II OSK 3384/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2725/17 oddalającego sprzeciw P. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2725/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił sprzeciw P. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 9 sierpnia 2016 r. inspektorzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] przeprowadzili czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] znajduje się drewniany budynek letniskowy o wymiarach 5,10m x 8,60m, z poddaszem użytkowym, częściowo podpiwniczony. Budynek wyposażono w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną. Od strony południowo - zachodniej budynku znajduje się zadaszony taras o wymiarach 2,50m x 8,60m. Według oświadczenia P. B. budynek powstał w wyniku dokonanej w 2009 r. przebudowy i rozbudowy budynku letniskowego zrealizowanego ok. 1994 r. przez poprzedniego właściciela działki. P. i B. B. (właściciele nieruchomości od 2007 r.) nie posiadają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru realizacji ww. budynku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] PINB w [...] nakazał P. i B. B., w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., uPb), wykonanie rozbiórki ww. samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego. Odwołanie od ww. decyzji złożył P. B. Po rozpoznaniu odwołania MWINB powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – K.p.a.) uchylił decyzję organu powiatowego w całości i przekazał sprawę temuż organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie dla oceny możliwości legalizacji całego zamierzenia inwestycyjnego winny zatem mieć zastosowanie przepisy uPb. W ocenie MWINB organ powiatowy zasadnie zastosował w stosunku do spornego obiektu budowlanego tryb określony w art. 48 uPb. PINB w [...] nakazał rozbiórkę, wskazując na niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uniemożliwiające legalizację samowoli budowlanej. Jak zauważył MWINB, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji jest jednak co najmniej niepełne. Jak wynika bowiem z akt sprawy oraz z treści samej decyzji PINB w [...], przedmiotowy budynek od strony południowo - zachodniej posiada zadaszony taras o wymiarach 2,50m x 8,60m stanowiący integralną część obiektu budowlanego. Tymczasem rozstrzygnięcie organu powiatowego, tj. obowiązek rozbiórki dotyczy jedynie głównej bryły spornego budynku letniskowego i całkowitym milczeniem pomija kwestię związaną z istnieniem tarasu. W ocenie organu odwoławczego decyzja objęta odwołaniem zasługuje zatem na uchylenie, a sprawa winna zostać rozpatrzona przez organ I instancji ponownie, bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. P. B. złożył sprzeciw na decyzję MWINB z dnia [...] czerwca 2017 r., zarzucając: - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji pomimo braku w uzasadnieniu decyzji wskazania naruszenia przepisów postępowania oraz istotnego wpływu koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy; - naruszenie art. 139 K.p.a., poprzez wydanie decyzji, która pogorszyła sytuację prawną strony wnoszącej odwołanie; - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz brak wskazania powodów nieuwzględnienia dowodów dołączonych do odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa prawnego. W ocenie strony skarżącej jakkolwiek samo uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było prawidłowe, to jednak podstawy uchylenia są nie do zaakceptowania w świetle obowiązującego porządku prawnego. Powodem wydania decyzji kasacyjnej w niniejszej sprawie winno być przeprowadzenie postępowania w oparciu o niewłaściwe przepisy prawa materialnego, tj. w oparciu o art. 48 ust. 1 uPb, zamiast ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 39, poz. 229 ze zm.). Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r. WSA w Warszawie oddalił sprzeciw. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że słusznie dostrzegł organ odwoławczy, iż z zarówno ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak i z przedstawionego w treści decyzji organu I instancji opisu obiektu będącego przedmiotem postępowania, wynikało, że sporny budynek letniskowy posiada od strony południowo - zachodniej zadaszony taras o wymiarach 2,50 x 8,60 m. Tymczasem PINB w [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. orzekł jedynie w odniesieniu do głównej bryły budynku, natomiast nie dokonał żadnej oceny prawnej robót budowlanych w zakresie dotyczącym tarasu i nie odniósł się w rozstrzygnięciu do tej części obiektu. W ocenie sądu pierwszej instancji wynikający z art. 139 K.p.a. zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się nie znajduje zastosowania do decyzji kasacyjnych. Zdaniem tegoż sądu zaskarżona decyzja MWINB jest zatem prawidłowa, zachodziły bowiem przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuca: 1. naruszenie przepisu postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 64e Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji pomimo nieprawidłowego wskazania okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, 2. naruszenie przepisu postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 139 K.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji pomimo wydania jej na niekorzyść strony, która wniosła odwołanie; 3. naruszenie przepisu postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu orzeczenia do argumentów strony skarżącej przedstawionych w sprzeciwie. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 Ppsa strona wnosi również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania sądowego obu instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych oraz uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie wskazania okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, powinny skupić się na konieczności dokonania ponownej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych oraz przeprowadzenia dowodów przedłożonych przez stronę wraz z odwołaniem – oświadczeń właścicieli sąsiednich nieruchomości – B. S. oraz D. B., z których wynika, że forma architektoniczna oraz wymiary istniejącego budynku nie uległy zmianie i pozostały identyczne. Dalej strona wskazuje na naruszenie zakazu reformationis in peius w kontekście związania organu I instancji wskazaniami, o których mowa w art. 138 § 2 zd. 2 K.p.a. W ocenie skarżącego zadaniem organu odwoławczego jest wykazanie kierunków dalszego postępowania, które mogą (jak w niniejszej sprawie) być niekorzystne dla strony, która odwołanie wnosiła, to obiektywnie do pogorszenia jej sytuacji dochodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa odnośnie przesłanek odrzucenia sprzeciwu (art. 58 § 1 w zw. z art. 64b § 1 Ppsa), które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku sądu pierwszej instancji, Sąd dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. A. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 64e Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. nie jest zasadny. W przytoczonej podstawie kasacyjnej błędnie wprawdzie powołano art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa, który ma zastosowanie do rozpoznania skarg na decyzje i postanowienia, a nie do rozpoznania sprzeciwu od decyzji, to nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący zarzuca, iż sąd pierwszej instancji błędnie ocenił zastosowanie przez organ administracji art. 138 § 2 K.p.a., przyjmując, że tego przepisu nie naruszono, gdy tymczasem – w ocenie skarżącego – został on naruszony. Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku, którym oddalono sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 64e Ppsa rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto w myśl art. 151a § 1 Ppsa sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny w postępowaniu prowadzonym na skutek sprzeciwu ma ograniczony zakres kognicji. Jest uprawniony jedynie do oceny sprawy w zakresie zastosowania przez organ administracji art. 138 § 2 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że kontroli sądowej nie podlega prawidłowość zastosowania przez PINB w [...] art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 uPb z 1994 r., ani też to, dlaczego – zdaniem skarżącego - organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły, że w niniejszej sprawie "dopuszczalne jest zastosowanie art. 103 ust. 2 uPb w konsekwencji przekierowanie postępowania na tryb określony w art. 37, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.". Istotne jest to, że w sytuacji, gdy w ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia wymaga stan faktyczny sprawy, a ściślej to, że PINB w [...] nie dokonał żadnej oceny prawnej robót budowlanych w zakresie dotyczącym tarasu i nie odniósł się w rozstrzygnięciu do tej części obiektu, to – jak wskazał sąd pierwszej instancji podzielając w tym zakresie argumentację organu odwoławczego – powinno to zostać wyjaśnione w ponownie prowadzonym postępowaniu. Powyższe prowadzi do wniosku, że trafne jest stanowisko sądu pierwszej instancji, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 K.p.a., gdyż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To natomiast, czy organ nadzoru budowlanego dokonał właściwej kwalifikacji prawnej robót wykonanych przy budynku letniskowym i przeprowadził postępowanie w oparciu o właściwy przepis uPb będzie mogło zostać poddane kontroli sądowej dopiero, gdy w sprawie zostanie wydana jedna z decyzji wymienionych w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018 r., II OSK 2974/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Przypomnieć również należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Wprawdzie w postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji może być uzupełniony, niemniej organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla jej rozstrzygnięcia a ocena tych dowodów, winna rozpocząć się na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. B. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa (w rzeczywistości stronie zapewne chodziło o art. 151a § 1 Ppsa – który dotyczy sprzeciwu) w zw. z art. 139 K.p.a., polegający na nieuchyleniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji, pomimo wydania jej na niekorzyść strony, która wniosła odwołanie. Należy zauważyć, że znajdujący zastosowanie do postępowania odwoławczego przepis art. 139 K.p.a. ustanawia zakaz reformationis in peius, stanowiący podstawową gwarancję procesową. Stanowi on, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Odnosząc się więc do określonego w art. 139 K.p.a. zakazu reformationis in peius Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że sformułowana w tym przepisie zasada należy do podstawowych gwarancji prawnych, gdyż służy ochronie interesów strony, która odwołała się od decyzji, ale nie ma zastosowania do decyzji kasacyjnych, a więc wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przy tym należy podkreślić, że zasada ta nie oznacza jednak nakazu orzekania na korzyść strony odwołującej. W uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r., sygn. akt FPS 2/98, ONSA 1998/3/79 wskazano, że organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji opartej o art. 138 § 2 K.p.a. ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu, ale nie rozstrzyga o meritum sprawy i nie przeprowadza merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli. Dlatego też wyklucza to możliwość odnoszenia art. 139 K.p.a. do decyzji kasacyjnej. Ponadto decyzja kasacyjna nie może zawierać merytorycznych wskazówek odnośnie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przekazanej organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i takowa wydana w przedmiotowej sprawie takich wskazówek nie zawiera. Jeżeli zatem w toku postępowania odwoławczego powstaje konieczność dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ I instancji nie może pozostawać w tej materii skrępowany. Przyjęcie odmiennego poglądu zmierzałoby wręcz do wypaczenia istoty zakazu reformationis in peius, którego zastosowanie stałoby na przeszkodzie rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej zgodnie z treścią regulacji materialnoprawnej, która każdorazowo wyznacza zakres niezbędnych do przeprowadzenia ustaleń faktycznych. Poza tym, uwzględnienie tego zakazu w niniejszym przypadku i tak nie przyniosłoby skarżącemu kasacyjnie ochrony przed weryfikacją całego zamierzenia budowlanego na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Postępowanie nadzorcze może bowiem zostać wszczęte z urzędu. Niecelowym byłoby inicjowanie kolejnego postępowania w tej materii, odnoszącego się w gruncie rzeczy do tego samego zamierzenia budowlanego i tego samego inwestora (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II OSK 247/17). Z przedstawionych względów wskazania odnośnie zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania nieważnościowego, zamieszczone w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 czerwca 2017 r. oraz uznane za zgodne z prawem przez WSA w Warszawie, należało uznać za usprawiedliwione oraz odpowiadające standardom szybkości i sprawności postępowania administracyjnego. C. Tym samym, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 Ppsa przez nieodniesienie się w uzasadnieniu orzeczenia do argumentów strony skarżącej przedstawionych w sprzeciwie jest bezzasadny. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w tym przepisie może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 Ppsa, jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W orzecznictwie NSA zauważa się, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05 czy też wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2018 r., I OSK 4123/18 – CBOSA). Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4 Ppsa, które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z dnia 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 (LEX nr 198283) stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z dnia 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, (LEX nr 198355) za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkowanie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Przykładowo, skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a w uzasadnieniu wyroku nie ma rozważań świadczących o tym, że sąd rozpoznał ten zarzut (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10 - LEX nr 990167). Uogólniając, należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Takich wad w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma. Zawiera on bowiem wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 Ppsa, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną jego ocenę w toku kontroli instancyjnej. Ponadto, sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Podkreślić raz jeszcze należy, że rozpoznając niniejszą sprawę WSA w Warszawie zasadnie, mając na uwadze brzmienie art. 64e Ppsa, oceniał jedynie legalności zaskarżonej decyzji kasatoryjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Natomiast w ogóle nie badał kwestii merytorycznych z uwagi na fakt, że kontrolowana przez sąd decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. D. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.