I SA/Łd 809/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: referent – stażysta Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy A Sp. z o.o. Sp. k z/s w W. (poprzednio: B Sp. z o.o Sp. k z/s w W.) na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją z [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A spółki z o.o. w W. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z przyznaniem pracownikom świadczeń związanych z wykonywaniem pracy jest nieprawidłowe. We wniosku spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Głównym przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług budowlanych, a w szczególności wykonawstwo instalacji wodnokanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych oraz podciśnieniowego odwodnienia dachów płaskich. Spółka ma zamiar świadczyć usługi budowlane zarówno na terenie Polski jak i innych krajów UE przy pomocy zatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę pracowników. Ze względu na specjalistyczny charakter usług czas przebywania pracowników w jednym miejscu świadczenia pracy będzie bardzo zróżnicowany i będzie wynosił od kilku dni do kilku tygodni. Ze względu na duże odległości pomiędzy budowami w kraju i za granicą, w celu jak najszybszego dotarcia do miejsca świadczenia usług, spółka ma zamiar zapewniać pracownikom zakwaterowanie i oraz transport z siedziby spółki do miejsca zakwaterowania i z powrotem. Celem jest szybka i sprawna realizacja kontraktu a następnie szybkie i sprawne przemieszczenie się w celu realizacji następnego kontraktu. Spółka uważa, że w przypadku gdyby pracownicy we własnym zakresie przemieszczali się pomiędzy budowami i na własną rękę wynajmowali miejsca noclegowe, to w szczególności za granicą powodowałoby to szereg utrudnień, a w konsekwencji mniejszą dyspozycyjność i efektywność pracowników oraz przerwy w pracy, a w konsekwencji wymierne straty spółki. Spółka ma zamiar wynajmować miejsca noclegowe dla swoich pracowników i ponosić koszty z tego tytułu. Transport będzie odbywał się przy pomocy samochodów spółki bądź wynajętymi środkami transportu, gdzie podobnie jak w przypadku kwater koszty będzie ponosiła spółka. Faktury za zakwaterowanie, jak i wynajem samochodów i inne koszty ich eksploatacji będą wystawiane na spółkę, która będzie je rozliczała w kosztach podatkowych jako związane z realizacją kontraktów. Pracownicy będą korzystać z noclegu i transportu wyłącznie w miejscu i czasie wskazanym przez pracodawcę. Zapewnienie zakwaterowania i transportu pracownikom będzie leżało w interesie pracodawcy, czyli spółki, a pracownikowi nie przynosi żadnych korzyści (przysporzenia majątkowego), ponieważ nie będzie on zmieniał swojego stałego miejsca zamieszkania ani centrum interesów życiowych, gdyż te pozostaną dalej w miejscowości, w której stale zamieszkuje. Konieczność zmiany miejsca pracy i korzystanie w związku z tym przez pracowników z powyższych świadczeń w miejscu i czasie określonym przez pracodawcę będzie wynikiem polecenia pracodawcy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w przypadku wysłania pracowników do pracy za granicę z tytułu korzystania przez nich z zapewnianego przez pracodawcę: - zakwaterowania (noclegu) oraz - transportu z siedziby firmy do miejsca zakwaterowania i z powrotem, w sytuacji gdy pracownik nie znajduje się w podróży służbowej u pracownika powstaje przychód? Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności; wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jednocześnie w ustawie nie znajduje się definicja "świadczeń nieodpłatnych". Orzecznictwo sądowe nadało temu pojęciu znaczenie zdarzenia prawnego i gospodarczego, którego rezultatem jest nieodpłatne, tzn. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osobie mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie może polegać na zwiększeniu majątku bądź zaoszczędzeniu wydatków. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt 7/13 znajduje się stanowisko, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: po pierwsze zostały spełnione za zgodą pracownika (korzystał z nich dobrowolnie), po drugie zostały spełnione w jego interesie, a nie w interesie pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, po trzecie korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi. Świadczenia, które gwarantują prawidłowe i terminowe a także efektywne wykonanie pracy przez pracownika leżą w interesie pracodawcy który tak organizuje działalność, aby osiągnąć maksymalny przychód, a jednocześnie nie stanowią prywatnych korzyści dla pracowników. Ponadto pracownik nie ma swobody w rozporządzaniu tymi świadczeniami bo wykorzystuje je w konkretnym celu i granicach wyznaczonych przez stosunek pracy. Gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązku świadczenia pracy pracownik nigdy nie poniósłby wydatków związanych z noclegiem i dojazdem do pracy bo nie miałby powodu do ponoszenia takich kosztów. W świetle powyższego, zdaniem spółki, pracownicy nie będą uzyskiwać przychodu z tytułu zapewnionego im noclegu i transportu, a co za tym idzie spółka nie powinna pobierać z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wskazał, że w realiach niniejszej sprawy miejscem wykonywania pracy przez pracowników jest konkretna budowa. Zaznaczył, że mimo, iż wnioskodawca wskazał, że czas przebywania pracowników w jednym miejscu świadczenia pracy będzie bardzo zróżnicowany i będzie wynosił od kilku dni do kilku tygodni, nie zmienia to jednak faktu, że ich jedynym, faktycznym miejscem pracy po przemieszczeniu się będzie konkretna budowa. Wykonywania pracy na poszczególnych budowach, w ocenie organu nie można utożsamiać ani z podróżą służbową ani z pracą mobilną. Za pracownika mobilnego uważa się bowiem pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), dla którego podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Stąd pracownikiem mobilnym jest np. przedstawiciel handlowy czy kierowca, których miejscem pracy jest określony w umowie o pracę obszar (np. województwo, czy kraj), a nie stałe skonkretyzowane miejsce. W konsekwencji, organ ocenił, że tego rodzaju pracy nie można utożsamiać z mobilnym rodzajem pracy. Nie sposób zatem w odniesieniu do pracowników wykonujących taki rodzaj pracy jak przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku w opisie zdarzenia przyszłego zastosować analogicznego rozwiązania jak dla pracowników mobilnych i uznać, że zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania pracownikom leży wyłącznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku pracowniczego, tak jak ma to miejsce w przypadku pracowników mobilnych. Jednocześnie, w takim przypadku, powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zrekompensowania pracownikom wydatków, tak jak ma to miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie z art. 775 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666). Zarówno więc, w sytuacji, gdy pracodawca - mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy - zapewni pracownikowi świadczenie w postaci transportu z siedziby firmy do miejsca zakwaterowania pracownika i z powrotem oraz w postaci pokrycia pracownikowi przez pracodawcę kosztów zakwaterowania (noclegu), wartość tych świadczeń stanowić będzie dla pracowników przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Świadczenia te będą związane z wykonywaniem zadań służbowych w miejscu pracy, tj. w miejscu pracy przyjętym i zaakceptowanym przez pracownika, co z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji braku tych świadczeń ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść przedmiotowe wydatki. W konsekwencji, w tym przypadku uznać należy, że przyjęcie świadczeń oferowanych przez pracodawcę leżeć będzie w interesie pracownika, gdyż będzie równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku na transport i zakwaterowanie, jakie musiałby ponieść dla wykonania obowiązków służbowych zgodnie z postanowieniami umowy, którą zawarł z pracodawcą. Organ przy tym zauważył, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., wolna od podatku jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł. Stosownie zaś do art. 21 ust. 14 w/w ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4. Zatem, wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę w związku z zapewnieniem pracownikom zakwaterowania (noclegu) może korzystać ze zwolnienia przy zachowaniu warunków i w granicach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f., do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł. Ponadto w sytuacji gdy transport pracowników odbywałby się autobusem, tj. pojazdem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to przychód ten mógłby korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. W konsekwencji, mając na uwadze przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, orzecznictwo oraz okoliczności zdarzenia przyszłego, w których wnioskodawca zapewnia swoim pracownikom dodatkowe świadczenia w postaci pokrycia kosztów zakwaterowania (noclegu) oraz zapewnia transport z siedziby firmy do miejsca zakwaterowania pracownika i z powrotem, stwierdzić należy, że opisani we wniosku pracownicy nie przebywają w podróży służbowej, a ponadto nie są pracownikami mobilnymi, gdyż charakter pracy, jaką wykonują nie wskazuje, aby potrzeba zapewnienia transportu i zakwaterowania pracownikom przez wnioskodawcę była bezpośrednio związana z wykonywaniem zadań służbowych. Wprawdzie Wnioskodawca wskazał, że pracownicy będą korzystać z noclegu i transportu wyłącznie w czasie i miejscu przez Niego wskazanym, nie zmienia to jednak faktu, że ich jedynym, faktycznym miejscem pracy po przemieszczeniu się będzie konkretna budowa. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa pracy nie nakłada na pracodawcę obowiązku zapewnienia pracownikom zakwaterowania w miejscu wykonywania pracy, niezależnie od faktu, że na pracodawcy spoczywa ustawowy obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy. Niemniej jednak zapewnienie zakwaterowania pracownikowi wnioskodawcy w standardowych warunkach pracy nie stanowi warunku niezbędnego do zgodnego z prawem wykonania pracy. Należy bowiem odróżnić pokrywanie przez pracodawcę kosztów zakwaterowania niezbędnego do należytego wykonania zadań służbowych (tak jak ma to miejsce w przypadku noclegów w podróży służbowej lub noclegów pracowników mobilnych, którzy w trakcie wykonywania czynności służbowych muszą zanocować w innym miejscu niż zwykle), od pokrywania kosztów zwykłego zakwaterowania pracownika. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w tym drugim przypadku zakwaterowanie nie stanowi warunku niezbędnego do zgodnego z prawem wykonania pracy, lecz służy celom osobistym pracownika. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do absurdalnych wniosków, że również zapewnienie pracownikowi jedzenia i picia, ubioru czy możliwości wypoczynku oraz ponadstandardowej opieki zdrowotnej, leży wyłącznie w interesie pracodawcy. Z tych też względów przyjęcie przez pracownika świadczeń wymienionych we wniosku, następuje za jego zgodą oraz przynosi mu wymierną korzyść majątkową (w omawianym przypadku korzyść polega na uniknięciu wydatku). Tym samym spełniony jest warunek dobrowolności świadczeń oraz jego udzielenia w interesie pracownika. Jednocześnie owa korzyść jest przypisana indywidualnie do pracownika. Nadto biorąc pod uwagę opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przepisy prawa podatkowego organ stwierdził, że przyznane przez wnioskodawcę pracownikom świadczenia związane z wykonywaniem przez nich pracy, tj. pokrycie kosztów zakwaterowania (noclegu) oraz transportu z siedziby firmy do miejsca zakwaterowania pracowników i z powrotem będą stanowić dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zatem, od tych dochodów pracowników ze stosunku pracy wnioskodawca będzie obowiązany obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy, zgodnie z treścią art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze spółka zarzuciła: 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania Interpretacji poprzez przyjęcie, że pracownicy, o których mowa we wniosku o jej wydanie nie są pracownikami mobilnymi, których praca polega na przemieszczaniu się, co doprowadziło do uznania, że zapewnione przez spółkę świadczenia w postaci zakwaterowania i transportu stanowią ich przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), bowiem są spełniane w interesie pracownika, a nie w interesie spółki podczas gdy nie powinno ulegać żadnej wątpliwości, że pracownicy wykonujący prace instalacyjne na budowach w różnych krajach, zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, są pracownikami uważanymi za pracowników mobilnych tj. przemieszczających się. 2. Błędną wykładnię art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przez uznanie jako przychód ze stosunku pracy poniesionych przez pracowników delegowanych za granicę wydatków na zakwaterowanie i transport z siedziby spółki do miejsca zakwaterowania i z powrotem, podczas gdy wydatki te nie mają związku z celami osobistymi pracowników, tylko służbowymi, a pracownicy nie otrzymują z tego tytułu żadnego świadczenia, ani przysporzenia finansowego, w związku z czym wydatki te nie kwalifikują się do uznania ich za przychód ze stosunku pracy. 3. Błędną wykładnię art. 31 w zw. z art. 32 i art. 38 u.p.d.o.f, przez uznanie spółki jako płatnika, w zakresie zapewnionych pracownikom wydatków na zakwaterowanie i transport, podczas gdy zapewnienie transportu i zakwaterowania w celach służbowych nie stanowi dla nich przychodu, a zatem nie aktualizuje się obowiązek określony w tych przepisach. 4. Naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przez naruszenie obowiązku równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne w sytuacji, gdy w podobnych stanach faktycznych zapadają interpretacje korzystne dla wnioskodawców, w tym w szczególności powołać należy interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB4/4511-299/16-2/P z dnia 13 kwietnia 2016 r. oraz interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22 lutego 2016 r., nr IPPB4/4511-1514/15-2/IM, jak również interpretację z dnia 13 stycznia 2016 r., IPTBB1/4511-709/15-2/RK. 5. Naruszenie art. 120 w zw. z art. 121 § 1 o.p., przez naruszenie zasady praworządności i wydanie Interpretacji w sposób naruszający przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji załatwienie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W wyroku z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt K 7/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f. rozumiane w ten sposób, że "inne nieodpłatne świadczenie" oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Takim podstawowym kryterium musi być obiektywna ocena, czy po stronie pracownika wystąpiło przysporzenie, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. To ostatnie może występować, gdy pracownik dobrowolnie skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę. Przychód ze stosunku pracy powstaje zatem wyłącznie w razie realnego uzyskania przysporzenia w postaci nieodpłatnego świadczenia, nie jest natomiast związany z potencjalną możliwością uzyskania go. Trybunał stwierdził, że za przychód pracownika mogą być uznane takie nieodpłatne świadczenia, które spełniają łącznie 3 warunki: (1) zostały spełnione za zgodą pracownika, (2) zostały spełnione w jego interesie (przyniosły mu korzyść w postaci zwiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby ponieść), (3) korzyść pracownika jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników). Wykładnia ta jest w całości akceptowana przez sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc powyższe rozważania zawarte w cytowanym wyroku TK do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że co do zasady dowożenie pracowników na koszt skarżącej do pracy i z miejsca pracy jak również zapewnienie im noclegu w czasie wykonywania obowiązków służbowych w miejscu budowy winno być uznane za świadczenie spełnione w interesie zarówno pracodawcy jak i tych pracowników i stanowić dla korzystających z tego świadczenia pracowników przychód ze stosunku pracy w postaci innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Zasadniczym warunkiem uznania go za takie nieodpłatne świadczenie jest faktyczne skorzystanie przez danego pracownika z tego świadczenia. Ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że faktyczne skorzystanie przez pracownika jest oczywiste. Rzecz jasna sama możliwość skorzystania przez pracowników z dowozu do pracy i z pracy i zapewnienie bezpłatnych noclegów nie wystarcza do uznania jej za decydującą o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie pracownika. Jeśli jednak co do faktycznego skorzystania z tej możliwości przez pracowników nie ma, tak jak w rozpoznawanej sprawie, żadnych wątpliwości to obowiązek taki powstaje. Należy bowiem podkreślić, że przychód ze stosunku pracy powstaje wyłącznie w przypadku uzyskania realnego przysporzenia w postaci nieodpłatnego świadczenia. Koniecznym warunkiem uznania takiego świadczenia za przychód konkretnego pracownika będzie możliwość przypisania mu konkretnej, wymiernej korzyści z tego tytułu ustalonej według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b u.p.d.o.f. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 stycznia 2015r., II FSK 127/13; z dnia 21 kwietnia 2015 r., II FSK 792/13; z dnia 23 kwietnia 2015 r., II FSK 1157/13; z dnia 24 września 2015 r., II FSK 1295/13). W konsekwencji stwierdzić należy, że nieodpłatne świadczenie oferowane przez skarżącą pracownikom niewątpliwie mogło zaoszczędzić im wydatku na dojazd do pracy i z pracy oraz zakwaterowanie i winno ono być uznane za świadczenie spełnione w interesie pracownika. Zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji jest precyzyjne i pozwala na stwierdzenie, który pracownik korzysta z transportu i zakwaterowania zorganizowanego przez pracodawcę , co z kolei, pozwalana rozpoznanie przychodu po stronie każdego z pracowników skarżącej. Jednocześnie w związku z kategorycznym brzmieniem pytania zadanego we wniosku o wydanie interpretacji nie ma potrzeby snucia rozważań co do bezspornej między stronami okoliczności, iż pracownicy skarżącej nie znajdują się w podróży służbowej. Te zaś fragmenty zarzutów skargi, które polemizują z przyjętym przez organ (za stroną) stanowiskiem, iż nie chodzi o podróż służbową uznać należy za wykraczające poza ramy wniosku o wydanie interpretacji, a więc bezprzedmiotowe. Jeśli zaś chodzi o akcentowany przez stronę skarżącą mobilny charakter pracy świadczonej przez pracowników, o których mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej to sąd I instancji podziela w całej rozciągłości zapatrywanie prawne wyrażone w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008r., sygn. akt II PZP 11/08, zgodnie z którym pracownicy mobilni to osoby pracujące w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), przy czym podróże te nie stanowią u nich zjawiska wyjątkowego, lecz są normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Charakter ich pracy wymusza stałe przemieszczanie się, wobec czego nie mają do nich zastosowania przepisy o podróżach służbowych i wynikających z nich należności. W ocenie sądu I instancji przywołana wyżej wykładnia dokonana w uchwale Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje, że pracownicy skarżącej, o których mowa we wniosku o wydanie interpretacji nie są pracownikami mobilnymi gdyż świadczona przez nich praca nie jest wykonywana w warunkach stałego przemieszczania się, zaś podróże są w tej pracy zjawiskiem wyjątkowym. Z powyższych względów uznać należało, że wykładnia art. 12 ust.1 w związku z art. 11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonana przez organ jest prawidłowa, a w konsekwencji, że uznanie spółki skarżącej za płatnika w rozumieniu art. 31 w związku z art. 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje oparcie w treści powołanych przepisów. W granicach przedstawionego zdarzenia przyszłego organ był bowiem uprawniony do przyjęcia, że praca świadczona przez pracowników, o których mowa we wniosku nie ma charakteru pracy mobilnej, pracownicy ci nie pozostają w podróży służbowej (jak zaznaczyła sama skarżąca) oraz, że po stronie tych pracowników powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia wykonywanego na ich rzecz przez spółkę skarżącą. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 32 ust.1 Konstytucji RP. Wydanie interpretacji indywidualnej odmiennej od wcześniejszych korzystnych dla wnioskodawcy rozstrzygnięć w danym przedmiocie może być co najwyżej przejawem braku jednolitości rozstrzygnięć organów podatkowych. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw by traktować taką sytuację jako naruszenie zasady równości wobec prawa. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia zasady zaufania oraz zasady praworządności przez organ interpretacyjny. Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu nie dopatrzył się naruszenia powyższych zasad postępowania podatkowego, zaś w skardze omawiany zarzut nie został bliżej uzasadniony. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. A.J.