IV SAB/Gl 375/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora "A" w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że Dyrektor "A" w M. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia [...] r.; 3) w pozostałym zakresie oddala skargę; 4) zasądza od Dyrektora "A" w M. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 13 października 2017 r. wysłanym za pomocą środków komunikacji elektronicznej M. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona) zwrócił się do A w M. (dalej: organ lub A w M.) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: " 1. Jakie rejestry / ewidencje / systemy komputerowe / systemy finansowo-księgowe zawierające informacje dotyczące zawieranych umów / zobowiązań / wydatków funkcjonują? Odpowiedzi do każdego funkcjonującego zbioru: 1. Czy zbiór informacji prowadzony jest w formie elektronicznej? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie z pkt. 1 ppkt. 1 w odniesieniu do zbioru: 1. Jakie oprogramowanie służy do prowadzenia zbioru? Jakie oprogramowanie bazodanowe wspiera funkcjonowanie zbioru? Wnoszę o przesłanie stosownych umów (wraz z załącznikami i specyfikacją), faktur i protokołów zdawczo-odbiorczych. 2. Jakie są możliwe kryteria przeszukiwania zbioru? 3. Czy oprogramowanie wykorzystywane do prowadzenia zbioru umożliwia wydruk zestawienia / eksport informacji w zakresie pozycji spełniających określone kryteria Jakie są możliwe kryteria przeszukiwania zbioru na potrzeby przygotowania zestawiania / eksportu informacji? Jakie dane może zawierać to zestawienie / eksport z zbioru? W jakich formatach danych możliwe jest sporządzenie zestawienia / eksportu z zbioru? 4. Z jakim wyprzedzeniem nie dłuższym niż 14 dni należy uprzedzić urząd o woli wglądu do wymienionego rejestru? 2. Jakie informacje odnośnie pozycji gromadzi zbiór? 3. Jakie przepisy (ustawy, rozporządzenia, zarządzenia, regulaminy itp.) regulują funkcjonowanie zbioru? Wnoszę o przesłanie ich kopii. 4. Czy zaplanowana jest publikacja tego zbioru? 2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie z punktu 1 - Na jakim etapie jest wdrożenie rejestru umów? Odpowiedź proszę przekazać wyłącznie drogą elektroniczną ePUAP (koszty)". Wobec braku odpowiedzi ze strony organu, pismem z dnia 8 listopada 2017 r. wnioskodawca wywiódł skargę na bezczynność organu wnosząc o: 1) zobowiązanie Dyrektora A w M. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a., 3) uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisano treść wniosku i przedłożono skan Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia. Skarżący podał, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji i nie wydał decyzji odmownej. Treść żądań skargi uzasadnił odwołując się do poglądów prezentowanych w judykaturze. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. wniósł o oddalenie skargi w całości, ewentualnie o oddalenie wniosku o stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, odstąpienie od wymierzenia grzywny oraz o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej, przeprowadzenie dowodu z odpowiedzi na wniosek z dnia 22 listopada 2017 r. oraz ewentualnie z dowodu z przesłuchania stron. W uzasadnieniu wyjaśniono, że jedynym powodem opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej była błędna konfiguracja reguł filtra antyspamowego, ze skutkiem braku wiedzy o wpływie wniosku do organu. Podkreślono, że wadliwość została usunięta, a żądanej odpowiedzi udzielono niezwłocznie po wpływie skargi i usunięciu nieprawidłowości w działaniu systemu komputerowego; tym samym żądanie zobowiązania do załatwienia wniosku stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie podkreślono – obszernie odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych – że opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej, które nastąpiło z powodu wadliwości systemu komputerowego nie daje podstaw do kwalifikowania bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ani też do nałożenia grzywny. Wraz z odpowiedzią na skargę organ przesłał akta administracyjne, w których znajdują się m.in. wydruk odpowiedzi organu z dnia 22 listopada 2017 r. adresowany do skarżącego oraz przywołane w tej odpowiedzi załączniki. W piśmie organ odpowiedział w następujący sposób na pytania skarżącego zawarte we wniosku z dnia 13 października 2017 r.: "W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dn 13.10.2017 r. na (data wpływu do Zakładu 08.11.2017 r.) podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej informuję, że w A w M. prowadzone są rejestry: umów, kontrahentów - odbiorców, dostawców, sprzedaży VAT zużycia wody i odprowadzania ścieków i usług, zakupów VAT, rozliczeń kontrahentów, kasowy i bankowy, wodomierzy. 1. Rejestr umów nie jest prowadzony w formie elektronicznej. 1. System finansowo - księgowy Comarch EPR Optima oparty jest o oprogramowanie bazodanowe MSSQL firmy Microssoff. (załączniki) 2 i 3. Kryteria przeszukania zbioru nie są informacją publiczną, dotyczy to jednocześnie informacji objętych kolejnym pytaniem. 4. Rejestr może zostać udostępniony na podstawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z zachowaniem terminów przewidzianych w ustawie. 2. Pozycje w rejestrze zakupów i sprzedaży. liczba porządkowa, nr dokumentu, rodzaj rejestru, data wpływu/wystawienia, NIP, nazwa kontrahenta, stawka VAT, netto, kwota VAT, brutto. Pozycje w rejestrze wodomierzy liczba porządkowa, nr wodomierza, średnica wodomierza, data założenia, nazwa i adres kontrahenta, miejsce zabudowy. Rejestry kontrahentów - odbiorców - L.p. - kod kontrahenta, - nazwa kontrahenta, - NIP/PESEL, - telefon, fax. - Rejestry rozliczeń kontrahentów - data wydruku, - podmiot - kontrahent, - dokument - fakt - data, - termin - po terminie, - naliczone odsetki, - kwota płatności faktury, należność do zapłaty. - Rejestr kasowy / bankowy - data, - raport nr, - okres - data, - dokument KW/KP - dla kogo / od kogo, - za co - faktura, - przychód, - rozchód, - stan końcowy kasy. 3. Przepisy - Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, - Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z 13.09.2017 poz. 1911 w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu i zakładów budżetowych, - Ustawa o finansach publicznych, Ustawa o rachunkowości, Wymienione akty prawne są dostępne w internetowym systemie aktów prawnych, część systemu informacyjnego sejmu www.isap.sejm.gov.pl - statut A w M. - dostępny w BIP gminy M. - zarządzenie w sprawie przepisów wewnętrznych regulujących gospodarkę finansowo księgową (załącznik) - zarządzenie w sprawie gospodarki kasowej w Zakładzie (załącznik). 4. Nie planujemy publikacji zbioru . 2. Nie wdrażamy innej formy rejestru umów". W piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. skarżący potwierdził, że odpowiedź z dnia 22 listopada 2017 r. została mu doręczona, zaznaczając przy tym, że nie można jej kwalifikować jako niezwłocznej. Ocenił, że jest to odpowiedź częściowa; nie podając, w jakim zakresie ocenia odpowiedź za niewyczerpującą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Skarga dotyczyła bezczynności Aw M.. Jak wyżej opisano w terminie ustawowym organ nie udzielił żądanej informacji na wniosek z dnia 13 października 2017 r. Nie podjął również innych działań chroniących go przed zarzutem bezczynności. Powodem przyznanego zaniechania było nieprawidłowe urządzenie systemu komputerowego. Po otrzymaniu skargi w dniu 8 listopada 2017 r. organ w dniu 22 listopada 2017 r. odpowiedział na ten wniosek w sposób wyżej zaprezentowany. Co do dwóch punktów udzielił odpowiedzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. W pozostałym zakresie udzielił informacji. Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przywołać przyjdzie art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). W kontrolowanej sprawie ustawą, na podstawie której należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764; dalej ustawa), która wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej" - przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów. Art. 4 ustawy określa podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym miejscu należy powołać się na wypracowane już i traktowane jako jednolite, stanowisko judykatury, z którego wynika, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Jak wynika z powyższego wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Zasadą jest, iż w przypadku badania czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, w zakresie kwalifikacji podmiotowej Sąd stwierdza, że Dyrektor A w M. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest podmiotem reprezentującym inną jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy – co nota bene nie było sporne. W zakresie kwalifikacji przedmiotowej organ ocenił, że żądana informacja – z wyłączeniem informacji określonej w dwóch punktach, o czym jeszcze poniżej – jest informacją publiczną. Zgodzić się trzeba z organem, że informacja dotycząca tego, jakie rejestry, ewidencje, systemy finansowo-księgowe obejmujące informacje dotyczące zawieranych umów, zobowiązań czy wydatków funkcjonują w Gminnym A w M. jest informacją publiczną. Taki też charakter ma informacja czy zbiory są prowadzone w formie elektronicznej oraz odpowiedź na pytania o etap wdrażania rejestru umów i publikację zbioru. Do zakresu informacji publicznej prawidłowo także zakwalifikowano informacje dotyczące rodzaju oprogramowania służącego do prowadzenia zbiorów oraz oprogramowania bazodanowego wspierającego funkcjonowanie zbiorów. Zasadnie organ ocenił, że w tym zakresie istnieje obowiązek przesłania stosownych umów z załącznikami, faktur i protokołów zdawczo-odbiorczych. Do zakresu informacji publicznej zakwalifikowano także informacje dotyczące pozycji, jakie gromadzą zbiory. Dodatkowo organ zidentyfikował jako objęte obowiązkiem udzielenia informacji ze względu na przymiot informacji publicznej żądanie podania jakie przepisy regulują funkcjonowanie zbioru połączone z wnioskiem o przesłanie ich kopii. W tym zakresie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz.1523). Z tego też względu organ zasadnie ocenił, że w zakresie wyspecyfikowanych aktów prawnych powszechnie obowiązujących wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o zasadach dostępu do systemu informatycznego Sejmu RP. Natomiast w zakresie statutu organu odesłano do publikacji w BIP gminy Mierzęcice. Ograniczono w ten sposób zakres udostępnionej informacji do przesłania skarżącemu zarządzeń Dyrektora A w M. w sprawie przepisów wewnętrznych regulujących gospodarkę finansowo-księgową oraz w sprawie gospodarki kasowej w Zakładzie. Również tej kwalifikacji przedmiotowej Sąd nie kwestionuje. Organ ocenił także, iż do zakresu informacji publicznej wchodzi informacja dotycząca okresu, z jakim należy uprzedzić organ o woli wglądu do rejestru. Organ stwierdził natomiast, że do zakresu informacji publicznej nie wchodzą informacje dotyczące kryteriów przeszukiwania zbioru, możliwości wydruku zestawienia / eksportu informacji w zakresie pozycji spełniających określone kryteria – ze wskazaniem tych kryteriów, danych zawierających zestawienie / eksport ze zbioru oraz formatu danych umożliwiających sporządzenie zestawienia /eksportu ze zbioru. Sąd podziela tę kwalifikację. Szczegółowe dane dotyczące skonfigurowania i możliwości korzystania z określonego programu komputerowego zakupionego w celu użytkowania w bieżącej działalności A nie stanowią informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że również w zakresie przedmiotowej kwalifikacji żądanej informacji organ nie dopuścił się wadliwości. Powyższe nie oznacza jednak, że organ nie dopuścił się bezczynności. Organ był bowiem zobowiązany do załatwienia wniosku w terminie 14 dni. Wniosek z dnia 13 października 2017 r. nie został w żaden sposób załatwiony w terminie ustawowym (do dnia 27 października 2017 r.); organ nie podjął również alternatywnych działań mieszczących się w zakresie wypełnienia obowiązku ustawowego. Jak wyżej wskazano powody, dla których organ dopuścił się bezczynności nie mają wpływu na tę kwalifikację. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie - postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1779/14 - LEX nr 1492884, 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 378/13 - LEX nr 1582107, 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1888/13 - LEX nr 1554313, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 - ONSAiWSA 2009/4/63 – przytoczono za WSA w Łodzi, wyrok z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; LEX nr 1818262). Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego z dnia 13 października 2017 r. został załatwiony w sposób kompletny w dniu 22 listopada 2017 r. W tej dacie udzielono bowiem informacji w zakresie w jakim zakwalifikowano żądane informacji do informacji publicznych i przesłano żądane załączniki. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, iż w opisanym wyżej zakresie żądana informacja nie jest informacją publiczną. Sąd podzielając tę kwalifikację – co wyżej wykazano - stwierdził, że co do żadnej części wniosku z dnia 13 października 2017 r. organ od dnia 22 listopada 2017 r. nie pozostawał już w bezczynności. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia określonych czynności – załatwienia wniosku w sposób prawem przewidziany, stało się bezprzedmiotowe. Mając na względzie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Sąd był obowiązany umorzyć postępowanie w tym zakresie. Usunięcie stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia natomiast Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nadal zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż była wynikiem wadliwości urządzenia systemu komputerowego. Nie budzi wątpliwości, że za prawidłowe urządzenie systemu komputerowego odpowiada organ. Jednak niedostatki w tym zakresie nie mogą być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Opóźnienie w załatwieniu wniosku było wynikiem zainstalowania silnego systemu antyspamowego, a nie próbą bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Tym samym zarzut rażącego naruszenia prawa przez organ ocenić trzeba jako bezzasadny. W opisanych okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł również podstaw, aby wymierzyć organowi grzywnę czy zasądzić od organu sumę pieniężną (art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (wpisu w kwocie 100 zł).