II SA/Gl 707/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ochrony zwierząt 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Wójt Gminy P. orzekł o odmowie odebrania [...] rasy [...] i [...] należących do B.S. zam. ul. [...], [...]. W decyzji zostało zawarte pouczenie, że zgodnie z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 856 ze zm., zwanej też dalej ustawą) przysługuje od niej odwołanie w terminie 3 dni od jej doręczenia. Odwołanie takie wniesione przez Stowarzyszenie Pogotowie dla Zwierząt w T. wpłynęło do SKO w C. dnia [...] r. i ostatecznie jego braki formalne zostały uzupełnione w dniu [...] r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kpa w zw. z art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie zwierząt Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu i nie podlega rozpatrzeniu. W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO powołując się na akta sprawy stwierdziło, że w/w decyzja organu pierwszej instancji została odebrana przez K.K. – prezesa "A" w dniu [...] r. (dowód: data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 18 lutego 2017 r. Natomiast odwołanie zostało sporządzone przez stronę w dniu [...] r. i nadane (w postaci niekompletnej) za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 1 marca 2017 r. (dowód: pieczęć Poczty Polskiej na kopercie z datownikiem), a więc po upływie 3-dniowego terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 7 ust. 2a ustawy. Ponieważ decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania, a skarżące Stowarzyszenie nie wystąpiło (zgodnie z art. 58 Kpa) z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniło, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy, to należy uznać, iż odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu, a tym samym nie podlega ono rozpatrzeniu. Co do wynikającego z art. 7 ust. 2a ustawy terminu do wniesienia odwołania SKO powołało się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 91/16. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie "A" w T. wniosło o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciło, że zostało ono wydane z naruszeniem: 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie terminu w przypadku odwołania od decyzji odmawiającej odebrania zwierząt (art. 7 ust. 3 ustawy), 2. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię przez błędne utożsamienie trybów odwołania się od decyzji wydawanych na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. 3. art. 129 § 2 i § 3 Kpa poprzez błędne uznanie, że odwołanie od wydanej w sprawie decyzji Wójta Gminy P. nie wnosi się w terminie czternastu dni od jej doręczenia, lecz w trybie szczególnym. W uzasadnieniu skargi powołując się na orzecznictwo sądowe wywodzono, że trzydniowy termin do wniesienia odwołania o jakim mowa w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie zwierząt ma zastosowanie jedynie do odwołań od decyzji o jakich mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy tj. decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Odwołanie zostało bowiem wniesione od decyzji o odmowie odebrania zwierząt. Do takich decyzji odnośnie terminu wniesienia od nich odwołań mają zastosowanie przepisy ogólne tj. art. 129 § 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, akcentując pogląd wyrażony w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 91/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem należy podzielić sformułowane w niej zarzuty co do wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem powołanych w skardze przepisów. W stanie faktycznym i prawnym sprawy rozpoznanie skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy SKO i skarżącym Stowarzyszeniem czy trzydniowy termin do wniesienia odwołania dotyczy też decyzji o odmowie czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi. Jak wynika z orzeczeń powołanych w zaskarżonym postanowieniu i w odpowiedzi na skargę oraz w skardze, orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest w tym względzie jednolite. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przychyla się do poglądu, że w przypadku decyzji o odmowie czasowego odebrania zwierzęcia do odwołania w zakresie terminu jego wniesienia ma zastosowanie termin 14-dniowy zgodnie z treścią art. 129 § 2 Kpa. W tym względzie Sąd podziela w całej rozciągłości argumentację zawartą w powołanych przez skarżące Stowarzyszenie wyrokach: WSA w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 254/12, IV SA/Po 142/15 z dnia 8 lipca 2015 r., IV SA/Po 327/15 z 10 września 2015 r., WSA w Łodzi z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1052/13 i WSA w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1188/14. Przekonujące przy rozstrzyganiu tej kwestii jest spostrzeżenie, że w art. 7 ust. 2 a jest jednoznaczne odesłanie do treści art. 7 ust. 1 tj. do decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi, a nie o odmowie wydania decyzji o takiej treści. Świadczy o tym również treść art. 7 ust. 2 ustawy statuujący zasadę natychmiastowej wykonalności decyzji, o której mowa w ust. 1. Trafnie podnosi skarżąca, że do takiego wykonania nadaje się jedynie decyzja o odebraniu zwierzęcia. Unormowanie zawarte w art. 7 ust. 2 a ustawy stanowi wyjątek od reguły wynikającej z art. 129 § 2 Kpa, dopuszczony zgodnie w oparciu o przepis art. 129 § 3 Kpa. Jako wyjątek nie powinien być zatem interpretowany rozszerzająco. Trafnie też zwraca uwagę Stowarzyszenie, że prawodawca odwołując się w ust. 2a art. 7 ustawy do ustępu 1 tej normy prawnej wyraźnie rozgraniczył podejmowane w tym trybie decyzje od decyzji "w przedmiocie odebrania zwierzęcia" o jakich mowa w ust. 3 art. 7 przez zawężenie ich rodzaju do decyzji orzekających o czasowym odebraniu zwierzęcia, mieszczących się w szerszym pojęciu decyzji "w przedmiocie odebrania zwierzęcia". Należy co do zasady podzielić wyrażone w skardze stanowisko, że różnym zwrotom użytym w danym akcie prawnym nie należy nadawać tego samego znaczenia. Zdaniem Sądu za odmienną wykładnią nie przemawiają też względy celowościowe związane z zapewnieniem właściwej ochrony i warunków bytowania zwierzętom. Wprost przeciwnie, zwierzęta są lepiej chronione przy przyjęciu 14-dniowego terminu odwołania. Nie jest bowiem zabronione złożenie odwołania w krótszym terminie. Dłuższy termin jest bardziej korzystny dla organizacji zajmujących się statutowo ochroną zwierząt. Co do zasady od decyzji odmownej odwołania nie będzie bowiem wnosił właściciel lub opiekun zwierzęcia traktujący go w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Z przyczyn powołanych w uzasadnieniu w/w wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 327/15 należy też uznać, że przyjęta wyżej interpretacja art. 7 ust. 2 a ustawy nie narusza konstytucyjnej zasady równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Z powyższych względów Sąd nie podziela też odmiennego w tym względzie stanowiska zajętego w powoływanym przez SKO wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 91/16. Powołany w tym orzeczeniu pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2013 sygn. akt II OSK 2417/12 (jak i w wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 263/10) zapadł przy tym w sprawie gdzie przedmiotem skargi była decyzja o odebraniu zwierzęcia, a nie o odmowie jego odebrania. Użyte w tych wyrokach ogólnie sformułowane zapatrywanie nie może być zatem uznane za rozstrzygające. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). O kosztach postępowanie sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § , art. 209 i art. 211 tej ustawy. ec