II GSK 4360/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 671/17 w sprawie ze skargi M. Ł. na informację Zarządu Województwa Podkarpackiego zawartą w piśmie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 671/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Ł. na informację Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w punkcie pierwszym, stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Podkarpackiego, w punkcie drugim, zasądził od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że M. Ł. zgłosiła wniosek o przyznanie pomocy na operację w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, z przeznaczeniem na zakup maszyn i sprzętu celem rozwijania prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek wpłynął do Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "[...]" w B. w dniu [...] czerwca 2017 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania "[...]" poinformowało M. Ł. o niewybraniu zgłoszonej przez nią operacji do dofinansowania z uwagi na jej niezgodność z Lokalną Strategią Rozwoju. Od powyższej informacji wniesiono protest. Rada Stowarzyszenia LGD nie uwzględniła protestu i przekazała go do rozpoznania Zarządowi Województwa Podkarpackiego. W piśmie z dnia [...] września 2017 r., Zarząd Województwa Podkarpackiego (dalej również: ZWP) poinformował M. Ł. o pozostawieniu protestu bez rozpoznania z powodu wyczerpania kwoty środków przewidzianych w umowie ramowej nr [...] na realizację celu "[...]", przedstawiając zestawienie na dzień 18 sierpnia 2017 r. Skargę na powyższą informację wniosła M. Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1460; dalej: ustawa wdrożeniowa) przede wszystkim zaznaczył, że kontrola sądowa w przypadku skargi na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ogranicza się jedynie do kontroli zbadania przesłanek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Przedmiotem tej kontroli nie jest natomiast prawidłowość oceny projektu. Ta ostatnia kwestia nie jest bowiem - co wynika z treści art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - rozstrzygana w informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Rozważając natomiast zgodność z prawem pozostawienia przez organ protestu bez rozpatrzenia w oparciu o wskazany wyżej przepis, według Sądu należy uznać, że nie można stwierdzić na podstawie załączonego do informacji pisma, czy nastąpiło "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania". Na podstawie informacji zawartych w tym piśmie nie można dokonać oceny stanowiska organu i zweryfikować, z czym organ utożsamia spełnienie powyższej przesłanki, nakazującej pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że okoliczność, że po sporządzeniu listy wybranych do dofinansowania w konkursie projektów brak jest już dostępnych środków na dofinansowanie innych projektów, nie jest wyznacznikiem dostępności środków na dofinansowanie innych projektów. Pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można bowiem wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty. Użyte w ustawie pojęcie wskazuje na konieczność faktycznego "wyczerpania" kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, nie zaś jedynie przeznaczenia jej do zużycia. Rzeczywiste wyczerpanie środków musi zatem nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a nie jedynie poprzez wykazanie przeznaczenia ich na poszczególne projekty (wnioski). Za takim stanowiskiem przemawia zdaniem WSA też użycie przez ustawodawcę w innym przepisie ustawy - art. 53 ust. 2 pkt 2 - sformułowania: "kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania". O ile przeznaczenie kwoty na dofinansowanie projektu dokonuje się w formie listy projektów przeznaczonych do dofinansowania, to jej wyczerpanie następuje dopiero w chwili jej rzeczywistego wydatkowania - rozumianego jako zawarcie umów, zobowiązujących do płatności kwot przeznaczonych na dofinansowanie projektów. W rozpoznawanej sprawie - poza zestawieniem na dzień 18 sierpnia 2017 r. –Sąd stwierdził brak danych dotyczących zawarcia umów, czy też wydania decyzji o dofinansowanie projektów na kwotę, która uprawniałaby do stwierdzenia rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie przedmiotowego zadania. Ze wspomnianego zestawienia wynika jedynie, jakie środki zablokowano w wyniku protestów po przeprowadzonych naborach (3.600.000 zł), kwota pomocy ustalona przez LGD (300.000 zł), dostępne środki dla celu ogólnego (200.000 zł). Przy ponownie przeprowadzonym postępowaniu WSA nakazał organowi uwzględnienie przedstawionej powyżej oceny prawnej Sądu i aktualnego stanu faktycznego, co pozwoli na dokonanie merytorycznego rozpoznania protestu, jeśli kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania nie została wyczerpana (w przedstawionym wyżej rozumieniu) lub pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, jeśli do takiego wyczerpania doszło, co organ powinien wykazać odpowiednimi urzędowymi dokumentami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Podkarpackiego, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 3) art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędną wykładnię, 4) art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie). W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że WSA powinien odnieść się merytorycznie do oceny wniosku dokonanej przez LGD [...] i rozstrzygnąć o jej prawidłowości lub stwierdzić jej wadliwość, zaś zaniechanie powyższego - w ocenie ZWP - doprowadziło do naruszenia art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niezastosowanie. Poza tym, zdaniem ZWP, przedstawiona przez Sąd I instancji wykładnia pojęcia "wyczerpanie" kwoty na dofinansowanie, nie może być podstawą rozstrzygnięcia, gdyż pozostaje obarczona następującymi wadami: - założenie, że termin "wyczerpanie" należy wiązać z faktem zawarcia umów o dofinansowanie stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, gdyż mówi on wprost o "kwocie przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie" a zatem nie uwzględnia gramatycznej wykładni przepisu. Założenie takie sprzeciwia się również domniemaniu racjonalności ustawodawcy gdyż w sytuacji, w której chodziłoby o wyczerpanie środków w związku z zawarciem umów zostałoby użyte określenie: "kwoty zakontraktowanej" lub "wynikającej z zawartych umów"; - powołanie art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi wykładnię rozszerzającą, (niedopuszczalną) gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w zakresie dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW 2014-2020. Zakres stosowania ustawy wdrożeniowej określają przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r., poz. 378 ze zm.). Zgodnie z art. 22 ust. 3 oraz ust. 8 tej ustawy do protestów i postępowania wszczętego na skutek wniesienia protestu stosuje się przepisy art. 54 ust. 2-6 oraz art. 54a a także przepisy art. 53 ust. 2 i 3, art. 56 ust. 2 oraz art. 57-67 ustawy wdrożeniowej. Powołany przez WSA przepis nie znajduje w tym zakresie zastosowania; - uzasadnienie wyroku WSA nie zachowuje konsekwencji logicznej ponieważ we wcześniejszej jego części Sąd stwierdza, że "Na podstawie informacji zawartych w tym piśmie nie można dokonać oceny stanowiska organu i zweryfikować z czym organ utożsamia spełnienie powyższej przesłanki, nakazującej pozostawienie protestu bez rozpatrzenia" natomiast w dalszej części: "Rzeczywiste wyczerpanie środków musi zatem nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a nie jedynie poprzez wykazanie przeznaczenia ich na poszczególne projekty (wnioski). Powyższe prowadzi zdaniem ZWP do niewłaściwego zastosowania przez Sąd przepisów art. 52 ust. 1 oraz art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Według strony wnoszącej skargę kasacyjną, w świetle art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej WSA - uwzględniając skargę i mając na względzie okoliczność wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektu - powinien odnieść się merytorycznie do oceny wniosku, a zaniechanie tego świadczy o naruszeniu powyższego przepisu przez niezastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Rozpoznając sprawę w granicach tych zarzutów skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oprato, nie są bowiem usprawiedliwione i nie podważają skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że: - w niniejszej sprawie nie wykazano, by nastąpiło "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania", - na podstawie przedstawionych informacji nie można dokonać oceny stanowiska organu i zweryfikować, z czym organ utożsamia spełnienie powyższej przesłanki, nakazującej pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, - okoliczność, że po sporządzeniu listy wybranych do dofinansowania w konkursie projektów brak jest już dostępnych środków na dofinansowanie innych projektów, nie jest wyznacznikiem dostępności środków na dofinansowanie innych projektów. Pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można bowiem wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty. Użyte w ustawie pojęcie wskazuje na konieczność rzeczywistego, faktycznego "wyczerpania" kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, nie zaś jedynie przeznaczenia jej do zużycia. Rzeczywiste wyczerpanie środków musi zatem nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a nie jedynie poprzez wykazanie przeznaczenia ich na poszczególne projekty (wnioski). Stanowiska Sądu I instancji nie podważą przede wszystkim zarzut błędnej wykładni art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - w szczególności przez wadliwe odczytanie zawartego w nim zwrotu "wyczerpania". Poza sporem, zgodnie z art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania: właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Bezsprzecznie zatem przesłanką pozostawienia protestu przez właściwą instytucję bez rozpatrzenia - na podstawie omawianego przepisu art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - jest wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektu (w określonych ramach). Dla oceny prawidłowości wykładni i zastosowania powyższego uregulowania trafnie podnosi się, że ustanowione art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady - zgodnie z którymi właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania - dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2018 r. II GSK 4259/17 i powołane tam orzecznictwo: wyroki NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17 oraz z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17). Tym samym właściwa jednostka pozostawiając bez rozpatrzenia protest - na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy - jest zobowiązana w sposób jednoznaczny wykazać i szczegółowo udokumentować, że kwoty przeznaczone na dofinansowanie projektu faktycznie zostały "wyczerpane". Użyty w przytoczonej regulacji zwrot "wyczerpanie" nie zastał jednak ustawowo zdefiniowany. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - odczytując znaczenie tego zwrotu - trzeba mieć na względzie, że ustawodawca nie bez przyczyny odróżnia, określony art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, wymóg zbadania - na etapie oceny projektu - czy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie wystarcza na wybranie go do dofinansowania, od obowiązku zbadania czy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów nie została wyczerpana - jako przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 66 § 2 pkt 1 ustawy). Skład orzekający w całej rozciągłości podziela przy tym stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 4259/17, że samo umieszczenie projektu na liście, o której mowa w art. 46 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, nie oznacza, że projekt ten będzie realizowany i że środki przeznaczone na jego realizację tym samym są wyczerpane. Użyte w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej sformułowanie "wyczerpanie" w odniesieniu do środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów oznacza ich faktyczne zużycie, nie zaś jedynie potencjalną możliwość ich wydatkowania. Za trafną bowiem uznać należy tezę, że za takim rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia też treść art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Wynika z tego, że samo umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia (zobowiązania) zawarcia umowy o dofinansowanie. Wnioskodawca nie uzyskuje na tym etapie wyboru projektu roszczenia o zawarcie umowy o dofinansowanie. Właściwe instytucje mają bowiem możliwość zmiany swojej decyzji, w razie wystąpienia w okresie pomiędzy akceptacją listy rankingowej a dniem zawarcia umowy okoliczności uniemożliwiających przekazanie pomocy (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1380/11). Mimo pozytywnego przejścia wszystkich etapów oceny przez dany projekt - w sytuacji gdy później stwierdzone zostanie, że kryteria konkursowe nie są spełnione - właściwa instytucja jest zobligowana do odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie tego projektu, jej wypowiedzenia lub zwrotu całości lub części udzielonego wsparcia. Właściwa instytucja nie może być bowiem związana wadliwie dokonaną oceną projektu w ramach ogłoszonego naboru i w konsekwencji zobowiązana do zawarcia umowy lub kontynuowania jej realizacji, w sytuacji gdy projekt nie spełnia kryteriów wyboru (por. wyrok NSA z 27 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 115/13). Wybór projektu ma zatem jedynie charakter deklaratoryjny, konstytutywne przyznanie dofinansowania następuje w dopiero momencie podpisania umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu. Wówczas dochodzi do faktycznego rozdysponowania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie. To stanowisko znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3577/17 i z 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17). Zauważyć wypada też, że synonimy słowa wyczerpać to: wydatkować. wykorzystać, zagospodarować, zużyć, zużytkować. Z tych wszystkich względów w ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów" w rozumieniu art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej musi być faktyczne. O faktycznym wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów można zaś mówić co najmniej w sytuacji istnienia prawnie wiążących zobowiązania do wydatkowania tych środków, a takie prawnie wiążące zobowiązania na gruncie ustawy wdrożeniowej to - w świetle art. 52 ust. 2 tej ustawy - umowa lub decyzja o dofinansowaniu. Wprowadzona art. 66 ust. 2 pkt 1 możliwość pozostawienia środka odwoławczego - jakim jest w ustawie wdrożeniowej protest - stanowi wyłom od prawa strony postępowania do kontroli adresowanych do niej rozstrzygnięć. Wyjątek ten musi być zatem interpretowany ściśle. Z podanych względów postawiony Sądowi I instancji zarzut błędnej wykładni przepisu art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej uznać trzeba za chybiony. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 52 i 53 ustawy wdrożeniowej przez ich zastosowanie trzeba wskazać, że poza sporem w podstawach prawnych pozostawienia protestu bez rozpatrzenia powołano art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, zgodnie z którym do wnoszenia protestu i postępowania wszczętego na skutek jego wniesienia przepisy art. 53 ust. 2 i 3, art. 56 ust. 2 oraz art. 57-67 ustawy w zakresie polityki spójności stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie przepisów ma miejsce wówczas, gdy z uwagi na specyfikę sytuacji, do której mają być aplikowane, to zastrzeżenie jest konieczne lub może się okazać potrzebne. Odpowiednie stosowanie może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r. III ZP 25/01). Według NSA (co zresztą pozostaje poza sporem) stosowanie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej w sprawach rozpoznawanych na podstawie ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności nie wymaga jego modyfikacji. Fakt zaś, że interpretacji tego przepisu dokonuje się z uwzględnieniem pozostałych regulacji tej ustawy - w szczególności art. 52 ust. 1 i 52 ust. 2 pkt 2 - nie znaczy że przepisy te niezasadnie stosowano w sprawie. Za usprawiedliwiony nie mógł być też uznany zarzut niezastosowania art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Stanowi on, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach oddziałania, sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z brzmienia przepisu - w zestawieniu przytaczaną już regulacją art. 66 ust. 2 pkt 1 - wynika zatem dostatecznie wyraźnie, że skutek zaistnienia przesłanki wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów zależy od etapu postępowania odwoławczego, na którym przesłanka ta wystąpi. Art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej dotyczy etapu po rozpatrzeniu protestu i po skutecznym wniesieniu skargi kasacyjnej - taki stan rzeczy w sprawie nie miał miejsca. Zarzut zaś naruszenia wskazanego przepisu poprzez brak merytorycznego odniesienia się do oceny wniosku jest oczywiście niezasadny. Przede wszystkim kontroli przez Sąd I instancji podlegała informacja Zarządu o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wobec czego ocena projektu nie była przedmiotem rozważań tego organu. Skoro na etapie postępowania odwoławczego po wniesieniu protestu doszło do pozostawienia tego środka odwoławczego bez rozpatrzenia, to oczywiste jest że art. 62 ust. 2 nie mógł znaleźć zastosowania. Wobec powyższego skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł zatem jak w sentencji wyroku.