II SAB/Ol 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Wojewody w wydaniu pozwolenia na budowę I. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku Spółki A. z dnia "[...]" w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 września 2017 r. Spółka (skarżąca) zwróciła się do Wojewody o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla linii 110 kV relacji "[...]" - w zakresie przekroczeń drogi krajowej nr "[...]". Pismem z dnia 11 października 2017 r. organ wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez m.in.: 1) złożenie urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa lub oryginału pełnomocnictwa dla Z. K. i J. D., 2) dostarczenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o dysponowaniu gruntem na cele budowlane (przez wskazanie jako tytułu prawnego do dysponowania gruntem na cele budowlane "stosunku zobowiązaniowego"), 3) sprecyzowanie zamierzenia budowlanego, przez podanie numerów dróg krajowych oraz kilometraży przekroczenia linią tych dróg, 4) uzupełnienie druków wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o dysponowaniu nieruchomościami na cele budowlane (a także informacji uzupełniających do nich) o wskazanie identyfikatorów krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju (TERYT). Przy piśmie z dnia 23 października 2017 r. działający w imieniu skarżącej Z. K. złożył zmienione druki wniosku oraz oświadczenia o dysponowaniu gruntem na cele budowlane – wskazując w nich identyfikatory TERYT działek objętych inwestycją, jednocześnie wyjaśniając, że w aktach sprawy znajdują się urzędowo poświadczone (przez radcę prawnego M. D., występującego w sprawie w charakterze pełnomocnika) odpisy pełnomocnictw J. D. oraz Z. K. Wskazał, że zgodnie z art. 33 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) pełnomocnik będący, m.in. radcą prawnym ma prawo poświadczyć za zgodność z oryginałem nie tylko odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, ale także innych dokumentów, z których wynika jego umocowanie. Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. Wojewoda wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień, w związku z częściowym uzupełnieniem braków, do których wzywał pismem z dnia 11 października 2017 r., poprzez: dostarczenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wyjaśnienie czy Z. K. reprezentuje inwestora w sprawie, jeżeli tak - zgodnie z art. 33 k.p.a. - należy przedłożyć urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub oryginał pełnomocnictwa dla Z. K. i J. D. W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca przedłożyła oświadczenie o dysponowaniu gruntem na cele budowlane oraz podniosła, że w aktach znajduje się odpis pełnomocnictwa udzielonego J. D. (jako element ciągu umocowania r. pr. M. D.) i niezasadne jest żądanie jego złożenia w żądanej formie. W aktach organu znajduje się także urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa Z. K. Dodatkowo wskazano, że przepis art. 33 k.p.a. stanowi uregulowanie szczególne w odniesieniu do art. 76a k.p.a., bowiem oba przepisy regulują różne fazy postępowania. Art. 33 pozwala na uznanie za pełnomocnika profesjonalnego reprezentanta, na podstawie sporządzonego przez tegoż pełnomocnika odpisu dokumentu pełnomocnictwa, natomiast art. 76a k.p.a. upoważnia tegoż pełnomocnika - już po tym, jak w oparciu o art. 33 k.p.a. zostanie stwierdzona prawidłowość jego umocowania - do poświadczania za zgodność z oryginałem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. Z. K. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponaglenie na niezałatwienie w terminie przez Wojewodę wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20 listopada 2017 r. Wojewoda, powołując się na art. 64 § 2 k.p.a., poinformował stronę skarżąca, ze jej wniosek o pozwolenie na budowę został w dniu 16 listopada 2017 r. pozostawiony bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków. Podniósł, że art. 33 § 3 k.p.a. jest przepisem szczególnym względem art. 76a § 4 k.p.a. Oznacza to, że radca prawny występujący w sprawie może uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa oraz innych dokumentów, z których wynika jego umocowanie do działania w sprawie. Przepis ten nie daje natomiast możliwości poświadczenia za zgodność dokumentu pełnomocnictwa udzielonego innej osobie, przedstawiającej się w sprawie jako pełnomocnik strony. Kwestia udokumentowania przez pełnomocnika swojego umocowania do działania w sprawie została uregulowana w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2-4 k.p.a., zaś art. 76a tej ustawy dotyczy dokumentów stanowiących dowody w sprawie i postępowania dowodowego, nie zaś dokumentów pełnomocnictwa. W konsekwencji art. 33 k.p.a. wyłącza w stosunku do dokumentu pełnomocnictwa zastosowanie przepisów rozdziału 4 działu II kpa. Na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza to, że radca prawny M. D. nie mógł poświadczyć ze skutkiem określonym w art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnictwa udzielonego Z. K. oraz J. D., który de facto udzielił pełnomocnictwa Z. K. Ponadto, jak wynika ze wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (B-3) w pkt 3 należy wskazać tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (przykładowo: własność, współwłasność, ograniczone prawo rzeczowe, użytkowanie wieczyste). Zgodnie z definicją "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" zawartą w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane tytuł prawny do nieruchomości wynikać może także ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. W związku z powyższym zasadne jest wpisanie w oświadczeniu "stosunek zobowiązaniowy", gdy prawo do dysponowania nie wynika z własności, ograniczonego prawa rzeczowego, czy też użytkowania wieczystego – co ma miejsce w powyższej sprawie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził bezczynności i przewlekłości Wojewody w prowadzeniu postępowania. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M. D., wywiodła do tut. Sadu skargę na bezczynność Wojewody oraz (wcześniejsze) przewlekłe prowadzenie sprawy. Opisując przebieg postępowania podniosła, że odmówienie profesjonalnemu pełnomocnikowi prawa do poświadczenia za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów stwierdzających umocowanie innych osób do reprezentowania skarżącej w postępowaniu, jest błędne. Podobnie nie ma racji organ żądając podania jako tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stosunku zobowiązaniowego, w sytuacji gdy skarżąca swoje prawo wywodzi z decyzji zezwalającej na lokalizację urządzeń w pasie drogowym. Argumentowała, że art. 33 k.p.a. pozwala na uznanie za pełnomocnika w danej sprawie profesjonalnego reprezentanta, na podstawie sporządzonego przez tegoż pełnomocnika odpisu dokumentu pełnomocnictwa, natomiast art. 76a k.p.a. upoważnia go do poświadczania za zgodność z oryginałem wszelkich dokumentów składanych do akt sprawy. Odnosząc się do kwestii dysponowania nieruchomościami na cele budowlane wskazała, że umieszczenie urządzeń w pasie drogowym wymaga odpowiedniej decyzji administracyjnej (której kopia została dołączona do złożonego oświadczenia), zaś zawarcie umowy lub uzyskanie prawa rzeczowego do takich działek – występujących jako res extra commercium - jest wyłączone, to nie można wymagać od pełnomocnika inwestora by złożył (i to pod rygorem odpowiedzialności karnej) oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwanej: p.p.s.a.), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekle prowadzonego postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 k.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25 lipca 2012 r., III SAB/Gl 3/12, dostępny, jak wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku, na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że skarga została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., co stanowi spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (uchwała składu siedmiu 7 sędziów NSA z 3.09.2013 r., I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2). Kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy zastosowana przez organ sankcja w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania była trafnym sposobem zakończenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Jednocześnie zauważyć należy, że bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. W kontrolowanej sprawie czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania Wojewoda podjął w wyniku bezskutecznego upływu terminu, jaki wyznaczył skarżącej na usunięcie braków wniosku o pozwolenie na budowę, poprzez przedłożenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa lub oryginału pełnomocnictwa dla Z. K. i J. D. Odnosząc się zatem do kwestii pełnomocnictwa, zauważyć należy, że zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Pismem z dnia 11 października 2017 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał pełnomocnika skarżącej do nadesłania "oryginału lub urzędowo poświadczonego lub uwierzytelnionego pełnomocnictwa" Z. K. i J. D. W odpowiedzi Z. K. poinformował, że w aktach sprawy znajdują się urzędowo poświadczone (przez radcę prawnego M. D., występującego w sprawie w charakterze pełnomocnika) odpisy pełnomocnictw J. D. oraz Z. K. Uprawnienie do uwierzytelnienia pełnomocnictwa przez radcę prawnego, któremu pełnomocnictwo zostało udzielone znajduje oparcie nie tylko w powołanym wyżej art. 33 § 3 k.p.a., ale również wynika z przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1870) Jest ono ściśle związane z wykonywanym zawodem i ewentualne nadużycie podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej w samorządzie radcowskim. W myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. W ocenie Sądu kopia pełnomocnictwa potwierdzona za zgodność z oryginałem, złożona do akt sprawy spełnia warunki wskazane w art. 33 k.p.a. i w sposób prawidłowy dokumentuje fakt udzielenia J. D. oraz Z. K. pełnomocnictwa. Dodatkowo, należy zgodzić się ze stroną skarżąca, iż art. 76a k.p.a. nie ma zastosowania do dokumentu pełnomocnictwa, bowiem dotyczy ono postępowania dowodowego, nie zaś dokumentów wskazujących na umocowanie do działania w imieniu strony. W stosunku do pełnomocnictwa zastosowanie powinien znaleźć art. 33 k.p.a., który wyłącza zastosowanie przepisów rozdziału 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się z kolei do kwestii oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a. wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Natomiast art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ustawa Prawo budowlane przewiduje w art. 33 ust. 2 dodatkowe podstawowe wymogi formalne, m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych), natomiast w art. 35 ust. 1 pkt 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Z kolei w art. 35 ust. 3 ustawa Prawo budowlane przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza powołanych wyżej przepisów postępowania oraz ustawy Prawo budowlane prowadzi do stwierdzenia, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, wówczas organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien zastosować art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z 28 października 2010 r., II OSK 917/10, wyrok WSA w Gdańsku z 17 listopada 2010 r., II SAB/Gd 42/10, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 11/13). Z przepisów art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że ewentualne braki wniosku o pozwolenie na budowę stanowią braki materialnoprawne, które organ architektoniczno-budowlany bada na etapie późniejszym niż wstępne badanie formalnej kompletności wniosku, oparte o przepisy art. 63 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji podkreślić należy, że w razie stwierdzenia, że wniosek nie posiada braków, o których mowa w art. 63 § 2 i 3 K.p.a. oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ nie mógł wymagać od skarżącej usunięcia materialnoprawnych braków wniosku, poprzez zastosowanie trybu z art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji, powinien był wdrożyć tryb z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. Dopiero po jego bezskutecznym upływie mógł zastosować sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Niedopuszczalne zaś było egzekwowanie od skarżącej domniemanych braków wniosku w tym zakresie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. i zastosowanie czynności w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania. Na marginesie dostrzec wypada, że strona wskazała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane (decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia "[...]") zezwalająca na lokalizację linii napowietrznej relacji "[...]" w pasie drogowym drogi krajowej nr "[...]"), a zatem spełniła wymóg wynikający z wezwania, abstrahując od niedopuszczalności jego uzupełnienia w trybie zastosowanego przepisu. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie może ocenić, czy przedłożony tyłul do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym spełnia kryterium dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak stanowi art. 3 pkt 11 ustawy prawo budowlane z uwagi na przedwczesność tej oceny. Stwierdza tylko, że rzeczonego kryterium nie spełnia sugerowany przez Wojewodę "stosunek zobowiązaniowy"+ jako ogólna definicja zobowiązania w świetle art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U.2017, poz. 459 j.t.), gdyż prawem do dysponowania nieruchomości na cele budowlane zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy prawo budowlane jest umowa nazwana (bądź nienazwana) uregulowana przez Kodeks cywilny przewidująca uprawnienie do wykonywania robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Skoro więc w niniejszej sprawie organ niezasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 k.p.a. i na jego podstawie pozostawił wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania, podczas gdy powinien był wniosek ten rozpatrzyć merytorycznie i zastosować tryb z art. 35 ust. 3 ustawy, a brak usunięcia uchybień mógł stanowić podstawę do wydania negatywnej decyzji, to tym samym pozostaje on w bezczynności. Do dnia wniesienia skargi, a także w dacie orzekania przez Sąd, Wojewoda nie załatwił bowiem sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Wyznaczony termin na załatwienie wniosku skarżącej jest - w ocenie Sądu - wystarczający dla rozstrzygnięcia przez organ, czy i jakie braki zawiera przedmiotowy wniosek o pozwolenie na budowę. Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego bowiem wynikała z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a., będącego skutkiem wadliwej oceny charakteru ewentualnych braków wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie omówionych powyżej wymogów. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i brak wniosku skarżącej w tym przedmiocie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) oraz zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.