III SA/Wa 182/17

Sygn. akt III SA/Wa 182/17 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca) sędzia WSA Piotr Przybysz Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 7 października 2016 r. nr IPPB1/4511-680/16-6/MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Skarżący S. W. (dalej również jako "Strona" lub "Wnioskodawca"), wnioskiem z dnia 22 czerwca 2016 r. - zwrócił się o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia zobowiązań spółek komandytowych wobec innych spółek komandytowych i spółek niemieckich. Przedstawił następujące zdarzenia przyszłe. Skarżący jest osobą fizyczną, rezydentem podatkowym Niemiec, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Niemiec. Nadto jest komandytariuszem w spółce komandytowej z siedzibą w Polsce, która z kolei jest wspólnikiem w kilku spółkach mających siedzibę na terytorium Niemiec, będących podmiotami transparentnymi dla celów podatkowych w Niemczech (dalej: Spółki niemieckie). Jednocześnie Spółki niemieckie posiadają status komandytariuszy w kilku spółkach komandytowych z siedzibą w Polsce (dalej: Spółki komandytowe). W konsekwencji, Wnioskodawca jest pośrednio wspólnikiem w Spółkach komandytowych, przy czym Wnioskodawca posiada takie samo prawo do udziału w zyskach w każdej ze Spółek komandytowych. W efekcie. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce (z ograniczonym obowiązkiem podatkowym) w związku z posiadanym statusem we wskazanej strukturze. Spółki komandytowe stanowią bowiem stałe zakłady Wnioskodawcy w Polsce w rozumieniu przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w B. dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90), a w konsekwencji Wnioskodawca podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do dochodu osiągniętego z tytułu działalności prowadzonej przez Spółki komandytowe, proporcjonalnie do prawa do udziału Wnioskodawcy W zyskach generowanych przez Spółki komandytowe. Spółki komandytowe posiadają wzajemne zobowiązania wobec siebie, wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w szczególności zobowiązania z tytułu udzielonych pożyczek. Spółki komandytowa posiadają również zobowiązania wobec Spółek niemieckich. Obecnie rozważane jest dokonanie umorzenia wzajemnych zobowiązań istniejących pomiędzy Spółkami komandytowymi, jak również zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich. W odpowiedzi na wezwanie organu interpretacyjnego z dnia 19 września 2016 r. Wnioskodawca uzupełnił opis zdarzenia przyszłego o informację, że zobowiązania Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych wynikają w całości z udzielonych pożyczek. Spółki komandytowe posiadające nadwyżki środków finansowych udzielały (oraz zdarza się. że udzielają nadal) oprocentowanych pożyczek Spółkom komandytowym, którym brakowało środków finansowych niezbędnych do regulowania zobowiązań, zarówno związanych z bieżącą działalnością gospodarczą, jak też zobowiązań z tytułu udzielonych kredytów bankowych. Omawiane pożyczki udzielane były (są) w celu zapewnienia płynności finansowej wskazanych Spółek komandytowych. Jednocześnie należy wskazać, że chociaż każda ze Spółek komandytowych posiada własny kredyt bankowy, Spółki komandytowe udzieliły sobie nawzajem gwarancji jako zabezpieczenia zaciągniętych kredytów (co było warunkiem uzyskania kredytu). W sytuacji zatem, gdy niektóre ze Spółek komandytowych posiadają nadwyżki środków finansowych, podczas gdy inne Spółki komandytowe posiadają niedobory środków finansowych, omawiany system wzajemnych pożyczek udzielanych pomiędzy Spółkami komandytowymi pozwala przesuwać odpowiednio środki finansowe pomiędzy poszczególnymi Spółkami komandytowymi w celu efektywnej obsługi zobowiązań kredytowych. Z kolei zobowiązania Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich obejmują zasadniczo zobowiązania z tytułu udzielonych pożyczek jak również salda rozliczeń ze Spółkami niemieckimi z tytułu finansowania Spółek komandytowych przez Spółki niemieckie. Wskazane zobowiązania wynikają generalnie z subrogacji, tj. sytuacji, w której w wyniku uregulowania zobowiązań Spółek komandytowych przez Spółki niemieckie. Spółki niemieckie weszły w- prawa zaspokojonych wierzycieli, a po stronie Spółek komandytowych pojawiły się zobowiązania do zwrotu tówtiowartości zobowiązań tych spółek uregulowanych przez Spółki niemieckie. Wzajemne zobowiązania Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązania Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, nie są zobowiązaniami związanymi z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym. Skarżący wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy planowane umorzenia zobowiązań Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, będą stanowiły zdarzenia podlegające opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy? Zdaniem Wnioskodawcy, planowane umorzenia określonych zobowiązań Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, będą neutralne podatkowo dla Wnioskodawcy, w szczególności nie spowodują powstania jakiegokolwiek przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy. Powołał się na art. 5b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.f."), art. 8 ust. 1, ust. 2 u.p.d.o.f., art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 6, art. 11 ust. 1 i stwierdził, że przychód podlegający opodatkowaniu na gruncie przepisów u.p.d.o.f. może powstać wyłącznie w przypadku otrzymania przez podatnika faktycznego i definitywnego przysporzenia. Zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanym przypadku nie powstanie dla Wnioskodawcy przychód podatkowy, ponieważ Wnioskodawca nie otrzyma w wyniku umorzeń żadnego rzeczywistego przysporzenia, w związku z czym nie zostanie spełniona ogólna definicja przychodu, zawarta w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Przede wszystkim, w Polsce spółki komandytowe nie są podatnikami dla celów podatku dochodowego - stanowią one jedynie źródło dochodu dla wspólnika, będącego podatnikiem. Przychody oraz koszty uzyskania przychodów z tytułu udziału w polskiej spółce komandytowej powinny być ustalane w odniesieniu do każdego ze wspólników, będącego podatnikiem, proporcjonalnie do posiadanego przez niego prawa do udziału w zysku spółki komandytowej. Wskazane przepisy stanowią tak zwaną zasadę transparentności podatkowej polskich spółek osobowych. Zatem, dochód osiągnięty przez spółki komandytowe podlega, co do zasady, opodatkowaniu na poziomie wspólników tych spółek (zgodnie z przepisami u.p.d.o.f. lub ustawy o podatku dochodowym od osób prwnych), w zależności od statusu danego wspólnika) - proporcjonalnie do prawa danego wspólnika do udziału w zysku spółki komandytowej. W przypadku, gdy jeden podatnik jest wspólnikiem w kilku spółkach osobowych, ich rozliczenia podatkowe podlegają faktycznie konsolidacji na poziomie wspólnika. Mając na uwadze powyższe, a także fakt, że Wnioskodawca jest pośrednio wspólnikiem we wszystkich Spółkach komandytowych, w których posiada prawo do udziału w zysku na tym samym poziomie, należy dojść do wniosku, że zarówno w wyniku umorzenia zobowiązań pomiędzy Spółkami komandytowymi, jak również w wyniku umorzenia zobowiązań pomiędzy Spółkami komandytowymi i Spółkami niemieckimi, Wnioskodawca nie powinien wykazać przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu uzyskania przysporzenia (które byłoby przysporzeniem uzyskanym od samego siebie). Należy zauważyć, że w wyniku umorzenia określona Spółka komandytowa zostanie zwolniona z długu, a w konsekwencji uzyska korzyść ekonomiczną, ale jednocześnie inna Spółka komandytowa/Spółka niemiecka, będąca wierzycielem, nie otrzyma swoich należności, w związku z czym poniesie ekonomiczną stratę. Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca jest pośrednio wspólnikiem w Spółkach komandytowych oraz w Spółkach niemieckich, planujących analizowane transakcje, ogólny rezultat omawianych umorzeń będzie dla niego neutralny, innymi słowy w analizowanym przypadku po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi żadne faktyczne przysporzenie, w związku z czym omawiane umorzenia nie spowodują powstania dla Wnioskodawcy przychodu podatkowego na gruncie u.p.d.o.f. Skarżący powołał się na dorobek prawny, w szczególności na dorobek interpretacyjny. Minister Rozwoju i Finansów organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "Minister"), zaskarżoną interpretacją z 7 października 2016 r. Nr IPPB1/4511 -680/16-6/MM, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p.") uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. w zakresie skutków podatkowych umorzenia zobowiązań spółek komandytowych wobec innych spółek komandytowych i spółek niemieckich - jest nieprawidłowe. Minister powołał się na art. 3 ust. 2a, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 pkt 1, art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i 8, ust. 3 pkt 6 u.p.d.o.f., art. 4 § 1 pkt 1, art. 8, art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm., dalej "k.s.h."), Umowę między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w B. dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90). tekst Modelowej Konwencji OECD, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej (w szczególności art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1), art. 4 § 1 pkt 1, art. 8, art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm., dalej "k.s.h."), art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. oznaczony dalej skrótem "k.c."), Zdaniem Ministra, z przywołanych przepisów wynika, że w przypadku podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą każde umorzenie zobowiązań, za wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy i zobowiązań związanych z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym, stanowi przychód z tej działalności. Wnioskodawca jest komandytariuszem w spółce komandytowej (dalej: Spółce komandytowej 1) z siedzibą w Polsce, która z kolei jest wspólnikiem w kilku spółkach mających siedzibę na terytorium Niemiec, transparentnych dla celów podatkowych w Niemczech. Jednocześnie Spółki niemieckie posiadają status komandytariuszy w kilku spółkach komandytowych z siedzibą w Polsce (dalej: Spółki komandytowe). W konsekwencji, Wnioskodawca jest pośrednio wspólnikiem w Spółkach komandytowych. Spółki komandytowe posiadają wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej wzajemne zobowiązania wobec siebie. Są to zasadniczo zobowiązania z tytułu pożyczek, których spółki komandytowe udzielają sobie wzajemnie w celu efektywnej obsługi zobowiązań kredytowych. Spółki komandytowe posiadają również zobowiązania wobec Spółek niemieckich. Zobowiązania te wynikają z udzielonych przez Spółki niemieckie pożyczek oraz z subrogacji, czyli uregulowania przez Spółki niemieckie zobowiązań Spółek komandytowych. Wnioskodawca wskazał ponadto, że wzajemne zobowiązania Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązania Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, nie są zobowiązaniami związanymi z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym Zdaniem Ministra, upatrywanie w umowie spółek osobowych zawiązanych przez tożsamego wspólnika kontraktowania tego wspólnika z samym sobą jest nietrafne, gdyż pomija prawną, korporacyjną i majątkową, odrębność spółki osobowej od podmiotów posiadających w niej udziały. Dlatego nietrafny jest pogląd, zgodnie z którym z tytułu umorzenia zobowiązań, w tym zobowiązań z tytułu pożyczek udzielonych przez Spółki komandytowe lub Spółki niemieckie danej spółce komandytowej, Wnioskodawca jako wspólnik Spółki komandytowej i jako uczestniczący w zysku Spółek komandytowych poprzez swój udział w zysku Spółek niemieckich, nie osiągnie przychodu podlegającego opodatkowaniu, w części odpowiadającej udziałowi Wnioskodawcy w zysku Spółek komandytowych. Z tych powodów, w ocenie Ministra, w dniu umorzenia wskazanych we wniosku zobowiązań Spółek komandytowych, w tym z tytułu pożyczek, niebędących zobowiązaniami związanymi z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym, w części odpowiadającej udziałowi Wnioskodawcy jako pośredniemu wspólnikowi w zysku Spółek komandytowych powstanie u Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w cyt. art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. w wysokości wartości umorzonych zobowiązań. Skarżący, pismem z dnia 25 października 2016r. wezwał do usunięcia naruszenia prawa . Minister, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (doręczonej w dniu 10 listopada 2016 r., odmówił uchylenia, bądź zmiany interpretacji. Strona, pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - w szczególności art. 5b ust. 2. art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. II ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w związku z uznaniem, że w dniu umorzenia wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązań spółek komandytowych, w tym z tytułu pożyczek, powstanie u Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości wartości umorzonych zobowiązań; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 120 w zw. z art,14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej: "O.p.") poprzez zajęcie stanowiska pozostającego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku z uznaniem stanowiska Skarżącego za nieprawidłowa w sytuacji, gdy Minister Finansów wydał wcześniej interpretację indywidualną prawa podatkowego potwierdzającą prawidłowość stanowiska Skarżącego w analogicznej sytuacji. W uzasadnieniu Skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przedstawiła argumentację dotyczącą naruszenia przepisów prawa materialnego w sprawie. Skarżący zaakcentował, że jako przychód podatkowy w rozumieniu u.p.d.o.f. należy rozumieć definitywne i faktycznie uzyskane przysporzenie, a jednocześnie w wyniku umorzenia określonych zobowiązań Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również w wyniku umorzenia określonych zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, po stronie Wnioskodawcy nie powstanie żadne rzeczywiste przysporzenie. Wnioskodawca jest bowiem pośrednio wspólnikiem we wszystkich Spółkach komandytowych, w których posiada prawo do udziału w zysku na tym samym poziomie, a zatem w wyniku analizowanych umorzeń nie może uzyskać przysporzenia od samego siebie, stąd w wyniku omawianych umorzeń po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód podatkowy. Dlatego wadliwe jest przyjęcie przez Ministra, że w dniu umorzenia wskazanych we Wniosku zobowiązań Spółek komandytowych, w tym z tytułu pożyczek, w części odpowiadającej udziałowi Wnioskodawcy jako pośredniemu wspólnikowi w zysku Spółek komandytowych powstanie u Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości wartości umorzonych zobowiązań. Zdaniem Skarżącego, skoro interpretacja została wydana wbrew treści obowiązujących przepisów prawa, zasadny jest również zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 14h O.p. Biorąc pod uwagę fakt, że wydając interpretację Minister postępował w sposób sprzeczny z wcześniej podejmowanymi rozstrzygnięciami. Interpretacja narusza również art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Powołał się na dorobek prawny Minister, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Jako podstawę skargi Strona skarżąca oznaczyła naruszenie prawa materialnego (błąd rozumienia i stosowania art. 5b ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f.) oraz przepisów postępowania (art. 120 w zw. z art. 14 h O.p. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.). Przy czym, jak Strona sama wskazała na s 2 i n skargi, wywodzi ona naruszenie przepisów postępowania z wadliwego rozumienia norm prawa materialnego oraz z odstąpienia od uprzednio zajętego przez Ministra, korzystnego dla Strony, stanowiska. Dlatego Sąd postrzega zarzuty naruszenia procedury jako konsekwencję zarzucanego przez Stronę naruszenia prawa materialnego. 3. Spór interpretacyjny dotyczy odpowiedzi na pytanie, co do skutków planowanego umorzenia zobowiązań Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich: czy będą one stanowiły zdarzenia podlegające opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy? Zdaniem Skarżącej, planowane umorzenia określonych zobowiązań Spółek komandytowych wobec innych Spółek komandytowych, jak również zobowiązań Spółek komandytowych wobec Spółek niemieckich, będą neutralne podatkowa dla Wnioskodawcy, w szczególności nie spowodują powstania jakiegokolwiek przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy. W ocenie Ministra natomiast, u Wnioskodawcy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. w wysokości wartości umorzonych zobowiązań. 4. W konsekwencji, dla rozstrzygnięcia tego sporu niezbędne jest orzeczenie o prawidłowości rozumienia i stosowania art. 5b ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f., które to przepisy są podstawą skargi. 5. Sąd zauważa, że spółka komandytowa to spółka osobowa, zaś wspólnicy spółek osobowych są rozliczani z przychodów uzyskanych w spółkach (niebędących osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych) u każdego podatnika "proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału)". Sąd zaznacza, że spółka osobowa prawa handlowego (w sprawie spółka komandytowa) stanowi odrębną od wspólników strukturę pod względem organizacyjno-prawnym i majątkowym. Jest również samodzielnym podmiotem gospodarczym, wspólnicy tejże spółki jedynie uczestniczą w osiąganym przez nią zysku w sposób proporcjonalny do jego udziału. Na gruncie prawa podatkowego oznacza to tyle, że w przypadku spółki osobowej prawa handlowego przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, będą przychodami tejże spółki, ale z uwagi na to, że spółki osobowe, nie posiadają osobowości prawnej, ich dochody nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem osobowym. 6. Reguły uzyskiwania przychodu z udziału w zysku w spółce niebędącej osobą prawną zostały ustalone w art. 8 ust. 1 i następne u.p.d.o.f. Szczegółowe reguły i sposób ustalania przychodu z działalności gospodarczej, także w ramach spółek – w art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. Sąd akcentuje, że spółki posiadają odrębną podmiotowość podatkową jak też podmiotowość prawną czego następstwem są reguły liczenia przychodu z art. 8 ust. 1 i następne u.p.d.o.f., nie wspominając już o następstwach regulowania zaciągniętych zobowiązań. Zarazem, zgodnie z tym, co Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazuje, w świetle art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f., na gruncie podatku dochodowego, przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj umorzonych zobowiązań. Wyjątkiem od powyżej zasady, (...) jest art. 14 ust. 3 pkt 6 u.p.d.o.f. który dotyczy jedynie sytuacji, w której umorzenie zobowiązań związane było z postępowaniem upadłościowym z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego (wyrok z 20 listopada 2012 r. II FSK 568/11, CBOSA). W konsekwencji, biorąc pod uwagę postulat racjonalności ustawodawcy i zupełności uregulowań prawnych, niewskazane jest domniemanie wyjątku dla sytuacji nieprzewidzianej przez ustawodawcę, a będącą przedmiotem sporu. Skoro to spółka osobowa nabywa nieodpłatne świadczenie (a nie jej wspólnicy) w postaci wartości umorzonych zobowiązań, to do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego będzie miał zastosowanie art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f., w którym ustawodawca przewidział taką sytuację. Nie można w konsekwencji przyjąć – jak podnosi skarżąca – że nie powstaje przychód (przysporzenie z tytułu umorzenia zobowiązań) u Skarżącej, z uwagi na "zbilansowanie" zobowiązań pomiędzy spółkami komandytowymi i niemieckimi, w których posiada uprawnienia właścicielskie. Przywołane zasady opodatkowania przyjęte w art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którymi na mocy tego przepisu spółka osobowa nie jest podatnikiem, lecz osoba fizyczna będąca wspólnikiem takiej spółki, a w konsekwencji opodatkowaniu podlegają nie dochody spółki osobowej, lecz dochód osiągany przez każdego ze wspólników - nie dają jednak podstaw do wnioskowania, że spółki osobowe nie osiągają przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czym innym bowiem jest zysk spółki osobowej i źródła jego pochodzenia (np. umorzenie zobowiązań czy darowizna), a czym innym przychód wspólnika z tytułu udziału w zysku spółki, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. (por. wyrok NSA 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 1347/11; sygn. akt II FSK 1019/11 CBOSA). 7. W orzecznictwie przyjmuje się, że "kwoty należne", o których mowa w art. 14 u.p.d.o.f. są to te przychody, które wynikają ze źródła przychodów, jakie stanowi działalność gospodarcza, i które w następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością, choćby faktycznie środków z tego tytułu jeszcze nie uzyskano. Termin "kwota należna" jest w tym ujęciu tożsamy z pojęciem "wymagalne świadczenie (wierzytelność)". Przez "przychód należny" należy rozumieć wszelkie przysporzenia majątkowe - aktywa, które przysługują podatnikowi w sensie cywilnoprawnym, niezależnie czy już zostały zrealizowane na jego rzecz, czy też stanowią wierzytelność. Ustawodawca w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. w sposób wyraźny powiązał moment powstania obowiązku podatkowego z chwilą wymagalności świadczenia - co w zakresie przychodów z działalności gospodarczej jest cechą charakterystyczną podatków dochodowych (wyrok z 8 czerwca 2016 r., II FSK 1407/14, CBOSA). Jeżeli ustawa podatkowa przewiduje określone konsekwencje prawnopodatkowe, odnoszące się do zasad określania przychodów i kosztów uzyskania przychodów wspólników spółki jawnej, partnerskiej komandytowej czy innej, podatnik nie może domagać się uchylenia bądź modyfikacji tych konsekwencji tylko dlatego, że inaczej stanowi zawarta przez niego umowa spółki, albo, w wyniku działań podjętych na terenie poza zakresem polskiej ustawy podatkowej, strona nie osiągnie "fizycznie", przychodu. Występuje zależność odwrotna to strona powinna uwzględniać bezwzględnie obowiązujące normy prawa podatkowego, również w odniesieniu do zasad przypisywania wspólnikom przychodów i kosztów, a także odnośnie okresów rozliczeniowych, w których do przypisania tych wartości powinno dochodzić. 8. Dlatego nie jest istotny fakt nieosiągnięcia, w wyniku obranej taktyki gospodarczej, przez Skarżącą bezpośrednio przychodu, skoro przychód ten uzyskały podmioty, za pośrednictwem których realizuje cele gospodarcze. To do Strony należy wybór najkorzystniejszego dla siebie sposobu prowadzenia działalności gospodarczej, także z uwzględnieniem istniejącego już od lat dorobku prawnego (orzecznictwa). Oczywiste jest też, że dla celów polskiego podatku dochodowego drugorzędne są następstwa prawne działań podmiotów funkcjonujących i znajdujących się pod jurysdykcją innego państwa, ponieważ, co do zasady, nie podlegają one kognicji polskiego ustawodawcy, a w konsekwencji dochód osiągany przez te podmioty może nie podlegać opodatkowaniu w Polsce (art. 3 ust. 1 -3, art. art. 5 u.p.d.o.f., art. 1, art. 3, art. 4, art. 5 z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1888, t.j.). 9. Z tego powodu niezasadna jest argumentacja Skarżącej nawiązująca do "braku uzyskania faktycznego przysporzenia" z uwagi na to, ze umorzenie zobowiązań nastąpi pomiędzy transparentnymi podatkowo, powiązanymi spółkami (s. 8 i następne skargi). Z punktu widzenia przyjętej w Polsce podmiotowości prawnej spółek, okoliczność ta nie wyklucza definitywnie i w każdym przypadku możliwości wykorzystania przysporzenia uzyskanego w drodze umorzenia zobowiązań do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i następnie gospodarczego ich wykorzystania. W żadnym natomiast wypadku nie można wykorzystywać dobrowolnie przyjętych przez Stronę kształtów i sposobów prowadzenia działalności gospodarczej do kwestionowania skuteczności regulacji podatkowych. 10. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, instytucja przychodu prawnego została zdefiniowana w przepisach prawa i poddana interpretacji w dorobku prawnym. Dowodem tego jest nadana rzez ustawodawcę treść art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 1 czy art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f., nie wspominając już o ustalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. 11. W szczególności przyjmuje się, że art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. nie może być interpretowany w oderwaniu od zasady nakazującej zaliczenie do przychodu kwot należnych. Przykładowo, z chwilą skutecznego przejęcia długu wcześniej istniejący stosunek zobowiązaniowy pomiędzy dotychczasowym dłużnikiem a wierzycielem kończy swój byt prawny (wygasa), zaś z umorzeniem zobowiązania w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f. związany jest obowiązek podatkowy (tak w wyroku z 10 czerwca 2011 r., II FSK 726/11, CBOSA). Przepis ten rozszerza katalog przychodów z działalności gospodarczej również na umorzone i przedawnione zobowiązania. (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2008 r., II FSK 634/07 – CBOSA, z 24 października 2007 r., II FSK 1164/06, Lex nr 325547, PP 2008/1/47LEX nr 492412, z 24 kwietnia 2013 r. II FSK 1790/11, CBOSA). 12. Skoro niewadliwy jest sposób rozumienia i stosowania przywołanych na wstępie przepisów prawa materialnego, nieskuteczne musiały pozostać zarzuty naruszenia przepisów postepowania (art. 120 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h O.p.), sformułowane jako konsekwencja błędnej wykładni prawa materialnego. Z uwagi na obowiązek poszanowania przywołanego powyżej dorobku prawnego oraz brak tożsamości w zakresie przedmiotowym interpretacji, na które powołuje się Strona w skardze, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 121 § 1 O.p. 13. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji.