II SA/Wa 650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – spec. Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej B. W. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej. Zarząd Dzielnicy [...] podjął w dniu [...] lipca 2014 r. uchwałę nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu i postanowił skreślić B. W. z listy osób oczekujących na najem lokalu z zasobu W. Skarżąca B. W. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę powyższej uchwały i przywrócenie na listę osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu W. W odpowiedzi Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] podtrzymał stanowisko zawarte w powyższej uchwale. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę wnosząc o przeanalizowanie akt sprawy oraz o wydanie decyzji o przywróceniu jej na listę osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu W. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2161/14 stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał m.in., że dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącej oraz warunków technicznych budynku "(...) nie zostały poddane przez organ jakiejkolwiek analizie i ocenie. Organ powołał wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ww. ekspertyzę budowlaną oraz opinię Ośrodka Pomocy Społecznej jednak nie rozważył ich znaczenia w kontekście możliwości stałego zamieszkania skarżącej w ww. lokalu. Nadto (...)nie ocenił w toku postępowania weryfikacyjnego, czy przedmiotowy lokal nadaje się na stały pobyt ludzi w rozumieniu prawa budowlanego. (...) W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie brak jest jednak dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie wizji ww. lokalu zgodnie z wnioskiem skarżącej. Pełnomocnik organu stwierdził wprawdzie na rozprawie, że pracownicy Urzędu udali się pod wskazany adres, lecz nie zostali wpuszczeni do lokalu. Nie potrafił jednak wyjaśnić z jakich powodów fakt ten nie został udokumentowany. W aktach sprawy brak jest bowiem notatki służbowej, czy też innego dokumentu potwierdzającego powyższe okoliczności. Z kolei według twierdzeń skarżącej, wizja ww. lokalu odbyła się w jej obecności, jednakże protokół z przeprowadzonych czynności nie został sporządzony. Powyższa okoliczność dodatkowo wskazuje na wadliwość przeprowadzonego przez organ postępowania weryfikacyjnego. Wynik wizji ww. lokalu stanowiłby istotny dowód w niniejszej sprawie. Brak natomiast stosownego dokumentu (w postaci protokołu czy notatki służbowej) uniemożliwia weryfikację stanowiska organu przyjętego w zaskarżonej uchwale, że skarżąca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych w przedmiotowym lokalu. Uniemożliwia również weryfikację twierdzeń pełnomocnika organu podniesionych na rozprawie, że skarżąca może przebywać i w istocie przebywa w tymże lokalu. Zaznaczyć przy tym należy, że twierdzenia pełnomocnika nie korespondują ze stanowiskiem organu. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika bowiem, aby organ kwestionował treść oświadczenia skarżącej, że od chwili śmierci matki nie ma ona możliwości zamieszkiwania w lokalu (...) oraz, że jest osobą bez stałego miejsca pobytu. Odnośnie twierdzeń organu, że wartość posiadanych przez syna skarżącej udziałów w nieruchomości (...) w wysokości 577.500 zł - pozwala na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych jego rodziny (żony i dwojga dzieci) oraz matki zauważyć należy, iż organ w żaden sposób nie wyjaśnił na jakiej podstawie określił wartość udziałów w podanej wyżej kwocie. Nie wziął również pod uwagę, choć wskazywała na tę okoliczność skarżąca, że ww. nieruchomość jest przedmiotem postępowania sądowego o zniesienie współwłasności. Nie jest przy tym znany termin zakończenia tego postępowania. Z kolei sam fakt, że syna skarżącej obciąża obowiązek alimentacyjny (art. 128 i nast. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) nie może stanowić podstawy skreślenia skarżącej z listy osób ubiegających się o najem mieszkania. (...) Dodatkowo Sąd zauważa, że badając legalność zaskarżonej uchwały, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że skarżąca od 2006 r. oczekiwała na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Działała przy tym w zaufaniu do organów samorządu, pozostając w przekonaniu, że umieszczenie jej na liście osób oczekujących, przy zachowaniu warunków skutkujących umieszczeniem jej na tej liście, zakończy się zwarciem umowy najmu lokalu mieszkalnego. Ponadto dane skarżącej były uprzednio przedmiotem kilkakrotnej weryfikacji (...), która nie wywołała skutku przewidzianego w ww. przepisie. Wydanie zaskarżonej uchwały o skreśleniu skarżącej z listy osób oczekujących na najem lokalu po ośmiu latach od daty zakwalifikowania jej wniosku, niezależnie od wykazanych wadliwości, godzi w zasadę pogłębiania zaufania, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przepis ten, stosownie do art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., odnosi się również do organów jednostek samorządu terytorialnego. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów § 26 ust. 3 w związku z 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, skreślając skarżącą z listy osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego, zgromadzonego w sprawie, materiału dowodowego. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżne i wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego, co przeczy dyspozycji zawartej w ww. przepisach. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Organ bowiem winien w toku postępowania stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano. (...) Poddając dane skarżącej ewentualnej ponownej weryfikacji organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. Mając na względzie wymienione wyżej przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób pełny i wszechstronny podda analizie sytuację mieszkaniową skarżącej. Ustali w sposób niebudzący wątpliwości, z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Sąd, czy skarżąca nadal spełnia kryteria do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]." Po wniesieniu skargi kasacyjnej przez organ, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 84/16, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał m.in., że "Do akt postępowania kasacyjnego Zarząd [...], również, jak B. W., przedłożył dokumenty, mające świadczyć o zasadności zaskarżonej uchwały. Dowody te to m.in.: notatka z [...] listopada 2015 r. z wizji nieruchomości przy ul. [...] przeprowadzonej tego dnia, z której wynika, że B. W. o wizji nie była powiadomiona, a nadto, że w trakcie tej wizji nic nie ustalono oraz dwa oświadczenia z [...] kwietnia 2016 – jedno dwóch radnych [...], drugie Naczelnika Wydziału [...], w których stwierdzono, że w lokalu zostały przeprowadzone wizje lokalne (radne), wizja lokalna w marcu lub kwietniu (Naczelnik Wydziału), w trakcie których stwierdzono, że B. W. mieszka u syna, warunki są dobre, natomiast zniszczona jest część domu należąca do zmarłego W. G. Dokumenty te nie mogą być zakwalifikowane jako dowody w sprawie, zostały bowiem sporządzone post factum, na użytek postępowania ze skargi kasacyjnej. Świadczą natomiast tylko o tym, że Zarząd Dzielnicy przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie przeprowadził należytego postępowania dowodowego, zatem nie spełnił wymogów wnikliwej analizy warunków mieszkalnych B. W., o czym mowa w § 22 ust. 2 Uchwały." Następnie Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie skreślenia z listy osób oczekujących na najem lokalu mieszkaniowego zasobu [...], działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) oraz § 50 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr 12 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420) oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz § 28 ust. 4 i ust. 5, § 26 ust. 3 i ust. 4, w związku z § 4 pkt. 1 oraz § 22 ust. 1 i ust. 2 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) uchwalił, co następuje: § 1. Skreśla się B. W. z listy osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], § 2. Wykonanie uchwały powierza się Zastępcy Burmistrza [...] nadzorującemu Wydział [...], § 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. W uzasadnieniu podano, że B. W. umieszczona jest na liście osób zakwalifikowanych do najmu lokalu na czas nieoznaczony. Na podstawie § 28 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (ze zm.) nastąpiła weryfikacja uaktualniająca warunki uprawniające wnioskodawczynię do zawarcia umowy najmu lokalu. Dodatkowo, na podstawie § 26 ust. 3 ww. uchwały została poddana weryfikacji uaktualniającej. W wyniku przeprowadzonej analizy na podstawie § 22 cyt. uchwały ustalono, że nastąpiła zmiana okoliczności dotyczących warunków mieszkaniowych i bytowych. Mianowicie skarżąca została zakwalifikowana w roku 2006 do najmu lokalu mieszkalnego w [...] na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o bezdomności. Aktualnie nie jest osobą bezdomną, bowiem nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej, a mianowicie według złożonego oświadczenia B. W. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] od roku 2013. Ponadto wnioskodawczym dysponuje innym tytułem prawnym do lokalu przy ul. [...] (§ 22 ust. 2 pkt. 3 cyt. Uchwały) tj. prawem służebności mieszkania określonym w księdze wieczystej nr [...]. Aktualnie jest to nieruchomość zamieszkiwana przez czteroosobową rodzinę syna wnioskodawczyni, który określił jej wartość, w złożonym przez siebie oświadczeniu majątkowym, na kwotę 1 mln zł. W nieruchomości tej stale zamieszkuje małżeństwo z dwójką małoletnich dzieci, a więc należy uznać, że nieruchomość ta spełnia odpowiednie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne przeznaczone na stały pobyt ludzi. Wnioskodawczym w żaden sposób nie dokumentuje braku możliwości zamieszkania w nieruchomości, w stosunku do której przysługuje jej to prawo. Warunki mieszkaniowe zstępnych wskazują na możliwość zamieszkiwania wnioskodawczym razem z synem i jego rodziną w nieruchomości, w stosunku do której wnioskodawczym przysługuje prawo służebności mieszkania. Tutejszy Urząd dysponuje dokumentami z których wynika, że w domu przy ul. [...] powierzchnia mieszkalna zajmowana przez syna, wraz z trzyosobową rodziną wynosi 41,22 m2, więc uwzględniając możliwość zamieszkania B. W. powierzchnia pokoi wyniosłaby 8,24 m2/os. Brak jest dowodów uzasadniających zastosowanie § 5 ust. 2 pkt. 3 ww. uchwały. Wnioskodawczym faktycznie zamieszkuje na terenie innej dzielnicy, tj. pod adresem ul. [...]. Jest to lokal mieszkalny. Zamieszkiwanie to potwierdza własnymi oświadczeniami i trwa ono od co najmniej trzech lat. Pomimo próby ustalenia przez Wydział [...] powierzchni mieszkalnej zamieszkiwanego przez skarżącą lokalu, wymieniona nie udokumentowała swoich aktualnych warunków mieszkaniowych, pozwalających na potwierdzenie jej uprawnień do najmu lokalu z zasobu [...]. Przypomniano, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udokumentowania warunków mieszkaniowych, w jakich zamieszkuje. W okresie 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia aktualizacji wniosku przeprowadzonej w 2016 r. w zakresie osiąganych dochodów wynika, że w sytuacji wnioskodawczyni dochód wyniósł 1915,71 zł/os. przy ustanowionym minimum dla gospodarstwa jednoosobowego stanowiącego kwotę 220%. najniższej emerytury. Zaznaczono, że wyżej wymieniony dochód stanowi składową świadczenia emerytalnego oraz alimentów w wysokości 200 zł/m-c zasądzonych wyrokiem sądu od dnia [...] czerwca 2013 r. od jej byłego męża. B. W. w latach 2013 – 2014, poza emeryturą nie deklarowała otrzymywanych alimentów. Na podstawie § 28 ust. 4 i ust. 5, § 26 ust. 3 i ust. 4 w związku z niespełnianiem warunków określonych w § 4 pkt. 1, w wyniku dokonanej analizy na podstawie § 22 ust. 1 i ust. 2 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (z późn. zm.) należy zatem skreślić B. W. z listy osób uprawnionych do najmu lokalu z zasobów [...]. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i w uzasadnieniu podała, że w 2005 r. złożyła w wydziale [...] w Urzędzie [...] podanie o przydział mieszkania komunalnego. Jej sytuacja finansowa i mieszkaniowa została zbadana przez pracowników Urzędu, po czym została powiadomiona, iż decyzją Zarządu Dzielnicy została umieszczona na liście osób zakwalifikowanych do otrzymania mieszkania komunalnego. Rokrocznie lista ta była weryfikowana, żądano ode niej dokumentów, które dostarczała w określonych terminach. Przez kolejne dziewięć lat byłam umieszczana na liście. W 2011 r. uległa wypadkowi, jest po złamaniu kręgosłupa. Jej stan zdrowia znacznie się pogorszył. Dokumentację dotyczącą zdarzenia dołączyła do akt. Przez wiele lat była na liście osób, które – jak zapewniano – jak tylko zostaną wybudowane budynki komunalne, otrzymają klucze. W 2014 r. była trzecia na liście wg. okresu oczekiwania. W tym samym roku, jak wreszcie po wielu latach budynki zostały wybudowane, z niewiadomej i niejasnej przyczyny została nagle skreślona z listy osób otrzymujących mieszkanie. Przedmiotową uchwałę zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2015 r. stwierdził, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] została wydana z istotnym naruszeniem prawa, zaś w uzasadnieniu wskazał, że uchwała została wydana z istotnym naruszeniem § 26 ust. 3 w związku z § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy. Sąd stwierdził, że kluczowe w sprawie pozostaje to, czy posiada realną możliwość zabezpieczenia "swych potrzeb mieszkaniowych w nieruchomości przy ul. [...], gdzie wpisana jest służebność osobista na jej rzecz. Sąd wskazał, iż zgodnie z "Ekspertyzą stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W." budynek nie spełnia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. W tej ekspertyzie rzeczoznawca stwierdził, że remont budynku jest nieopłacalny i budynek kwalifikuje się do rozbiórki. Z drugiej strony wskazała, że część budynku gdzie miała zamieszkiwać zgodnie ze służebnością, uległ zniszczeniu, a część zawaleniu. Nadto, cały budynek jest zagrzybiały i zawilgocony. Sąd również zwrócił uwagę na fakt, że czekała od 2006 r. na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] i działała w zaufaniu do organów samorządu, pozostając w przekonaniu, że umieszczenie na liście oczekujących przy zachowaniu warunków skutkujących umieszczeniem na liście zakończy się zawarciem umowy najmu lokalu. Sąd jednoznacznie stwierdził, że "wydanie zaskarżonej uchwały o skreśleniu skarżącej z listy osób oczekujących na najem lokalu po ośmiu latach od daty zakwalifikowania jej wniosku, niezależnie od wskazanych wątpliwości, godzi w zasadę pogłębiania zaufania wyrażoną w art. 8 k.p.a." Ponadto, w przedmiotowym wyroku WSA w Warszawie wskazał, iż organ nie dokonał wnikliwej analizy możliwości zamieszkiwania przeze nią w lokalu przy ul. [...]. Zasadność wyroku WSA w Warszawie, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2016 r. którym oddalił skargę kasacyjną złożoną przez organ. Następnie uchwałą nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. skreślił ją z listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów [...], w sytuacji gdy była osobą pierwszą na liście do przyznania jej lokalu mieszkalnego i wskazała na treść podanego już wyżej uzasadnienia, jednakże nie polega ono na prawdzie, bowiem budynek przy ul. [...] nie nadaje się do zamieszkania, w szczególności dla schorowanej starszej osoby. Znajdująca się w nim pleśń, wilgoć, spadające tynki i bardzo zły stan techniczny powodują, że mieszkanie w tym budynku stanowi niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi. W stosunku do opinii znajdującej się w aktach sprawy, budynek znajduje się w o wiele gorszym stanie. Aktualne złe warunki mieszkaniowe zostały potwierdzone w piśmie Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. gdzie zostało wskazane, iż w lokalu są złe warunki mieszkaniowe, a lokal jest zawilgocony, zagrzybiony, niedogrzany i wychłodzony. Ze ścian i sufitu odpadają fragmenty tynku. Nieogrzany jest jeden pokój, kuchnia i łazienka. Lokal wymaga generalnego remontu i prawidłowej wentylacji. Nadto, z ekspertyzy stanu technicznego budynku z 2005 r. wynika m.in. iż w lokalu jest duży poziom wilgotności względnej, przekroje konstrukcyjne są słabe, ściany są zniszczone, a w nich zakorzeniły się rośliny i budynek nie spełnia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7.04.2004 r., a remont istniejącego budynku jest nieopłacalny i kwalifikuje się do rozbiórki. Z pisma z OPS z dnia [...] maja 2016 r. wynika, że część budynku w którym miałaby mieszkać jest całkowicie zniszczona. "Drzwi wejściowe są wyrwane, podłogi w pokojach zapadnięte, okna pozbawione szyb. W pomieszczeniach panuje wilgoć, ze ścian i sufitu odpadają fragmenty tynku." W budynku na 40 metrach na które składają się dwa pokoje, łazienka i kuchnia, mieszkają aktualnie 4 osoby. Wobec tego nie jest możliwe w żadnym wypadku aby pomieścić tam jeszcze jedną osobę, gdyż nie ma miejsca na kolejne łóżko. Służebność osobista została udzielona na 1/6 części, budynku, która to część uległa zawaleniu (po wydaniu przedmiotowej ekspertyzy). Zatem nie ma możliwości zamieszkania na tej części nieruchomości na której została ustanowiona służebność. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] stanowiąca współwłasność w częściach ułamkowych jej syna P. W. oraz M. S. jest przedmiotem postępowań sądowych, w tym o zniesienie współwłasności oraz o zachowek od ponad dziesięciu lat. Sprzedaż przedmiotowego prawa z uwagi na współwłasność ułamkową, a także prowadzone i niezakończone spory sądowe, jest aktualnie niemożliwa. Z wyciągu z protokołu z posiedzenia Komisji Mieszkaniowej wynika, że posiadanie służebności osobistej lokalu nie jest wystarczającą przesłanką do skreślenia z listy oczekujących na najem. Podkreśliła, że w orzecznictwie podnosi się, iż przesłanką do skutecznej odmowy zawarcia umowy najmu nie może więc być sam fakt posiadania przez wyszczególnione osoby prawa do nieruchomości. Nieruchomość ta dodatkowo musi przynosić pożytki, które umożliwią zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, ewentualnie dochód ze sprzedaży tej nieruchomości musi umożliwić zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Stąd w sytuacji, gdy organ zamierza odmówić zawarcia umowy najmu z uwagi na posiadanie przez wnioskodawcę (lub inne osoby wymienione w Uchwale), tytułu prawnego do nieruchomości, musi uprzednio poczynić ustalenia faktyczne co do tego, czy nieruchomość ta przynosi pożytki (jeśli tak, to jakie), oraz czy te pożytki, lub dochód ze sprzedaży nieruchomości umożliwią stronie zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013 sygn. akt II SA/Wa 891/13). W niniejszej sprawie organ nie poczynił ustaleń czy nieruchomość P. W. przynosi pożytki. Organ chce przerzucić ciężar dowodu na nią wbrew jednoznacznym dyspozycjom przepisów Uchwały [...], które to przepisy nakładają na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy sytuacji mieszkalnej osoby weryfikowanej. Nadto, pomimo znajdowania się w aktach stosownych dokumentów potwierdzających zły stan techniczny lokalu przy ul. [...] w W., organ niezasadnie twierdzi, że w dalszym ciągu musi udowadniać zły stan nieruchomości. Tymczasem przy takim materiale dowodowym i treści § 22 ust. 2 Uchwały Rady m.st. Warszawy, to organ ma obowiązek poddać "wnikliwej analizie" warunki mieszkaniowe zstępnych i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach, przy czym nie ma faktycznej możliwości zamieszkać w budynku przy ul. [...] w W. Nadto pomimo wydania ww. wyroków, organ nie wykonał wskazanych tam zaleceń i pomimo bezsporności złego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W., w dalszym ciągu w sposób nieuzasadniony w zaskarżonej uchwale stwierdza, że posiada służebność osobistą mieszkania w ww. budynku i ma możliwość zamieszkania w nim raz z synem oraz synową z którą jeste w konflikcie. Niezasadne jest stwierdzenie organu, że budynek spełnia warunki techniczne do zamieszkania, skoro zgodnie z ekspertyzą z 2005 r. budynek nie spełnia warunków technicznych i nadaje się do rozbiórki. Od 2005 r. budynek nie był poddawany remontom, a nie została powołana żadna nowa ekspertyza ani opinia biegłego. Dalej podkreśliła, że ze względu na podeszły wiek, złą sytuację zdrowotną (dokumentach w aktach sprawy) nie jest w stanie zamieszkiwać w zawilgoconym i zagrzybiałbym budynku. Nadto pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzekł o zaliczeniu jej stanu zdrowia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (dowód: Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, karta informacyjna leczenia szpitalnego). W lokalu przy ul. [...] natomiast zamieszkuje czasowo, tylko z grzeczności Pani J. Nie posiada żadnego tytułu prawnego do tego lokalu. Wynika to również przeprowadzonego przez organ postępowania. Organ ustalił, że lokal ten należy do K. P., a ona śpi w kuchni zajmując kawałek podłogi. Podkreśliła, iż zgodnie z obowiązkiem wymienionym w § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy, to na organie spoczywa obowiązek "wnikliwej analizy warunków mieszkaniowych, a nie na osobie ubiegającej się o lokal mieszkalny. Ponadto zmiany dzielnicy w zakresie miejsca pobytu na terenie m.st. Warszawy, zgodnie z § 26 ust. 3 Uchwały Rady m.st. Warszawy nie może stanowić podstawy do skreślenia z listy. Niezależnie od powyższego wskazała, że twierdzenie organu o osiąganych dochodach nie polega na prawdzie, bowiem dochód jaki osiąga z tytułu emerytury, po potrąceniu zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenia zdrowotne wynosi 1431,91 zł miesięcznie za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r., zaś stwierdzenie, że w latach w latach 2013 – 2014 nie deklarowała alimentów w kwocie 200 zł miesięcznie organ przeoczył, że alimenty zostały jej zasądzone dopiero wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. Istotnie, są one zasądzone od [...] czerwca 2013 r., lecz dopiero możliwość ich otrzymania powstała w połowie września 2014 r., bowiem w pierwszej instancji wyrokiem z dnia [...] listopada 2013 r. Sąd oddalił jej powództwo i dopiero Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok dnia [...] września 2014 r. Działania organu polegające na skreśleniu jej, będącej już na pierwszym miejscu na liście po 10 latach pozytywnej weryfikacji i orzeczeniach WSA w Warszawie i NSA z powodu przesłanek istniejących od samego początku weryfikacji, jest istnym naruszeniem zasady zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa. Organ od pierwszego wniosku złożonego przeze nią nie wiedział o tym, że posiada ona syna, a na części nieruchomości ustanowiona była służebność osobista, której przecież nie można wykonać z przyczyn podanych powyżej. Skoro przez tyle lat istnienia okoliczności podanych przez organ, pozytywnie weryfikował jej osobę, to dlaczego została nagle po 10 latach skreślił ją z listy. Na dodatek skreślenie nastąpiło z nieuzasadnionych przyczyn, nieznajdujących nawet podstawy w Uchwale. Z pewnością takie działania naruszają podstawowe zasady wynikające z k.p.a., w tym zasadę zaufania do organów administracji publicznej. Reasumując, mimo stwierdzenia przez Sady uchybień, organ w dalszym ciągu z tych samych przyczyn co poprzednim razem, podjął Uchwałę i skreślił ją niezasadnie z pierwszego miejsca listy osób oczekujących na lokal mieszkalny z zasobów [...]. Działania organu polegające na ponownym skreśleniu jej osoby z listy, stanowią o lekceważącym stosunku organu do przepisów prawa i wyroków Sądów, których organ nie respektuje, co może stanowić czyn zabroniony. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1438 i ) oraz § 50 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr 12 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420 i 11794), oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Maz. ż 2016 r., poz. 6725) oraz § 26 ust. 3 i ust. 4 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) uchwalił, co następuje: § 1. Nie uwzględnić wezwania B. W. do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...].02.2017 r. na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...].01.2017 r. w sprawie skreślenia z listy osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego [...] wobec niepotwierdzona zarzutów zgłoszonych w wezwaniu. § 2. Wykonanie uchwały powierza się Zastępcy Burmistrza [...] nadzorującemu Wydział [...]. § 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że sprawę poddano analizie pod kątem spełnienia § 4 pkt 1 zgodnie z którym lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: które są bezdomne, a zgodnie z § 1 pkt 30 w/wym. uchwały, przez osobę bezdomną należy rozumieć osobę określoną w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm.) albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W celu potwierdzenia czy skarżąca jest osobą bezdomną (jak wskazuje w swoich wystąpieniach) zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Skarżąca uznaje się nadal za osobę bezdomną twierdząc, że zamieszkuje u różnych osób, "a ostatnio w kuchni lokalu przy ul. [...] u osoby obcej, (...). Przecież w tym lokalu nie jestem zameldowana na pobyt stały. (...) z drugiej strony wskazać należy, iż jestem zameldowana w budynku przy ul. [...], lecz w tym budynku nie mam możliwości zamieszkiwania (...) ". Ze zgromadzonych dokumentów (oświadczenie matki właściciela lokalu pani J. P.) wynika, że B. W. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] od 2012 r. do dnia obecnego, oraz ponosi część kosztów związanych z utrzymaniem lokalu i trudno w świetle tego oświadczenia uznać, że jest osobą bezdomną. Skarżąca stwierdza, że nie może zamieszkiwać w nieruchomości zamieszkiwanej przez syna, synową i dzieci przy ul. [...], gdzie jest zameldowana na pobyt stały z uwagi na zły stan budynku i konflikt z synową. Jednak tego nie dokumentuje. Do akt sprawy dołączyła w 2013 roku ekspertyzę stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. pod względem budowlanym sporządzoną w maju 2005 r. Według opinii Biura Rzeczoznawców Budowlanych i Biegłych z zakresu Budownictwa ważność ekspertyzy jest uzależniona ód charakteru ekspertyzy oraz celu jakiemu miała służyć, jednak ze względu na ciągły pogarszający się stan obiektu, lub usterki, należy przyjąć, że tezy przyjęte w ekspertyzie budowlanej są ważne 6 – 12 miesięcy od daty jej sporządzenia. Powyższa ekspertyza jest więc nieaktualna. Od dnia sporządzenia ekspertyzy minęło ponad 11 lat i być może właściciel nieruchomości dokonał niezbędnych napraw i remontu skoro zamieszkuje nieprzerwanie w nieruchomości wraz z rodziną. Skoro właściciel nieruchomości z żoną i dziećmi mogą zamieszkiwać w lokalu, to lokal ten odpowiedni jest również dla wnioskodawczym. Jak wynika z powyższych faktów B. W. nie można uznać zgodnie z definicją o bezdomności za osobę bezdomną (warto zaznaczyć, że zgodnie z przytoczoną definicją osobą bezdomną jest osoba niezamieszkująca i niezameldowana na pobyt stały w lokalu mieszkalnym, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania). Nie bez znaczenia jest fakt, że zgodnie ze złożonym oświadczeniem majątkowym przez syna wnioskodawczym wartość nieruchomości przy ul. [...] oszacowana została na 1 min złotych. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z art. 302 § 1 Kodeks cywilnego mający służebność mieszkania może korzystać z pomieszczeń i urządzeń przeznaczonych do wspólnego użytku mieszkańców budynku. Według wskazań księgi wieczystej budynek przy ul. [...] stanowi całość (jest niepodzielony na odrębne nieruchomości lokalowe) natomiast prawo służebności ustanowione zostało na całej nieruchomości, bez względu na to komu i w jakich udziałach przysługuje prawo własności. Zgodnie z art. 298 k.c. "Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego i zwyczajów miejscowych". Służebność mieszkania wiąże się z uprawnieniem do władania rzeczą. Uprawniony może zostać tego władztwa pozbawiony, jego prawo może być też w inny sposób naruszone. Odpowiednie stosowanie przepisów o ochronie własności umożliwia w takim przypadku skorzystanie z ochrony, jaką daje roszczenie windykacyjne lub negatoryjne (art. 222 w zw. z art. 251 k.c.). Z dostarczonych przez zainteresowaną dokumentów nie wynika, aby Pani W. w jakikolwiek sposób próbowała dochodzić swoich praw wynikających z przysługującego jest prawa rzeczowego, na podstawie którego może władać nieruchomością przy ul. [...]. Ponadto skarżąca w skierowanym w dniu [...] lutego 2017 r. do Zarządu Dzielnicy wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zauważa, że w nieruchomości stanowiącej współwłasność syna gdzie posiada ona służebność, nie jest możliwe w "żadnym wypadku aby pomieścić tam jeszcze jedną osobę, gdyż nie ma miejsca na kolejne łóżko". Z dokumentów syna wnioskodawczyni P. W., który razem z żoną 2014 r. ubiegali się o najem lokalu z zasobów [...] wynika, że przedmiotowy lokal ma powierzchnię użytkową: 56,62m2, w tym powierzchnię mieszkalną: 41,22 m2 składa się z 2 pokoi. W lokalu łącznie zamieszkują 4 osoby tj. syn wnioskodawczym z żoną i dwoje dzieci. Na 1 osobę przypada 10,05 m2/os. powierzchni łącznej pokoi, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej, niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej. Po zamieszkaniu B. W. z synem i jego rodziną na jedną osobę przypadałoby 8,24 m2 powierzchni łącznej pokoi. Z powyższego wynika, że to nie brak możliwości zamieszkania, lecz to B. W. nie wyraża chęci by tam zamieszkać. Jeżeli chodzi o konflikt z synową na który wnioskodawczym powołuje się w swoich wystąpieniach, brak jest jakichkolwiek dokumentów przedstawionych odnośnie tej sytuacji (brak informacji z Policji czy też założonej niebieskiej karty). Opinie OPS natomiast oparte są na oświadczeniach zainteresowanej na co wskazuje sam ośrodek. Po drugie sprawę poddano analizie pod kątem spełnienia § 4 pkt 2 zgodnie z którym lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. Jak wynika z przedstawionych w sprawie zaświadczeń dochody pani B. W. spełniają kryterium dochodowe wymagane dla osób ubiegających się o uzyskanie pomocy mieszkaniowej z zasobu mieszkaniowego [...]. Kolejnym etapem weryfikacji było zbadanie przesłanek wyłączenia kryteriów których obszerny katalog wskazany został enumeratywnie w § 5 w/wym. uchwały. Na podstawie dokumentów złożonych w sprawie stwierdzono, że wniosek pani W. nie wypełnia żadnej z przesłanek wymienionych w § 5 ust. 1 wyłączających stosowanie § 4 (całego). Natomiast jeżeli chodzi o § 5 ust. 2 uchwały, który wyłącza stosowanie kryterium metrażowego, przedstawione dokumenty w spawie wskazują na konieczność przeprowadzenia postępowania dotyczącego spełnienia przesłanek wskazanych w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały. Posiadane przez skarżącą orzeczenie o niepełnosprawności nie jest wystarczającą przesłanką do zwolnienia z kryterium metrażowego (§ 5 ust. 2 pkt 3). Przesłanka ta musi zachodzić łącznie z faktem, iż z powodu występowania choroby wnioskodawczym znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji. Analiza złożonych dokumentów nie pozwala stwierdzić, że w tym przypadku występuje wyjątkowo trudna sytuacja rodzinna i zdrowotna. Ciężar udowodnienia faktu określonego w § 5 ust. 3 pkt 3 obowiązującej uchwały spoczywa na osobie, która wywodzi z niego korzystny dla siebie skutek prawny. Natomiast odnosząc się do przedstawionych zarzutów sformułowanych odnośnie uchwały Zarządu podjętej w sprawie podkreślenia wymagają następujące fakty. Otóż B. W. uchwałą nr [...] z dnia [...].06.2006 r. Zarządu Dzielnicy [...] została zakwalifikowana i umieszczona na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu [...]. Składając wniosek o najem wskazała, że jest zameldowana na pobyt stały w domu przy ul. [...]. Z uzasadnienia wniosku i złożonych wyjaśnień wynikało, że uważa się za osobę bezdomną i nie ma możliwości zamieszkania w nieruchomości, oraz nie posiada żadnego tytułu prawnego do lokalu. W świetle złożonych dokumentów i składanych oświadczeń uchwałą nr [...] z dnia [...].06. 2006 r. Zarząd Dzielnicy [...] zakwalifikował i umieścił B. W. na liście na liście osób oczekujących na najem lokalu z [...]. Podczas kolejnych weryfikacji sprawy dokonywanych na przestrzeni lat skarżąca składała wówczas również oświadczenia, że informacje w złożonym w roku 2005 wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu nie uległy zmianie i są nadal aktualne. Składając jednak powyższe oświadczenia pod odpowiedzialnością karną zataiła fakt, że od kwietnia 1997 r. jej syn jest współwłaścicielem nieruchomości, a ona posiada służebność mieszkania a więc ograniczone prawo rzeczowe. Informację, tę organ uzyskał nie od zainteresowanej, a od syna i synowej w związku ze złożonym przez nich wnioskiem o zawarcie umowy najmu. Zgodnie z art. 5 Kodeksu cywilnego "Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony". Powołując się na uprawnienie wynikające z uzyskania kwalifikacji na listę, które było spowodowane wprowadzeniem organu w błąd co do faktycznej sytuacji mieszkaniowej wnioskodawczym jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Ponadto skarżąca w swoim wezwaniu zauważa, że w aktach sprawy znajduje się wyciąg z protokołu Komisji Mieszkaniowej z opinią "że posiadanie służebności osobistej lokalu nie jest wystarczającą przesłanką do skreślenia z listy oczekujących na najem". Zauważyć należy, że w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Wnioskodawczym powołuje się na niepodpisany brudnopis, który jest wersją roboczą przez nikogo nieakceptowaną. Nie może więc stanowić źródła, na podstawie którego wnioskodawczym lub organ może formułować jakiekolwiek wnioski w sprawie. Dalej zaznaczono, że zgodnie z art. 6 Kodeksu cywilnego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego korzystny dla siebie skutek prawny. Skarżąca starając się o zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] (czyli z zasobu publicznego) powinna dostarczyć wszelkich dokumentów umożliwiających określenie jej faktycznej sytuacji mieszkaniowej. Zainteresowana natomiast od 2005 r., pomimo składania oświadczeń pod odpowiedzialnością karną, pomijała istotne okoliczności w swojej sprawie. Kończąc zaznaczono, że z przepisów dotyczących trybu udzielania pomocy mieszkaniowej przez [...] wynika, że umieszczenie na liście oczekujących na najem lokalu nie stanowi oferty zawarcia umowy najmu, a jedynie rozstrzyga o tym, czy określonej osobie, w momencie rozstrzygania o kwalifikacji, może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie Dzielnicy [...]. Sporządzona lista osób zakwalifikowanych i oczekujących na zawarcie umowy najmu nie jest podejmowaniem czynności cywilnoprawnej zmierzającej do zawarcia umowy najmu, lecz jest wykonywaniem publicznoprawnych zadań gminy. Obowiązujący § 4 Uchwały Nr LYIII/1751/2009 Rady m.st. Warszaw z dnia 9 lipca 2009 r. Rady m.st. Warszawy nie jest przepisem obligującym Zarząd Dzielnicy do zawarcia umowy najmu i wynika to z faktu użycia we wskazanym przepisie słowa ".mogą". Oznacza to, że Zarząd Dzielnicy [...] każdorazowo dokonując weryfikacji wniosku poddaje szczegółowej analizie wszelkie okoliczności sprawy i dopiero podejmuje decyzję, która nie musi być korzystna dla wnioskujących. Organ ustalił stan faktyczny i zgromadził dowody na podstawie, których stwierdził, że B. W. nie spełnia określonego w § 4 pkt 1 obowiązującej uchwały. Nie można również stwierdzić, że skarżąca ma niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe, przy czym nie chodzi tu o subiektywną potrzebę mieszkaniową, lecz zobiektywizowaną warunkami zamieszkania uznanymi za kwalifikujące do poprawy. Przez "warunki mieszkaniowe kwalifikujące wnioskodawczynię do ich poprawy", o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 3 w ustawy o ochronie praw lokatorów i zmianie kodeksu cywilnego należy rozumieć jako warunki faktyczne zamieszkiwania takie, jak powierzchnia lokalu, stan techniczny czy ilość osób zamieszkujących w lokalu, a nie okoliczności braku mieszkania z zasobu [...]. Jak wynika z powyższego sprawa skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami (§ 26 ust. 3 uchwały) poddana została wnikliwej analizie polegającej na sprawdzeniu przesłanek odnoszących się do wyłączenia kryterium metrażowego obowiązującego we wszystkich sprawach najmu poprzez sprawdzenia aktualnej sytuacji mieszkaniowej zainteresowanej. Dlatego też po analizie wszystkich złożonych dokumentów w sprawie, na podstawie uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Zarząd Dzielnicy postanowił o podjęciu decyzji o skreśleniu z listy pani B. W. z uwagi na niespełnienie kryteriów uchwały Nr LYIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca B. W. wniosła o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację zawartą we wniosku o usunięcia naruszenia prawa – podała, że organ nie wykonał wytycznych Sądu co do zamieszkania przy ul. [...] w W., bowiem nie ustalił czy posiadając realną możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb mieszkaniowych w powyższej nieruchomości, gdzie wpisana jest służebność osobista mieszkania na jej rzecz, istnieją warunki do zamieszkania, jak i też i nie uwzględnił, że przez kolejne 9 lat była umieszczana na liście, gdy w tym czasie uległa wypadkowi i złamała kręgosłup, a w 2014 r była 3 na liście oczekujących na mieszkanie i kiedy już budynki komunalne zostały wybudowane, to z niejasnych powodów została skreślona z listy. Ponadto stwierdziła, że zdaniem organu nie jest osobą bezrobotną uzasadniając to faktem, że okresowo zamieszkuję u różnych osób, a ostatnio w kuchni lokalu przy ul. [...]. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, za osobę bezdomną uznaje się "osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania," Z powyższego przepisu wynika, iż fakt zamieszkiwania u obcej osoby, nie powoduje, że nie jest osobą bezdomną. Przecież w tym lokalu, w którym pomieszkuje z grzeczności Pani J., nie jest zameldowana na pobyt stały. Tak więc twierdzenie z tego powodu, że nie jest osobą bezdomną, nie jest uzasadnione. Z drugiej strony zameldowanie w budynku przy ul. [...], nie mam możliwości zamieszkiwania, a zatem jest osobą bezdomną. Organ twierdzi, że posiada tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] tj. prawo służebności osobistej mieszkania oraz, że nie udokumentowała braku możliwości zamieszkania w nieruchomości w stosunku do której przysługuje jej prawo służebności osobistej. Nadto organ wskazuje, że może mieszkać wraz z rodziną syna w 5 osób w lokalu o powierzchni 41 m2. Odnosząc się do powyższego podała, że służebność osobista nie jest tytułem prawnym do lokalu, a nadto twierdzenia te są niezasadne bowiem budynek nie nadaje się do zamieszkania, w szczególności dla schorowanej starszej osoby. Znajdująca się w nim pleśń, wilgoć, spadające tynki i bardzo zły stan techniczny powodują, że mieszkanie w tym budynku stanowi niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi. W stosunku do opinii znajdującej się w aktach sprawy, budynek znajduje się w o wiele gorszym stanie. Aktualne złe warunki mieszkaniowe zostały potwierdzone w piśmie Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. (k.143) gdzie zostało wskazane, iż w lokalu są złe warunki mieszkaniowe, a lokal jest zawilgocony, zagrzybiony, niedogrzany i wychłodzony. Ze ścian i sufitu odpadają fragmenty tynku. Nieogrzany jest jeden pokój, kuchnia i łazienka. Lokal wymaga generalnego remontu i prawidłowej wentylacji. Nadto, z ekspertyzy stanu technicznego budynku z 2005 r. wynika m.in. iż w lokalu jest duży poziom wilgotności względnej przekroje konstrukcyjne są słabe ściany są zniszczone, a w nich zakorzeniły się rośliny budynek nie spełnia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7.04.2004 r. remont istniejącego budynku jest nieopłacalny i kwalifikuje się do rozbiórki. W stosunku do przedłożonej ekspertyzy stan lokalu tylko się pogorszył, a żadne remonty nie były wykonywane. Z pisma z OPS z dnia [...] maja 2016 r. wynika, że część budynku w którym miałabym mieszkać jest całkowicie zniszczona. "Drzwi wejściowe są wyrwane, podłogi w pokojach zapadnięte okna pozbawione szyb. W pomieszczeniach panuje wilgoć, ze ścian i sufitu odpadają fragmenty tynku." W budynku na 40 metrach, na które składają się dwa pokoje (w tym jeden przechodni), łazienka i kuchnia, mieszkają aktualnie 4 osoby. Wobec tego nie jest możliwe w żadnym wypadku aby pomieścić tam jeszcze jedną osobę, gdyż nie ma miejsca na kolejne łóżko. Nadto do jednego pokoju nie dałaby rady wejść, bowiem jest on położony znacznie wyżej niż drugi pokój z uwagi na znaczny stopień schodkowy (ok. 50 cm). Służebność osobista została udzielona na 1/6 części budynku, która to część uległa zawaleniu (po wydaniu przedmiotowej ekspertyzy). Zatem nie ma możliwości zamieszkania na tej części nieruchomości, na której została ustanowiona służebność. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] stanowiąca współwłasność w częściach ułamkowych mojego syna P. W. oraz M. S. jest przedmiotem postępowań sądowych, w tym o zniesienie współwłasności oraz o zachowek od ponad dziesięciu lat. Sprzedaż przedmiotowego prawa z uwagi na współwłasność ułamkową, a także prowadzone i niezakończone spory sądowe jest aktualnie niemożliwa. Niemożliwy jest również jakikolwiek remont przedmiotowej nieruchomości z uwagi na spory współwłaścicieli oraz brak środków finansowych po stronie jej syna. Z wyciągu z protokołu z posiedzenia Komisji Mieszkaniowej wynika, że posiadanie służebności osobistej lokalu nie jest wystarczającą przesłanką do skreślenia z listy oczekujących na najem. Podkreśliła, że w orzecznictwie podnosi się, iż przesłanką do skutecznej odmowy zawarcia umowy najmu nie może więc być sam fakt posiadania przez wyszczególnione osoby prawa do nieruchomości. Nieruchomość ta dodatkowo musi przynosić pożytki, które umożliwią zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, ewentualnie dochód ze sprzedaży tej nieruchomości musi umożliwić zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Stąd w sytuacji, gdy organ zamierza odmówić zawarcia umowy najmu z uwagi na posiadanie przez wnioskodawcę (lub inne osoby wymienione w uchwale), tytułu prawnego do nieruchomości, musi uprzednio poczynić ustalenia faktyczne co do tego, czy nieruchomość ta przynosi pożytki (jeśli tak, to jakie), oraz czy te pożytki, lub dochód ze sprzedaży nieruchomości umożliwią stronie zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2013, II SA/Wa 891/13). W niniejszej sprawie organ nie poczynił ustaleń czy nieruchomość P. W. przynosi pożytki. Organ chce przerzucić ciężar dowodu na nią wbrew jednoznacznym dyspozycjom przepisów Uchwały [...], które to przepisy nakładają na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy sytuacji mieszkalnej osoby weryfikowanej. Nadto, pomimo znajdowania się w aktach stosownych dokumentów potwierdzających zły stan techniczny lokalu przy ul. [...] w W., organ niezasadnie twierdzi, że w dalszym ciągu muszę udowadniać zły stan nieruchomości. Organ przytacza przepisy kodeksu cywilnego tj. art. 6, a tymczasem działa w ramach kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z art. 7 i 77 zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem przy takim materiale dowodowym i treści § 22 ust. 2 Uchwały Rady m.st. Warszawy, to organ ma obowiązek poddać "wnikliwej analizie" warunki mieszkaniowe zstępnych i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach. Wskazała, że nie ma faktycznej możliwości zamieszkać w budynku przy ul. [...] w W., co już raz było przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Ponadto pomimo wydania wyroków, organ nie wykonał wskazanych tam zaleceń i pomimo bezsporności złego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W., w dalszym ciągu w sposób nieuzasadniony w zaskarżonej uchwale stwierdza, że posiadam służebność osobistą mieszkania w ww. budynku i mam możliwość zamieszkania w nim wraz z synem oraz synową z którą jestem w konflikcie. Organ wskazuje, iż nie przedstawiła dowodu na bycie w konflikcie z synową, ponieważ brak jakiejkolwiek informacji z policji czy też założonej niebieskiej karty, lecz twierdzenia te są absurdalne, bowiem skoro nie mieszka z synową, to w jaki sposób możliwe jest założenie niebieskiej karty? Niebieska karta założona by była gdyby osoby razem zamieszkują i stosowana jest przemoc w rodzinie. Nieprawdą jest jakobym zataiła fakt, że posiadam służebność. Organ od początku wiedział jaki podałam adres do korespondencji i gdzie mieszka mój syn. Organ miał również dostęp do księgi wieczystej i wiedział o istniejącej służebności, tylko się na nią nie powoływał. Prawdopodobnie nie powoływał się na służebność tylko dlatego, że służebność nie jest tytułem prawnym do nieruchomości, a po drugie, była ona ustanawiana na części budynku która jest zniszczona, podłoga jest zawalona i zniszczeniu uległ dach, z którego cieknie woda. Nadto dopiero gdy już była 3 na liście, organ zaczął na siłę szukać jakiegokolwiek punktu zaczepienia, aby ją skreślić z listy. Na pewno przyczyny wskazane w uchwale nie kwalifikują jej osoby do skreślenia z listy, a powoływanie się przez organ na przepisy kodeksu cywilnego stanowi tylko o niekompetencji zarządu dzielnicy, gdyż w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego. Niezasadne jest stwierdzenie organu, że budynek spełnia warunki techniczne do zamieszkania, skoro zgodnie z ekspertyzą z 2005 r. budynek nie spełnia warunków technicznych i nadaje się do rozbiórki. Od 2005 r. budynek nie był poddawany remontom. Z drugiej strony brak jest podstaw do stwierdzenia, że budynek spełnia warunki techniczne skora nie została powołana żadna nowa ekspertyza ani opinia biegłego. Skoro to na organie ciąży dokonanie wnikliwej analizy warunków mieszkaniowych to aby zaprzeczyć dostarczonej ekspertyzie, Organ winień przedstawić dowody potwierdzające, że w przedmiotowym lokalu jest możliwość zamieszkania. Nadto organ twierdzi, że według opinii Biura Rzeczoznawców Budowlanych i Biegłych ważność ekspertyzy jest ważna przez 6-12 miesięcy, przy czym opiniujący zastrzegł, że zastrzegają jej ważność z uwagi na stale pogarszający się stan budynku. Zatem od dnia wydania ekspertyzy stan lokalu się pogarsza i organ zobowiązany do wnikliwej analizy nie przedstawił żadnego przeciwdowodu. Podkreśliła, iż jak organ słusznie zauważył, jej syn wraz z jego żoną ubiegali się o najem lokalu z zasobów [...], lecz nie podano z jakiego powodu. Otóż dlatego, że w tym lokalu nie można zamieszkiwać z uwagi na jego zły stan techniczny i złe warunki wpływające na zdrowie dzieci oraz ich rodziców tam zamieszkujących (wilgoć, pleśń, grzyb na ścianach). Wymaga również podkreślenia, iż ze względu na podeszły wiek, złą sytuację zdrowotną (dokumentach w aktach sprawy) nie jest w stanie zamieszkiwać w zawilgoconym, zapleśniałym i zagrzybiałbym budynku. Nadto, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzekł o zaliczeniu mojego stanu zdrowia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Zatem z powyższego wynika, iż posiada trudną sytuacją zdrowotną. Co do zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] wskazała, że również powyższa okoliczność nie uzasadnia wydania przedmiotowej uchwały, bowiem czasowo zamieszkuje w przedmiotowym lokalu tylko z grzeczności Pani J. Nie posiada żadnego tytułu prawnego do tego lokalu i nie jestem w nim zameldowana. Wynika to również przeprowadzonego przez organ postępowania, który ustalił, że lokal ten należy do K. P., a ona śpi w kuchni zajmując kawałek podłogi. Podkreślenia ponownie wymaga, iż zgodnie z obowiązkiem wymienionym w § 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy, to na organie spoczywa obowiązek "wnikliwej analizy'' warunków mieszkaniowych, a nie na osobie ubiegającej się o lokal mieszkalny. Co zaś się tyczy zmiana dzielnicy, to zgodnie z § 26 ust. 3 Uchwały Rady m.st. Warszawy zmiana miejsca pobytu na terenie m.st. Warszawy nie może stanowić podstawy do skreślenia z listy, a co do dochodu, to wskazała, że dochód jaki osiąga z tytułu emerytury, po potrąceniu zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenia zdrowotne wynosi 1431,91 zł miesięcznie za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r., a co do stwierdzenia organu, że w latach 2013 - 2014 nie deklarowała alimentów w kwocie 200 zł miesięcznie, to organ nie zauważył, że alimenty zostały jej zasądzone dopiero wyrokiem z dnia [...] września 2014 r. Istotnie, są one zasądzone od [...] czerwca 2013 r., lecz dopiero możliwość ich otrzymania powstała w połowie września 2014 r. Działania organu polegające na skreśleniu jej, będącej już na pierwszym miejscu na liście po 10 latach pozytywnej weryfikacji i orzeczeniach WSA w Warszawie i NSA, z powodu niezasadnych przesłanek istniejących od samego początku weryfikacji jest istnym naruszeniem zasady zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa. Organ od pierwszego wniosku złożonego przeze nią wiedział o tym, że posiada syna, a na części nieruchomości ustanowiona była służebność osobista, której przecież nie można wykonać z przyczyn podanych powyżej. Skoro przez tyle lat istnienia okoliczności podanych przez organ, pozytywnie weryfikowano jej osobę, to niezrozumiałym jest skreślenie jej nagle po 10 latach z listy. Na dodatek skreślenie nastąpiło z nieuzasadnionych przyczyn, nieznajdujących nawet podstawy w uchwale. Z pewnością takie działania naruszają podstawowe zasady wynikające z k.p.a., w tym zasadę zaufania do organów administracji publicznej. Również zasadę tę naruszają twierdzenia organu, że na jej osobie spoczywa ciężar dowodu określony w art. 6 kodeksu cywilnego, bowiem to organ zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a dodatkowo Uchwała Rady m.st. Warszawy jednoznacznie mówi, że to organ musi poddać wnikliwej analizie sytuację mieszkaniową i życiową osoby weryfikowanej. Nadto, gdyby tylko organ wezwał ją do dostarczenia jakichkolwiek dokumentów, które posiada lub jest w stanie uzyskać, z pewnością by je dostarczyła. Reasumując, podjęta przez organ Uchwała dokładnie w takim samym, jak nie większym stopniu narusza istotnie przepisy prawa jak uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., której naruszenie przepisów prawa zostało stwierdzone wyrokami WSA w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stan faktyczny zaistniały w sprawie objętej ww. wyrokami jest identyczny jak w niniejszej sprawie. Mimo stwierdzenia przez Sady uchybień, organ w dalszym ciągu z tych samych przyczyn co poprzednim razem, podjął Uchwałę i skreślił ją niezasadnie z pierwszego miejsca listy osób oczekujących na lokai mieszkalny z zasobów [...]. Działania organu polegające na ponownym skreśleniu jej osoby z listy, stanowi o lekceważącym stosunku do przepisów prawa i wyroków Sądów, których organ nie respektuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Natomiast – a właściwie przede wszystkim – według art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba ze przepisy prawa uległy zmianie. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Jak już wskazano wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2161/14 wskazał, że dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącej oraz warunków technicznych budynku "(...) nie zostały poddane przez organ jakiejkolwiek analizie i ocenie. Organ powołał wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ww. ekspertyzę budowlaną oraz opinię Ośrodka Pomocy Społecznej jednak nie rozważył ich znaczenia w kontekście możliwości stałego zamieszkania skarżącej w ww. lokalu. Nadto (...) nie ocenił w toku postępowania weryfikacyjnego, czy przedmiotowy lokal nadaje się na stały pobyt ludzi w rozumieniu prawa budowlanego. (...) W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie brak jest jednak dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie wizji ww. lokalu zgodnie z wnioskiem skarżącej. (...) organ w żaden sposób nie wyjaśnił na jakiej podstawie określił wartość udziałów w podanej wyżej kwocie. Nie wziął również pod uwagę, choć wskazywała na tę okoliczność skarżąca, że ww. nieruchomość jest przedmiotem postępowania sądowego o zniesienie współwłasności. Nie jest przy tym znany termin zakończenia tego postępowania. (...) Dodatkowo Sąd zauważa, że badając legalność zaskarżonej uchwały, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że skarżąca od 2006 r. oczekiwała na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Działała przy tym w zaufaniu do organów samorządu, pozostając w przekonaniu, że umieszczenie jej na liście osób oczekujących, przy zachowaniu warunków skutkujących umieszczeniem jej na tej liście, zakończy się zwarciem umowy najmu lokalu mieszkalnego. Ponadto dane skarżącej były uprzednio przedmiotem kilkakrotnej weryfikacji (...), która nie wywołała skutku przewidzianego w ww. przepisie. Wydanie zaskarżonej uchwały o skreśleniu skarżącej z listy osób oczekujących na najem lokalu po ośmiu latach od daty zakwalifikowania jej wniosku, niezależnie od wykazanych wadliwości, godzi w zasadę pogłębiania zaufania, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przepis ten, stosownie do art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., odnosi się również do organów jednostek samorządu terytorialnego. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów § 26 ust. 3 w związku z 22 ust. 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, skreślając skarżącą z listy osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego, zgromadzonego w sprawie, materiału dowodowego. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżne i wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego, co przeczy dyspozycji zawartej w ww. przepisach. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Organ bowiem winien w toku postępowania stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano. (...) Poddając dane skarżącej ewentualnej ponownej weryfikacji organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. Mając na względzie wymienione wyżej przepisy uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób pełny i wszechstronny podda analizie sytuację mieszkaniową skarżącej. Ustali w sposób niebudzący wątpliwości, z uwzględnieniem uwag poczynionych przez Sąd, czy skarżąca nadal spełnia kryteria do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]." Tymczasem organ nie wykonał wytycznych Sądu, bowiem nie dokonał wizji nieruchomości przy ul. [...], ponieważ – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 84/16 – "Dokumenty te nie mogą być zakwalifikowane jako dowody w sprawie, zostały bowiem sporządzone post factum, na użytek postępowania ze skargi kasacyjnej." W tej sytuacji zatem po wydaniu powyższego wyroku, organ był zobowiązany do przeprowadzenia wizji przed podjęciem zaskarżonej uchwały, czego jednak nie dokonał. Ponadto nie przeprowadził, a do czego był zobowiązany, analizy i oceny dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącej, jak również nie rozważył ekspertyzy budowlanej oraz opinii Ośrodka Pomocy Społecznej w kontekście zamieszkania skarżącej w powyższym lokalu i nie ocenił, czy sporny lokal nadaje się na stały pobyt ludzi w rozumieniu prawa budowlanego, bo przecież oczywiste jest, iż od dokonania ekspertyzy upłynął już dość znaczny okres czasu i w tej sytuacji stan tego lokalu nie uległ polepszeniu, lecz – zdaje się – odwrotnie. Wszak stosownie do treści § 26 ust. 3 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), lista podlega weryfikacji co 12 miesięcy i to również, co do warunków technicznych lokalu. Niezależnie od powyższego organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie określił wartość udziałów, jak również nie wziął również pod uwagę, że ww. nieruchomość jest przedmiotem postępowania sądowego o zniesienie współwłasności. Już chociażby z uwagi na powyższe, zaskarżona uchwała – zdaniem Sądu – nie może się ostać w obrocie prawnym. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Tymczasem skarżąca B. W. – wbrew argumentacji organu – jest osobą bezdomną. Stosownie bowiem do treści art. 6 pkt 8) ustawy o pomocy społecznej, za osobę bezdomną uważa się osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Natomiast w myśl art. 25 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie skarżąca przebywa sporadycznie (3 – 4 noce w tygodniu, według oświadczenia skarżącej) w lokalu nr [...] przy ul. [...], to organ w żaden sposób nie wykazał, że to – jak określił – "miejsce zamieszkiwania" jest związane z przebywaniem w nim z zamiarem stałego pobytu. A zatem nie zamieszkuje w tym lokalu, ani nie jest w nim zameldowana na pobyt stały. Co zaś się tyczy ewentualnego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...], to organ wbrew wskazaniom Sądu i co już wyżej opisano, nie ustalił, czy ze względu na stan techniczny budynku, skarżąca może w nim zamieszkać. Niezależnie od powyższego wskazać należy organowi, że na podstawie art. 28 ust. 1, zd. 2 uchwały z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, w przypadku osób bezdomnych oraz osób wymienionych w § 5 ust. 2 pkt 4, zmiana miejsca pobytu na obszarze Miasta nie może być przyczyną negatywnej weryfikacji. Godzi się w dalszym ciągu wskazać organowi, że służebność osobista nie jest tytułem prawnym do nieruchomości, a tylko – według art. 302 § 1 Kodeksu cywilnego, mający służebność mieszkania może korzystać z pomieszczeń i urządzeń przeznaczonych do wspólnego użytku mieszkańców budynku, nie mówiąc już o tym, że służebność osobista została udzielona na 1/16 części budynku, która to część uległa zawaleniu. Zatem budynek w tej części, jak stwierdzono w ekspertyzie z roku 2005 i w piśmie Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. oraz z dnia [...] maja 2016 r., nie nadaje się do zamieszkania Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę poczynioną wyżej ocenę prawną i uzna je jako wskazania, co do dalszego procedowania w sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 132, a co do kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.