I SA/Po 956/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018r. sprawy ze skargi PP o wznowienie postepowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r. o sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] o sygn. akt [...] oddalił skargę PP na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Związku Międzygminnego z dnia [...] nr , w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że PP jest właścicielem nieruchomości położonej w Z przy ul. K [...], którą zamieszkuje wraz z synem, LP. W deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia [...] strona oświadczyła, że na terenie w.w. nieruchomości, zamieszkiwanej przez [...] osoby, odpady nie będą zbierane w sposób selektywny. W toku postępowania pismem z dnia [...] strona zażądała przeprowadzenia dowodu na okoliczność ilości zużytej wody na osobę dla wskazanej nieruchomości. W piśmie z dnia [...] strona wskazała, że ilość gromadzonych na nieruchomości odpadów jest niewielka, stąd powinna uiszczać opłatę w kwocie [...] miesięcznie od osoby. WSA stwierdził, że SKO prawidłowo uznało, że strona nie mogła żądać ustalenia jej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za badany okres, stosując odmienną metodę, aniżeli określona w uchwale nr [...] z dnia [...] Zgromadzenia Związku Międzygminnego w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z [...], poz. [...]). Sąd wyjaśnił, że art. 6k ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.; dalej: "u.c.p.g.") zobowiązuje radę gminy do wydania uchwały, której przedmiotem ma być wybór jednej z metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkanych przez mieszkańców – spośród określonych w art. 6j ust. 1 i 2, tj. liczba mieszkańców, zużyta woda, powierzchnia lokalu bądź jedna stawka – z jednoczesnym ustaleniem stawki takiej opłaty. Art. 6k ust. 3 u.c.p.g. zawiera bezwzględną dyrektywę kierowaną do rad gmin, w myśl której jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny, to stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi muszą być niższe. Ustawa nie przesądza o ile niższe, pozostawiając to radzie gminy. W razie wykonywania przez związek międzygminny zadań, polegających na zapewnieniu czystości i porządku na terenie swego działania i tworzeniu warunków niezbędnych do ich utrzymania, określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy, w tym uchwalanie aktów prawa miejscowego, wykonują właściwe organy tego związku (art. 3 ust. 2 u.c.p.g.). Sąd wskazał, że Zgromadzenie Związku Międzygminnego uchwałą nr [...] z dnia [...] określiło metodę ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkanych przez mieszkańców, przyjmując, że podstawą obliczenia tej opłaty – w badanym okresie – jest iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość. Zgromadzenie Związku przyjęło w tej uchwale, że miesięczna stawka opłaty od mieszkańca na terenie działania Związku za odpady komunalne zbierane w sposób selektywny wynosi [...], natomiast za odpady zmieszane [...]. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo określiły stronie skarżącej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość zaległości w tej opłacie za wskazany okres. Podkreślił, że skarżąca nie mogła w badanym postępowaniu skutecznie zakwestionować metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, gdyż metoda ta, jak również stawka opłaty, zostały ustalone w uchwale nr [...] z dnia [...], która stanowi akt prawa miejscowego – powszechnie obowiązującego na terenie działania Związku Międzygminnego. W tej perspektywie bez znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty oraz wspomnianej zaległości pozostaje podniesiony przez stronę skarżącą fakt rzeczywistej ilości powstających na przedmiotem nieruchomości odpadów. Skarżąca, jako właściciel nieruchomości, jest obowiązana ponosić na rzecz Związku Międzygminnego, na terenie którego jest położona jej nieruchomość, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi – w wysokości obliczonej według przepisów obowiązującego prawa, nie zaś na podstawie kryteriów, które uznaje za słuszne. Wyrok uzyskał walor prawomocności od dnia [...]. Pismem z dnia [...] skarżąca PP, reprezentowana przez LP, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem z dnia [...]. Jako przesłankę wznowienia skarżąca podniosła, że w dniu [...] wykryła takie okoliczności faktyczne i takie środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, bo ich nie znała. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] doręczono jej od Rady Miejskiej dokumenty, które nie były jej wcześniej znane, w tym Statut Związku Międzygminne. W § 10 ust. 2 pkt 1 lit. b) statutu wskazano, że do kompetencji Zarządu należy w szczególności wydawanie decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty oraz określenia wysokości zaległości w opłatach, w § 12 ust. 3 wskazano, że oświadczenia woli w imieniu Związku składają dwaj członkowie Zarządu lub jeden członek Zarządu i osoba upoważniona przez Zarząd (pełnomocnik). Skarżąca podkreśliła, że decyzja z dnia [...] nie została wydana przez organ statutowy Związku, czyli przez Zarząd Związku, nie została również podpisana przez dwóch członków Zarządu, nie podpisał jej nawet jeden członek Zarządu Związku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako: P.p.s.a."), w przypadkach przewidzianych w przepisach art. 271 – 285 w.w ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest zatem nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Instytucja wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu uregulowana została w przepisach art. 270 – 285 P.p.s.a. Przepisy te określają przesłanki wznowienia postępowania wskazując na przypadki, w których można żądać jego wznowienia. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane przez wnoszącego w skardze o wznowienie (art. 279 P.p.s.a.). Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd w pierwszej kolejności dokonuje weryfikacji formalnej skargi, badając na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu powyższego przepisu oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 P.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] o sygn. akt [...] została oparta na przesłance wynikającej z przepisu art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Rozważając kwestie objęte hipotezą art. 273 § 2 P.p.s.a. należy pamiętać o istocie wznowienia postępowania jako swoistej instytucji procesowej. Wznowienie postępowania z przyczyn restytucyjnych zmierza do umożliwienia ponownego postępowania ze względu na to, że prawomocne orzeczenie sądu jest niezasadne z punktu widzenia materiału faktycznego i dowodowego, który istniał już w poprzednim postępowaniu. Wymienione w art. 273 § 2 P.p.s.a. przesłanki należy zatem rozumieć w ten sposób, że dowody, na które powołuje się strona, istniały przez zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek. Po drugie zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Po trzecie mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Po czwarte, strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie. Pogląd taki utrwalony jest zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 22 lutego 2017 r., I FSK 1121/16; 19 maja 2014 r., II FSK 962/14; 28 stycznia 2014 r., I FSK 368/13; 25 kwietnia 2013 r., II FSK 1776/11; 24 kwietnia 2013 r., I OSK 2068/11; 20 listopada 2012 r., II OSK 1853/12; 8 luty 2011 r., II OSK 2355/10), jak i w doktrynie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, 2016, s. 1183). W świetle powyższych regulacji uznać należy, iż skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia i wniesiona została w terminie. W badanym przypadku, jak wynika z uzasadnienia skargi, składając przedmiotowy wniosek skarżąca powołała się bowiem na ustawową przesłankę wznowieniową - określoną w art. 273 § 2 P.p.s.a. Na tym etapie spełnione zatem zostały wymogi do skierowania sprawy na rozprawę, bowiem zgodnie z art. 281 P.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a ocena trafności podstawy wznowienia następuje na rozprawie. W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku powołana przez skarżącą podstawa wznowienia nie występuje. W przedmiotowej sprawie skarżąca powołała się na okoliczność, że nie była jej znana treść statutu Związku Międzygminnego i że decyzja organu I instancji z dnia [...] nie została wydana przez Związek Międzygminny, nie została również podpisana ani przez dwóch członków Zarządu, ani nawet przez jednego członka Zarządu. W ocenie Sądu decyzja z dnia [...] o nr [...] została wydana przez Związek Międzygminny i została podpisana z upoważnienia Zarządu przez Kierownika Działu Gospodarki Odpadami i Administracji mgr MM. Z powołanego przez skarżącą Statutu Związku Międzygminnego wynika, że zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1) lit. b) do kompetencji Zarządu należy w szczególności: realizacja zadań Związku poprzez: wydawanie decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty oraz określenie wysokości zaległości w opłatach. Sąd zauważa, że Zarząd Związku Międzygminnego na podstawie art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) oraz § 10 ust. 2 pkt 1 Statutu Związku podjął Uchwałę nr [...] z dnia [...] w sprawie udzielenia upoważnienia do prowadzenia spraw i wydawania aktów administracyjnych w imieniu Zarządu Związku Międzygminnego i w § 1 tej Uchwały upoważnił panią MM – kierownika działu gospodarki odpadami i administracji i panią GS – główną księgową Związku do załatwiania w imieniu Zarządu Związku Międzygminnego – indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w tym prowadzenia postępowań administracyjnych, wydawania zaświadczeń, postanowień i decyzji administracyjnych, upomnień i tytułów egzekucyjnych. Upoważnienie obejmuje załatwianie wszystkich spraw: 1) w zakresie ustalania wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, 2) w zakresie egzekucji opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na postawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) oraz ustawy z dnia 9 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), 3) w zakresie prowadzenia kontroli i wydawania decyzji administracyjnych na podstawie rozdziału 4c, 4d, 6, 6o, 9d, 9e i 9n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) oraz do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji administracyjnych w zakresie udostępniania informacji publicznej, w tym do zajmowania stanowiska w toku postępowania o udzieleniu informacji publicznej. W.w uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia (por. § 3 Uchwały), a zatem z dniem [...]. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko strony skarżącej, że decyzja organu I instancji z dnia [...] została wydana z naruszeniem § 12 ust. 3 Statutu Związku Międzygminnego, zgodnie z którym oświadczenia woli w imieniu Zarząd składają dwaj członkowie Zarządu lub jeden członek Zarządu i osoba upoważniona przez Zarząd (pełnomocnik). Powołany przez skarżącą przepis § 12 ust. 3 statutu dotyczy aktów oświadczenia woli (np. umów), a nie aktów administracyjnych wydawanych w indywidualnych sprawach (decyzji). Wszystkie powyższe okoliczności wskazują zatem, że w sprawie faktycznie nie zaistniała wskazana w skardze ustawowa podstawa wznowienia, a zatem nie spełnia wymogów określonych art. 273 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania sądowego oddalił.