I OSK 3067/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1440/17 w sprawie ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1440/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino, oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 3 października 2016 r. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały nr XXIV/208/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały Nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej, pozostałych najemców lokali mieszkalnych, położonych w nieruchomości przy ul. [...] w Gryfinie oraz innych mieszkańców Gryfina. Wskazując na powyższe uchybienie, wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej § 1. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przed wniesieniem skargi wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwał nr XXIV/207/16 i nr XXIV/208/16 (zmienionej następnie uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r.), jednakże Rada wezwania nie uwzględniła, czemu dała wyraz w uchwale nr XXVI/241/16 z dnia 25 sierpnia 2016 r. B. P. podniosła, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku przy ul. [...] w Gryfinie, stanowiącym własność komunalną, zostały przeznaczone do sprzedaży na rzecz ich najemców na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. W dniu 13 maja 2015 r. strona, jako najemca lokalu, złożyła wniosek o wykup lokalu nr [...], znajdującego się w tym budynku i pismem z dnia 6 lipca 2015 r. została poinformowana, że zajmowany przez nią lokal będzie pierwszym sprzedanym lokalem w budynku przy ul. [...] oraz o wszczęciu procedur poprzedzających sprzedaż. Kolejnym pismem, z dnia 20 października 2015 r., Burmistrz poinformował skarżącą o wstrzymaniu sprzedaży lokalu, a stanowisko swoje podtrzymał w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. Uzasadniając wstrzymanie sprzedaży wskazał na wprowadzenie dodatkowego warunku sprzedaży lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] polegającego na sprzedaży wszystkich lokali w jednej dacie z uwagi na wysokie koszty dalszego remontu budynku. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Burmistrza Gryfina na podstawie art. 227 k.p.a. wniosła skargę na działanie tego organu, wskazując na dotychczas podejmowane przez Radę Miejską w Gryfinie uchwały w sprawie sprzedaży budynku przy ul. [...] oraz udzielenia bonifikaty przy sprzedaży, niewprowadzające dodatkowych warunków zbycia lokali. W jej ocenie Burmistrz winien kontynuować procedury związane ze sprzedażą i niezwłocznie tę sprzedaż sfinalizować. Rada Miejska w Gryfinie uznała skargę B. P. za bezzasadną, czemu dała wyraz w uchwale nr XVIII/162/16. Skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2016 r. wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą, jednakże organ ten wezwania nie uwzględnił (uchwała nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r.). Skarżąca podniosła, że Gmina Gryfino pomimo wstrzymania procedury sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] kontynuowała procedury zmierzające do sprzedania jej mieszkania jak również pozostałych lokali mieszkalnych na rzecz ich najemców oraz prowadziła rozmowy z najemcami. Z ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach 7 marca i 11 kwietnia 2016 r. wynikało, że najemcy trzech lokali, z ogólnej liczby czterech, wyrazili zamiar wykupu lokalu, natomiast najemcy, niezainteresowanemu wykupem, Gmina zaproponowała zamianę lokalu i wystawienie tego lokalu na sprzedaż. Lokale przeznaczone do sprzedaży zostały wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego, natomiast operat szacunkowy, na wniosek najemców, został im przedłożony. Skarżąca złożyła zastrzeżenia do wyceny dotyczące poniesionych kosztów modernizacji lokalu, dokonanej za zgodą właściciela, poprzez wykonanie na własny koszt łazienki wraz z WC. W dniu 29 czerwca 2016 r. skarżąca otrzymała do wiadomości pismo skierowane z Urzędu Miasta i Gminy Gryfino do rzeczoznawcy zajmującego się wyceną nieruchomości, dotyczące zlecenia na sporządzenie wyceny szacunkowej lokali wraz z rozliczeniem poniesionych nakładów, których najemcy są zainteresowani wykupem. W ocenie B. P., działania Gminy wskazują na rozpoczęcie i kontynuację zapisów uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. w zakresie sprzedaży lokali przy ul. [...]. Skarżąca w dniu 11 lipca 2016 r. otrzymała operat szacunkowy z wyceną lokalu na kwotę 115.300 zł, uwzględniający poniesione nakłady i operatu tego nie kwestionuje. Strona zarzuciła, że podjęta uchwała narusza nie tylko interes prawny skarżącej, lecz również pozostałych mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz innych mieszkańców miasta. Powyższe uzasadniła tym, że w § 2 uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. podano, że uprawnienia do bonifikaty na mocy tej uchwały, dotyczą nieruchomości, które zostały przeznaczone do sprzedaży wymienionymi w § 2 uchwałami odnoszącymi się do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Gryfino. W wykazie stanowiącym załącznik do uchwały nr X/94/07 figuruje 60 budynków na terenie miasta Gryfino, z czego 22 budynki przeznaczono do sprzedaży mocą uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r., zatem wprowadzenie zmiany w uchwale nr X/94/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. poprzez wykreślenie z § 2 zapisu "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r." automatycznie wykreśla z wykazu budynków gminnych nie tylko zapis "[...]" ale wszystkie zapisy dotyczące budynków przeznaczonych do sprzedaży uchwałą z dnia 5 stycznia 1993 r. W ocenie skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest nierzetelne, z uwagi na fakt, że zawiera jedynie niepełne, wybrane na potrzeby jej podjęcia informacje. Brak jest natomiast informacji o trwającej procedurze wykupu lokali w budynku przy ul. [...], jak również tego, że na zlecenie Gminy w tym budynku przeprowadzono inwentaryzację budowlaną w celu ustalenia prawidłowych udziałów w nieruchomości wspólnej. Skarżąca zaznaczyła, że zaskarżyła do WSA w Szczecinie również uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXIV/207/16 i nr XXIV/209/16, opisując w dalszej części uzasadnienia skargi zarzuty odnoszące się do ww. uchwał. Postanowieniem z 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1190/16, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., "P.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę B. P. na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z 1 sierpnia 2016 r. Sąd podkreślił, że skarga wniesiona w tej sprawie stanowi realizację uprawnienia ujętego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446, dalej: "u.s.g.") w zakresie ochrony prawnej jednostek przed bezprawnymi działaniami organów gminy, stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności. Przytaczając brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd wskazał, że konieczne było w pierwszej kolejności zbadanie legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. O powodzeniu bowiem skargi wniesionej na podstawie tego przepisu przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Nadto, sąd wojewódzki wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Zdaniem tegoż sądu, żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), czy u.s.g. nie konkretyzuje obowiązku dla gminy do dokonania zbycia lokalu tylko ze względu na wniosek złożony przez najemcę. Sąd ten podkreślił, że gmina, jako właściciel mienia komunalnego, ma prawo – wynikające m.in. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. do określenia zasad zbywania nieruchomości. Następnie Sąd zauważył, że zaskarżoną uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r. Rada Miejska w Gryfinie w § 1 zmieniła uchwałę nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 90, poz. 1541 i Nr 95, poz. 1654) w ten sposób, że: 1) w § 2 uchylono zapis "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r.", 2) w wykazie budynków gminnych, w których znajdują się lokale mieszkalne przeznaczone do sprzedaży położone na terenie miasta i gminy Gryfino, stanowiącym załącznik do uchwały, uchyla się zapis: "[...]". Powyższe spowodowało, że nieruchomość położona w Gryfinie przy ul. [...], a tym samym lokal nr [...], którego najemcą jest skarżąca zostały wyłączone ze sprzedaży, a co za tym idzie z możliwości udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości. Dalej Sąd ten stwierdził, że aby przyjąć, że uchwała ta narusza interes prawny skarżącej, należałoby wykazać, że przepisy prawa przewidują dla gminy obowiązek zbycia lokalu na rzecz najemcy tylko ze względu na złożony przez niego wniosek. Zdaniem Sądu, tezy takiej w świetle obowiązujących przepisów nie da się uzasadnić. Powyższe, w ocenie tegoż sądu, świadczy o tym, że skarżąca legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może zaś poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., co przesądziło o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2246/17 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. P., uchylił ww. postanowienie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1190/16. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca - będąc najemcą lokalu mieszkalnego z zasobów gminnych, jak również z uwagi na złożenie procedowanego przez Gminę wniosku o wykup zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w budynku, który został wykreślony z listy adresów przeznaczonych do bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych - posiada interes prawny, pozostający w związku z art. 34 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.g.n., aby zbadać zgodność z prawem uchwały pozbawiającej ją prawa do sfinalizowania dotychczas prowadzonego postępowania związanego ze zbyciem objętego jej zainteresowaniem lokalu mieszkalnego. W ocenie NSA, interesem prawnym skarżącej jest to, aby – uwzględniając dotychczasowy status budynku przy ul. [...] w Gryfinie - jako przeznaczony do sprzedaży w drodze bezprzetargowej lokali - złożona przez nią w odpowiednim czasie odpowiedź na przedstawioną przez Gminę ofertę została wzięta pod uwagę przez procedujące organy na zasadach w tym czasie obowiązujących. Odmienne zapatrywanie, zdaniem NSA, nie pozwalałoby najemcom lokali w sposób aktualny i rzeczywisty zainteresowanym nabyciem zajmowanych mieszkań w budynku, dotychczas przeznaczonym przez gminę do sprzedaży w drodze bezprzetargowej, na eliminowanie naruszeń prawa dostrzeżonych przy dokonywaniu kwalifikacji budynków do sprzedaży w tym trybie. Tak rozumiana optyka chroni praworządność działania administracji (art. 7 Konstytucji RP), wzmocni zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz pozwoli na realizację prawa do ochrony sądowej (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Założenie to odpowiada zasadzie wykładni prawa in dubio pro actione. W toku ponownego rozpoznania skargi B. P., na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i oświadczył, że do przedmiotowej sprawy odpowiednie odniesienie ma orzeczenie WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1311/12. Pełnomocnik wyjaśnił, że najemczyni nie składała ponownego wniosku o wykup lokalu, ale wniosła pozew do sądu powszechnego o zobowiązanie Gminy do przeniesienia własności spornego lokalu. Nadal jest zainteresowana kupnem tego lokalu. W tej sprawie Gmina stoi na stanowisku, że nie ma obowiązku sprzedaży lokalu i nadal odmawia sprzedaży. Pełnomocnik organu wniósł, jak w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że wyrok tutejszego Sądu w sprawie II SA/Sz 972/17 nie ma odniesienia do rozpoznawanej sprawy, bo obejmuje inne zagadnienia. Natomiast w sprawie II SA/Sz 971/17 skarga skarżącej została oddalona, a dotyczy ona zagadnień podobnych, jak w rozpoznawanej sprawie. Pełnomocnik skarżącej przedłożył do akt kserokopie trzech uchwał Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 21 grudnia 2017 r. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że pomimo podjęcia zaskarżonej uchwały, skarżąca nie została pozbawiona ani prawa do nabycia w drodze bezprzetargowej spornego lokalu ani też do uzyskania 90% bonifikaty od ceny sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] w Gryfinie. Zdaniem tegoż Sądu zaskarżona uchwała, choć naruszała interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to jednak nie narusza prawa, tj. obiektywnego porządku prawnego, wynikającego z treści przytoczonych wyżej przepisów, jak też norm kompetencyjnych organu stanowiącego gminy, w związku z przysługującym gminie prawem własności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. P., zaskarżając go w całości na podstawie art. 173 P.p.s.a. oraz wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. 2) zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, według norm przepisanych, udzielonej skarżącej z urzędu, a w przypadku nieobciążenia przez sąd skarżonego organu kosztami procesu, przyznanie w/w kosztów od Skarbu Państwa, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. W oparciu o art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż doszło do naruszenia przez organ praworządności, interesu społecznego i słusznego skarżącej oraz do prowadzenia postępowania przez organ w sposób nie budzący do niego zaufania; 2) art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 34 ust. 5 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz błędne przyjęcie, iż po stronie skarżącej nie istnieje roszczenie przymuszające Gminę Gryfino do sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w nieruchomości przy ulicy [...] w Gryfinie oraz, iż żaden przepis u.g.n. czy u.s.g., nie konkretyzuje obowiązku gminy do dokonania zbycia lokalu; 3) art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i błędne uznanie, iż Gmina Gryfino jako właściciel mienia komunalnego ma swobodę w określeniu, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży, a także czy wyrazi zgodę na bonifikatę od ceny sprzedaży, ewentualnie jakiej wysokości będzie to bonifikata, jak to stwierdził WSA w Szczecinie w uzasadnieniu do wyroku i unormowanie w tym przedmiocie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego Gminy; 4) art. 66 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż po stronie skarżącej nie istnieje roszczenie przymuszające Gminę Gryfino do sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w nieruchomości przy ulicy [...] w Gryfinie, mimo, iż z akt sprawy wynika, iż w niniejszej sprawie doszło do złożenia oferty przez Gminę Gryfino oraz skarżąca posiada prawo do roszczenia zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości; 5) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało, tym, iż Sąd I instancji nie działał w granicach i na podstawie przepisów prawa, naruszając tym zasadę praworządności, zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz poczucie ochrony sądowej przez obywateli, a w konsekwencji bezpodstawnego oddalenia skargi. Jednocześnie strona skarżąca zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podnosi, że gmina nie ma całkowitej swobody w określeniu, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży, a także czy wyrazi zgodę na bonifikatę od ceny sprzedaży, ewentualnie jakiej wysokości będzie to bonifikata, jak to stwierdził WSA w Szczecinie w uzasadnieniu do wyroku. Nie zgadza się ze stwierdzeniem sądu, iż Gmina, jako właściciel mienia komunalnego ma do tego prawo i unormowanie w tym przedmiocie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego Gminy. W jej ocenie wykreślenie więc z wykazu budynków gminnych, w których znajdują się lokale przeznaczone do sprzedaży, budynku położonego przy ulicy [...] w Gryfinie, a tym samym pozbawienie możliwości skorzystania z bonifikaty od ceny sprzedaży o jakiej mowa w uchwale nr X/94/07, w okolicznościach niniejszej sprawy, jest sprzeczne z prawem oraz słusznym i prawnym interesem skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotem niniejszego postępowania była skarga na uchwalę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino, oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino. Jednym słowem przedmiotem tego postępowania była uchwała, która najogólniej ujmując dotyczyła zasad udzielania bonifikaty od ceny sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Gryfino. Natomiast przedmiotem innego postępowania sądowego sygn. akt II SA/Sz 971/17 była skarga wniesiona przez skarżącą na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. nr XXIV/207/16 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Gryfino. Skarga ta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2017 r. została oddalona, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 917/18 oddalił skargę kasacyjną skarżącej. W skardze kasacyjnej dotyczącej niniejszej sprawy, czyli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2018 r., którym oddalono skargę wniesioną przez skarżącą na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży lokali mieszkalnych, sformułowane zostały zarzuty tożsame z zarzutami sformułowanymi w sprawie I OSK 917/18 mimo, że przedmiot zaskarżanych uchwał był różny. W efekcie zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, szczegółowo wskazane wyżej, dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego takich jak: art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 34 ust. 5 u.g.n, art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., art. 66 Kodeksu cywilnego, z których skarżąca wywodzi, że Gmina Gryfino jako właściciel mienia komunalnego nie ma swobody w określaniu, czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży, a ponadto po stronie skarżącej istnieje roszczenie przymuszające Gminę do sprzedaży lokalu mieszkalnego, którego jest najemcą. Dostrzegamy zatem, że zarówno sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienie, o ile można je było uznać za adekwatne w sprawie dotyczącej uchwały w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych sygn. akt I OSK 917/18, to zupełnie nie korespondują z przedmiotem niniejszego postępowania, którym jest uchwała w sprawie zmiany uchwały dotyczącej bonifikat. Dodatkowo należy zauważyć, że w sprawie sygn. akt I OSK 917/18 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do tych zarzutów, uznając je za niezasadne i oddalając skargę kasacyjną. W takich okolicznościach, wobec bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.