IV SA/Po 939/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. W., M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO") po rozpatrzeniu odwołania J. H. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] listopada 2016r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rzecz M. T. dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania oraz przebudowie części strychu na cele mieszkalne (w celu legalizacji samowoli budowlanej), zrealizowanej w budynku usytuowanym na działce nr [...], ark. [...], obręb W., położonej w P. przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 309/15 uchylił postanowienie SKO. Dnia [...] października 2015r. SKO wydało decyzję znak: [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta P. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W dniu [...] stycznia 2016 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...], znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rzecz M. T. ul. [...], [...] dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania oraz przebudowie części strychu na cele mieszkalne (w celu legalizacji samowoli budowlanej), zrealizowanej w budynku usytuowanym na działce nr [...], ark. [...], obręb W., położonej w P. przy ul. [...]. Decyzja ta została uchylona w całości przez SKO decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] i sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] [...]/2013 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej jako "PINB") poinformował organ pierwszej instancji, że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej przebudowy i adaptacji strychu na cele mieszkalne w budynku jednorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obr. W. ). W toku tej sprawy wydano postanowienie nr [...], znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu postępowaniu do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] listopada 2016 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...], znak: [...] o ustaleniu na rzecz M. T. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania części strychu na cele mieszkalne w związku z postępowaniem dotyczącym legalizacji samowoli budowlanej, zrealizowanej w budynku usytuowanym na działce nr [...], z arkusza mapy nr [...] w obrębie W., położonej w P. przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. H. wskazując, że w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez PINB, nie zostało wydane postanowienie żądające przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, a jak wynika z orzecznictwa sama strona nie może w tym zakresie inicjować żadnych czynności. Postępowanie to jest prowadzone w trybie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2016 r., poz. 290 – dalej jako "Prawo budowlane"). W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Jednocześnie decyzja ustalająca warunki zabudowy oraz decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest bowiem legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też dokonanie oceny już wykonanych robót. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wzniesionego będzie możliwe wtedy, gdy wniosek o jej wydanie zostanie złożony w związku z legalizacją samowoli budowlanej wszczętej na podstawie art. 48, art. 49b bądź art. 71 a Prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w takim trybie będzie ustalać, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Organ wskazał, iż jak wynika z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 04 listopada 2015r. sygn. akt IV SA/Po 460/15 "Organ winien mieć na uwadze, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru (por. wyrok NSA z 14.01.2014r., sygn. akt. II OSKI 890/12, CBOSA). " Organ podniósł, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie nr [...] PINB z dnia [...] sierpnia 2016r., znak: [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "Kpa"), w sprawie samowolnej przebudowy i adaptacji strychu na cele mieszkalne w budynku jednorodzinnym, zlokalizowanym przy ul. [...] w P., na działce nr [...], ark. [...], obręb W. do czasu zakończenia ostateczną decyzją administracyjną postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Prezydenta Miasta P. z wniosku M. T.. Z ww. postanowienia PINB wynika, że postępowanie legalizacyjne w sprawie nadbudowy budynku, prowadzone jest na podstawi art. 50-51 Prawa budowlanego, zaś przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego nie przewidują obowiązku przedłożenia przez inwestora stosownej decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego jest postępowaniem odrębnym w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie art. 48 i 49b Prawa budowlanego, mającego na celu zalegalizowanie samowoli budowlanej. W przypadku postępowania legalizacyjnego z art. 48 i 49b Prawa budowlanego ustawodawca wprost przewidział obowiązek przedstawienia przez stronę decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego takiego obowiązku nie przewidują (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2014r., sygn. akt IV SA/Po 344/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano wyżej, decyzji o warunkach zabudowy nie wydaje się dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Po 567/14, CBOSA). Dodatkowego wskazania wymaga, że postępowanie przed organem powiatowym nie jest prowadzone z art. 71 a Prawa budowlanego (dotyczy zmiany sposobu użytkowania). Inwestycja ta została już zrealizowana, a postępowanie odnosi się do tzw. legalizacji samowoli budowlanej związanej z przebudową i adaptacją strychu na cele mieszkalne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli I. W. oraz M. T. zarzucając jej naruszenie: I. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 10 § 1 Kpa poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia skarżącym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co pozbawiło skarżących prawa do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie oraz doprowadziło do braku uwzględnienia w ramach rozstrzygnięcia argumentacji skarżących wyrażonej w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. II. naruszenie prawa materialnego: 1) art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zostać wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, ewentualnie: 2) art. 71a Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż nie istnieje podstawa do prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy w związku z dokonaną zmianą sposobu użytkowania. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że zaskarżona decyzja jest datowana na dzień [...] czerwca 2017 r., natomiast doręczona została pełnomocnikowi skarżących dopiero dnia [...] sierpnia 2017 r. Tym samym skarżący nie zostali powiadomieni o zakończeniu prowadzenia postępowania dowodowego. Przedmiotowe zaniechanie uniemożliwiło uwzględnienie argumentacji skarżących, wyrażonej w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. W znaczący sposób wypłynęło to na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż organ Idrugiej instancji dokonał swojego rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o twierdzenia jednej ze stron. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego strona wskazała, że w toku całego postępowania organ pierwszej instancji nie miał żadnych wątpliwości co do oczywistej kwestii prowadzenia przez PINB postępowania legalizacyjnego i konieczności wydania w związku z tym decyzji o warunkach zabudowy. Nadto, potwierdzeniem wskazanej okoliczności jest postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej przebudowy i adaptacji strychu na cele mieszkalne w budynku jednorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w P. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania przez Prezydenta Miasta P., wszczętego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia, organ nadzoru budowlanego, opierając się na poglądzie wyrażanym w orzecznictwie, słusznie podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w stosunku do prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Strona podniosła, że procedura naprawcza ujęta w art. 50-51 Prawa budowlanego dotyczy robót budowlanych innych niż budowa bez pozwolenia, czy też zgłoszenia, jednakże nie zmienia to podstawowego obowiązku organów nadzoru budowlanego w zakresie określenia zgodności takiej inwestycji z obowiązującymi przepisami. Oznacza to, że ustawodawca nie różnicuje generalnych wymogów dla podmiotów dokonujących samowoli budowlane, co zresztą byłoby nieracjonalnym i nieuzasadnionym uprzywilejowaniem jednej grupy osób. Organy nadzoru budowlanego nakładają na inwestorów obowiązek uzyskania przedmiotowej decyzji i tak jak w mniejszej sprawie zawieszają postępowanie legalizacyjne (postanowienie PINB nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2016 r.). Skarżący wskazali, że stanowisko SKO faktycznie uniemożliwia przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i tym samym zmusza organy nadzoru budowlanego do orzeczenia przywrócenia stanu pierwotnego, co jest całkowicie sprzeczne z wola ustawodawcy, który przewidział możliwość konwalidacji inwestycji dokonanej z naruszeniem przepisów budowlanych. Organ drugieej instancji odwołuje się w swoim uzasadnieniu do orzecznictwa sądowego, ale nie odpowiada jednocześnie na pytanie, w jaki sposób ma w taki razie zostać przeprowadzone dane postępowanie legalizacyjne. Co symptomatyczne, na to pytanie nie odpowiadają również powołane orzeczenia. W ocenie skarżących, mając na względzie systemową wykładnię przepisów ustawy Prawo budowlane, a także przepisów zagospodarowania przestrzennego, należy uznać, że obowiązek dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy wynika wprost z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, ewentualnie w drodze analogii należy wyinterpretować go z mechanizmów przyjętych w przypadku legalizacji innych samowoli budowlanych. Skarżący podnieśli, iż art. 71 a Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt. 4 Prawa budowlanego, bezpośrednio odnoszący się do procedury legalizacyjnej w zakresie zmiany sposobu użytkowania, nakłada na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym twierdzenia, iż prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe nie znajduje uzasadnienia także w tym zakresie. Zaznaczam jednak, ze przedmiotowy zarzut jest czyniony jedynie z ostrożności, ponieważ obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wynika wprost z wykładni art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania J. H. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądowej, wobec czego granice jej rozpoznania wyznacza art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "Ppsa"). Zgodnie z treścią art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 821/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanął na stanowisku, że co do zasady postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy inwestycji, którą inwestor zamierza dopiero zrealizować, a tylko unormowanie art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi wyjątek od zasady. Sąd w uzasadnieniu wyroku podniósł, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych, co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 17.05.2016 r., sygn. akt II OSK 146/15 , Baza CBOSA). Sąd podkreślił ponadto, iż w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej zrealizowanej inwestycji został wniesiony do organu w dniu [...] kwietnia 2013 r. Z wniosku wynika jedynie, że inwestycja jest już zrealizowana. Z akt administracyjnych sprawy, jak również z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika natomiast, aby poddał on analizie, czy wskazany wniosek o ustalenie warunków zabudowy istotnie został złożony w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym w odniesieniu do omawianego obiektu budowlanego. Z decyzji tej nie wynika, aby ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w związku z nałożonym na inwestora obowiązkiem przedłożenia takiej decyzji w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu legalizacyjnym. Innymi słowy, czy w niniejszej sprawie zachodzi opisany wyżej dopuszczalny przepisami prawa wyjątek, umożliwiający wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Z powyższych względów wskazać należy, iż toku ponownego rozpoznawania sprawy, związanego ww. wyrokiem, obowiązkiem organu było ustalenie czy ubieganie się przez stronę ustalenia warunków zabudowy pozostaje w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 48 czy też 49b Prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując powyższej oceny mając na uwadze treść wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 821/16 prawidłowo ustalił, iż postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego i postępowanie to jest postępowaniem odrębnym w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Z powyższych względów, mając na uwadze związanie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 821/16, uznać należy, że stanowisko organu odwoławczego, że decyzji o warunkach zabudowy nie wydaje się dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego jest prawidłowe. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego na gruncie niniejszej sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. Ponadto na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 71a Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie organ powyższego przepisu nie stosował. Z akt sprawy nie wynika również aby postępowanie organu nadzoru budowlanego było prowadzone w trybie art. 71a Prawa budowlanego. Ponadto wskazać należy, iż w niniejszej sprawie organ urbanistyczny nie był uprawniony do decydowania czy postępowanie przez organ nadzoru budowlanego powinno być prowadzone w trybie art. 51 Prawa budowlanego czy w trybie art. 71a Prawa budowlanego. Powyższe pozostaje w gestii organu nadzoru budowlanego, który po ocenie wykonanych prac budowlanych decyduje w jakim trybie ewentualnie może zalegalizować wykonane prace budowlane. To również ten organ nadzoru budowlanego dokonuje konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a w razie uznania powyższego za konieczne nakłada stosowny obowiązek na inwestora. W tym miejscu podkreślić należy, iż ze znajdującego się w aktach administracyjny postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. (k. 10, tom 1 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że prowadzi on postępowania w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Powyższe potwierdza również postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. (k. 19, tom 3 akt administracyjnych). Z powyższych względów w niniejszej sprawie brak było podstaw do uznania, że organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie w trybie art. 71a Prawa budowlanego, w którym wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (art. 71a ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), a tym samym do uznania, że dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie neguje faktu, iż prowadząc postępowanie legalizacyjne organy nadzoru budowlanego nakładają na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zawieszają postępowanie w sprawie. Jednakże w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż co prawda organ nadzoru budowlanego zawiesił postępowanie, to jednakże w aktach brak jest postanowienia o nałożeniu na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż strona wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z własnej inicjatywy nie będąc do tego zobowiązanym na mocy obowiązku nałożonego przez organ nadzoru budowlanego. Tym samym, w świetle wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 821/16, niedopuszczalne było ustalenia warunków zabudowy dla zrealizowanej już inwestycji. Z powyższych względów decyzję organu odwoławczego o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania uznać za prawidłową i nie naruszającą art. 153 Ppsa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa wskazać należy, iż w niniejszej sprawie faktycznie organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to jednakże powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , sygn. akt IV SA/Po 1109/12, CBOSA). W niniejszej sprawie strona wskazała, iż poprzez brak zawiadomienia organ nie uwzględnił argumentacji strony zawartej w piśmie procesowym wysłanym po wydaniu decyzji. W ocenie Sądu powyższe nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że w piśmie tym strona zawarła wyłącznie stanowisko co do możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji w odniesieniu do której toczy się postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W piśmie tym strona nie zawarła żadnych wniosków dowodowych, które to ewentualnie mogłyby doprowadzić do wydania w sprawie odmiennej decyzji. Ponadto należy mieć na uwadze, że organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego nie prowadził żadnego postępowania dowodowego, a jedynie dokonał ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji. Wobec powyższego naruszenie praz organ art. 10 Kpa nie uzasadniało wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.