IV SA/Gl 395/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Ł.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy G. odmówił przyznania skarżącej Ł. A. zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na dzieci w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 1.252,30 zł., a zatem przekroczył kryterium ustawowe wynoszące 574 zł. Organ podniósł, że ustalając powyższe uwzględnił dochód osiągnięty przez męża skarżącej w 2013 r.; - podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w kwocie 25.597,41 zł; - niepodlegający opodatkowaniu, tj. diety z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju w kwocie 64.567,76 zł. (przyjęto kwotę diet wykazaną w oświadczeniu). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania Ł. A. utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 pkt. 2 i 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1456) zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli suma przeciętnych miesięcznych dochodów członków rodziny osiągniętych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 574 zł. Organ podniósł, że na podstawie art. 3 pkt. 1 lit. c cytowanej ustawy, do dochodu rodziny wlicza się inne dochody niepodlegaiace opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym m in.: należności ze stosunku pracy lub z tytułu stypendium osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26.06.1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1502). Następnie organ dodał, że zgodnie z art. 775 § 1 kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Wskazał, że przepis art. 775 kodeksu pracy, dający podstawę do wypłaty diet został zamieszczony w Dziale III Kodeksu pracy zatytułowanym "Wynagrodzenia za pracę i inne świadczenia". Organ podkreślił, że z art. 775 § 2 Kodeksu pracy w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29.01.2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013, poz. 167), w jednoznaczny sposób wynika, że należności w postaci diet są należnościami ze stosunku pracy z tytułu odbytej podróży służbowej. Podniósł, że z powołanego przepisu wynika, iż z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1) diety; 2) zwrot kosztów: a) przejazdów, b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej, c) noclegów, d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z § 13 powołanego rozporządzenia - w przypadku otrzymania takich diet, do dochodu rodziny nie wlicza się ich faktycznej wysokości (gdyż brak jest podstaw prawnych do badania ich wysokości) ale uwzględnia się je w wysokości ryczałtowej. Następnie organ podniósł, że biorąc pod uwagę cytowane przepisy, nie budzi wątpliwości, że wypłacana przez pracodawcę dieta z tytułu podróży służbowej, jako należność związana ze stosunkiem pracy podlega wliczeniu do dochodu rodziny jako dochód nieopodatkowany, wówczas gdy postępowanie dowodowe wykaże, iż została wypłacona : 1. pracownikowi w związku z czasowym przebywaniem za granicą; 2. w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie ustawy z dnia 26.06.1974 r. - Kodeks pracy. Organ podkreślił, że powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20.01.2011 r. sygn. akt IV SA/GI 319/10 w którym Sąd zauważył, że "Składniki dochodu wskazuje art. 3 pkt 1 cyt. ustawy. Wśród nich wymienione są m.in. należności ze stosunku pracy osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą - w wysokości równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie Kodeksu pracy. Diety wypłacone skarżącemu zaliczają się do tych należności, skoro bezspornie uzyskał je on w ramach stosunku pracy i w związku z wykonywaniem pracy poza granicami kraju." Następnie organ odwoławczy wskazał, że zostało złożone w organie I instancji oświadczenie J. A. według którego za 2013 r. osiągnął dochód z powyższego tytułu w wysokości - 64.547,76 zł. Ponadto do dochodu należało zaliczyć dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych - 25.597,41 zł ( co potwierdza informacja PIT - 11 za 2013 r.). W związku z tym organ stwierdził, że miesięczny dochód w rodzinie wyniósł 7.513,77 zł, a w przeliczeniu na osobę - 1.252,30 zł. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 cytowanej ustawy, w przypadku, gdy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego, o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym zasiłek rodzinny nie przysługuje. W tym zakresie organ podniósł, że powyższy przepis nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż przeciętny miesięczny dochód na osobę w rodzinie tj. kwota 1.252,30 zł. przekracza kwotę uprawniającą daną rodzinę do zasiłku rodzinnego tj. 574 zł. o kwotę wyższą niż kwota odpowiadająca najniższemu zasiłkowi rodzinnemu. Wobec tego organ stwierdził, że strona nie spełnia kryterium dochodowego do przyznania zasiłku rodzinnego na dzieci wskazane we wniosku i organ I instancji prawidłowo postąpił odmawiając jej przyznania prawa do tego zasiłku jak i dodatków do niego, gdyż dodatki te - w związku z art. 8 cytowanej ustawy, przysługują tylko i wyłącznie osobie uprawnionej do zasiłku rodzinnego. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Ł. A. podniosła zarzut; - 1. naruszenia prawa materialnego, a to art. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 lit c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez dokonanie jego błędnej i rozszerzającej wykładni, skutkującej przyjęciem, iż diety z tytułu podróży służbowej podlegają wliczeniu do dochodu rodziny ustalanego do celów przyznania zasiłku rodzinnego na dzieci, - 2. naruszenia prawa materialnego, to jest art. 21 ust 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 77 kodeksu pracy oraz w zw. z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy przysługujące pracownikowi z tytułu podróży służbowej należności na pokrycie kosztów z nią związanych służą zmniejszeniu pasywów pracownika, a więc nie mogą być uznane za świadczenia typu wynagrodzeniowego, a co za tym idzie za aktywa jego rodziny. Ponadto skarżąca zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu za własne ustaleń organu I instancji, według których nie spełnia kryterium dochodowego do przyznania zasiłku rodzinnego na dzieci. Podniosła również zarzut naruszenia prawa procesowego, mającego wpływ na treść orzeczenia, a to art. 107 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez to, że organ II instancji w żadnej mierze nie ustosunkował się do okoliczności i argumentów podnoszonych przez skarżącą w treści odwołania, przyjmując ustalenia organu I instancji za własne oraz nie wyjaśnił w sposób należyty wydanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem. W przedmiotowej sprawie odmowa przyznania świadczeń rodzinnych nastąpiła na skutek ustalenia przez organy administracyjne, że w rodzinie skarżącej przekroczone zostało kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114), a przekroczenie to przewyższało kwotę najniższego zasiłku rodzinnego, co nie pozwalało na zastosowanie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Sporna była przy tym kwestia, czy do dochodu rodziny należało wliczyć dochód męża skarżącej z tytułu diet wypłacanych mu w związku z wykonywaniem pracy zawodowej poza granicami Polski. W tym zakresie stanowisko organów, według których wyżej wymieniona należność podlega wliczeniu do dochodu rodziny zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznać należało za prawidłowe. Pogląd powyższy został wyrażony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 319/10, a także w późniejszych prawomocnych wyrokach tego Sądu; z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 295/12, z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 379/13 oraz z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 493/14 (orzeczenia dostępne w internecie). Podkreślenia wymaga, że składniki dochodu zostały określone w art. 3 pkt 1 ustawy oświadczeniach rodzinnych. Wśród nich – w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 tej ustawy - wymienione są m.in. należności ze stosunku pracy osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywających czasowo za granicą – w wysokości odpowiadającej równowartości diet z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju ustalonych dla pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej na podstawie Kodeksu pracy. Diety wypłacone mężowi skarżącej zaliczają się do tych należności, skoro bezspornie uzyskał je w ramach stosunku pracy i w związku z wykonywaniem pracy poza granicami kraju. Do takich też sytuacji odnosi się art. 775 Kodeksu pracy regulujący problem tego rodzaju należności oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej ( Dz. U. z 2013 r., poz. 167, które weszło w życie z dniem 1 marca 2013 r. w miejsce poprzednio obowiązujących dwóch rozporządzeń z dnia 19 grudnia 2002 r. Dz. U. Nr 236, poz. 1990 i poz. 1991 ze zm.), zwane dalej również rozporządzeniem w sprawie należności z tytułu podróży służbowej. Wśród wskazanych należności, rozporządzenie (w sposób analogiczny do poprzednio obowiązującej regulacji) wymienia m.in. diety w czasie podróży zagranicznej, przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i innych drobnych wydatków. Podkreślenia wymaga, że w art. 3 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, chodzi o czas przebywania poza granicami kraju liczony od chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze za granicę do chwili przekroczenia tej granicy w drodze powrotnej, gdyż wynika to z powołanego rozporządzenia ( § 12). Wobec tego, nie można w tym względzie odwoływać się do ustawy o ewidencji ludności. Z uwagi na to, że małżonek skarżącej jest kierowcą, można zauważyć jeszcze jeden aspekt sprawy. Otóż na tle art. 775 § 1 Kodeksu pracy występowały rozbieżności w orzecznictwie, czy dotyczy on również kierowców transportu międzynarodowego. W szczególności w uchwale z dnia 19.XI.2008 r., sygn. akt II PZP 11/08, Sąd Najwyższy zajął negatywne stanowisko (OSNP 2009/13-14/166). Odmienne stanowisko prezentowało jednolicie orzecznictwo sądowoadministracyjne w sprawach podatkowych ( por. np. wyrok NSA z dnia 5.VI.2007 r., sygn. akt II FSK 732/06 – zbiór LEX nr 421645). Przychylając się do tego drugiego poglądu, Sąd miał na uwadze zwłaszcza okoliczność, że w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Nr 92, poz. 879, ze zm.) dodano art. 21a wyraźnie regulujący tę kwestię, stanowiąc, że kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 775 § 3-5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. Przepis ten obowiązuje od 3.IV.2010 r. ( Dz. U. Nr 43 z 2010 r., poz. 246) i został wprowadzony właśnie w związku z wymienionymi różnicami interpretacyjnymi. Wobec powyższych argumentów, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podzielił poglądu zawartego w wymienionym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 147/11 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt II SA/ Gl 86/13. Wbrew błędnemu przekonaniu zawartemu w skardze - bezpodstawne jest bowiem, odnoszenie pojęcia "przebywający czasowo za granicą"’ wyłącznie do pobytu czasowego za granicą w wymiarze większym niż podróż służbowa. Przebywanie kierowcy międzynarodowego za granicą, jedynie w związku i przez czas konieczny do wykonania obowiązków pracowniczych, odpowiada w pełni pojęciu zawartemu w art. 3 pkt 1 lit. c tiret 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W szczególności przepis ten nie wskazuje, że przebywanie czasowe za granicą ma łączyć się z zatrudnieniem i uzyskiwaniem przychodów ze stosunku pracy u zagranicznego pracodawcy. Twierdzenia skargi dotyczące tej kwestii, nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Z tych przyczyn kierowcę transportu międzynarodowego, wykonującego podróż zagraniczną, należy uznać za osobę przebywającą czasowo za granicą w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wymienione w skardze przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – z uwagi na ich treść – również nie dają podstaw do przyjęcia innego rozumienia "czasowego przebywania za granicą". W szczególności nie odwołują się do pojęcia "pobytu czasowego" z ustawy o ewidencji ludności. Co więcej – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze (strona 4 skargi) – w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ogóle nie zostało użyte pojęcie "pobytu czasowego". Przepis ten wyraźnie stanowi o części przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 (czyli mających miejsce zamieszkania na terytorium RP), przebywających czasowo za granicą i uzyskujących przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą...Skoro zatem w tym przepisie jest mowa o "każdym dniu pobytu za granicą", to nie ulega wątpliwości, że nie jest to pojęcie tożsame z "pobytem czasowym", który według art. 25 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ) oznacza "przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości (niż miejscowość pobytu stałego – art. 25 ust. 1) pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. W przypadku podróży służbowej kierowcy międzynarodowego trudno byłoby w ogóle mówić o "przebywaniu pod oznaczonym adresem", skoro istotą jego pracy jest przemieszczanie się. Ponadto art. 25 ust. 4 cytowanej ustawy precyzuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o pobycie czasowym obywatela polskiego należy przez to rozumieć przebywanie poza miejscem pobytu stałego przez okres ponad 3 miesięcy. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty skargi, sprowadzające się do tego, że zróżnicowane traktowanie diet z tytułu podróży służbowej krajowej i zagranicznej jest niezgodne z zasadą równości zawartą w art. 32 Konstytucji RP. Podkreślenia bowiem wymagało, że między obu dietami występują istotne różnice, co do ich celu i zakresu. Według § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie należności z tytułu podróży służbowej, dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie pełnych kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki, natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, dieta w czasie podróży krajowej ma pokrywać jedynie zwiększone koszty wyżywienia w czasie podróży (regulacje te są takie same jak w poprzednio obowiązujących rozporządzeniach) i dieta krajowa wynosi 30 zł. za dobę podróży. Przekłada się to wyraźnie na wymiar finansowy obydwu rodzajów diet. Dieta krajowa ma niewielki udział w dochodzie pracownika. Natomiast diety zagraniczne mogą stanowić ważną pozycję tego dochodu – i tak też jest w przedmiotowej sprawie, w której dochód męża skarżącej za 2013 r., podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wyniósł 25.597,41 zł, a dochód z tytułu diet zagranicznych – ponad dwukrotnie wyższą kwotę 64.567,76 zł. Między grupami osób pobierających – różniące się co do zakresu - oba rodzaje diet, nie można się zatem dopatrzyć takich relewantnych cech, które wskazywałyby na konieczność jednakowego potraktowania na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w ramach której pojęcie dochodu ma wyznaczać rzeczywistą sytuację materialną osób ubiegających się o te świadczenia. Dlatego postawiony w skardze zarzut niekonstytucyjności był bezpodstawny. Podobny pogląd został zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 319/10 (dostępny w internecie). Prawidłowo zatem, ustalając dochód rodziny skarżącej, jako jego składnik, organy administracji uznały otrzymywane przez jej męża należności ze stosunku pracy uzyskiwane na pokrycie kosztów związanych z podróżą zagraniczną. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie zostały naruszone – wymienione w skardze - przepisy prawa materialnego, ani też przepisy postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy ustosunkował się do argumentów podniesionych w treści odwołania – w tym zakresie przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie i przedstawił istotne okoliczności. (Na marginesie podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu skargi - od strony 3 - skarżąca błędnie powoływała się na sytuację dochodową rodziny za 2012 r., podczas gdy w przedmiotowej sprawie chodziło o wysokość dochodu za 2013 r.). Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe. Z uwagi na to, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.