VII SA/Wa 1863/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej k.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2015 r., sygn. [...], uznającego za nieuzasadniony zgłoszony zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. D., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], nakazał K. D. rozbiórkę 6 okien dachowych wraz z ułożeniem dachówki w otworach po oknach w istniejącej połaci dachu budynku handlowo-mieszkalnego, położonego w K. przy ul. S. (dz. Nr [...]), w terminie do dnia 29 maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji organu powiatowego z dnia [...] marca 2009 r. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., stwierdzającą nieważność ww. decyzji z dnia [...] marca 2009 r., w części, dotyczącej rozbiórki 4 okien usytuowanych w dachu budynku, w odległości poniżej 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009 r., a w pozostałej części, tj. dotyczącej 2 okien usytuowanych w budynku od ulicy S. oraz w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania robót, utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2688/11, oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2702/12, oddalił skargę kasacyjną K. D. od ww. wyroku. Następnie, w związku z niewykonaniem ww. obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wystawił w dniu [...] sierpnia 2015 r. tytuł wykonawczy nr [...]. W związku z pismem K. D. reprezentowanego przez J. K. z dnia 1 września 2015 r., zawierającym zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], uznał zarzut za nieuzasadniony. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności postanowienia oraz co należy rozumieć pod pojęciem rażącego naruszenia prawa. Wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że J. K. tytułowany pełnomocnikiem K. D. pismem z dnia 1 września 2015 r. wniósł zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 15 września 2015 r., znak: [...], organ powiatowy wezwał K. D. do pisemnego wyjaśnienia, czy ustanowił pełnomocnika do występowania w jego imieniu we wszczętej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. egzekucji administracyjnej (...). W ww. piśmie organ wskazał również, że jeżeli pełnomocnik został ustanowiony należy załączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Niniejsze wezwanie należy uczynić w terminie 7 dni od daty jego otrzymania, pod rygorem przyjęcia, iż K. D. nie ustanowił pełnomocnika we wskazanej powyżej egzekucji administracyjnej. Na ww. pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 września 2015 r. K. D.nie udzielił odpowiedzi. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku K. D. działającego przez J. K. z dnia 1 września 2015 r., uznał zarzut za nieuzasadniony. K. D. reprezentowany przez J. K., we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2015 r. wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. mimo istnienia nieuzupełnionego braku formalnego (braku pełnomocnictwa K. D. dla J. K.) podjął działania w sprawie i rozpoznał zarzut wniesiony przez J. K. Działania pełnomocnika bez umocowania powodują nieważność czynności (postanowienie jest dotknięte wadą nieważności). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2015 r., wskazał, że stosowne pełnomocnictwo z dnia [...] marca 2016 r. upoważniające J. K. do reprezentowania K. D. w postępowaniu egzekucyjnym zostało złożone do organu wojewódzkiego. Brak pełnomocnictwa został więc konwalidowany. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że orzekając w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że w aktach organu powiatowego dotyczących budynku handlowo-mieszkalnego, położonego w K. przy ul. S., znajduje się pełnomocnictwo ogólne sporządzone w dniu 17 grudnia 2007 r., umocowujące J. K. do działania m.in. w imieniu K. D. przed organami administracji publicznej, w szczególności w sprawach z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa (...). W ww. pełnomocnictwie znajduje się również adnotacja, że pełnomocnictwo upoważnia także mgr inż. J. K. do występowania w sprawie robót budowlanych w budynku handlowo-mieszkalnym przy ul. S. w K. Stosownie do treści art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić, czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. Jeżeli strony w pełnomocnictwie nie określiły szczególnych uprawnień pełnomocnika, to pełnomocnictwo to obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich czynności związanych z postępowaniem (zob. wyrok w Warszawie z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 451/10, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Po 1478/97). Organ II instancji podkreślił, że w związku z faktem, że K. D. udzielił J. K. pełnomocnictwa ogólnego upoważniającego do prowadzenia w jego imieniu wszelkich spraw, (a więc nie wyłączając prowadzonego postępowania egzekucyjnego w celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu powiatowego w K. z dnia [...] marca 2009 r.), które organ powiatowy posiadał w aktach sprawy, należy uznać, że organ powiatowy, rozpatrując pismo J. K., działającego w imieniu K. D. z dnia 1 września 2015 r., zawierające zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, nie naruszył rażąco przepisów procedury administracyjnej. Ponadto, jakkolwiek z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pełnomocnik powinien składać pełnomocnictwo do akt każdej sprawy, a złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z wielu spraw prowadzących przez ten organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy, to jednak w ocenie organ nadzoru, brak przedłożenia wskazanego pełnomocnictwa do prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Na marginesie organ zaznaczył, że w razie ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania rozstrzygnięć bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie w związku ze skierowaniem postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2015 r. wyłącznie do K. D., jednakże naruszenie to nie stanowi rażącego naruszenia art. 32 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odpowiada prawu i należy utrzymać je w mocy, aczkolwiek z innych przyczyn niż podano w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. D., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że działanie pełnomocnika bez umocowania powoduje nieważność czynności - postanowienie jest dotknięte wadą nieważności. Czynność pełnomocnika nie była sanowana zgodnie z przepisami art. 103 kc i 104 kc. Zdaniem strony, przywołanie pełnomocnictwa z dnia 17 grudnia 2007 r. (sprzed 9 laty) jest groteskowe i niepoważne. Pełnomocnictwo to zostało udzielone nie tylko przez K. D., ale także przez jego żonę Z. D. Pełnomocnictwem tym upoważniono mgr inż. J. K. nie do prowadzenia "wszelkich spraw", co prawda przed organami administracji publicznej, ale w szczególności w sprawach z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa. O postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma ani słowa. Skarżący podniósł, że ustanowienie pełnomocnika jest prawem strony, a zatem w każdym postępowaniu winna ona wskazać, czy chce działać przez pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że reprezentujący skarżącego pełnomocnik nie złożył pełnomocnictwa w postępowaniu egzekucyjnym przed datą doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia [...] października 2015 r. Dopiero po wszczęciu czynności egzekucyjnych zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł odrębności postępowania egzekucyjnego i administracyjnego. W ocenie strony, zważywszy na odrębność postępowania egzekucyjnego i postępowania administracyjnego, należy uznać, że pełnomocnictwo udzielone w jednym postępowaniu nie wywołuje skutku w każdym postępowaniu prowadzonym z udziałem strony, nawet w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość podmiotowa po stronie organu właściwego do prowadzenia sprawy. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest zatem wystarczające złożenie pełnomocnictwa do akt toczącej się wcześniej innej sprawy administracyjnej. Skoro sprawa egzekucyjna jest sprawą odrębną, to nie można domniemywać kontynuacji istniejącego pełnomocnictwa. Ponadto, stosownie do art. 33 § 2 i § 3 k.p.a., mającego zastosowanie poprzez art. 18 ustawy, pełnomocnictwo powinno być każdorazowo dołączone do akt sprawy. Szerokie określenie zakresu pełnomocnictwa nie zmienia zatem oceny, iż jest ono skuteczne wyłącznie dla sprawy, do której akt zostało złożone. Co więcej, ustanowienie pełnomocnika, jak to już wcześniej zostało powiedziane, jest prawem, a nie obowiązkiem strony, z którego to prawa może, ale nie musi ona nadal korzystać w innym postępowaniu. W orzecznictwie oraz w doktrynie na tle przepisu art. 26 § 5 pkt 1 ustawy przyjmuje się, że co do zasady doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu powinno nastąpić także w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym strona miała pełnomocnika, gdyż o wszczęciu postępowania i stosowaniu środków przymusu przez organ egzekucyjny zobowiązany powinien być informowany bezpośrednio przez ten organ, a nie przez pełnomocnika lub inną wskazaną przez niego osobę. Ponadto, wskazuje się również, że pisma w postępowaniu przedegzekucyjnym, zawierające np. upomnienie skierowane do zobowiązanego, należy doręczyć jego pełnomocnikowi, o ile wierzyciel posiada wiedzę i dowód na to, że pełnomocnictwo obejmuje także fazę wykonania obowiązku określonego lub ustalonego w decyzji. Upomnienie jest bowiem czynnością wynikającą z relacji istniejących między wierzycielem i zobowiązanym. Jednakże pełnomocnik winien przedstawić pełnomocnictwo właściwemu organowi egzekucyjnemu. Organ ten musi bowiem zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie. Pełnomocnictwo ma być złożone do akt postępowania egzekucyjnego i nie można go domniemywać. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że postępowanie to traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 i następnych k.p.a. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja (postanowienie) jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) jest zobligowany do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, m.in. że doszło do rażącego naruszenia prawa i na czym ono polegało (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy zwrócić uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde bowiem naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 90/89; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego, jednakże naruszenie to może również dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji (postanowienia) administracyjnej podjętych w postępowaniu zwykłym, co wiąże się z zasadą trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Chodzi tu zatem o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć poprzez wyeliminowanie z obrotu obarczonego tymi wadami aktu administracyjnego. Dla stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) konieczna jest ocena naruszenia jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: 1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty; 2) charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne czy gospodarcze. Przy czym wymienione powyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiane, ale jasno wskazane (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2594/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 116/14; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że J. K. wniósł w imieniu K. D. pismem z dnia 1 września 2015 r. zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 15 września 2015 r., znak: [...], organ powiatowy wezwał K. D. do pisemnego wyjaśnienia, czy ustanowił pełnomocnika do występowania w jego imieniu we wszczętej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. egzekucji administracyjnej (...). W ww. piśmie organ wskazał również, że jeżeli pełnomocnik został ustanowiony należy załączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Wezwanie zostało opatrzone rygorem przyjęcia, iż K. D. nie ustanowił pełnomocnika we wskazanej powyżej egzekucji administracyjnej. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku K. D. działającego przez J. K., uznał zarzut za nieuzasadniony. K. D. reprezentowany przez J. K., we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2015 r. wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. mimo istnienia nieuzupełnionego braku formalnego (braku pełnomocnictwa K. D. dla J. K.) podjął działania w sprawie i rozpoznał zarzut wniesiony przez J. K. Działania pełnomocnika bez umocowania powodują nieważność czynności (postanowienie jest dotknięte wadą nieważności). Należy podzielić podgląd z orzecznictwa sądowoadministracyjnego przywołany przez organ nadzoru, iż pełnomocnik powinien składać pełnomocnictwo do akt każdej sprawy, a złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z wielu spraw prowadzących przez ten organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Słusznie wskazuje także skarżący, że co do zasady, zważywszy na odrębność postępowania egzekucyjnego i postępowania administracyjnego, należy uznać, że pełnomocnictwo udzielone w jednym postępowaniu nie wywołuje skutku w każdym postępowaniu prowadzonym z udziałem strony, nawet w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość podmiotowa po stronie organu właściwego do prowadzenia sprawy. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest zatem wystarczające złożenie pełnomocnictwa do akt toczącej się wcześniej innej sprawy administracyjnej. Skoro sprawa egzekucyjna jest sprawą odrębną, to nie można domniemywać kontynuacji istniejącego pełnomocnictwa. Jednakże, w ocenie Sądu powyższe rozważania miałyby zasadniczy wpływ na wynik sprawy, gdyby sprawa rozpatrywana była w trybie zwykłym, a nie w trybie stwierdzenia nieważności, które rządzi się swoimi prawami. Nie każde naruszenie prawa będące podstawą wyeliminowania rozstrzygnięcia w trybie zwykłym jest podstawą do wyeliminowania rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. Jak słusznie zauważył organ nadzoru, w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo ogólne sporządzone w dniu 17 grudnia 2007 r., umocowujące J. K. do działania m.in. w imieniu K. D. przed organami administracji publicznej, w szczególności w sprawach z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa (... ). W ww. pełnomocnictwie znajduje się również adnotacja, że pełnomocnictwo upoważnia także mgr inż. J. K. do występowania w sprawie robót budowlanych w budynku handlowo-mieszkalnym przy ul. S. w K. Uprawnione było zatem przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że J. K. mógł być w imieniu K. D. inicjatorem postępowania zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2015 r. J. K. został niewątpliwie umocowany do działania przed organami administracji publicznej. Jeżeli strony w pełnomocnictwie nie określiły szczególnych uprawnień pełnomocnika, to pełnomocnictwo to obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich czynności (zob. przywołany przez organ wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Po 1478/97). Nawet wadliwe pełnomocnictwo w świetle art. 32 i 33 k.p.a. nie powoduje nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia) (art. 156 § 1 k.p.a.) (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1971/14). Zasadnie także organ wskazał na marginesie, że w razie ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania rozstrzygnięć bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie w związku ze skierowaniem postanowienia organu powiatowego z dnia [...] października 2015 r. wyłącznie do K. D., jednakże naruszenie to nie stanowi rażącego naruszenia art. 32 k.p.a. Sąd podziela w tym względzie stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 915/08). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.