II OSK 1892/18

Dnia 22 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1626/17 w sprawie ze skargi M.K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z 7 marca 2018 r., sygnatura akt II SA/Kr 1626/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powołując się na art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżąca z tego powodu, iż jest właścicielką nieruchomości położonej na terenie gminy ma interes prawny w zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jednakże do przyjęcia, iż jest legitymowana do wniesienia skargi na taką uchwałę konieczne jest jeszcze wykazanie, że ten interes prawny zaskarżaną uchwałą został naruszony. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że nieprawomocnym wyrokiem z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1625/17, odrzucił skargę M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], zajmując analogiczne stanowisko, które Sąd w tej sprawie w pełni podzielił. W skardze kasacyjnej skarżąca, zaskarżając postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi w wyniku błędnego uznania, że nie wykazała skutecznie naruszenia przysługującego jej interesu prawnego i uprawnienia. Skarżąca podniosła, że "(b)yć może w złożonej skardze (...) nie wskazała werbalnie wprost na czym naruszenie to miało polegać, lecz z akt sprawy, treści skargi i załączonych do niej dokumentów jasno wynika na czym owo naruszenie polega". Stwierdziła również, że jakkolwiek "wprost nie wskazała w skardze przeznaczenia (...) działek", których jest właścicielką, a które objęte są studium, to jednak – jak stwierdziła – "przeznaczenie tych działek wynika wprost z zaskarżonej uchwały i pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r." Twierdziła także, że niektóre jej nieruchomości (działki nr [...], [...] oraz [...]) położone są na terenie przeznaczonym w studium pod zieleń nieurządzoną oraz że dla tych działek wydano decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej przeznaczenie tych działek w studium na zieleń nieurządzoną powoduje, że nie uzyska pozwolenia na budowę na nich żadnego budynku. Ponadto, podnosiła, że w związku z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy poniosła koszty oraz że w związku z ustaleniami zaskarżonego studium wartość jej nieruchomości spadła. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania "włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego". W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna opiera się o usprawiedliwiono podstawy. Zasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) przez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, przy czym w rozpoznawanej sprawie powołany przepis miał zastosowanie w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.). W ocenie NSA art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym został w rozpoznawanej sprawie niewłaściwie zastosowany, gdyż oparto na tych przepisach postanowienie o odrzuceniu skargi, mimo że nie wyjaśniono zależności pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Ze skargi wynika, że została ona wniesiona w związku z tym, że zaskarżoną uchwałą zmieniono uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że Sądowi temu znany był fakt, że skarżąca wniosła także skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Zaskarżona uchwała nie jest jednoznaczna w swojej treści. Mimo że została ona określona jako zmiana studium, to może być też rozumiana jako uchwała, którą uchwala się nowe studium. Na takie jej rozumienie mogłoby wskazywać to, że uchwalono nią nowy jednolity tekst studium. W tej sytuacji naruszenie interesu prawnego skarżącej przez zaskarżoną uchwałę mogłoby wynikać z tego, że podczas uchwalania uchwały z [...] lutego 2016 r., nr [...], która zaskarżoną uchwałą w znacznej części została "przeniesiona" do aktualnie obowiązującego "jednolitego tekstu studium", zostały określone sposoby zagospodarowania nieruchomości skarżącej, które w jej ocenie nadmiernie ograniczają jej prawo własności. Wówczas bowiem zaskarżona uchwała stanowiła by podstawę obowiązywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] i odnosiłyby się do niej te wszystkie uwagi w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącej, które NSA sformułował w postanowieniu z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1891/18, dotyczącym skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w [...] z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1625/17, którym odrzucono skargę skarżącej na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...]. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna, zaś zaskarżone postanowienie powinno być uchylone, a sprawa ponownie rozpoznana. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji przede wszystkim rozważy połączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...] do wspólnego rozpoznania. Następnie uwzględniając wyżej przedstawioną ocenę prawną przyjętą przez NSA oraz ocenę prawną zawartą w postanowieniu z 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1891/18, rozstrzygnie o tym, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej i ewentualnie - w razie przyjęcia, że narusza - rozpozna skargę na tę uchwałę. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego NSA stwierdza, że w świetle art. 203 i art. 204 p.p.s.a., brak podstaw do takiego rozstrzygnięcia w przypadku, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie, co jednak nie oznacza, że koszty związane z wniesieniem tej skargi kasacyjnej nie mogą być rozliczone w następnie wydanym wyroku, z uwzględnieniem zasad dotyczących zwrotu kosztów postępowania wynikających z art. 200 p.p.s.a. (uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).