VII SA/Wa 478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant st.sekr.sąd Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. Ż. i K. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. Ż. i K. Ż. kwotę 687 zł (sześćset osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2016r. [...], po rozpatrzeniu wniosku K. i B. Ż., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2008 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pp. J. i T. T. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku handlowo- usługowego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. Organ przedstawił zasady postępowania nieważnościowego i wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w 156 § 1 pkt 2 Kpa. Następnie przytoczył art. 35 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1 1 18 - wg stanu na dzień 30 kwietnia 2008 r.) i stwierdził, że tylko po spełnieniu warunków wymienionych ww. przepisie inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę. Dalej wskazał, że ścianę pełną z zadaszeniem, będącą częścią ww. budynku, zaprojektowano w granicy z działką nr ew. [...] pp. Ż.. Takie sytuowanie dopuszczalne jest wyłącznie w przypadkach określonych w § 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). W tej sprawie nie ma zatem możliwości usytuowania rozbudowy i nadbudowy w granicy z działką o nr ew. [...] bowiem przesłanki zawarte w ww. przepisach nic zostały spełnione. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2008 r. ustaliła warunki zabudowy dla opisanej inwestycji /parter na cele usługowo-handlowe, a piętra na mieszkalne/. W decyzji nie przewidziano takiej lokalizacji. Powierzchnia zabudowy działki nr [...] to 99,25 a działka ma powierzchnię ok. 259 m2 (zgodnie z decyzją o podziale z 3 lutego 1993 r.). Szerokość działki wynosi 16.8m, a od granic sąsiednich działek 4,9m - od północy i 6,8m - od wschodu. Wymiary działki zatem nie stoją na przeszkodzie lokalizacji zgodnej z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, tj. 3m od ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto na działce o nr ew. [...] przy granicy nie ma budynku oraz nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w sposób oczywisty, a więc rażący, naruszono art. 35 ust. 2 Prawo budowlane (w zw. z § 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia). Wydanie decyzji bez należytych sprawdzeń, bez uwzględnienia przepisów techniczno-budowlanych oznacza, że decyzja taka została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ dodał, że z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż inwestycję należy zaprojektować zgodnie z przepisami w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt II ppkt d/). Ściana pełna z zadaszeniem w granicy z działką nr ew. [...] ogranicza możliwość jej zainwestowania. Inwestycja nie wypełnia zatem ww. warunku decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe przesłanka rażącego naruszenia prawa (oczywistość naruszenia prawa) została spełniona. Wskazane przepisy zostały naruszone w sposób jasny i niedwuznaczny. Wg. organu pozostawienie w obrocie prawnym decyzji byłoby nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji stanowiłaby bowiem wyraz akceptacji dla nagannej ze społecznego punktu widzenia, praktyki naruszania prawa, wbrew konstytucyjnemu obowiązkowi jego przestrzegania. Przepisy prawa rzeczowego stanowią również gwarancję dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, że nie powstanie zabudowa niezgodna z prawem. Naruszenie powyższych zasad godzi w wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów. Za niedopuszczalne należy uznać udzielenie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku handlowo-usługowego w granicy z sąsiednią nieruchomością o nr ew. [...], w sytuacji, gdy nie zachodzi żadna z przesłanek zawartych w przepisach zezwalających na takie usytuowanie budynku. Realizacja projektu odebrałaby pp. Ż. możliwość zagospodarowania działki w sposób swobodny i nieograniczony. Organ zaznaczył, że ściana długości 5,73m z zadaszeniem przy granicy z działką nr ew. [...] nie pełni funkcji wiaty. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wiatą jest samodzielna, odrębna, wolnostojąca konstrukcja, wsparta wyłącznie na słupkach, a nie przylegająca z jednej strony do istniejącego obiektu czy innej płaszczyzny, w których jej konstrukcja znajduje oparcie (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z 24.06.2015 r. II SA/Wr 246/15; WSA w Gliwicach z 24.10.2014r., sygn. II SA/GL 707/14). Budynek ma ścianę pełną, wspierającą konstrukcję zadaszenia windy towarowej oraz wejścia do budynku, w granicy z działką nr ew. [...]. Całość stanowi jedność techniczno-użytkową, powiązaną funkcjonalnie. Stosownie do § 292 ust. 1 rozporządzenia wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż w budynkach niskich (N) i 1,5m w budynkach wyższych. Przepis ten, choć nakłada obowiązek realizacji zadaszenia w budynkach powyżej dwóch kondygnacji, akcentuje funkcję zadaszenia i tym samym wprowadza rozróżnienie między wiatą jako samodzielną, odrębną konstrukcją, a stanowiącym część budynku zadaszeniem. W sytuacji gdy to zadaszenie jest trwale połączone z budynkiem, przylega z jednej strony do obiektu czy innej płaszczyzny, w których jego konstrukcja znajduje oparcie i pełni również funkcję zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego, to wówczas nie można jej potraktować jako wolnostojącej wiaty. W takiej sytuacji pełni ona funkcję dachu ochronnego nad budynkiem i nie może być traktowana jako odrębny od budynku obiekt budowlany (wyrok WSA w Poznaniu z 13 listopada 2015 r., sygn. II SA/Po 420/15). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2017 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. T. - uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2008 r. nr [...],. Organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż na działce inwestora znajduje się parterowy, podpiwniczony budynek usługowy z wielospadowym dachem. Projekt zakładał jego rozbudowę poprzez dobudowę od strony wschodniej oraz nadbudowę. Na parterze wydzielono pomieszczenie na handel artykułami chemicznymi a piwnica, piętro i użytkowe poddasze przeznaczono na część mieszkalną. W granicy z działką nr [...] zaprojektowano mur o długości ok. 570 cm i wysokości ok. 263 cm będący podstawą dla dachu, który z drugiej strony ma opierać się na powstającym budynku. Organ zwrócił uwagę na charakter postępowania nieważnościowego. Wskazał, że Prezydent Miasta [...] w piśmie z [...].09.2016 r. wyjaśnił, iż zadaszenie pełni funkcję wiaty, dlatego do tego obiektu nie miało zastosowania cyt. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Dalej podkreślił, że jak podał organ wojewódzki "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z wiatą mamy do czynienia wówczas, gdy jest to samodzielna, odrębna, wolnostojąca konstrukcja, wsparta wyłącznie na słupkach, a nie przylegająca z jednej strony do istniejącego obiektu czy innej płaszczyzny, w których jej konstrukcja znajduje oparcie". Z pewnością ww. definicja dotyczy klasycznej wiaty, ale nie oznacza to, że konieczne jest spełnienie tych wszystkich kryteriów łącznie, aby móc zakwalifikować obiekt jako wiatę. Podał, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane, niemniej przy jego określaniu pomocny może być załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), z którego wynika, że wiata stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Podobnie pojęcie to rozumie się w orzecznictwie tj. posiadanie fundamentów lub posadowienie budowli na słupach i brak wszystkich ścian (zob. wyroki: NSA z 16.02.2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14, LEX nr 2037381, WSA w Gdańsku, z 5.06.2012 r., sygn. akt II SA/Gd 175/13, Lex nr 1368685; WSA w Warszawie, z 28.03.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2476/11, Lex nr 1146260, WSA w Krakowie, z dnia 08.11.2010 r., sygn. akt II SA/Kr 973/10, Lex nr 753719). Brak wszystkich ścian nie jest jednak bezwzględnym kryterium przy klasyfikacji obiektu jako wiaty, bo wystarczy, że obiekt nie ma jednej ściany żeby mógł spełniać taką funkcję. Dopiero całkowite wydzielenie z przestrzeni za pomocą ścian czyniłoby z obiektu budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wiata jest to budowla, która nie posiada co najmniej jednej ściany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 22.10.2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1012/15, Lex nr 1939196). Organ dodał, że wiata nie musi być obiektem wolnostojącym, a jej powiązanie z budynkiem nie przesądza o braku możliwości zakwalifikowania jej, jako takiego obiektu. Wiata może przylegać do budynku i mieć wspólny dach z budynkiem. Dlatego obiekt bez przegród zewnętrznych, fundamentów, nie odpowiada art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i nie może być budynkiem. Zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do wiaty nie stosuje się zatem § 12 warunków technicznych, a więc wiata jako budowla może być sytuowana w granicy działek. Z projektu budowlanego nie można wywnioskować wprost, iż sporny obiekt spełnia taką funkcję, a więc jednoznacznie stwierdzić, że organ powiatowy naruszył rażąco prawo przyjmując, że obiekt będzie pełnił funkcję wiaty. Obiekt jest wsparty na rozbudowywanym budynku, jednak nie można uznać z całą pewnością, że stanowią one funkcjonalną całość. O tym, że obiekt jest niezależny od pozostałej części budynku świadczy też to, że możliwe byłoby zaprojektowanie rozbudowy i nadbudowy budynku handlowo-usługowego, bez wiaty, a następnie wybudowanie jej na podstawie zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy. Oczywistym jest, że inwestor stara się, aby wszystkie elementy zabudowy były ze sobą spójne i dla niego użyteczne, ale uznanie z tego względu, że dwa powstające obok siebie obiekty stanowią nierozłączną użytkową całość nie jest racjonalne, co powoduje, że nie można uznać, że decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, a skutki społeczno-gospodarcze, jakie wywołuje są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Organ zaznaczył, że rozbieżność w poglądach organu wojewódzkiego i powiatowego co do funkcji obiektu, nie może uzasadniać nieważności decyzji z [...].04.2008 r., tym bardziej, że nie sposób wywnioskować na podstawie projektu, że stanowisko Prezydenta Miasta [...] było błędne. Ponadto z akt wynika, że p.p. Ż. otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie skorzystali jednak z prawa wglądu i wniesienia uwag. Niedopuszczalne jest, aby na etapie postępowania nieważnościowego, organ dokonywał rozważań i wykładni przepisów, czym może być np. takie zadaszenie. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów cyt. rozporządzenia. W zaskarżonej decyzji wskazano, że projekt nie posiada uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw warunków p.poż., a jedynie uzgodnienie pod względem zgodności z przepisami bhp i wymaganiami ergonomii. Jednak projekt zgodnie z § 4 rozporządzenia z 16.06.2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 nr 121 poz. 1137) nie wymagał uzgodnienia a zaopiniowanie projektu przez rzeczoznawcę pod względem zgodności z przepisami bhp i ergonomii pracy wynikało z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29.11.2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. z 2002 nr 210 poz. 1792). Odnosząc się do oddziaływania inwestycji na działkę p.p. Ż., organ wyjaśnił, że właśnie z uwagi na to oddziaływanie Skarżący zostali uznani za stronę postępowania i ich uwagi zostały wzięte pod uwagę i rozpatrzone. Jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie. Chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie faktyczne. Naruszenie interesu prawnego to naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 07.07.1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących. GINB stwierdził, że decyzja, nie zawiera żadnej z wad skutkujących jej nieważnością - została wydana przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Należało zatem uchylić decyzję Wojewody i odmówić stwierdzenia nieważności ww. decyzji . Skargę na powyższą decyzję złożyli p.p. Ż. zarzucając naruszenie: - art 156 § 1 pkt 2 w zw. z art 35 ust 2 Prawo Budowlane w zw. z § 12 ust 3 i ust 4 pkt 2 sprawie warunków technicznych poprzez uznanie, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa pomimo iż ścianę pełną z zadaszeniem będącą częścią nadbudowywanego budynku handlowo-usługowego zlokalizowano w granicy działki, ograniczając możliwość jej zainwestowania, pomimo iż inwestycja nie wypełnia warunku decyzji o warunkach zabudowy; - § 12 w zw. z § 2 cyt. rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż lokalizacja budynku nie stanowi rażącego naruszenia prawa i tym samym spełnia wymagania ww. przepisów w zakresie lokalizacji ściany bez otworów w granicy z działką [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślili, że z § 12 rozporządzenia wynika, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy. W tej sprawie nie ma zatem możliwości usytuowania rozbudowy i nadbudowy budynku w granicy z ich działką. Zaznaczyli, iż wymiary inwestowanej nieruchomości nie stoją na przeszkodzie lokalizacji rozbudowywanego budynku w odległości określonej we wskazanym przepisie. Podzielili argumenty Wojewody, iż rażąco naruszono art 35 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji bez dokonania należytych sprawdzeń, w szczególności bez uwzględnienia przepisów techniczno-budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd badał w tej sprawie legalność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2016r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2008 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pp. J. i T. T. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku handlowo- usługowego na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...] i odmówił stwierdzenia jej nieważności. Stanowisko organu odwoławczego, wobec niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, należało ocenić jako przedwczesne. W tej sprawie szczególnie zaznaczyć trzeba, że wprawdzie postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie jest postępowaniem, w którym dokonywana jest kontrola decyzji pod kątem wszelkiego rodzaju wadliwości decyzji, ale postępowaniem o charakterze szczególnym, nadzwyczajnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Niemniej w powyższym zakresie organy nie są zwolnione od stosowania podstawowych zasad postepowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art 156 § 1k.p.a. W świetle powyższych kryteriów kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia o ważności bądź nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2008 r. miało ustalenie, czy sporna ściana z zadaszeniem była objęta projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją, czy też nie. Oczywiste jest bowiem, że w drugim przypadku nie byłoby mowy o wadliwości decyzji, skoro nie przewidywała jej budowy, a inwestor na przykład odstąpił od projektu budowlanego. Organ I instancji przyjął, powołując się na projekt budowlany, że stanowi ona część nadbudowywanego i rozbudowywanego budynku i nie jest wiatą, tylko zadaszeniem, o którym mowa w § 292 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ II instancji skupił się wyłącznie na rozważaniach, czy ścianę z zadaszeniem można uznać za wiatę, dokonując ustaleń negatywnych w oparciu o powiązanie techniczne i funkcjonalne z budynkiem. Należało zatem przede wszystkim dokonać analizy projektu zagospodarowania działki, na którym linią pogrubioną zaznaczono planowaną rozbudowę pawilonu handlowo – usługowego i dopiero w wyniku ustalenia, że projekt przewidywał rozbudowę również o tą cześć, dokonać oceny zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W przypadku wątpliwości co do zakresu rozbudowy pomocny może być pierwotny projekt budowlany budynku handlowo – usługowego. Ponadto, w ocenie Sądu, bez względu na to, czy sporna ściana z zadaszeniem pełni funkcję wiaty, czy jest tylko daszkiem nad wejściem, w rozumieniu § 292 ust. 1 ww. rozporządzenia, to jej powiazanie z budynkiem – nawet tylko wspornikami – powoduje, że stanowi ona jego część. Niezależnie, nie można było podzielić stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do tego, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma zastosowanie tylko do budynków. Ma bowiem również zastosowanie do budowli nadziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, miejsc postojowych, miejsc przeznaczonych na gromadzenie odpadów. Przemawia za tym wyraźnie § 2 ust. 1 tego przepisu, jak również art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zawierający delegację ustawową do wydania tego rozporządzenia (zob. wyrok NSA z 20 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1379/10 LEX nr 1151857) Stwierdzone uchybienie przepisom prawa procesowego powoduje zatem - jak już wskazano na wstępie - że przedwczesna byłaby ocena zasadności rozstrzygnięcia organu II instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że badanie dokonywane w ramach kontroli sądowej i wydane w jego następstwie orzeczenie ograniczone jest jedynie do zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia lub czynności organu. Kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego przesądza zatem, że przedmiotem ustaleń faktycznych sądu administracyjnego jest m.in. to, czy w sprawie administracyjnej stan faktyczny został prawidłowo ustalony (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1796/09). Rozpoznając sprawę, organ odwoławczy winien poddać ponownej kontroli zaskarżoną decyzję, uwzględniając w swojej ocenie wskazania przedstawione wyżej. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 ww. ustawy w zw. 250 § 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015 poz.1800).