II GSK 357/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Cezary Pryca sędzia NSA Joanna Sieńczyło- Chlabicz sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy [A.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Po 676/17 w sprawie ze skargi Gminy [A.] na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy [A.] na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 9 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 676/17, oddalił skargę Gminy [A.] na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Dnia [...] czerwca 2009 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego (Instytucja Zarządzająca, IZ WRPO, Zarząd Województwa) zawarł z Gminą [A.] (dalej: skarżąca, Beneficjent, Gmina) umowę o dofinansowanie projektu pod nazwą "Budowa Sali sportowej przy Zespole Szkół w [A.]" (dalej: Projekt), współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu V Infrastruktura dla kapitału ludzkiego, Działanie 5.2 Rozwój infrastruktury edukacyjnej, w tym kształcenia ustawicznego, Schemat I Projekty z zakresu wsparcia infrastruktury edukacyjnej Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W trakcie kontroli w 2012 r. IZ WRPO stwierdziła uchybienia w zakresie zastosowania ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 223 poz.1655 ze zm., w skrócie: p.z.p.). Beneficjent w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego określił w ogłoszeniu wymogi udziału w tym postępowaniu, nie opisując jednak sposobu dokonywania oceny spełniania tych warunków. Ponadto Beneficjent dokonał modyfikacji treści SIWZ, nie publikując zmienionego ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych i na tablicy ogłoszeń, a także nie wydłużając terminu składania ofert, czym naruszył zasadę zachowania uczciwej konkurencji z art. 7 ust. 1 p.z.p. Powyższe skutkowało nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5%. Beneficjent naruszył także art. 25 p.z.p., ponieważ zażądał od wykonawców dokumentów, które nie były niezbędne do przeprowadzenia postępowania tj. parafowanego wzoru umowy, przedmiaru robót oraz kosztorysu ofertowego, co skutkowało nałożeniem korekty finansowej w wysokości 2%. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości pismem z dnia [...] marca 2012 r. IZ WRPO poinformowała Beneficjenta o nałożeniu korekty finansowej w wysokości 147.196,17 złotych, wskazując sposób obliczenia wysokości korekty finansowej dla każdego naruszenia zgodnie z § 11 pkt 11 Umowy. Beneficjent nie dokonał zwrotu otrzymanego dofinansowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zarząd Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu, określił Beneficjentowi kwotę do zwrotu w wysokości: 124.492,88 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych tytułem obniżenia dofinansowania o ustalone i nałożone korekty finansowe. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. Zarząd Województwa utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Gmina w postępowaniu o udzielenie zamówienia dopuściła się m.in. naruszenia art. 38 ust. 4a pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 4 i art. 12a ust. 2 p.z.p.; art. 25 p.z.p., a także art. 7 ust. 1 p.z.p. W konsekwencji w postępowaniu o udzielenie zamówienia funkcjonowały inne warunki oraz wymagane były inne dokumenty w ogłoszeniu przekazanym do Biuletynu Zamówień Publicznych, a inne warunki i dokumenty określone były w SIWZ, co w sposób rażący naruszyło interesy wykonawców ubiegających się o udzielenie zamówienia. Odnosząc się do zarzutów Beneficjenta organ II Instancji stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów szkoda może mieć charakter jedynie potencjalny dla budżetu unijnego, a niezastosowanie korekty skutkowałoby dochodzeniem zwrotu całego dofinansowania, gdyż naruszenie art. 7 ust. 1 p.z.p. należałoby zakwalifikować jako wydatkowanie kwoty niezgodnie z obowiązującymi procedurami, a zatem skutkujące naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157 poz. 1240 ze zm.) w skrócie: u.f.p. W skardze na powyższą decyzję Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa poprzez: - naruszenie art. 7, art. 9 i art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) w skrócie: k.p.a., - błędną interpretację art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r., - błędną interpretację dokumentu pn. "Wskaźniki procentowe do obliczania wartości korekty finansowej za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w wydanych decyzjach. Wyrokiem z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1307/12 WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1777/12, zgodnie z którym korekta powinna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, poprzedzonej przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Jednocześnie Sąd stwierdził, że przed wydaniem zaskarżonych decyzji Zarządu Województwa określających kwotę do zwrotu, nie wydano uprzednio odrębnej decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej, która byłaby poprzedzona postępowaniem administracyjnym. Powyższy wyrok WSA, na skutek skargi kasacyjnej Zarządu Województwa został uchylony wyrokiem NSA z 26 lutego 2015 roku, sygn. akt II GSK 1325/13. Sąd kasacyjny wskazał na uchwałę składu siedmiu sędziów z 27 października 2014 r. sygn. akt II GPS 2/14, w której NSA przesądził, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) w skrócie: z.p.p.r., nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Ponadto w ocenie NSA Sąd I instancji zbyt lakonicznie wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia, a także nie odniósł się do poszczególnych zarzutów naruszenia prawa, wymienionych w skardze, w szczególności poprzez zastąpienie odniesienia się do zarzutów "autorską" oceną prawną, niezgodną z powołaną uchwałą. Ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 583/15, WSA w Poznaniu oddalił skargę Gminy. Sąd uznał, że niedokonanie zmiany zamieszczonego w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia, do czego skarżąca była zobowiązana w związku z modyfikacją SIWZ czy nieprzedłużenie terminu składania ofert nie jest drobnym uchybieniem formalnym, lecz stanowi naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji w rozumieniu art. 7 p.z.p., do zachowania której beneficjent był zobowiązany z mocy umowy o dofinansowanie. W ocenie Sądu doszło tym samym do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. WSA odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że w przypadku, gdy obliczenie konkretnego rozmiaru szkody wywołanej naruszeniem jest trudne czy wręcz niemożliwe, dla ustalenia korekty należy posłużyć się metodą wskaźnikową, przy której wysokość korekty wylicza się według wzoru wskazanego w dokumencie pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z załącznikiem "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE" (Taryfikator). Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez Gminę powyższe rozstrzygnięcie WSA zostało uchylone wyrokiem NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3474/15. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sposób niewystarczający został przedstawiony stan sprawy i nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uchybienia te były na tyle istotne, że uniemożliwiły dokonanie kontroli instancyjnej objętego skargą kasacyjną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku ograniczyło się w istocie do zaakceptowania stanowiska Instytucji Zarządzającej oraz przytoczenia przepisów prawa, przy całkowitym pominięciu zarzutów podnoszonych przez skarżącą oraz bez zajęcia stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę orzeczenia. Ponadto w ocenie NSA wytyczne skierowane do Sądu I instancji w wyroku z 26 lutego 2015 r. nie zostały wykonane. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikało bowiem, by Sąd I instancji odniósł się do zarzutów postawionych w skardze wniesionej przez Gminę. Rozpoznając po raz trzeci sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 676/17, oddalił skargę Gminy, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.). W uzasadnieniu WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy legalności przeprowadzenia postępowania w sprawie określenia do zwrotu kwoty dofinansowania przekazanego skarżącej Gminie na realizację projektu pn. Budowa sali sportowej przy Zespole Szkół w [A.]. Istotne w sprawie pozostaje, że Gmina nie kwestionuje nieprawidłowości, jakie zostały stwierdzone przez Instytucję Zarządzającą w toku kontroli, a które dotyczyły naruszenia art. 38 ust. 4a pkt 1 w związku z art. 11 ust. 4 i art. 12a ust. 2 p.z.p., art. 25 p.z.p., art. 144 p.z.p., art. 10 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 p.z.p. W ocenie WSA ustalone nieprawidłowości nie mogły być potraktowane przez organ administracji tylko jako drobne uchybienia. Sąd I instancji zgodził się z organem, że stanowiły one naruszenie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, które prowadziły do ograniczenia zasady uczciwej konkurencji o której mowa w art. 7 ust. 1 p.z.p. Zamawiający zobowiązany był jej przestrzegać na mocy § 10 ust. 1 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którą skarżąca jako beneficjent zobowiązała się do przestrzegania przepisów o zamówieniach publicznych w zakresie, w jakim ustawa z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych miała zastosowanie do beneficjentów i realizowanego projektu. Za nieuprawnione uznał WSA zarzuty niewyjaśnienia okoliczności sprawy przez organy administracji. Skarżąca od momentu przeprowadzenia kontroli w trakcie realizacji projektu była informowana o stwierdzonych nieprawidłowościach – informacja pokontrolna stwierdzająca powyższe naruszenia prawa została podpisana osobiście w dniu [...] marca 2012 r. przez Burmistrza i Skarbnika Gminy. Skarżąca w sposób prawidłowy była również informowana o wszczęciu postępowania oraz zachowała prawo do czynnego udziału w toku prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu protokół pokontrolny stanowił wystarczający materiał do stwierdzenia nieprawidłowości związanych ze zmianą Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, które zostały wprawdzie wprowadzone w sposób dozwolony prawem, ale nie zostały w sposób prawidłowy ogłoszone, przez co wprowadzono w błąd potencjalnych kontrahentów. Takie naruszenie prawa stanowiło wystarczającą podstawę uprawdopodobniającą naruszenie zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, określenie kwoty do zwrotu nie musiało "odzwierciedlać stopnia naruszenia przepisów wspólnotowych". W tym względzie wystarczające było stwierdzenie naruszenia przepisów krajowych, które związane były z realizacją projektu współfinansowanego ze środków pochodzących z Unii Europejskiej, aby możliwe było jego zakwalifikowanie jako naruszenia skutkującego możliwością wyrządzenia szkody dla unijnego budżetu. Zdaniem WSA niezasadny okazał się też zarzut automatycznego stosowania Taryfikatora bez analizy merytorycznych przesłanek i okoliczności wystąpienia naruszeń. Beneficjent podpisując umowę o dofinansowanie projektu wyraził zgodę na jego stosowanie przez Instytucję Zarządzającą w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Sąd podkreślił, że do nałożenia korekty, a w konsekwencji orzeczenia zwrotu określonej kwoty dofinansowania nie jest wymagane wystąpienie konkretnej szkody finansowej i udowodnienie jej wystąpienia, a tym bardziej określenie "stopnia zawinienia" Beneficjenta. Ze względu na brak możliwości oszacowania szkody metodą dyferencyjną, organ dokonał stosownego wyliczenia kwoty korekt przy użyciu metody wskaźnikowej, na podstawie tabeli 4 Taryfikatora, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia [...] marca 2012 r., przedstawiając także sposób wyliczenia korekty. Reasumując, WSA wskazał, że wymierzenie korekty było jedynie elementem realizacji umowy o dofinansowanie zawartej przez skarżącą z IZ WRPO. Nałożona korekta miała na celu uregulowanie należności bez konieczności prowadzenia zinstytucjonalizowanego postępowania administracyjnego w zakresie zwrotu określonej kwoty dofinansowania. Nieuregulowanie nałożonej korekty finansowej wobec obustronnych obowiązków płynących z zawartej umowy o dofinansowanie musiało zatem skutkować przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie zwrotu określonej kwoty dofinansowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [A.], zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: I. przepisów postępowania w takim stopniu, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania w sytuacji, gdy IZ WRPO w zaskarżonej decyzji nie dokonała żadnych rozważań co do charakteru i wagi stwierdzonych nieprawidłowości; 2) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, to jest ogłoszenia o zmianie ogłoszenia z dnia [...] lipca 2009 r. (nr: [...]), zgłoszonego w skardze kasacyjnej z dnia [...] października 2015 r., z którego wynika, że skarżąca przedłużyła termin do składania ofert, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że skarżąca nie kwestionuje nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli przeprowadzonej przez IZ WRPO; 3) art. 141 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom tego przepisu polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i przyjęciu, że skarżąca nie kwestionuje nieprawidłowości stwierdzonych informacją pokontrolną nr [...] z dnia [...] marca 2012r. w sytuacji, gdy z treści pism procesowych w niniejszej sprawie wynika okoliczność przeciwna, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez WSA w Poznaniu, że stan faktyczny sprawy pozostaje bezsporny. II. przepisów prawa materialnego, to jest: 1) art. 7 ust. 1 p.z.p. zw. z art. 12a ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 4a p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz.UE z 31.7.2006 r., L 210, s. 25) dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "zasady zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie Gmina przygotowała i przeprowadziła postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w sposób naruszający zasady zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, podczas gdy stwierdzone uchybienia nie naruszały przedmiotowych zasad prawa zamówień publicznych, a w konsekwencji nie stanowiły nieprawidłowości w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 uzasadniających nałożenie korekt finansowych przez IZ WRPO; 2) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "nieprawidłowość", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na przyjęciu, że uchybienia, które wystąpiły w postępowaniu o udzielenie zamówienia stanowiły nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisów rozporządzenia tj. wynikały z działania lub zaniechania Gminy i spowodowały lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, podczas gdy po stronie Gminy jako beneficjenta wystąpiły okoliczności, które nie skutkowały powstaniem ww. nieprawidłowości; 3) naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 15 z.p.p.r. w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie zasadnym było ustalenie i nałożenie na Gminę korekty finansowej pomimo niewykazania przez Zarząd Województwa, że w sprawie doszło do nieprawidłowości uzasadniającej nałożenie przedmiotowych korekt finansowych, a także wobec braku uprawdopodobnienia wystąpienia szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej; 4) naruszenie art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewzięciu pod uwagę charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat finansowych poniesionych przez fundusze przy wymierzaniu korekty finansowej w sprawie. Podnosząc te zarzuty Gmina domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Wielkopolskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie Gmina oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo. Nieuzasadniony jest podniesiony w punkcie I.3. skargi kasacyjnej najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżąca Gmina nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny tych zarzutów. Sąd wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego uznał, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające określenie kwoty dofinansowania do zwrotu, a w konsekwencji dlaczego skarga Gminy nie została uwzględniona. Tak sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu postępowania, uznać zatem należy za niezasadny. Należy przy tym podkreślić, że nie znajduje oparcia w stanie sprawy zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że Sąd I instancji błędnie uznał, że stan faktyczny jest bezsporny, gdyż skarżąca nie kwestionowała jego ustaleń. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie Gminy, z akt sprawy wynika, że Gmina w skardze wyraźnie wskazała, że "(...) nie kwestionuje pewnych, drobnych uchybień, które wystąpiły w procedurze udzielania zamówień publicznych związanych z realizacją inwestycji (...) w zastrzeżeniach do protokołu kontroli podnosiła, iż IZ zastosowała błędną interpretację w zakresie tożsamości ogłoszenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 p.z.p. a SIWZ" (str. 4 skargi). Takie stwierdzenie zawarte wyraźnie w skardze dowodzi w sposób jednoznaczny, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń stanu faktycznego, lecz jego ocenę prawną, przyjmując inną wagę stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń, tj. uznając je za "drobne uchybienia formalne" (str. 5 skargi). Za niezasadny uznać też należy sformułowany w punkcie I.2. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie załączonego do skargi kasacyjnej z 2015r. dowodu z dokumentu, tj. ogłoszenia o zmianie ogłoszenia z dnia 8 lipca 2009r., a w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń stanu faktycznego. Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem, że sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy bowiem do zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, z którymi nie zgadza się strona. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z prawem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001r., sygn. akt V SA 671/00; także wyrok NSA z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt II FSK 1935/13). Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. można zatem postawić skutecznie, gdy sąd przeprowadzi inny dowód niż dowód z dokumentu, bądź dokona samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, albo gdy bezzasadnie odmówi przeprowadzenia dowodu z dokumentu, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia kwestii legalności zaskarżonego aktu. O naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. można byłoby również mówić wówczas, gdyby sąd dopuścił z urzędu lub na wniosek strony dowód z dokumentu i prowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe, ale zastosowane przez sąd administracyjny kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne i nie pozostawały bez wpływu na wynik sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016r., sygn. akt II FSK 978/14, LEX nr 2083036). Z żadną z tych sytuacji nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W kontekście oceny, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a, zwrócić uwagę należy na to, że skarżąca nie złożyła formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, a jedynie odnosiła się do niego dla uzasadnienia swoich argumentów. Nade wszystko jednak podkreślenia wymaga, że dokument ten znajdował się w aktach sprawy przedłożonych przez organ już wraz ze skargą z [...] grudnia 2012r., był więc przedmiotem badania i oceny przez organ w toku postępowania administracyjnego. Dopuszczony zaś w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. jako dowód może być jedynie dowód z dokumentu, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012r., sygn. akt I OSK 1200/11). Skoro zatem przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może skutecznie służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, fakt, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje wnioski wysunięte przez organ i Sąd ze zgromadzonych dowodów, nie uzasadnia naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Trzeci z zarzutów naruszenia prawa procesowego tj. zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. (punkt I.1. skargi kasacyjnej) poprzez brak rozważenia charakteru i wagi stwierdzonych nieprawidłowości, wiąże się nierozerwalnie z postawionymi w sprawie zarzutami materialnoprawnymi, co powoduje konieczność ich łącznego rozpoznania. Oceniając zasadność zarzutów materialnoprawnych należy w pierwszej kolejności uznać za nietrafny pogląd skarżącej kasacyjnie o błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy p.z.p. w stopniu naruszającym zasady zachowania uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców (pkt II.1. skargi kasacyjnej). Zmiana warunku udziału w postępowaniu zawsze stanowi zmianę treści ogłoszenia. Warunki udziału w postępowaniu są bowiem niezbędnym elementem zarówno ogłoszenia o zamówieniu (art. 41 pkt 7 p.z.p.), jak też koniecznym elementem specyfikacji istotnych warunków zamówienia (art. 36 ust. 1 pkt 5 p.z.p.). Z art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p. wynika, że w każdym przypadku zmiany treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia prowadzącej do zmiany treści ogłoszenia, prowadzący postępowanie w trybie przetargu nieograniczonego zobowiązany jest do ogłoszenia tej zmiany w Biuletynie Zamówień Publicznych, jeżeli zamówienie nie przekracza progów wskazanych w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 p.z.p., a w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeśli te progi przekracza. Zatem zmiana SIWZ, będąca jednocześnie zmianą treści ogłoszenia, rodzi po stronie zamawiającego obowiązek publikacji na zasadach określonych w art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r, sygn. akt II OSK 1926/13). Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie nie był kwestionowany powoływany w skardze kasacyjnej fakt, że Gmina [A.] działając jako Zamawiający dokonała zmiany terminu składania ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie miało natomiast to, że dokonując w istotnym zakresie modyfikacji SIWZ, Gmina nie dokonała zmiany ogłoszenia o zamówieniu opublikowanego w Biuletynie Zamówień Publicznych i nie wydłużyła terminu składania ofert z uwagi na tę istotną zmianę treści SIWZ, do czego była zobligowana na mocy art. l2a ust. 2 p.z.p. Te okoliczności Skarżąca kasacyjnie niezasadnie marginalizuje, nie dostrzegając, że w ten sposób doszło do naruszenia przepisów p.z.p. Trzeba bowiem wskazać, że ogłoszenie o zmianie ogłoszenia, na które powołuje się Skarżąca, zawiera w swojej treści jedynie zmianę terminu składania ofert. Nie łączy jednak tej zmiany z informacją o zmianie warunku udziału w postępowaniu, a zatem z ogłoszenia nie wynika, czy przedłużenie terminu składania ofert nastąpiło w związku z modyfikacją SIWZ dotyczącą warunku udziału w postępowaniu, czy też z innych powodów. Nadto zaś nie doszło do wymaganego prawem opublikowania w Biuletynie Zamówień Publicznych zmiany dotyczącej warunku udziału w postępowaniu. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, te uchybienia w sposób niewątpliwy naruszały art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p. oraz art. 12a ust. 2 p.z.p. Z pierwszego z tych przepisów wynika bowiem, że jeżeli w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego zmiana treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, zamawiający zamieszcza ogłoszenie o zmianie ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych, jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust 8 ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 12a ust. 2 p.z.p., jeżeli zmiana treści ogłoszenia o zamówieniu zamieszczonego w Biuletynie Zamówień Publicznych lub opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jest istotna, w szczególności dotyczy określenia przedmiotu, wielkości lub zakresu zamówienia, kryteriów oceny ofert, warunków udziału w postępowaniu lub sposobu oceny ich spełniania, zamawiający przedłuża termin składania ofert o czas niezbędny na wprowadzenie zmian w ofertach. Zasadnie zatem Sąd I instancji za zgodną z prawem uznał ocenę organu, że brak zamieszczenia w ogłoszeniu o zamówieniu opisu sposobu dokonywania oceny spełniania postawionych przez zamawiającego warunków, niedokonanie zmiany zamieszczonego w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia, do której zamawiający był zobowiązany w związku z modyfikacja SIWZ o istotnym charakterze i nieprzedłużenie w związku z tym terminu składania ofert, były niezgodne z art. 38 ust. 4a pkt 1 p.z.p. i art. 12a ust. 2 p.z.p. Zasadnie również w rozpoznawanej sprawie uznano, że to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik tego postępowania, stanowiąc naruszenie zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców (art. 7 ust. 1 p.z.p.). Krąg potencjalnie zainteresowanych wykonawców mógłby bowiem być szerszy, gdyby przedmiotowa zmiana została prawidłowo opublikowana w drodze ogłoszenia w BZP i uwzględniała również przedłużenie terminu do składania ofert. Niezgodność specyfikacji istotnych warunków zamówienia z treścią ogłoszenia może bowiem prowadzić do sytuacji, w której wykonawca, po zapoznaniu się z ogłoszeniem o zamówieniu, decyduje się nie brać udziału w postępowaniu. W świetle obowiązujących przepisów nie może zatem ulegać wątpliwości, że zmiana w zakresie warunków udziału w postępowaniu powinna być ujawniona w taki sposób, w jaki ujawniony został zamiar udzielenia zamówienia, tj. w ogłoszeniu. W takim przypadku bowiem decyzję o złożeniu oferty mógł podjąć podmiot oferujący realizację zamówienia za cenę korzystniejszą niż cena podana w ofercie wybranej przez Zamawiającego, a w konsekwencji przedmiotowe zamówienie finansowane ze środków unijnych mogłoby być zrealizowane za niższą kwotę niż kwota jaką zapłacił Zamawiający. Ta możliwość finansowania nieuzasadnionego wydatku stanowi potencjalną szkodę w budżecie UE. Taka sytuacja może być w ocenie Komisji Europejskiej uznana za przejaw naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania wykonawców. Dlatego też wprowadzono obowiązek zmiany ogłoszenia w każdym przypadku, gdy zmiana specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczy informacji ujawnionych w ogłoszeniu o zamówieniu (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 422/13; także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 850/13; również uchwały Krajowej Izby Odwoławczej z 13 kwietnia 2010r., MO/KU 24 i 26/10 oraz z dnia 24 listopada 2010r., KIO/KU 84/10). Biuletyn Zamówień Publicznych stanowi podstawowe źródło pozyskiwania przez potencjalnych wykonawców wiedzy na temat przetargów, do których mogliby przystąpić ze swoją ofertą. Dlatego wszelkie zmiany dotyczące elementów SIWZ w ramach ogłoszenia winny także zostać zamieszczone w BZP, by uniknąć zawężenia kręgu potencjalnych oferentów startujących w przetargu. W świetle powyższych argumentów nie jest zatem zasadny pogląd Skarżącej kasacyjnie wskazujący, że niedokonanie przez nią zmiany zamieszczonego w BZP ogłoszenia nie naruszyło zasad postępowania, gdyż "ogłoszenie zawierało podstawowe warunki dotyczące zamówienia, które z kolei zostały doprecyzowane w SIWZ" (str. 8 skargi kasacyjnej). Ustawodawca wprowadził regulację zawartą w art. 38 ust. 4a p.z.p., obligującą każdego zamawiającego w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego do zamieszczania ogłoszenia o zmianie w odpowiednim publikatorze (BZP lub Dz.Urz.U.E) właśnie po to, aby zapobiegać różnicom w treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz ogłoszenia o zamówieniu. Powyższe, stwierdzone w rozpoznawanej sprawie naruszenia, stanowiły nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, co zobowiązywało organ do nałożenia korekty finansowej na Gminę [A.] jako beneficjenta dofinansowania ze środków unijnych. Nie jest zasadny zarzut skarżącej kasacyjnie Gminy, że nałożenie przez organ korekty nastąpiło poprzez automatyczne zakwalifikowanie naruszeń prawa zamówień publicznych jako nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, bez analizy charakteru naruszeń, która co najmniej uprawdopodobniłaby rzeczywistą lub potencjalną szkodę w budżecie unijnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku słusznie uznał, że wskazane w protokole pokontrolnym nieprawidłowości w zakresie zmiany SIWZ nieopublikowanej w sposób wymagany prawem, rodziły skutek w postaci wprowadzenia w błąd potencjalnych kontrahentów zainteresowanych udziałem w realizacji zamówienia współfinansowanego ze środków UE, stanowiąc naruszenie zasad określonych w art. 7 ust. 1 p.z.p., co z kolei stanowiło wystarczającą podstawę do zakwalifikowania ich jako naruszeń skutkujących możliwością wyrządzenia szkody dla unijnego budżetu, o czym była mowa powyżej. Jak już bowiem podniesiono, w przedmiotowej sprawie mogła powstać szkoda w budżecie ogólnym UE poprzez finansowanie wydatku w wyższej wysokości niż wynikałoby to z postępowania przeprowadzonego zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, co zrealizowane byłoby poprzez zapewnienie dostępu do pełnej informacji wszystkim potencjalnym uczestnikom postępowania, poprzez opublikowanie w BZP modyfikacji SIWZ w zakresie warunku udziału w postępowaniu, a więc zmiany o istotnym charakterze, z równoczesnym przedłużeniem terminu składania ofert. Szkodą w budżecie ogólnym UE jest finansowanie z funduszy unijnych nieuzasadnionego wydatku. Nieuzasadniony wydatek z kolei to taki, który poniesiony został z naruszeniem podstawowych zasad prawa unijnego, w tym zasad prawa zamówień publicznych. Należy podzielić pogląd wyrażany w dotychczasowym orzecznictwie, że do oceny, czy doszło do naruszenia przepisów regulujących realizację projektu w ramach programu operacyjnego nie ma podstawowego znaczenia wystąpienie rzeczywistej szkody, wystarczy bowiem stwierdzenie możliwości wystąpienia potencjalnej szkody w budżecie UE (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2015 r., sygn. akt. II OSK 1653/14). Wykazane zatem Gminie i niesporne w tej sprawie naruszenie przepisów p.z.p. spełnia przesłanki "nieprawidłowości" zdefiniowanej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, uzasadniającej nałożenie korekty finansowej. Także zatem zarzuty podniesione w punkcie II.2. i II.3. skargi kasacyjnej nie są zasadne. Nie zasługuje na uwzględnienie również podniesiony w skardze kasacyjnej argument dotyczący posłużenia się przez organ Taryfikatorem w celu stwierdzenia uchybień Skarżącej w niniejszej sprawie, bez przeprowadzenia analizy charakteru stwierdzonych naruszeń. W rozpoznawanej sprawie wskazano dlaczego uznano, iż doszło do nieprawidłowości. Zastosowane przez organ Wytyczne i Taryfikator znalazły zatem zastosowanie dopiero po stwierdzeniu przedmiotowych naruszeń i dokonaniu oceny ich charakteru i wagi oraz ewentualnych strat finansowych poniesionych przez fundusze, do czego nawiązywał zarówno organ, jak i Sąd I instancji. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE podkreśla się, że "naruszenie prawa Unii stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu jedynie wtedy, gdy powoduje ono lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Naruszenie takie należy zatem uznać za nieprawidłowość, o ile może ono jako takie mieć skutki budżetowe. Natomiast nie trzeba udowadniać wystąpienia konkretnych skutków finansowych (...) W konsekwencji należy stwierdzić, że uchybienie zasadom udzielania zamówień publicznych stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006, o ile nie można wykluczyć że uchybienie to miało wpływ na budżet odnośnego funduszu." (pkt 44 i pkt 45 wyroku TSUE z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie C-406/14). W orzecznictwie TSUE podkreśla się również, że nawet nieprawidłowości, które nie wywołują konkretnych skutków finansowych mogą poważnie wpłynąć na finansowe interesy Unii, co oznacza, że wydatkowanie środków otrzymanych przez beneficjenta funduszy strukturalnych w sposób naruszający przepisy regulujące udzielanie zamówień publicznych w celu wykonania subwencjonowanego działania powoduje wydatek nieuzasadniony, a w konsekwencji szkodę dla budżetu UE (orzeczenie TSUE z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-465/10). W rozpoznawanej sprawie organ był zatem uprawniony do wymierzenia korekty finansowej z uwzględnieniem Taryfikatora ("Wskaźniki procentowe do obliczania wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielania zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE"), na podstawie § 11 ust. 11 umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu. Ustalając wysokość korekty finansowej organ uwzględnił charakter nieprawidłowości, jej wagę oraz potencjalną szkodę dla budżetu unijnego. W sposób wyraźny organ wskazał, że na skutek naruszenia prawa przez skarżącą, mogła powstać szkoda w budżecie ogólnym UE poprzez finansowanie wydatku w wyższej wysokości niż wynikałoby to z postępowania przeprowadzonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 ust. 1 p.z.p. Tym samym organ wykazał wpływ przedmiotowych naruszeń przepisów p.z.p. na finanse UE, poprzez możliwość powstania uszczerbku w budżecie unijnym. Z uwagi na brak możliwości wyliczenia korekty metodą dyferencyjną, organ zasadnie dokonał wyliczenia kwoty korekty w oparciu o metodę wskaźnikową, na podstawie stosownej tabeli Taryfikatora, o czym poinformował Skarżącą, przedstawiając także sposób wyliczenia korekty finansowej . Wobec tego uznać należy, że niezasadnie zarzuca skarżąca, iż nieprawidłowość w tej sprawie została przez organ utożsamiona z "jakimkolwiek" naruszeniem zasad udzielania zamówień publicznych, a korektę finansową organ nałożył automatycznie, bez przeprowadzenia analizy naruszeń. Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, ta sprawa w zakresie stwierdzonej nieprawidłowości była badana przez IZ WRPO indywidualnie, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zastosował Taryfikator w konsekwencji ustalenia zaistnienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz po rozważeniu jej charakteru i wagi, a także skutków dla budżetu UE. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie za udział w rozprawie oraz wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12), który reprezentował organ także przed Sądem I instancji.