II SA/Wa 1146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego M. M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] odmawiającą M. M. udostępnienia informacji publicznej, ze względu na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. M. M. wniósł, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 – dalej jako u.d.i.p.), o udostępnienie informacji publicznej poprzez zamieszczenie w BIP lub przesłanie na adres e-mail lub skrzynkę e-puap kopii wszystkich decyzji administracyjnych dotyczących odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych wydanych przez Ministra w 2015 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił udostępnienia ww. informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych. Po rozpatrzeniu wniosku M. M. z dnia [...] lipca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16, uwzględnił skargę M. M. i uchylił obie ww. decyzje organu. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu [...] marca 2017 r. Odpis wyroku wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu [...] marca 2017 r. Rozpatrując sprawę ponownie po wyroku Sądu z dnia 9 stycznia 2017 r. Minister stwierdził, że przedmiotowy wniosek stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W związku z tym, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, iż uzyskanie wnioskowanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zakreślając 14-dniowy termin od daty otrzymania wezwania do przedstawienia ww. interesu publicznego. W odpowiedzi M. M. w dniu [...] kwietnia 2017 r. wezwał organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2017 r. i udostępnienia mu kopii wnioskowanych decyzji. Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. M. M. złożył - za pośrednictwem organu - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w zakresie niewykonania prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. (Sąd postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 243/17 odrzucił skargę). Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2017 r. odmówił wnioskodawcy udostępnienia ww. informacji publicznej ze względu na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i udostępnienie żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie zasad postępowania administracyjnego poprzez wezwanie skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego, podczas gdy w postępowaniu przeprowadzonym pierwotnie, przed orzeczeniem Sądu w niniejszej sprawie, organ jednoznacznie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie występuje kwestia informacji przetworzonej. Odwołujący się zasygnalizował, iż już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w "postępowaniu pierwotnym" wykazał istnienie szczególnego interesu publicznego. Nadto wskazał na naruszenie prawa związane z brakiem wydania postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na bezczynność przez WSA w Warszawie. Uznając zarzuty wniosku odwoławczego za niezasadne Minister Infrastruktury i Budownictwa rozstrzygnął jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż przedmiotem żądania M. M. jest udostępnienie decyzji administracyjnych wydanych w indywidualnych postępowaniach administracyjnych dotyczących praw i obowiązków konkretnych osób fizycznych posiadających uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości. Wniosek ten nie dotyczy udostępnienia informacji prostej znajdującej się w zasobach Ministerstwa, ale wymaga przetworzenia posiadanych informacji. Aby udostępnić wnioskowane informacje organ musiałby podjąć szereg czynności, począwszy od ustalenia etapu, na jakim znajdują się postępowania administracyjne i dokonanie wyboru tych, w których wydano decyzje administracyjne w 2015 r., następnie wyodrębnienia z akt poszczególnych postępowań z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, zamieszczonych w nich decyzji oraz analizy ich treści. Na tej podstawie dopiero istnieje możliwość skonkretyzowania danych, które będą podlegały anonimizacji. Decyzje z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych mają szczególny charakter, ponieważ zawarte w nich informacje w znacznej części objęte są ochroną danych osobowych oraz tajemnicą zawodową, bowiem zawarte są w nich dane nie tylko stron postępowania, tj. rzeczoznawców majątkowych, ale również szczegółowe informacje o nieruchomościach (np. adresy, dane geodezyjne), których ujawnienie narusza prywatność osób fizycznych, związaną m. in. z ich statusem majątkowym. Potrzeba zanonimizowania tych wszystkich danych wymaga przeprowadzenia nie tylko wielu czynności technicznych, ale przede wszystkim czynności analitycznych. Z uwagi na zakres wymaganej anonimizacji i jej czasochłonność, do wytworzenia żądanej informacji potrzeba więc znacznego nakładu środków osobowych. Wbrew przekonaniu wnioskodawcy, decyzje nie mogą zostać edytowane w sposób typowy i automatyczny przy użyciu podstawowych funkcji programu komputerowego. Wszystkie decyzje administracyjne są bowiem wydawane w postaci papierowej i taka forma dokumentu jest podpisywana przez Ministra. Decyzje zaś znajdują się w aktach poszczególnych postępowań. Pracownicy organu przygotowują w postaci elektronicznej przy użyciu programów biurowych wyłącznie projekty rozstrzygnięć administracyjnych, a następnie wersje wydrukowane przedkładają do podpisu Ministrowi. Przepisy prawa oraz zasady gromadzenia korespondencji oraz archiwizacji obowiązujące w Ministerstwie nie nakazują jednak w jakikolwiek sposób utrwalać wersji elektronicznych projektów rozstrzygnięć. Ponadto udostępnieniu w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej nie podlega projekt rozstrzygnięcia, a wyłącznie dokument urzędowy, jakim jest wydana decyzja administracyjna. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, iż czynności, jakie należy podjąć w związku z przygotowaniem wnioskowanej dokumentacji, wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem. Są to działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe czynności podejmowane przy udostępnieniu informacji prostej, absorbujące znacznie czas pracy i wymagające poniesienia nakładów. Z powyższego wynika, iż żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Z uwagi na ten fakt wnioskodawca prawidłowo został wezwany do przedstawienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia mu żądanej informacji publicznej. M. M. w zakreślonym terminie nie wykazał ww. interesu. Odnosząc się do zarzutów wniosku odwoławczego organ stwierdził, że M. M. we wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. podniósł, iż "dostępność niniejszych decyzji Ministra wpłynie pozytywnie na podwyższenie stanu świadomości prawnej oraz stałości obrotu prawnego/gospodarczego, a przez to zwiększającą przewidywalność kształtu decyzji wpłynęłaby pozytywnie na odbiór w oczach obywateli". Uzasadnienie zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. zostało sformułowane w sposób bardzo ogólnikowy i nie zawiera informacji, w jaki sposób zostanie zrealizowany szczególny interes publiczny w wyniku udostępnienia wnioskowanych danych. Natomiast w zakreślonym 14-dniowym terminie wskazanym w wezwaniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. zainteresowany nie przedstawił szczególnie istotnego interesu publicznego. Zatem wnioskodawca nie wykazał, że jego działanie ma na celu realizację interesu publicznego, a nie prywatnego interesu strony związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą ([...]). Odnosząc się do argumentu, że wezwanie z dnia [...] kwietnia 2017 r. do przestawienia istotnego interesu publicznego narusza zasady ogólne k.p.a., organ stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. wskazując, że przetworzenie danych osobowych nie mogło być przeszkodą w udostępnieniu informacji, gdyż dane te mogły zostać zanonimizowane. Z uwagi na powyższe obowiązkiem organu było rozpoznanie przedmiotowej sprawy od początku przy uwzględnieniu treści wyroku WSA w Warszawie. Organ nie był związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi w rozstrzygnięciach uchylonych wyrokiem Sądu z dnia 9 stycznia 2017 r. Zatem działania organu polegające na ponownym rozpoznaniu sprawy należy oceniać jako prawidłowe. W nawiązaniu do kwestii naruszenia przepisów postępowania administracyjnego związanego z brakiem wydania postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na bezczynność organu przez WSA w Warszawie, organ wskazał, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie dają podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Niezależnie od tego, postępowanie przed WSA dotyczące bezczynności nie stanowi podstawy do zawieszenia jakiegokolwiek postępowania, gdyż jest ono formą mobilizowania organu do wydania rozstrzygnięcia, a nie do wydłużania postępowania. Decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych skarżący podniósł zrzut naruszenia: 1) art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 7 oraz 12 k.p.a. w zw. z żądaniem wykazania interesu publicznego, 3) art. 98 § 1 oraz art. 123 k.p.a. w zw. z brakiem wydania postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na bezczynność przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z interpretacją Ministra, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, albowiem w świetle orzecznictwa informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu. Nie można zatem za każdym razem, gdy tylko określony podmiot zwróci się o udostępnienie pewnej większej sumy informacji prostych, traktować tego żądania, jako żądania udostępnienia informacji przetworzonej i uzależniać jej udostępnienie od wykazania interesu publicznego (sygn. akt. I OSK 792/1 i sygn. akt I OSK 678/11). W realiach niniejszej sprawy obywatel ponosi konsekwencje, z uwagi na wieloletni brak jakiejkolwiek rozsądnej archiwizacji czy katalogowania dokumentacji związanej z postępowaniami administracyjnymi, natomiast w żadnym stadium postępowania, a tym bardziej w uzasadnieniach decyzji Minister nie odniósł się do faktu jak istotne dla interesu publicznego będzie miało udostępnienie wnioskowanych decyzji. Argumentem przemawiającym za tym, iż skarżący nie egzekwuje wniosku dla celów własnych lecz dla celu publicznego jest fakt bezpłatnej publikacji na stronach internetowych (wobec braku woli Ministra na udostępnienie w BlP Ministerstwa): 1) decyzji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej z roku 2015: [...], 2) decyzji Komisji Odpowiedzialności Zawodowej z lat 2010 - 2014: [...] 3) opinii Komisji Arbitrażowych (dotyczących operatów szacunkowych): [...] W aktach sprawy, a dokładnie w odwołaniu z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący dokładnie wykazał szczególnie istotny interes publiczny, który stał u podstaw złożenia wniosku przez skarżącego. Niemniej, co wynik z treści decyzji odmownej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa już na etapie postępowania pierwotnego zbadał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wówczas stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, iż ocena prawna i wskazówki co do dalszego postępowania zostały wyrażone w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1665/16 w granicach rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej. Skoro podstawą prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem skarżącego była ochrona prywatności osób fizycznych, to Sąd rozpoznający skargę na decyzje w ten sposób uzasadnioną nie był władny uczynić wątkiem swych rozważań tego, czy żądana informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną. Charakter informacji publicznej (przetworzona/prosta) nie był bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia organu poddanego kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1665/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającą udostępnienia kopii decyzji z zakresu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych wydanych przez Ministra w 2015 r. Wówczas, rozstrzygając o sposobie załatwienia wniosku M. M. z dnia [...] czerwca 2016 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa przyjął, iż w decyzjach dotyczących odpowiedzialności zawodowej znajdują się imiona i nazwiska rzeczoznawców majątkowego, dane dotyczące ich uprawnień zawodowych oraz możliwości wykonywania zawodu, jak również szczegółowe informacje odnośnie nieruchomości będących przedmiotem wyceny, osób fizycznych i prawnych, którym przysługują prawa do nieruchomości oraz okoliczności i powodów wyceny. Minister stwierdził, iż powyższe informacje nie mogą być przedmiotem udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem niejednokrotnie dotyczą spraw majątkowych np. osób fizycznych (wycena dla potrzeb działu majątku, spraw karnoskarbowych, wywłaszczeń, sprzedaży, najmu, ustalenia opłat adiacenckich itp.). W trakcie postępowania dyscyplinarnego przy ocenie pracy zawodowej rzeczoznawcy majątkowego badana jest nie tylko treść sporządzonego operatu szacunkowego, czyli efektu finalnego procesu wyceny, ale również wszystkie okoliczności odnoszące się do zlecenia. W efekcie w uzasadnieniu decyzji o zastosowaniu kary dyscyplinarnej znajdują się różne informacje o przedmiocie, zakresie i celu wyceny, szczegółowy opis stanu prawnego i faktycznego nieruchomości, a także wiele innych informacji o nieruchomości i jej właścicielach, czy posiadaczach, a przede wszystkim o szacunkowej wartości nieruchomości. Powyższe dane są niezbędne dla ustalenia ewentualnych uchybień w pracy rzeczoznawcy majątkowego. Bez tych informacji nie jest możliwe przedstawienie powodów ukarania rzeczoznawcy majątkowego i okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej, a taki jest cel uzasadnienia wydanej decyzji. Mając tę argumentację na uwadze Minister stwierdził, iż zasadna stała się odmowa udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia kopii wszystkich [...] decyzji administracyjnych w sprawach z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych wydanych w 2015 r. ze względu na obowiązek zapewnienia ochrony danych osobowych, a także prywatności osób fizycznych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd dokonując wówczas kontroli ww. decyzji rozstrzygał o zasadności odmowy udostępniania przedmiotowej informacji publicznej w stanie faktycznym sprawy uwzględniającym okoliczność, iż wniosek o udostępnienie będących w kręgu zainteresowania informacji publicznej obejmuje [...] decyzji oraz jakiego rodzaju i w jakim wymiarze informacja powinna podlegać wyłączeniu z jawności poprzez proces anonimizacji. Mając te ustalenia na względzie Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1665/16 stwierdził, iż: "Organ nie kwestionując faktu, iż decyzje z zakresu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, są informacją publiczną odmawiając jej udostępnienia powołał się na okoliczności występowania danych wrażliwych oraz szczegółowych informacji odnośnie nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, osób fizycznych i prawnych którym przysługują prawa do nieruchomości oraz okoliczności i powodów wyceny. W ocenie Sądu w sytuacji gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe zastosowanie znajduje ustawa o ochronie danych osobowych jednakże jak już wyżej wskazano proces anonimizacji decyzji administracyjnej powoduje, że w dokumencie danych wrażliwych już nie ma. Tym samym zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ winien dokonać anonimizacji decyzji polegającej na usunięciu danych wrażliwych jak i innych danych, które zdaniem organu winny być chronione. Uniemożliwi to identyfikację konkretnych osób, a tym samym wyeliminuje przetwarzanie ich danych. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnych skoro po anonimizacji nie było przeszkód prawnych do ich udostępnienia". Jak wynika z powyższego cytatu, Sąd analizując określony stan faktyczny i prawny dokonał jednoznacznych stwierdzeń, sformułowanych w sposób jasny. Zawarł na tej podstawie wskazania co do dalszego postępowania, które stanowią konsekwencję dokonanej oceny prawnej sprawy. Sąd w niniejszym postępowaniu, na podstawie art. 153 p.p.s.a. pozostawał zatem związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w opisanym powyżej wyroku WSA. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16 jednoznacznie przesądził, mając na względzie zarówno aspekt rzeczowy, jak i ilościowy przedmiotu żądania zawartego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2016 r., iż po dokonaniu anonimizacji decyzji, poprzez usunięcie danych wrażliwych i innych danych, które zdaniem organu winny być chronione, nie będzie przeszkód prawnych do ich udostępnienia. Poprzez brak przeszkód prawnych należy rozumieć przepisy u.d.i.p., w więc zarówno te, które odnosząc się do ograniczenia dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak i te, które określają zasady udostępnienia informacji publicznej przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Będąc związany taką oceną prawną i zaleceniami co dalszego postępowania Minister powinien, wobec niezakwestionowania powyższego wyroku skargą kasacyjną, dokonać stosowanej anonimizacji decyzji, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś pomijając powyższy prawomocny wyrok Sądu analizować wniosek skarżącego pod względem nakładu pracy związanej z anominizacją decyzji, a więc jej przygotowaniem, nie zaś przetworzeniem. Takie postępowanie pozostaje w kontrze do ustaleń Sądu i dokonanej oceny stanu sprawy. Pogląd organu, iż orzekał on w rzeczowo innej sprawie niż zapadł ww. wyrok z dnia [...] grudnia 2016 r. jest błędny, albowiem na tożsamość sprawy pod względem przedmiotowym składa się treść żądania strony lub treść obowiązku, podstawa prawna i stan faktyczny. Te elementy tożsamości sprawy administracyjnej są wyznacznikiem dla ustalenia zakresu obowiązywania przepisów ogólnego postępowania administracyjnego i te elementy dla obu postępowań prowadzonych przez organ na skutek rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2016 r. mają tożsamy charakter. Zatem, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, Minister Infrastruktury i Budownictwa naruszył art. 153 p.p.s.a. oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem nie zrealizował wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16. Wobec stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] maja 2017 r. naruszają prawo w omawianym powyżej zakresie, Sąd zobligowany został do uwzględnienia skargi. Należy również zwrócić uwagę, iż w świetle art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej należy m.in. wskazać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Tego obowiązku Minister nie zrealizował zarówno w zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 200 zł uiszczonego wpisu sądowego, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.