III SA/Kr 1499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Maria Zawadzka Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z 20 października 2017 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starostę z [...] 2017 r., którą odmówiono skarżącemu C. S. aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb O, jednostka ewidencyjna O. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniano, że postępowanie administracyjne zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego oraz M. S., którzy domagali się aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie zmiany powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], wynikającej ze zmiany przebiegu jej granicy ujawnionej na załączonej do wniosku kserokopii załączonej do wniosku mapy nr [...] - planu podziału dawnej działki nr [...], dokonanego na skutek włączenia obszaru 136 m2 w skład graniczących z nią działek ewidencyjnych: [...], [...] i [...]. W części dotyczącej wniosku M. S. Starosta decyzją z [...] 2017 r. umorzył postępowanie administracyjne uznając, że nie ma ona interesu prawnego w domaganiu się do wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Ustalono bowiem, że działka ew. nr [...] stanowi własność na prawach wspólności ustawowej Z. i A. P.; działki ew. nr [...] i nr [...] ha stanowią własność C. S., z kolei działka ew. nr [...] należy do J. P. - K. Organ ustalił, że w 1968 r. założono operat ewidencyjny gruntów obrębu O. Wykorzystano wówczas dane z bezpośredniego pomiaru terenowego wykonanego w latach 1947-1948, w toku którego protokolarnie ustalono granice działek oraz dokonano ich bezpośredniego pomiaru (w nawiązaniu do osnowy poligonowej) ze stabilizacją punktów granicznych. Następnie w 1978 r. dokonano odnowienia ewidencji dla obrębu O wykorzystując do tego mapę zasadniczą w skali 1:1000. Według sprawozdania technicznego z wykonania mapy, w wyniku pomiaru sporządzono mapę sytuacyjno – wysokościową oraz mapę ewidencyjną z ustaleniem stanu władania, przy czym granice działek nie zostały utrwalone. W ramach odnowy operatu dokonano zmiany numeracji działek, tak, że dotychczasowej działce nr [...] (oznaczonej poprzednio, tj. na mapie ewidencyjnej powstałej w wyniku założenia operatu ewidencji w 1968 r. jako parcela nr [...] o pow. 0,0326) miała odpowiadać nowa działka nr [...]. Jednakże granica działki nr [...] została znacznie przesunięta na północ przez włączenie do niej części dawnej działki nr [...] – stanowiącej obszar betonowego chodnika. Przed założeniem ewidencji w 1968 r. powyższa działka nr [...] była oznaczona jako działka nr [...]. Planem podziału nr [...] (nowy nr [...]) przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w listopadzie 1965 r. parcela budowlana nr [...] podzieliła się na parcelę nr [...] o pow. 0,2727 i parcelę [...] o pow. 0,1221 ha. Z kolei planem podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w styczniu 1966 r. za nr [...] (nowy nr [...]) parcela nr [...] podzieliła się na parcele nr: [...], [...] i [...]. Operat odnowienia ewidencji gruntów przyjęto do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w lipcu 1978 r. za numerem [...] (nowy nr [...]). Wyniki pomiaru granicy działki nr [...] z działką nr [...] zostały przestawione na szkicu polowym nr 275 z sierpnia 1974 r. a w sporządzonym z tych czynności protokole ustalenia władania z 10 marca 1975 r. wykazano działkę [...] – własności A. P. (protokół podpisał jej mąż Z. P.) oraz działkę nr [...] – współwłasności M. C. i J. B. (protokół podpisała jego żona E. B.). Powyższy protokół był podstawą założenia rejestru gruntów, w którym ujawniono działkę nr [...] o pow. 0,0462, w którym jako właścicieli ujawniono A. P. oraz działkę nr [...] o pow. 0,1506 ha, własności: E. B., J. B., M. G., J. B., S. B. i M. G. Z kolei działka nr [...] podzieliła się na działkę nr [...], [...] i [...]. W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy stwierdził, że działka nr [...] nie posiada jednorodnego stanu prawnego. Należy jednak domniemywać, że zgodnie z § 7 ust 1 załącznika do zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów, granice tej działki wyznaczały grunty stanowiące obszar "odrębnego władania". Skarżący domagał się aktualizacji powierzchni działki nr [...] tak, aby była ona zgodna z powierzchnią parceli nr [...]. Jednakże – w ocenie organu żądanie skarżącego tak naprawdę dotyczy zmiany przebiegu granic działki nr [...], gdyż tylko zmiana przebiegu granic (położenia punktów granicznych) może wywołać zmianę powierzchni działki ewidencyjnej. Organ zaznaczył, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej, a nie odwrotnie. W postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się zasięgu własności nieruchomości, a jedynie odtwarza ustalony wcześniej przebieg granic dla nieruchomości na podstawie materiałów źródłowych. Do zadań organów prowadzących ewidencję gruntów nie należy rozstrzyganie sporów własnościowych (w tym również zasięgu i ograniczeń prawa własności). W ocenie organu odwoławczego operat techniczny nr [...], w skład którego wchodzi mapa "Plan podziału w skali 1:500 parceli [...]" jest materiałem archiwalnym sporządzonym w roku 1968 - przed założeniem operatu ewidencji gruntów, jak również przez odnowieniem operatu ewidencyjnego dokonanym w roku 1978. Zatem przedłożony przed skarżącego dokument nie może stanowić aktualnie dowodu zmiany w świetle § 85 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1034). Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie III SA/Kr 810/13. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że są one bezzasadne, Starosta nie naruszył bowiem powołanych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. W sprawie został zgromadzony niezbędny materiał dowodowy oraz zapewniono stronom czynny udział na każdym etapie postępowania. Okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione i udowodnione przez organ pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję organu odwoławczego skarżący C. S. zarzucił, że: 1/ w treści decyzji "znajdują się nieprawdziwe informacje, np. dotyczące E. B., która nigdy nie była żoną J. B., a inne argumenty są bezzasadne"; 2/ ujawnianie w księdze wieczystej oznaczenia działki, w tym jej powierzchni może być dokonane tylko na podstawie właściwych dokumentów geodezyjnych (wykaz synchronizacyjny lub wykaz zmian gruntowych), a brak jest dokumentów geodezyjnych uzasadniających zmianę powierzchni działki nr [...]; 3/ nie ma żadnych dokumentów geodezyjnych i brak jest podstawy prawnej dla wykonania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy zmieniającego granice działki nr [...] i dołączenie do niej (bez wcześniejszego podziału działki pomniejszonej) części działki powodując jej powiększenie o 136 m2; 4/ w decyzji zaznaczono, że w postępowaniu ewidencyjnym nie ustala się prawa własności, jednakże wcześniej stwierdzono prawo własności co do części działki na rzecz P., o czym nie został powiadomiony żaden ze współwłaścicieli działki pomniejszonej; 5/ protokół z działań urzędników został podpisany przez Pana P., na rzecz którego działkę powiększono oraz przez E. B., która nie posiadała prawa własności ani w działce powiększonej ani w działce pomniejszonej. Natomiast protokołu nie podpisał żaden ze współwłaścicieli działki pomniejszonej; 6/ P. nie mają dla swojej nieruchomości założonej księgi wieczystej, a jedynie zbiór dokumentów, w którym wpisana jest prawidłowa powierzchnia nieruchomości. Wyżej wymienieni nie mają możliwości założenia księgi wieczystej dla powiększonej działki [...], ponieważ brak im tytułu własności, a wypis z rejestru gruntów nie stanowi tytułu własności; 7/ A. P. – pomimo, że już wcześniej prowadzono wobec niej postępowanie o składanie fałszywych oświadczeń, ponownie, bez żadnych konsekwencji złożyła fałszywe oświadczenie w Nadzorze Budowlanym; 8/ zawłaszczenie działki nastąpiło przed dokonaniem podziału działek stanowiących własność spadkobierców F. B. i jego kolejnych następców prawnych, było dokonane w tajemnicy, a właściciele działki pomniejszonej nie zostali zawiadomieni o powiększeniu działki na rzecz P., przez co byli oni pozbawieni możliwości złożenia środka zaskarżenia. Urzędnicy zmienili pow. działki nr [...] bez żadnych podstaw prawnych i bez zachowania obowiązujących procedur. Zmiana powierzchni działki nr [...] spowodowała, że dokonana przez P. samowola budowlana niekorzystnie oddziaływała na działkę skarżącego. Ponadto Prokuratura Rejonowa prowadzi postępowanie przeciwko P. dotyczące ich działań. Organ odwoławczy potrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 20 października 2017 r. znak [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starostę z [...] 2017 r., którą z kolei odmówiono skarżącemu C. S. aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb O, jednostka ewidencyjna O w zakresie zmiany powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], wynikającej ze zmiany przebiegu jej granicy ujawnionej na załączonej do wniosku kserokopii załączonej do wniosku mapy nr [...] - planu podziału dawnej działki nr [...], dokonanego na skutek włączenia obszaru 136 m2 w skład graniczących z nią działek ewidencyjnych: [...], [...] i [...]. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i literaturze zgodnie przyjmuje się, iż z regulacji prawnej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.g.i.k.), a zwłaszcza z art. 20, art. 22 i art. 24 p.g.i.k. wynika charakter prawny prowadzonej przez organy administracji publicznej ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełni funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzygając sporów o prawo, ani nie nadając czy ujmując owych praw. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w definicji ustawowej ewidencji gruntów i budynków. Według art. 2 pkt 8 p.g.i.k. ilekroć w ustawie jest mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), rozumie się przez to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencja pełni jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Stąd też przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtują one nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdzają stan prawny wynikający z dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1718/13, wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 157/10, E. Stefańska, w: J. Lang (red), P.g.i.k. Komentarz, Lex 2013 , t. 37 do art. 20). Organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności, o granice czy powierzchnie ich działek, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 565/15). Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W razie powstania sporu co do tego, czyją własnością jest nieruchomość, ujawniona w operacie gruntów, powinno najpierw dojść do rozstrzygnięcia takiego sporu w drodze odpowiedniego procesu cywilnego, a dopiero potem do ujawnienia zapadłego w takim procesie wyroku w operacie ewidencyjnym. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07). Techniczny charakter ewidencji powoduje, że osoba kwestionująca jej zapisy nie może doprowadzić do modyfikacji stanu prawnego nieruchomości poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji, a dopiero zmiana tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Właśnie z uwagi na techniczno-rejestracyjny charakter ewidencji niedopuszczalne jest odwrócenie wyżej przedstawionej kolejności. Procedura aktualizacji ewidencji gruntów i budynków ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 450/09). Ustawa p.g.i.k., choć określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa wydane na podstawie art. 26 ust. 2 p.g.i.k. rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034; dalej: r.e.g.i.b.). Zgodnie z § 10 ust. 1 r.e.g.i.b. ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali; 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. Dotyczy to również danych użytkowników wieczystych (§ 11 ust. 1 pkt 1 r.e.g.i.b.). Stosownie natomiast do § 12 ust. 1 r.e.g.i.b. prawa osób i jednostek, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych; 2) prawomocnych orzeczeń sądowych; 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; 4) ostatecznych decyzji administracyjnych; 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych; 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 24 ust. 2b p.g.i.k. aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach. Istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się zatem do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (tak m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 202/08, LexPolonica nr 2154794). W niniejszej sprawie trafnie stwierdziły organy prowadzące ewidencję, że brak jest podstaw do jej aktualizacji. W szczególności brak jest możliwości "powrotu" do stanu sprzed 1968 r., to jest sprzed założenia obecnie obowiązującej ewidencji, czego w istocie domaga się skarżący. W 1968 r. założono operat ewidencyjny gruntów obrębu O. Następnie w 1978 r. dokonano odnowienia ewidencji wykorzystując do tego celu mapę zasadniczą w skali 1:1000. Nową ewidencję gruntów założono na podstawie obowiązujących wówczas przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32) oraz zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. z 1969 r., Nr 11, poz. 98). Należy podnieść, że od tej pory przestała obowiązywać mapa katastralna oraz oznaczenia i powierzchnie parcel uwidocznione w dotychczasowych rejestrach katastralnych (protokołach parcelowych). Materiały te stanowią obecnie jedynie dokumenty archiwalne. Materiałem archiwalnym jest również operat techniczny nr [...], w skład którego wchodzi mapa "Plan podziału w skali 1:500 parceli 1629/24", gdyż został sporządzony przed założeniem operatu ewidencji gruntów, jak również przed odnowieniem operatu ewidencyjnego w 1978 roku. Z tego powodu dokument ten nie może stanowić wystarczającej podstawy do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek (m.in. skarżącego), to skarżący był obowiązany dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku żądania wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków konieczność dostarczenia dokumentów geodezyjnych, kartograficznych i innych niezbędnych do wprowadzenia zmian nie jest przesłanką formalną wniosku o wszczęcie postępowania, lecz przesłanką o charakterze materialnym. Złożenie stosownych dokumentów nie jest konieczne do wszczęcia postępowania, lecz do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Jeżeli strona nie złoży odpowiednich dokumentów lub przedstawione przez nią dane nie uzasadniają wprowadzenia zmian – organ wyda decyzję odmowną (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt III SAB/Lu 3/12, LEX nr 1166273). Zgodnie bowiem z § 47 ust. 1 ww. rozporządzenia, aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich (a nie jakichkolwiek) dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Chodzi jednak o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych (zob. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1478/01, LEX nr 156384). Stąd też w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, organy trafnie przyjęły, że mapa – plan podziału dawnej działki nr 1629/24 sporządzona w 1968 r., przed założeniem operatu ewidencji gruntów, nie może być podstawą aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie wypada zauważyć, że rozpoznawany w kontrolowanym postępowaniu wniosek o aktualizację informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków wynika z braku stosownej aktywności skarżącego w okresie tworzenia nowego operatu ewidencyjnego. W tym stanie rzeczy skarżący nie wykazał, aby istniały podstawy do dokonania aktualizacji w operacie ewidencyjnym w żądanym zakresie. Nie przedstawił bowiem dokumentów, z których wynikałoby, że po założeniu operatu ewidencyjnego zaszły w stanie prawnym nieruchomości zmiany uzasadniające aktualizację. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.