II SA/Kr 1137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. Wnioskiem z 9 października 2012 r., M. W. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pełnego wykazu nieruchomości tworzonego na podstawie ustawy z 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1460) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 13 września 2012 r. w sprawie uzupełnienia i uaktualnienia zestawienia zbiorczego nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego dla obszaru całego kraju (Dz. U. 2012 r., poz. 1056). Pismem z 24 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta K. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja jest informacją przetworzoną i wezwał do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego warunkującej możliwość udostępnienia informacji. Decyzją z 13 lipca 2016 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) jest on związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/14 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3057/14, w następstwie czego uznał, że w części obejmującej nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego wnioskowany do udostępnienia wykaz stanowi informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Organ I instancji podał, że wykaz ten zawiera numery ksiąg wieczystych nieruchomości, jednak brak w nim informacji, czy nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, objęta księgą wieczystą o numerze wskazanym w wykazie, oddana jest w użytkowanie wieczyste. Podkreślił przy tym, że księgi wieczyste zawierają informacje nie tylko o właścicielach nieruchomości, ale także o ich użytkownikach wieczystych, którymi mogą być osoby fizyczne. Tym samym w ocenie organu I instancji znając numer księgi wieczystej można bez trudu uzyskać dane osobowe zarówno właścicieli jak i użytkowników wieczystych nieruchomości, poprzez przeglądarkę treści ksiąg wieczystych udostępnioną na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości. Stąd też, Prezydent Miasta K., powołując się na treść art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. uznał, że ze względu na prywatność użytkowników wieczystych nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego należy usunąć z wykazu, przed jego udostępnieniem, numery ksiąg wieczystych nieruchomości, które znajdują się w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych. Ponadto organ I instancji wskazał, że wykaz obejmuje nieruchomości, które stanowiły własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego w chwili wpisania tych nieruchomości do wykazu, natomiast końcową datą, do której istniała możliwość modyfikacji danych w nim zawartych – zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia – był dzień 15 stycznia 2015 r. i po tej dacie dane w wykazie nie były zmieniane. Tym samym w ocenie organu I instancji możliwe jest, że w wykazie ujęte są nieruchomości, które na skutek czynności prawnych (np. sprzedaż, zamiana) lub zdarzeń (np. wydanie postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia) zaistniałych po dniu 15 stycznia 2015 r. nie stanowią już własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, lecz własność osób fizycznych. Dlatego też, zdaniem organu, z uwagi na prywatność osób fizycznych, będących obecnymi właścicielami tych nieruchomości konieczne jest usunięcie z wykazu, przed jego udostępnieniem, również numerów ksiąg wieczystych nieruchomości będących obecnie własnością osób fizycznych. Prezydent Miasta K., powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku wymagający dokonania przeglądu dużej ilości materiałów źródłowych, przeprowadzenia analiz oraz przekształcenia (zanonimizowania) dużej ilości danych może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań i wobec tego informacja wytworzona w takich przypadkach powinna być uznana za informację przetworzoną. W nawiązaniu do powyższego organ I instancji wskazał, że żądany w niniejszej sprawie wykaz obejmuje 58581 działek stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (oraz 86 działek nie stanowiących własności tych podmiotów w chwili ujęcia tych działek na wykazie, w odniesieniu do których anonimizacja nie spowodowałaby powstania informacji przetworzonej). Organ I instancji wskazał, że w sprawie konieczne jest pozyskanie informacji z innych niż anonimizowany wykaz źródeł (księgi wieczyste) i na ich podstawie przeprowadzenie stosownej analizy skutkującej decyzją o usunięciu lub pozostawieniu numeru księgi wieczystej na wykazie, a tym samym – zdaniem organu – są to działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, jak i do zbioru informacji dostępnego dla podmiotu zobowiązanego, nie będącego jednak w jego posiadaniu (księgi wieczyste). Dlatego też w ocenie organu I instancji żądana do udostępnienia informacja jest informacją przetworzoną i w związku z tym organ, mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wezwał w tym zakresie wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego warunkującej możliwość udostępnienia żądanej informacji. Na wezwanie wnioskodawca odpowiedział w piśmie z 4 lipca 2016 r. wskazując, że w jego ocenie żądanie takie jest bezpodstawne, a nadto nie wyjaśnił, jak zamierza wykorzystać żądaną informację. Tym samym, w ocenie Prezydenta Miasta K., w przedmiotowej sprawie należało uznać, iż uzyskanie wnioskowanej informacji przez M. W. nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał, że aktualna informacja, które nieruchomości na terenie K. stanowią własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego jest ogólnie dostępna na portalu internetowym "Obserwatorium", jednocześnie zaznaczając, że dostępne na ww. portalu informacje nie zawierają co prawda wszystkich danych objętych wnioskowanymi wykazami, takich jak np. podstawa nabycia nieruchomości, data ostatniego wpisu do księgi wieczystej, data ostatniej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, niemniej jednak zdaniem organu I instancji w niniejszej sprawie nie było podstaw do uznania, że informacje ujęte w wykazie, a niedostępne na portalu, mogłyby być w jakikolwiek sposób szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odwołanie od ww. decyzji wniósł M. W. podnosząc, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest wadliwa z uwagi na fakt, iż brak jest podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Ponadto nie zgodził się on z argumentacją organu, że zachodzi konieczność przetworzenia informacji w związku z faktem, iż wnioskowany do udostępnienia wykaz może zawierać informacje chronione dotyczące osób fizycznych. Zdaniem skarżącego, nie jest również słuszne objęcie wyłączeniem z jawności danych dotyczących numerów ksiąg wieczystych, zaś ewentualna anonimizacja dokumentów, jako proces nie wymagający umysłowych wysiłków, nie przesądza o przetworzeniu informacji. Skarżący wskazał również, że nawet przy przyjęciu, iż żądana informacja ma przymiot przetworzonej, to w jego ocenie wykazał on szczególnie istotny interes publiczny przejawiający się w umożliwieniu określonym instytucjom Kościoła Katolickiego – w tym Towarzystwu [...] domagania się zwrotu należnego mu majątku, który został bezprawnie przejęty w czasach reżimu komunistycznego. W tym zakresie skarżący przedstawił argumentację za przyjęciem, że powyższy interes publiczny jest interesem szczególnie istotnym. Dodatkowo wskazał, że w dotychczasowym postępowaniu przesądzone zostało, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, zaś ograniczenie jej jawności może wynikać jedynie z art. 5 u.d.i.p., niemniej jednak nie uznano omawianych informacji za informacje przetworzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 września 2016 r., znak: [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1397/16. Ponownie rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 20 czerwca 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust.2, art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2015.2058) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016. 23) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że na zasadzie art. 153 ppsa jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wykonując zatem zalecenia sądu zawarte w wyroku, kolegium wystąpiło do Prezydenta Miasta K. oraz do Wnioskodawcy o przekazanie do Kolegium statutu Towarzystwa [...] w trybie art.136 k.p.a. Statut [...] [...] został przez wnioskodawcę przesłany w dniu 31 maja 2017 r. Dalej organ II instancji podał, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Z uwagi na fakt, że sąd nie zakwestionował zakwalifikowania powyższej informacji jako informacji przetworzonej, wbrew oczekiwaniom wnioskodawcy, kolegium wskazało, że nie będzie się zajmowało ponownym uzasadnianiu takiego rozstrzygnięcia. Jednocześnie podało, że rozróżnienie na informację prostą i przetworzoną jest istotne dla sprawy, gdyż w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, żądanie udostępnienia informacji publicznej wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego w ich uzyskaniu. W tych warunkach, wbrew twierdzeniom odwołania, kolegium jest zobowiązane do oceny czy wykazywany przez wnioskodawcę interes publiczny ma charakter kwalifikowany tj. szczególnie istotny. Wnioskodawca uważa, że działa w interesie publicznej wspólnoty - Kościoła Katolickiego tj. instytucji wiernych i zakonników. Uzyskanie nieruchomości zamiennych za bezprawnie przejęte nieruchomości mogłoby stać się podstawą zabezpieczenia emerytalnego księży, wskazuje, że ze Statutu Towarzystwa [...] wynika, że prowadzona przez Towarzystwo działalność misyjna i charytatywna stanowi spełnienie warunku szczególnie istotnego interesu publicznego. Zdaniem kolegium, interes publiczny nie może obejmować wyłącznie własnego interesu wnioskodawcy. Koniecznym jest wykazanie, iż w tej konkretnej sprawie działa w interesie publicznym, a informacje o które wnioskuje mają istotne znaczenie i to nie tylko w warstwie indywidualnej, ale ogólnej dla szerokiego i określonego kręgu odbiorców i dla funkcjonowania państwa. W przepisie mowa jest nie tyle o szczególności informacji (co można wywnioskować z zapisów statutu), ale o istotności interesu publicznego i to o szczególnej istotności, a więc o czymś wyróżniającym się ponad normę, o specyficznej, odrębnej wadze i doniosłości. Wskazany przez wnioskodawcę interes, co do zasady, ma jednak charakter indywidualny, bowiem odwołuje się do interesu określonej grupy społecznej, na rzecz której ma zostać udostępniona informacja publiczna. W ocenie kolegium, wskazana przesłanka "szczególnego interesu publicznego" w sprawie nie została spełniona. Wniosek składany przez konkretny podmiot (Towarzystwo ...) stanowi wyłączny a nie powszechny, prywatny i własny interes tego podmiotu, niemający związku ze "szczególnym istotnym interesem publicznym". Wskazanej przesłanki nie realizuje bowiem czynienie starań (poprzez wykorzystanie uzyskanej informacji publicznej) w celu polepszeniu sytuacji majątkowej (finansowej) wyłącznie strony skarżącej i poprawy jej warunków bytowych, w tym zabezpieczenia emerytalnego zakonników, czy w szerszym zakresie prowadzenie przez nich działalności; to będzie dotyczyć tej jedynie strony i tego tylko podmiotu. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, skutkujące nieprawidłową odmową udostępnienia informacji przetworzonej; naruszenie przepisów postępowania, a to art. 153 p.p.s.a. oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez zignorowanie oceny prawnej oraz wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1397/16 w zakresie, w jakim organ II instancji zakwestionował stanowisko sądu co do wykazania przez skarżącego interesu publicznego w niniejszym postępowaniu, a także nie rozpatrzył w sposób wystarczający zebranego w toku postępowania materiału dowodowego w postaci Statutów Prowincjalnych Prowincji [...] oraz Konstytucji i Dyrektorium Generalnego Towarzystwa [...] skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że skarżący nie wykazał, że żądanie udostępnienia informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym. Skarżący działając w interesie publicznej wspólnoty jaką jest Kościół Katolicki w Polsce, jego instytucje oraz wierni, bez wątpienia działa zatem w interesie publicznym, a działanie to wpisuje w ogólną ideę usprawnienia funkcjonowania określonych struktur życia publicznego, w tym rozwiązania problemów własnościowych w III Rzeczpospolitej. Odwołując się do wyroku WSA z 16 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1397/16 wskazał, że także występując wyłącznie w imieniu indywidulanego podmiotu prawa wnioskodawca może działać w interesie publicznym. Niewątpliwie bowiem w niniejszej sprawie w znacznej mierze chodzi o umożliwienie Towarzystwu [...] realizacji przysługującej jej roszczeń o istotnym znaczeniu nie tylko dla tego podmiotu, ale również dla funkcjonowania całego państwa. Wynika to z faktu, że roszczenie, którego dochodzić chce reprezentowany przez wnioskodawcę podmiot nie jest typowym, standardowym roszczeniem, ale ma ono specyficzny ciężar gatunkowy ze względu na jego cel, którym jest otrzymanie zwrotu nieruchomości bezprawnie odebranych w czasach reżimu komunistycznego. Interes Towarzystwa [...] jest więc w tym przypadku na tyle istotny, że reprezentując ten podmiot wnioskodawca działa niejako "przy okazji" także w interesie publicznym. Analiza przedłożonych dokumentów jednoznacznie świadczy o tym, że wnioskodawca dysponuje interesem publicznym o szczególnej istotności nie tylko ze względu na powszechną potrzebę uregulowania stanu prawnego bezprawnie odebranych w czasach komunistycznych nieruchomości, ale także z uwagi na fakt, że odzyskanie nieruchomości przez reprezentowane przez wnioskodawcę Towarzystwo [...] przyczyniłoby się do polepszenia sytuacji tego podmiotu oraz wszystkich, którzy korzystają z bezinteresownej pomocy przez ten podmiot świadczonej. Natomiast organ II instancji w zakresie w jakim nie zapoznał się szczegółowo z przedłożonymi przez wnioskodawcę dokumentami statuującymi funkcjonowanie Towarzystwa [...] i ignorując jego społecznie użyteczną działalność naruszył przepisy postępowania w postaci art. 153 p.p.s.a. oraz art. 77 §1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016. 1066 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest ona poprawna. Na wstępie należy wskazać, że zdaniem Sądu rozstrzygającego w niniejszej sprawie ocena tego, czy postępowanie w rozpoznawanej sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany w sposób zgodny z regulacjami ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016. 1764, dalej w skrócie u.d.i.p.). Generalną zasadą, którą wprowadza powołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej jest bardzo szeroki dostęp do informacji publicznej (art. 2 u.d.i.p.). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiąc, że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie u.d.i.p. jest informacja przetworzona, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy podkreślić, że ciężar dowodowy w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie dla oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację. Trzeba dodać, że ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej czy jest informacją prostą, należy zawsze do organu, do którego trafia wniosek. Oznacza to, podmiot do którego skierowane jest żądanie udzielenia informacji publicznej dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca nie doprecyzował znaczenia nieostrego sformułowania "informacja przetworzona", w związku z czym konieczne jest dokonanie wykładni tego pojęcia. Stosownie do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05 "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na teść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego". Z kolei, w wyroku NSA z 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2359/16 wskazano, że jest to taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste; jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Nie musi to być zatem wyłącznie wytworzona rodzajowo nowa informacja, natomiast istotne jest natomiast, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia ( np. w procesie anonimizowania danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Kolejna kwestia, na którą trzeba zwrócić uwagę dotyczy dyspozycji art. 153 p.p.s.a. gdyż znajduje ona zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z regułą z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08). Dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji publicznej i sądzie. Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 524/09). Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że - M. W. w swoim wniosku z 9 października 2012 r., działając we własnym imieniu zwrócił się do Prezydenta M. K. o udostępnienia w trybie u.d.i.p. pełnego wykazu nieruchomości tworzonego na podstawie ustawy z 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1460) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 13 września 2012 r. w sprawie uzupełnienia i uaktualnienia zestawienia zbiorczego nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego dla obszaru całego kraju (Dz. U. 2012 r., poz. 1056). W tym miejscu trzeba wskazać, że w rozpoznawanej sprawie orzekał zarówno WSA w Krakowie jak NSA, który w wyroku z 12 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3057/14 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/14, którym - po rozpoznaniu skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - sąd I instancji zobowiązał Prezydenta Miasta K. do wydania aktu lub podjęcia czynności uznając, że żądane udostępnienie wykazu stanowi informację publiczną, a zatem podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1397/16 została już prawomocnie przesądzona kwestia uznania żądanej przez M. W. informacji za informację przetworzoną. Mając na uwadze ww. ustalenia wyroków: NSA z 12. 05. 2016 r., sygn. akt I OSK 3057/14 oraz WSA w Krakowie z 22. 08. 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1397/16 należy wskazać, że w niniejszej sprawie kwestia tego, że żądana informacja jest informacja przetworzona została przesądzona i nie podlega ponownym ustaleniom. Osią sporu między stronami pozostaje natomiast kwestia wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności jej udzielenia dla interesu publicznego. W ocenie wnioskodawcy szczególny interes w uzyskaniu informacji przetworzonej w żądanym zakresie wyraża się umożliwieniem określonym instytucjom Kościoła Katolickiego, w tym Towarzystwu [...] [...] skutecznego domagania się zwrotu należnych majątków, które zostały bezpodstawnie przejęte w czasach powojennych. Wnioskodawca podkreśla, że działanie w interesie Kościoła Katolickiego w Polsce jest w istocie działaniem w interesie wiernych, a wiec w interesie publicznym. (pismo z 14 lipca 2016 r. przedłożone w aktach administracyjnych sprawy). Akcentuje, również, że jako pełnomocnik ww. Towarzystwa [...] będzie miał realną możliwość wykorzystania uzyskanej informacji w postaci wnioskowanego wykazu przez skierowanie do Skarbu Państwa wniosków o zwrot bezprawnie wywłaszczonych majątków kościelnych. Podkreśla przy tym, że brak żądanej informacji "niezwykle utrudni" odzyskanie utraconych nieruchomości. W ocenie organu natomiast wnioskodawca nie wykazał w czym wyraża się owa szczególność interesu publicznego w udostępnieniu mu przetworzonej informacji związanej z udostępnieniem żądanego wykazu nieruchomości Skarbu Państwa i organów samorządu terytorialnego całego kraju. Organ odwoławczy wskazuje, że również z analizy Statutów [...] nie wynika aby szczególny interes publiczny uzasadniał udzielenie takiej informacji. Rozstrzygnięcie spornej kwestii należy poprzedzić wskazaniem, że wnioskodawca jest osobą fizyczną, która wystąpiła z żądaniem udzielenia powyższej informacji działając we własnym imieniu, jakkolwiek z przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów wynika, że M. W. jest adwokatem i jest umocowany do reprezentowania ww. Stowarzyszenia przed sądami powszechnymi w zakresie wskazanych w pełnomocnictwie spraw dotyczących zwrotu nieruchomości. Z akt analizowanej sprawy wynika, że M. W. został wezwany przez organ I instancji pismem z 24 czerwca 2016 r. o wykazanie, że żądaną przez niego informację charakteryzuje szczególną istotność dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie wskazał, że uzyskanie tych informacji "umożliwi określonym instytucjom Kościoła Katolickiego, w tym Towarzystwu [...] skuteczne domaganie się zwrotu należnych i bezpodstawnie utraconych majątków, co "niezwykle utrudnione bez tej możliwości". Należy podkreślić, że wobec braku skonkretyzowanej odpowiedzi wnioskodawcy w czym wyraża się owa szczególność interesu publicznego w udzieleniu mu informacji przetworzonej organ odwoławczy – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w WSA w Krakowie z16 .12. 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1397/16 - ponownie rozpoznając sprawę poddał analizie statuty Towarzystwa [...], uznając że wniosek o udzielenie informacji nie jest uzasadniony szczególnie istotnym interesem publicznym. Wobec polemicznych stwierdzeń wnioskodawcy trzeba dodać, że charakter żądanej informacji jako informacji przetworzonej został przesądzony w ww. wyroku. Stanowisko organu odwoławczego należy uznać za prawidłowe, gdyż kategoria interesu publicznego musi być przede wszystkim oceniana według kryteriów obiektywnych, a nie subiektywnych, a zatem nie może opierać się na subiektywnym zainteresowaniu wnioskodawcy, który jak wynika z załączonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa Stowarzyszenia [...] prowadzi sprawy dotyczące odzyskiwania własności utraconych nieruchomości przez Stowarzyszenie. Niezależnie od tego zainteresowanie Stowarzyszenia lub innych osób prawnych Kościoła Katolickiego w Polsce odzyskiwaniem utraconych nieruchomości w istocie wiąże się z realizacją prywatnych interesów tychże osób prawnych. Także wskazanie na poprawę sytuacji materialnej zakonników lub księży Stowarzyszenia nie wykracza poza kategorię interesu prywatnego określonej osoby prawnej, co w przypadku osoby o charakterze stowarzyszeniowym przekłada się również na interes poszczególnych jej członków. Z kolei wskazując, iż uzyskanie przedmiotowej informacji jest w interesie wszystkich wiernych Kościoła Katolickiego w Polsce wnioskodawca w żaden sposób nie wyjaśnił jak i w czym polepszy się ich sytuacja, nie mówiąc już o wykazaniu szczególnej istotności w tym zakresie. Nie wynika to także w żaden sposób z treści statutów Stowarzyszenia, gdyż samo wskazanie, że Stowarzyszenie prowadzi działalność misyjną, czy edukacyjną nie oznacza jeszcze, że uzyskanie żądanej informacji przetworzonej zostanie wykorzystane w celu usprawnienia funkcjonowania sfery publicznej, związany jest najczęściej z szeroką wspólnotą zorganizowaną politycznie, a więc z państwem i jego organami, ewentualnie z działalnością organów samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z 17 .03. 2017 r. sygn. akt I OSK 1503/15). . Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi jako niezasadny należy wskazać zarzut naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., a w zw. z tym także naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań wyroku WSA w Krakowie z 16.12. 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1397/16. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę organ odwoławczy, rozpoznając sprawę ponownie, zapoznał się i przeanalizował przedmiotowe statuty pod kątem wykazania, że udzielenie wnioskowanej informacji przetworzonej M. W. zostanie realne wykorzystane i będzie miało szczególne znaczenie dla realizacji interesu publicznego, a nie jedynie interesu prywatnego Stowarzyszenia. Trzeba przy tym podkreślić, że sam fakt, że przy okazji uzyskana informacja będzie wykorzystana również w interesie publicznym jest czymś zupełnie innym niż działanie w szczególnym interesie publicznym. W konsekwencji wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy po zanalizowaniu kwestii istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, zasadnie uznał, że wnioskodawca nie wykazał, iż wzgląd na szczególny interes publiczny uzasadnia udzielenie mu informacji przetworzonej. W konsekwencji organ prawidłowo zastosował przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący o konieczności wydania przez organ władzy publicznej decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej. Należy podkreślić, że w przypadku informacji przetworzonej nie jest istotne, kto się o nią ubiega, lecz jakim jest cel jej udzielenia (por. wyrok NSA z 12. 12. 2012 r. sygn. akt I OSK 2149/12). Nadto trzeba zauważyć, że gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidziano żadnych zwolnień podmiotowych od obowiązku wykazania przez podmiot żądający udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego . W takim stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.