II GZ 133/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Po 228/17 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z 13 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. K.. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącego 4 sierpnia 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego nadał do Naczelnego Sądu Administracyjnego 1 września 2017. Pismem z 7 września 2017 r. NSA przekazał niezwłocznie skargę kasacyjną zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Do WSA w Poznaniu wpłynęła ona 11 września 2017 r. WSA w Poznaniu, postanowieniem z 28 września 2017 r., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. NSA postanowieniem z 6 grudnia 2017 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Po 228/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną W. K. od wyroku z 13 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 228/17, oraz zwrócił skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej, na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że termin do złożenia skargi kasacyjnej biegł do 4 września 2017 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną 1 września 2017 r., ale została ona błędnie zaadresowana do NSA, zamiast do WSA w Poznaniu. Do Sądu I instancji wpłynęła ona dopiero 11 września 2017 r., czyli po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. Skoro zaś prawomocnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej, to Sąd uznał, że została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak podania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywów, którymi kierował się Sąd, odrzucając skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 13 lipca 2017 r., w szczególności poprzez brak dokonania przez Sąd oceny okoliczności wyłączających winę pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminu, a dotyczących błędnego oznaczenia adresata skargi na kopercie przez pracownika sekretariatu pełnomocnika, w sytuacji gdy pracownik ten przeszedł odpowiednie szkolenie z zakresu obsługi korespondencji i było to pierwsze uchybienie terminowi przez tego pracownika, co nie możne stanowić o braku winy pełnomocnika, w szczególności gdy w treści skargi kasacyjnej pełnomocnik prawidłowo wskazał jej adresata, a nadto z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem był nieobecny w kancelarii w chwili nadania skargi; 2. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z 13 lipca 2017 r., pomimo tego że pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu wynikało z okoliczności przez pełnomocnika skarżącego niezawinionych. Pełnomocnik skarżącego wskazał okoliczności uprawdopodobniające brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd administracyjny w pierwszej kolejności stwierdza, że istota sprawy na obecnym etapie postępowania sprowadza się do oceny, czy skarga kasacyjna została złożona w ustawowym terminie. Należy wskazać, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez NSA do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (zob. postanowienia NSA: z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 119/16; z 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1613/15; z 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 707/15; z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 59/15; z 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 810/14, z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1383/17; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym w pełni podziela. Skoro więc w sprawie bezspornym jest, że skarga kasacyjna została nadana do NSA, a już po trzydziestodniowym terminie została przez ten Sąd przekazania do WSA w Poznaniu, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił ten środek odwoławczy, na mocy art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. Zdaniem NSA, niezasadne są argumenty podniesione w zażaleniu. Odnoszą się one bowiem do kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, która była już przedmiotem badania przez WSA i NSA, a zakończyła się negatywnym rozpoznaniem wniosku skarżącego w tym zakresie. Wobec powyższego nie mogły one spowodować uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.