożliwiających rozpoznania maszyn do produkcji siatek. Zgodnie z art. 188 ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Jak wynika z wyczerpująco przeprowadzonego postępowania, zaakceptowanego co do zgodności z prawem przez Sąd I instancji, NUC dokonał ustaleń faktycznych m.in. na podstawie raportu OLAF. Jak wynika z powyższego raportu, towar w postaci siatki z włókna szklanego został przewieziony z Chin do Malezji i wprowadzony do FCZ w Port Klang, a następnie został wysłany do Polski. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie informacji dostarczonych przez: Zarząd Port Klang (Malezja), tj. wyciągów z rejestrów elektronicznych oraz procedury stosowanej w przypadku towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Strefy Wolnego Handlu w Port Klang (zwanej dalej FCZ), jak i Głównego Obszaru Celnego Malezji, udostępnione przez Malezyjski Urząd Celny listy przesyłek importowanych, przesyłek eksportowanych oraz zestawienia przesyłek przewożonych pomiędzy strefami wolnocłowymi, dotyczące tkanin siatkowych z włókien szklanych w okresie od 2009 r. do 2012 r. oraz dostarczoną przez Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu Malezji (MITI) listę wszystkich certyfikatów GSP (świadectw pochodzenia Form A) wystawionych dla konkretnych spółek malezyjskich wskazanych przez OLAF Na tej podstawie stwierdzono tożsame numery kontenerów, oraz ewidencji ZB1 (ewidencja wejścia towarów z Chin do FCZ Port Klang), oraz ewidencji ZB2 (ewidencja wyjścia towarów z zagranicy). W zestawieniach tych zgodne są ilość i tożsamość towaru i opakowań (palet), jego opis i port przeznaczenia. W obu ewidencjach widnieje ta sama firma S. Firma ta będąc nadawcą towaru potwierdziła, iż powyższa siatka z włókien szklanych została wyprodukowana w Chinach. Jedynie w zgłoszeniu celnym i w załączonych do tego zgłoszenia dokumentach wskazano jako eksportera firmę G., dla wykazania, iż towar pochodzi z Malezji a nie z Chin. Należy podkreślić również, iż w toku postępowania prowadzonego przez OLAF, firma G. nie przedstawiła dokumentów wskazujących na posiadanie surowca do produkcji siatek. Tym samym przesyłki, objęte zgłoszeniami celnymi zostały jednoznacznie zidentyfikowane jako pochodzące z Chin. Dodać należy również, przyjmując hipotetycznie, że nawet w sytuacji wykazania wskazanymi dowodami m.in. zeznaniami świadków, czy wykazania, iż maszyny znajdujące się w firmie G. służą do produkcji siatek, nie oznaczałoby to, iż firma ta wyprodukowała siatki objęte wskazanymi zgłoszeniami celnymi, a więc w Malezji. Fakt produkcji siatek w tej firmie nie przesądzałby bowiem o tym, iż siatki objęte powyższym zgłoszeniem celnym byłyby wyprodukowane przez tę firmę. W sposób bezsporny wykazano bowiem w raporcie OLAF iż siatki te pochodziły z Chin, natomiast dla zniweczenia wniosków płynących z tychże ustaleń, Skarżąca musiałaby wykazać, iż te konkretne siatki objęte zgłoszeniami celnymi zostały wyprodukowane przez firmę G. Wnioski dowodowe zgłoszone przez Skarżąca nie zmierzały natomiast do wykazania tych okoliczności. Z powyższych względów nie zasadne są również pozostałe zarzuty dotyczące m.in. rozbieżności w datach przeprowadzenia kontroli w firmie G., oraz samego faktu nie przeprowadzenia kontroli w powyższej firmie. Nie zmierzają one bowiem do wykazania, iż siatki z włókna szklanego objęte zgłoszeniami celnymi wskazanymi w sprawie zostały wyprodukowane przez firmę G. w Malezji. Nie zasadne okazał się również zarzut naruszenia art. 127. w zw. z art. 191 w zw. z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), polegający na nie wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosków dowodowych poprzez przedłożenie tłumaczeń dokumentów. Zauważyć należy, iż tłumaczenia te dotyczyły oświadczeń firmy G. mających potwierdzić produkcje tkanin siatkowych przez firmę, oraz odpowiedzi tej firmy na pismo Dyrekcji Generalnej do spraw handlu Komisji Europejskiej, w którym zarzucono tej firmie brak współpracy w trakcie kontroli prowadzonej w 2012r. Analiza powyższych dokumentów potwierdza zarzut o braku współpracy firmy podczas kontroli, a więc nieobecność osób mogących złożyć istotne wyjaśnienia, nie przedłożenie dokumentacji istotnej dla sprawy, uniemożliwienie dokonania oględzin zakładu, odmowa złożenia wizyty w poprzednim (do października 2011r.) zakładzie. Zważając na treść powyższych dokumentów, nie stanowią one dowodu wskazującego na fakt produkcji siatek w powyższej firmie w 2011r. Nadto, zarzut ten był podnoszony przez Skarżącą w odwołaniu, toteż DIC dokonał tłumaczenia powyższych dokumentów które zostały dołączone do akt sprawy. Tak więc wydając decyzje DIC dysponował tłumaczeniami powyższych dokumentów, dokonując ich oceny, stwierdzając iż nie mają one wpływu na wynik sprawy. Zauważyć również należy, że Skarżąca formułując zarzuty natury procesowej wskazuje, iż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na wpływ na wynik sprawy upatruje ten wpływ w tym, że gdyby przepisy których naruszenie zarzuca zostałyby zastosowane w sprawie to skargi zostałyby uwzględnione poprzez uchylenie w całości zaskarżonych decyzji, jednakże nie wykazała, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sądu I instancji byłby inny, a więc, że stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowałyby lub współkształtowałyby treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Jak wynika natomiast z przeprowadzonego postępowania wskazane uchybienia nie mogły nieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tak więc z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 5.400,0 zł.