I SA/Gl 1361/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. określił wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności – A S.A. w K. na rzecz organu egzekucyjnego kwoty [...]zł wraz z należnymi odsetkami. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem oznaczonym w sentencji nn. postanowienia utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pełnomocnik A S.A. w K., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. Uzasadniając powołany wyżej wniosek pełnomocnik strony skarżącej wskazał na wysokość kwoty wskazanej w powyższym postanowieniu organu egzekucyjnego oraz zwrócił uwagę na fakt prowadzenia egzekucji mającej na celu jej wyegzekwowanie. Wskazał, że z informacji posiadanych przez spółkę wynika, że organ egzekucyjny dokonał zatrzymania należnych skarżącej kwot zwrotu podatku VAT, które to kwoty zamierza zaliczyć na poczet spłaty wierzytelności oznaczonej w postanowieniu. W ocenie pełnomocnika dalsze podejmowanie czynności egzekucyjnych, takich jak zatrzymywanie środków finansowych niezbędnych do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, czy też składników majątku skarżącej może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, której naprawienie nie będzie możliwe nawet w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji będzie podlegał rozpoznaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł jedynie, że wykonanie postanowienia może spowodować "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, której skutków nie będzie można naprawić". Oświadczenie to nie zostało jednak poparte jakąkolwiek dokumentacją, mogącą przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie przedstawił on zatem faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową strony, ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy powołana we wniosku okoliczność stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania postanowienia. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie postanowienia będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.