VI SA/Wa 2199/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Główny Policji (w skrócie: KGP) zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2213, dalej: ustawa o ochronie), po rozpatrzeniu odwołania L. B. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (w skrócie: KWP) nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. o skreśleniu strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Zostało ustalone, że przeciwko L. B. wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Stronie bowiem postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. postawiono, że w okresie wrzesień – październik 2014 r. w [...] skarżący, chcąc aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, obiecując korzyść majątkową w kwocie 50.000 zł nakłonił prowadzącego działalność gospodarczą do poświadczenia nieprawdy w wystawionych fakturach na rzecz firmy skarżącego, użył ich wprowadzając je do ksiąg [...] co do przeprowadzonych transakcji sprzedaży, które w rzeczywistości nie miały miejsca, a następnie tak wystawione faktury użył, wprowadzając je do ksiąg rachunkowych. Opisane przestępstwo zakwalifikowano jako czyn z art. 271 § 1 i 3 oraz art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 z późn. zm., dalej: k.k.). Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] maja 2017 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W dniu [...] czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał wspomnianą decyzję, którą, na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie oraz art. 268a k.p.a., skreślił L. B. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od tej decyzji strona pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę prawa materialnego, tj. art. 29 ust 6 pkt 1 ustawy o ochronie w zw. z art. 5 § 1 k.p.k., art. 2, art. 8 ust. 2, art. 42 ust. 3, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, jak również art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez niepoprawne zastosowanie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Skarżący wywiódł, że nie można wyciągać jakichkolwiek konsekwencji i pogarszać sytuacji materialnoprawnej osoby wyłącznie z powodu postawienia jej zarzutów. Dlatego też, dopóki obywatel nie został prawomocnie skazany wyrokiem sądu, nie można wobec niego stosować żadnych ujemnych skutków, nie można go dyskryminować i pozbawiać praw nabytych. Zasadę ochrony takich praw wspiera zasada pacta sunt servanda, rozumiana jako zasada dotrzymywania umów cywilnoprawnych oraz trwałości wyroków i decyzji administracyjnych. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z treści art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie wynika, że do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczające jest wszczęcie przeciwko określonej osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego, a nie skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego. Osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych dowodów, choćby pozytywnie o tych osobach świadczących, jak np. dotychczasowa niekaralność czy pozytywna postawa życiowa. W takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.), nie przewidując możliwości, aby pracownik ochrony fizycznej, wobec którego wszczęto postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego obowiązywania zasady domniemania niewinności, KGP podniósł, że ww. zasada obowiązuje w procesie karnym. Natomiast nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym, podobnie jak zasady określone w art. 2 i 8 ust. 2 oraz 91 Konstytucji RP, a zatem nie może wpływać na postępowanie administracyjne w zakresie ustalania zaistnienia przesłanek skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Komendant Główny Policji zauważył również, że prawo do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest prawem powszechnym, gwarantowanym Konstytucją RP, lecz ma charakter szczególny, podlega administracyjnej reglamentacji. Ponadto, ze względu na to, że pracownicy ochrony realizują swoje czynności w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie), nie może być żadnych wątpliwości co do praworządnego zachowania takich osób, wykluczona jest też możliwość choćby ich podejrzenia o popełnienie przestępstwa umyślnego. W odniesieniu do tej grupy osób ustawodawca świadomie zastosował ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw, o których jest mowa w Konstytucji RP (art. 31 ust. 3). Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zasada domniemania niewinności obowiązuje w procesie karnym, natomiast w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej pracownika ochrony fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Skreślenie z listy nie przekreśla natomiast możliwości zatrudnienia skarżącego - do czasu ewentualnego skazania - jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 ustawy o ochronie). Na powyższą decyzję L. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosił o jej uchylenie i umorzenie postępowania dla obu instancji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił – podobnie jak w odwołaniu - naruszenie art. 29 ust 6 pkt 1 ustawy o ochronie w zw. z art. 5 § 1 k.p.k., art. 2, art. 8 ust. 2, art. 42 ust. 3, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, jak również art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez niepoprawne zastosowanie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. W uzasadnieniu ponowił argumentację podniesioną w postępowaniu przed organami Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Przepis ten został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829, dalej: ustawa zmieniająca) i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Zgodnie z art. 39 ust. 1 zd. pierwsze ustawy zmieniającej dane osób, które w dniu 31 grudnia 2013 r. posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, właściwy komendant wojewódzki Policji wpisywał na listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami L. B. został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (zaświadczenie KWP z [...] lutego 2014 r., k. 59 akt administracyjnych). Co do motywów zmian w ustawie o ochronie zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione". Zmiana ta korespondowała z ogólnymi założeniami zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą: "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób nie karanych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony." (druk sejmowy VII.806). Należy przy tym zauważyć, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6). Zatem nie może być takiej interpretacji przepisów, że te same przesłanki odnoszące się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy byłyby odmiennie wykładane. W świetle przedstawionych uregulowań od dnia 1 stycznia 2014 r. na właściwych komendantach wojewódzkich Policji ciąży obowiązek wydania m.in. decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Z treści tego przepisu wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia mają charakter związany. Ponadto przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie stopniuje, ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W aktach administracyjnych bowiem znajduje się postanowienie Zastępcy Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o postawieniu skarżącemu zarzutu o popełnienie czynów z art. 271 § 1 i 3 oraz art. 273 k.k., tj. poświadczeniu nieprawdy oraz używaniu dokumentów poświadczających nieprawdę. Stan taki trwał także w momencie wydawania decyzji przez Komendanta Głównego Policji - w dniu [...] sierpnia 2017 r. Skarżący zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i w skardze, kwestionował zasadność skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wyłącznie na podstawie postawionych mu zarzutów w postępowaniu karnym, co naruszać miało przy tym zasadę domniemania niewinności. Sąd podziela stanowisko organu, że w toku postępowania administracyjnego o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że przedstawienie zarzutów nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany, polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany - natężenie złej woli, brak świadomości, czy też wiedzy – (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 1424/10 i z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1812/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia oceny zachowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy skarżącego w postępowaniu karnym. Wobec powyższego, za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 42 ust. 3 i art. 91 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 k.p.k., jak również art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.). Jak już wskazano powyżej, o winie lub niewinności skarżącego orzeknie sąd karny, a w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony znaczenie ma sam fakt toczącego się postępowania karnego. Zasada domniemania niewinności jest zasadą procedury karnej i nie doznaje ona uszczerbku w postępowaniu administracyjnym. Z faktem wszczęcia postępowania przeciwko osobie wiążą się istotne skutki nie tylko w sferze prawa karnego, ale także innych gałęzi prawa. Określone decyzjami sankcje administracyjne są jedynie administracyjnoprawnym skutkiem zachowania strony. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02) wskazał, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Natomiast nie może być rozumiana w sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności. Organ wydając decyzję kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia. Sąd jeszcze raz podkreśla, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji mają obowiązek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ta należy do grupy osób wymienionych we wskazanej regulacji ustawowej. Ustawodawca nie przewidział możliwości, aby kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, wobec którego zostało wszczęte postępowanie karne za przestępstwo umyślne (a taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej przez Sąd sprawie) nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12, opubl.: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej kwalifikowanego pracownika ochrony, fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni (art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie). Skreślenie z listy nie przekreśla natomiast możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 tej ustawy), tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Jednocześnie przypomnienia wymaga, że wykonywanie zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, należy do kręgu zawodów zaufania publicznego, a wiążące się z tym obowiązki polegają na podejmowaniu bezpośrednich działań w celu ochrony życia, zdrowia ludzkiego oraz mienia (por. rozdział 6 ustawy o ochronie pt. Środki ochrony fizycznej osób i mienia oraz prawa i obowiązki pracownika ochrony). Stąd zarówno dostęp do tego zawodu, jak i jego wykonywanie podlegają ścisłej reglamentacji oraz nadzorowi Państwa, do którego sprawowania zostały ustawowo wyznaczone organy Policji. Reasumując, orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego (ustawy o ochronie) i ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 k.p.a. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy Policji argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.