II SAB/Bk 170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego w S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego D. C. z dnia [...] października 2017 roku w zakresie udostępnienia informacji publicznych w postaci wskazania zaświadczeń i certyfikatów językowych posiadanych przez kandydatów na koordynatorów w okręgu Sądu Okręgowego w S.; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w S. na rzecz skarżącego D. C. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych. Pismem z dnia [...] października 2017 r. sędzia Sądu Rejonowego w S. D. C. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: - jakimi kryteriami kierował się organ wybierając koordynatorów do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych i karnych w okręgu Sądu Okręgowego w S.? - czy wybrani zgłosili się oficjalnie? - czy zgłosiły się inne osoby, jeżeli tak to kto? - jak dokonano oceny, że zgłoszeni wyróżniają się wiedzą z zakresu współpracy międzynarodowej, prawa europejskiego i praw człowieka w sprawach cywilnych i karnych, oraz wykazują się odpowiednią znajomość języków obcych? Proszę wskazać jakie ukończyli kursy, ewentualnie jakimi certyfikatami ukończenia kursów językowych się posługują? Informacji należy udzielić na piśmie, z kopiami zaświadczeń. W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezes Sądu Okręgowego w S. pismem z dnia [...] listopada 2017 r. poinformował, że koordynatora do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych oraz koordynatora do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach karnych Prezes Sądu Okręgowego w S. powołał kierując się kryteriami określonymi w art. 16 b i art. 16 d ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sadów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2062 z późn. zm.) spośród sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych Sądu Okręgowego w S. i Sądów Rejonowych działających na obszarze jego właściwości wyróżniających się wiedzą z zakresu współpracy międzynarodowej, prawa europejskiego i praw człowieka oraz wykazujących odpowiednią znajomość języków obcych. Wskazał też, że wybrani sędziowie Sądu Okręgowego w S. zgłosili się oficjalnie, a poza nimi zgłoszono jeszcze jednego kandydata w osobie sędziego Sądu Rejonowego w S. D. C. Wyjaśnił również, że wydane w sprawie powołania koordynatorów do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka zarządzenia Prezesa Sądu Okręgowego w S. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. i nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nie zawierają uzasadnienia, stąd brak jest podstaw do wskazania, jak dokonano oceny i jakie przy tym uwzględniono kursy i certyfikaty. W dniu [...] listopada 2017 r. D. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2017 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 i 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezesa SO w S. do rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Prezesa Sądu Okręgowego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu - Prezesa SO w S. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 4) zasądzenie od organu - Prezesa SO w S. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W ocenie skarżącego Prezes nie udzielił mu wnioskowanej informacji w żądanej formie. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Skoro zatem organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, to dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Zdaniem skarżącego organ udzielił zdawkowej informacji przepisując zapisy ustawowe, ale w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. W dniu [...] listopada 2017 r. organ, w ramach odpowiedzi na wniosek, przesłał skarżącemu: (-) kopię świadectwa ukończenia kursu języka angielskiego, raportu końcowego - język angielski prawniczy, certyfikatu European Institute of Public Administration - SSO A. W. oraz (-) kopię zaświadczenia o ukończeniu kursu języka angielskiego, zaświadczeń potwierdzających uczestnictwo w szkoleniach organizowanych przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury - SSO M. R. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w S. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że zarządzenia wydane w sprawie powołania koordynatorów nie zawierają uzasadnień, które wskazywałyby na sposób dokonywania oceny przy ich wyborze. Także czynności w sprawie były podejmowane bez zbędnej zwłoki, za wyjątkiem udostępnienia informacji dotyczących znajomości języków obcych, która to informacja została udostępniona w terminie późniejszym, gdyż dokonano nieprawidłowej wykładni przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ podkreślił też, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej istnieje wówczas, gdy organ taką informacją dysponuje. W sprawie niniejszej organ natomiast nie dysponował informacją publiczną w takim rozumieniu, gdyż nie wytworzył dokumentu ani w zakresie określenia kryteriów wyboru koordynatorów, ani też w zakresie dokonanej oceny spełnienia tych kryteriów przez kandydatów, o czym wnioskodawca został poinformowany. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2017 r. skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał żadnej decyzji administracyjnej dotyczącej odpowiedzi lub odmowy odpowiedzi na jego wniosek. Odpowiedziano także tylko częściowo na jego wniosek. Prezes nie wyjaśnił także jakimi kryteriami kierował się dokonując wyboru koordynatorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga na bezczynność częściowo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Kognicję tą potwierdza dodatkowo brzmienie art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764; dalej: u.d.i.p.). Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 § 1 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu należy przypomnieć, że zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się także pogląd, który w pełni akceptuje Sąd w niniejszej sprawie, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności za oczywiste należy uznać, że Prezes Sądu Okręgowego w S., jako organ władzy publicznej, jest jednym z podmiotów zobowiązanych do realizacji gwarancji zapewniających dostęp do informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Analizując natomiast wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty oraz o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, ale – co należy podkreślić w kontekście zarzutów skargi - nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11). Uwzględniając powyższą definicję Sąd zakwalifikował żądane przez skarżącego informacje jako informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych i naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, c i g ustawy). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ pismem z dnia [...] listopada 2017 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. Dokonując analizy tego pisma Sąd doszedł do wniosku, że wyczerpuje ono częściowo zakres żądania strony skarżącej co do udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku. Organ w przedmiotowym piśmie wskazał bowiem szczegółowo podstawę prawną swoich działań dotyczącą powołania koordynatorów oraz kryteria wynikające z art. 16b i art. 16d ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2062). Podał też, że wybór został dokonany spośród sędziów Sądu Okręgowego w S., którzy zgłosili się oficjalnie, a ponadto kandydaturę swoją zgłosił sędzia Sądu Rejonowego w S. D. C. Organ przywołał także dwa swoje zarządzenia w sprawie powołania koordynatorów, wskazując przy tym daty ich wydania i sygnatury. Na koniec organ wyjaśnił jeszcze, że zarządzenia te nie posiadają uzasadnień, a zatem brak jest podstaw do wskazania, jak dokonano oceny kandydatów. Zdaniem Sądu, powyższa odpowiedź wyczerpuje obowiązek organu w zakresie udostępnienia żądanych informacji publicznych, sprecyzowanych w trzech pierwszych pytaniach wniosku (trzy pierwsze myślniki). Przy czym za wystarczające należy uznać, w zakresie odpowiedzi na pytanie, jakimi kryteriami kierował się organ przy wyborze kandydatów, wskazanie tych kryteriów i przywołanie podstawy prawnej, z której one wynikają. Sąd nie podziela zarzutów skargi pośrednio wyrażonych w skardze oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., że w ramach odpowiedzi na pytanie "jakimi kryteriami kierował się organ dokonując wyboru koordynatorów", organ był zobowiązany do sporządzenia uzasadnień obu zarządzeń i przedstawienia ich wnioskodawcy. Informacja publiczna dotyczy bowiem sfery faktów. Jest nią zaś treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 49/17). Podkreślić jednak przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Ol 85/17). Skoro przedmiotowe zarządzenia nie zawierały uzasadnień i nie podlegały zaskarżeniu, bo przepisy szczególne obowiązku takiego na organ nie nakładały, to brak jest podstawy do żądania ich sporządzenia przy okazji żądania udzielenia informacji publicznej. Wprawdzie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania również informacji przetworzonej, ale pamiętać należy o tym, że czym innym jest udzielenie informacji przetworzonej, a czym innym obowiązek sporządzenia uzasadnienia orzeczenia czy aktu wydanego przez organ, gdy przepis szczególny tego nie wymaga. Za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych. Zabieg ten wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym. W efekcie powstaje nowy, czyli przetworzony dokument (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15). W orzecznictwie trafnie przyjęto, że kwalifikacje kandydatów na stanowiska finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną, gdyż stanowią ją także dane pozwalające zweryfikować spełnienie wymogów kwalifikacji na dane stanowisko (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2647/15). Czym innym jednak są owe posiadane przez organ dane, na podstawie których podjął on decyzję w zakresie wyboru konkretnego kandydata, a czym innym uzasadnienie dokonanego wyboru. W ramach udzielania informacji publicznej w tym przedmiocie organ winien udostępnić posiadane dane, nawet je przetwarzając, jeżeli jest takie żądanie, ale nie ma on obowiązku sporządzania uzasadnień wydanych zarządzeń, gdyż przepisy ustawy o ustroju sądów powszechnych takiego obowiązku nie przewidują. W ocenie niniejszego składu orzekającego skarżący nie jest więc uprawniony do żądania takiej informacji nawet w ramach informacji przetworzonej. Z racji na jej nieistnienie nie może być ona bowiem uznana za informację publiczną. Celem udzielania skarżącemu informacji publicznej (w tym nawet informacji przetworzonej) o wyborze kandydatów na koordynatorów, było bowiem zapewnienie mu możliwości samodzielnego zweryfikowania prawidłowości dokonanych ocen i spełniania przez kandydatów ustawowych kryteriów objęcia tego stanowiska (por. cyt. już powyżej wyrok NSA w sprawie I OSK 2647/15). Mógł on to uczynić na podstawie samodzielnej oceny wszelkich posiadanych przez organ dokumentów, których mógł od organu zażądać w ramach żądania udzielenia informacji publicznej, ale nie mógł zarazem skutecznie zobowiązać organu do uzasadnienia dokonanego wyboru. W związku z powyższym przyjąć trzeba, że organ w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. udzielił żądanej informacji publicznej w wymaganej formie, w zakresie trzech pierwszych pytań. Odnośnie informacji dotyczącej uzasadnienia obu zarządzeń organ trafnie przyjął, że nie jest ona informacją publiczną i w związku z tym prawidłowo odpowiedział w formie zwykłego pisma informując wnioskodawcę, że informacji tej nie posiada, co jest – jak wynika z analizy akt administracyjnych – zgodne z prawdą. W tym zakresie nie zachodziła zatem potrzeba wydawania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Jako uzasadniony należy natomiast uznać zarzut skargi dotyczący bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego zawartego w pytaniu czwartym (czwarty myślnik). Nawiązując do kryteriów ustawowych skarżący zażądał bowiem od organu wskazania konkretnych kursów i certyfikatów ukończonych przez osoby wybrane na koordynatorów. Odpowiedź organu w tym zakresie wyrażona w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. jest całkowicie niewystarczająca. Skoro z akt administracyjnych wynika, że wybrani kandydaci przedłożyli stosowne dokumenty, to rolą organu było udzielenie informacji publicznej o tych dokumentach, czy to w sposób opisowy, czy też doręczając wnioskodawcy ich kopie. Zresztą po złożeniu przez skarżącego skargi na bezczynność, organ wraz z pismem z dnia [...] listopada 2017 r., doręczył skarżącemu ich odpisy. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że organ w tym jednym zakresie pozostawał bezczynny, gdyż przekroczył termin do udzielenia żądanej informacji, aż do dnia doręczenia wnioskodawcy przedmiotowych dokumentów. Po tej dacie bezczynność ustała. Kierując się jednak regułą z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zachodziła więc podstawa do stwierdzenia bezczynności organu w omawianym zakresie. Na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu organ przekonująco wyjaśnił, że prawidłowej odpowiedzi w zakresie udostępnienia żądanych dokumentów udzielił po terminie ze względu na nieprawidłową wykładnię art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p., a nie ze względu na złą wolę. Również przekroczenie terminu w tym zakresie było stosunkowo nieznaczne. Z racji przedstawionych powyżej, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę w pozostałym zakresie. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.