I SA/Po 413/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. –dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu wniosku W. G. z dnia [...] listopada 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M., odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M., Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał postanowienie w sprawie określenia nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności W. G., kwoty w wysokości [...] zł, wynikającej z zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...] września 2015 r. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone stronie w trybie doręczenia zastępczego, w dniu [...] września 2016 r. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. W. G., działając przez pełnomocnika, złożył zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Organ przytoczył art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i wyjaśnił, że strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie, wydane na podstawie przepisu art. 71a § 9 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało doręczone w dniu [...] września 2016 r. w trybie doręczenia zastępczego. Zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...] listopada 2016 r., zatem wniesiono je z uchybieniem ustawowego terminu. Przechodząc do oceny czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony i czy brak winy został uprawdopodobniony organ wskazał, iż strona swój brak winy uzasadnia chorobą na tle depresyjnym i związaną z tym koniecznością brania silnych leków oraz długim urlopem, w związku z zaleceniem lekarza, aby odpocząć od pracy przez dłuższy czas. Ponadto, jak wskazuje W. G., z uwagi na stany depresyjne, nie mógł w okresie awizowania przesyłki myśleć o pracy, jak również nie spodziewał się przesyłki od organu takiej treści, szczególnie, że w dniu [...] września 2016 r. organ uchylił zajęcie egzekucyjne dotyczące tego samego zobowiązanego. Strona przedłożyła do akt kopie: biletu do [...], dowodu zapłaty za parking, dowodu rezerwacji hotelu w [...], [...] i [...]. dokumentacji lekarskiej, zwolnienia lekarskiego (brak daty wystawienia dokumentu), paragonu z dnia [...] sierpnia 2016 r. dotyczącego zakupu leku oraz wydruki zdjęć z pobytu na wakacjach. Zdaniem organu wnioskodawca nie tylko nie uprawdopodobnił, ale nawet nie twierdził, że wyjazd na kilkutygodniowy urlop nie był przez niego zaplanowany (był nagły). W ocenie organu samo uprawdopodobnienie faktu wyjazdu nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do niezawinionego przez stronę uchybienia terminu do złożenia zażalenia. W skardze z dnia [...] lutego 2015 skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1). art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do argumentacji strony w zakresie procedury doręczenia spornego postanowienia; 2). art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 44 § 1, 2, 3 i 4, art. 109 § 1 i 110 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 71 a § 9 u.p.e.a., poprzez uznanie, że w sprawie doszło do doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r., podczas gdy doręczenie nie było prawidłowe, co oznacza, że termin do wniesienia zażalenia jest otwarty, bowiem doręczenie spornego postanowienia nastąpiło z naruszeniem procedury poprzez: - brak podpisu doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, co oznacza, że jako nie podpisany nie może stanowić on dokumentu i potwierdzać okoliczności w nim stwierdzonych, - brak wskazania w jakim urzędzie pocztowym dokonano awizowania przesyłki, a strona przeprowadziła się do nowego miejsca zamieszkania w lipcu bieżącego roku i przy należytej staranności nie mogła odkodować treści umieszczonej "prawdopodobnie" przez doręczyciela, - brak dwukrotnego awizowania przesyłki, - brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia, czy doszło do pierwszego awiza przesyłki, nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako nie podpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast pod oznaczeniem daty i mało wyraźnego słowa zaczynającego się na A, na kopercie jest nieczytelny podpis lub parafa, którego nie wiadomo kto jest autorem, albowiem za zwrotki nie wynika, kto dokonał doręczenia pisma, - brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia, czy doszło do drugiego awiza przesyłki, nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako nie podpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast oznaczenie daty (a nie awiza) na kopercie nie posiada podpisu, jest jedynie parafa, która jako nieczytelna i nie wiadomo, kto jest jej autorem co oznacza, że nie doszło do podpisania w tym zakresie, - jak wynika z dowodu doręczenia, pismo zwrócono przed upływem 7 dni wyznaczonego przez drugie awizo, albowiem na potwierdzeniu odbioru figuruje data [...] września 2016 r., a zwrotu dokonano już [...] września 2016 r., co wprowadza w błąd odbiorcę i skraca czas, w jakim przesyłka może być doręczona, - awizowanie przesyłki przez okres dłuższy niż 14 dni, co wprowadza w błąd adresata przesyłki, szczególnie gdy skracany jest termin drugiego awiza. 3). art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a. poprzez: - odmowę przywrócenia terminu i uznanie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, gdy tymczasem strona wskazała przekonujące okoliczności związane z wyjazdem za granicę, które uniemożliwiły jej odebranie przesyłki, - uznanie, że strona posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym wobec zobowiązanego [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M., w toku którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od dłużnika zajętej wierzytelności z tytułu sprzedaży nieruchomości, gdy tymczasem zdanie to nie jest zgodne z prawdą albowiem organ egzekucyjny dokonał zajęcia jedynie wierzytelności "z tytułu świadczonych usług", co strona podkreślała w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., a co oznacza, że brak było po jej stronie obowiązku interesowania się dalej sprawą, tym bardziej, że w kolejnym piśmie Naczelnik uchylił zajęcie z tytułu "innych wierzytelności", a zatem dotyczących bezpośrednio umowy sprzedaży, - uznanie, że strona wiedziała o podejmowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. czynnościach, mających na celu skontrolowanie prawidłowości realizacji przez dłużnika zajętej wierzytelności zastosowanego środka egzekucyjnego z uwagi na uczestniczenie w kontroli dłużnika zajętej wierzytelności, podczas gdy kontrola została zakończona w marcu 2017 r. oraz ustaliła, że doszło do spłaty wierzyciela strony i że przedmiotem spłaty była wierzytelność z tytułu umowy sprzedaży, a nie wierzytelność z tytułu świadczenia usług. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady Sąd uznał, że nie narusza ono prawa. Podstawę rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Na podstawie przepisów k.p.a. rozpoznawane są wszelkie kwestie dotyczące postępowania egzekucyjnego, nieuregulowane w u.p.e.a., w tym również przywrócenie uchybionego terminu. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ziszczenie się określonych przepisami prawa przesłanek uzasadniających przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był termin. Natomiast stosownie do art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia. Analiza powyższych regulacji k.p.a. nie pozostawia więc wątpliwości, że w razie uchybienia terminu właściwy organ powinien przywrócić uchybiony termin, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy; 3) wniosek ten został wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz 4) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie zażalenia). Przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił terminowi, rozumieć należy wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli skarżącego i uniemożliwiało mu dopełnienie czynności procesowej w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że przy braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 586/17 - przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolejną przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć jest wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w okresie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ustanie przyczyny uchybienia terminu, to ustanie przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności. Ocena, czy strona dochowała siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej. W postępowaniu o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 648/12). Wskazuje się także, że przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2210/13). Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 354/08). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić tego obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z przywołanych orzeczeń wynika, że miernik staranności do wykonywania czynności procesowych został określony wysoko, nawet lekkie niedbalstwo oceniane jest jako zawinione. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (odwołania) powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Wprawdzie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie prawdopodobieństwo twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W rozpatrywanej sprawie strona swój brak winy w uchybieniu terminu uzasadniła chorobą na tle depresyjnym i związaną z tym koniecznością brania silnych leków oraz długim urlopem, w związku z zaleceniem lekarza, aby odpocząć od pracy przez dłuższy czas. Ponadto skarżący zaznaczył, że z uwagi na stany depresyjne, nie mógł w okresie awizowania przesyłki myśleć o pracy, jak również nie spodziewał się przesyłki od organu takiej treści szczególnie, że w dniu [...] września 2016 r. organ uchylił zajęcie egzekucyjne dotyczące zobowiązanego. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne oraz załączone przez dowody zasadnie organ uznał, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym wobec zobowiązanego [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M., w toku którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od dłużnika zajętej wierzytelności (zawiadomienie o zajęciu z dnia [...] września 2015 r.). O powyższym świadczy wizyta W. G. w Urzędzie Skarbowym w M. w dniu [...] kwietnia 2016 r., w trakcie której wnioskodawca uzyskał wgląd w akta postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku [...] Sp. z o. o. oraz otrzymał na swoją prośbę kopię zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z [...] września 2015 r., kopię potwierdzenia odbioru przedmiotowego zawiadomienia oraz kopię, ponaglenia dłużnika zajętej wierzytelności z dnia [...] marca 2016 r. (notatka służbowa spisana na tę okoliczność znajduje się w aktach sprawy). Również przeprowadzona u dłużnika zajętej wierzytelności - W. G. kontrola dotycząca prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, tj. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...] września 2015 r., na okoliczność której spisano w dniu [...] kwietnia 2016 r. protokół, doręczony następnie W. G. (co potwierdzone zostało jego własnoręcznym podpisem na protokole) świadczy o tym, iż skarżący wiedział o podejmowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. czynnościach, mających na celu skontrolowanie prawidłowości realizacji przez dłużnika zajętej wierzytelności, zastosowanego środka egzekucyjnego. Wskazywane przez stronę zawiadomienie o uchyleniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w dniu [...] września 2016 r. zajęcia, nie dotyczyło spornego zajęcia z dnia [...] września 2015 r., lecz zupełnie innego zajęcia, tj. z dnia [...] marca 2016 r. W świetle powyższego trafnie organ stwierdził, że skarżący przed wyjazdem na urlop za granicę, miał możliwość odpowiedniego zadbania o swoje interesy, chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika do odbioru korespondencji. Wnioskodawca nie tylko nie uprawdopodobnił, ale nawet nie twierdził, że wyjazd na kilkutygodniowy urlop nie był przez niego zaplanowany. Prawidłowo zatem organ przyjął, że skarżący przed wyjazdem na urlop, miał możliwość podjęcia stosowanych czynności (dysponował odpowiednim czasem) w celu zabezpieczenia odbioru kierowanej do niego korespondencji podczas jego nieobecności, w tym z Urzędu Skarbowego w M., a co za tym idzie zabezpieczenia się w dotrzymaniu terminów procesowych wynikających z przepisów prawa. Osoba wyjeżdżająca za granicę powinna w odpowiedni sposób zabezpieczyć bieg swoich spraw, także w zakresie odbierania korespondencji i zapoznania się z jej treścią lub przynajmniej faktem doręczenia. Może to polegać na udzieleniu stosownego pełnomocnictwa, czy to pocztowego do odbioru korespondencji, czy to jakiejś postaci ogólnego pełnomocnictwa procesowego, które umożliwiałoby udział pełnomocnika także w sprawie, której w dacie udzielenia pełnomocnictwa nie można dokładnie oznaczyć, a także na zapewnieniu odpowiedniej komunikacji pomiędzy osobą wyjeżdżającą a osobą na miejscu. Samo uprawdopodobnienie faktu wyjazdu, nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do niezawinionego przez stronę uchybienia terminu do złożenia zażalenia. W zaskarżonym postanowieniu organ wyjaśnił, że przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego, bierze się pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Okoliczność pozostawania na urlopie, nie zwalnia z obowiązku dbania o własne sprawy. Strona dopuszczając do sytuacji, w której kierowana do niej korespondencja nie mogła być przez nikogo odebrana, naruszyła zasadę dbałości wymaganej przy prowadzeniu własnych spraw. To natomiast, w przypadku rozważania przesłanek decydujących o przywróceniu terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej, nie usprawiedliwia uchybienia terminu. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż wnioskodawca nie zapoznał się z treścią przesyłki bez swojej winy, a złożenie zażalenia po terminie nie było efektem jego zaniedbań. Choroba na tle depresyjnym oraz długi urlop, zalecony przez lekarza, aby odpocząć od pracy przez dłuższy czas, które to zdarzenia spowodowały, że wnioskodawca nie odebrał postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu, gdyż taki stan faktyczny nie wypełnia braku przesłanki winy koniecznej do zastosowania instytucji przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W kontekście powyższego za niezasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a., poprzez odmowę przywrócenia terminu i uznanie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, uznanie, że strona posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym wobec zobowiązanego [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M., uznanie, że strona wiedziała o podejmowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. czynnościach, mających na celu skontrolowanie prawidłowości realizacji przez dłużnika zajętej wierzytelności, zastosowanego środka egzekucyjnego, z uwagi na uczestniczenie w kontroli dłużnika zajętej wierzytelności. Wbrew zarzutom skargi nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do argumentów strony w zakresie procedury doręczenia spornego postanowienia. Rozpatrujący wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia organ odwoławczy, uwzględnił zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny, wyjaśniając w sposób wyczerpujący, czy wystąpiły wszystkie przesłanki z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., pozwalające na przychylenie się do wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Rezultat ustaleń organu egzekucyjnego znalazł wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, wydanego przy uwzględnieniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak również treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ nie dopuścił się również naruszenia art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ zastosował zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podejmując działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczając wszystkie dowody przedstawione przez stronę, rozpatrując następnie cały zebrany materiał dowodowy, w celu oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Podkreślenia przy tym wymaga, że odmienność ocen dokonanych przez organ od oczekiwań strony skarżącej, nie stanowi naruszenia ww. przepisów postępowania, jeśli organ oparł swoje stanowisko na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 44 § 1, 2, 3 i 4, art. 109 § 1 i 110 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 71a § 9 u.p.e.a., poprzez uznanie, że w sprawie doszło do doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r., podczas gdy w opinii strony doręczenie nie było prawidłowe, co oznacza, że termin do wniesienia zażalenia jest otwarty, bowiem doręczenie spornego postanowienia nastąpiło z naruszeniem procedury. W niniejszej sprawie strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, wydanego na podstawie przepisu art. 71a § 9 u.p.e.a., które zgodnie z przepisem art. 17 § 1 u.p.e.a., wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało doręczone w dniu [...] września 2016 r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w przepisie art. 44 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zostały spełnione wymogi prawidłowego doręczenia postanowienia, w trybie art. 44 k.p.a. Przewidziany w art. 44 k.p.a. tryb doręczenia pisma stanowi fikcję prawną i jako wyjątek od reguły, przepis ten musi być ściśle interpretowany, co oznacza, że skuteczność doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia pisma. Pismo może być więc uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a., gdy z treści potwierdzenia odbioru wynika przyczyna, z powodu której nie dokonano doręczenia w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., ale również, gdy z jego treści wynika, że zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 44 § 2 k.p.a. oraz że upłynął 14-dniowy okres przechowywania przesyłki. W niniejszej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zostało wypełnione prawidłowo, zgodnie z wymogami przepisów art. 44 k.p.a. Zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...] listopada 2016 r., zatem wniesiono je z uchybieniem ustawowego terminu. Tym samym mógł przejść do kolejnego etapu rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu, którym jest ustalenie, czy żądanie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zainteresowany wniósł we właściwym terminie oraz czy wraz z wnioskiem dopełnił czynności, dla której określony był termin. W ocenie Sądu zasadnie organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przychylenie się do wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Strona nie dołożyła bowiem szczególnej staranności, aby zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożyć w terminie, jaki przewidziany był na dokonanie tej czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 119 pkt 3 oraz art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.