I SA/Gd 1193/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi K. P., M. M.j, R. M., A. M., L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. M., K. P., L. P., R. M. oraz A. M. utrzymało decyzję Wójta Gminy z dnia 25 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Decyzja organu II instancji zapadła na tle następującego stanu faktycznego: Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. Następnie decyzją z dnia 25 marca 2014 r. organ I instancji ustalił M. M., K.P., L. P., R.M., A. M., E. C., W. M. i B. M. podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 3.985 zł. W odwołaniu wniesionym przez K. P., M. M., L.P., R.M. oraz A. M. podniesiono, że organ błędnie zinterpretował definicję posiadania oraz własności i niezasadnie obciążył podatkiem solidarnie wszystkich współwłaścicieli. Zdaniem odwołujących się, to posiadacz nieruchomości winien płacić podatek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, podatnicy nie zgłaszali żadnych zmian mających wpływ na wymiar podatku ustalany na kolejny rok. Organ I instancji w kwestionowanej decyzji wziął pod uwagę fakt, iż będąca współwłaścicielem nieruchomości B. M. zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej na części nieruchomości, wobec czego nie miały już zastosowania stawki właściwe dla budynków, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ I instancji prawidłowo uwzględnił dane z ewidencji gruntów i budynków, z których wynikało, że nieruchomość położona w obrębie N., oznaczona jako grunt rodzaju "B" o powierzchni 0,0980 ha - działka nr [...], ul. W. [...], stanowi przedmiot współwłasności. W związku z tym, iż w niniejszej sprawie grunty te w ewidencji gruntów i budynków oznaczone są jako "B", to nieruchomość podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że podatek od nieruchomości związany jest z faktem posiadania nieruchomości, a właściciel (współwłaściciel) jest zawsze posiadaczem niezależnie, czy korzysta z tej nieruchomości. Natomiast posiadanie samoistne stanowi odrębną formę władania i forma ta nie występuje przy współwłasności nieruchomości. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.749 ze zm.), w skrócie "O.p.", do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Dla organów podatkowych oznacza to obowiązek wymierzenia podatku osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednej decyzji, adresowanej do wszystkich współwłaścicieli. W świetle powyższego, zdaniem Kolegium, zasadnie organ I instancji wydał decyzję adresowaną do wszystkich współwłaścicieli. Natomiast sposób rozliczania się z obowiązku podatkowego zależy od współwłaścicieli nieruchomości. W praktyce współwłaściciele dzielą pomiędzy sobą kwotę podatku w oparciu o przypadający im udział we współwłasności. Jednak kwestia ta nie podlega kontroli organu podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej przez K.P., L. P., M. M., R. M. oraz A. M. na opisaną decyzję organu II instancji sformułowano zarzut niedostatecznego rozpoznania sprawy pod względem prawnym i faktycznym. Według skarżących, zaskarżona decyzja jest nieczytelna, co w ich ocenie uzasadnia wniosek o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie nie odbyła się rozprawa administracyjna mimo składanego wniosku o jej przeprowadzenie. Zatem wiedza organów jest jednostronna. Skarżący podkreślili, że chcieliby zostać wysłuchani oraz uczestniczyć przy składaniu zeznań przez W. oraz B. M. Dalej wskazano, że stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa oraz w stanie faktycznym sprawy. Według skarżących, właściciel nie zawsze jest posiadaczem. Posiadanie jest to faktycznie występujący stan, tymczasem skarżący w żaden sposób nie posiadają nieruchomości. Jedyne co posiadają to narzucone zobowiązanie do płacenia podatku od nieruchomości. Skarżący argumentowali, że B. i W. M. wykonują uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do całej nieruchomości tak jak właściciele bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli. Okoliczność ta może być wykazana tylko poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Skarżący podkreślili, że B. i W. M. od roku 1990 r., mimo prowadzenia na nieruchomości szeroko zakrojonej działalności gospodarczej, w wyniku której osiągane były przychody przekraczające nawet 100 tys. zł, nie zdali żadnego rachunku ze sprawowania zarządu nieruchomością. Jedyną czynnością przez nich wykonywaną w ramach zarządu nieruchomością jest żądanie zapłaty podatku przez pozostałych współwłaścicieli. Skarżący wskazali, że postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości zostało umorzone. Do zniesienia współwłasności nie doszło z winy W. M. Ponadto skarżący zwrócili uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2011 r., którym oddalono skargę W. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości za 2010 r. Końcowo, skarżący podkreślili, że po 7 kwietnia 2011 r. nie nastąpiła żadna zmiana ani w stanie prawnym, ani w stanie faktycznym nieruchomości. W tym stanie rzeczy chcą uzyskać wyjaśnienie, co takiego stało się po tej dacie, że teraz to oni mają płacić podatek. Do skargi dołączono: upomnienie nr [...] skierowane do K.P., postanowienie Wójta Gminy z dnia 23 października 2014 r. w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r., kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2011 r. oraz odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego na skargę na ww. decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. Wójt Gminy poinformował Sąd o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. Decyzja kończąca to postępowanie została wydana w dniu 24 grudnia 2014 r. Organ wskazał, że postanowienie w sprawie wszczęcia tego postępowania zostało doręczone K.P. w dniu 29 października 2014 r. Do pisma załączono kopię ww. decyzji i postanowienia oraz kopie potwierdzeń odbioru postanowienia z dnia 23 października 2014 r. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2015 r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wójta Gminy z dnia 24 grudnia 2014 r.; wezwania do zdania rachunku z zarządu nieruchomością na okoliczność nieskrępowanego władania nieruchomością przez W. M. oraz małżeństwo B. i W. M.; decyzji z dnia 4 listopada 2002 r. w sprawie podziału działki nr [...], przyległej do działki nr [...] oraz wniosku złożonego w dnia 19 lutego 2008 r. i uwzględnionego przez Wójta Gminy decyzją z dnia 19 maja 2008 r. na okoliczność podejmowania bezprawnych prób pozbawienia prawa własności. W piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. Wójt Gminy poinformował, że od decyzji z dnia 24 grudnia 2014 r. wniesiono odwołanie, zaś akta sprawy zostały przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. Sąd na podstawie art. 124 §1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Wobec tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. poinformowało, że decyzją z dnia 22 kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 24 grudnia 2014r. w sprawie zmiany decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., postanowieniem z dnia 31 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie. Na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. uczestnicy postępowania, W. M. oraz B. M. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka, co do zasady, na podstawie akt sprawy, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2008r., sygn. akt II FSK 835/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenił jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw zatem podlega oddaleniu. Z jej treści wynika, że skarżący w istocie kwestionują przypisanie im statusu podatników podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności nieruchomości, znajdującej się w obrębie N., oznaczonej jako działka nr [...]. Zarzut ten opierają na twierdzeniu, że pomimo, iż są współwłaścicielami ww. działki to jednak faktycznymi posiadaczami są W. i B. M. W konsekwencji to W. i B. M. powinni być podatnikami. Wskazać należy, że w myśl art.3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej "u.p.o.l.", jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, z zastrzeżeniem ust. 5 (tj. z wyjątkiem obowiązku podatkowego z tytułu władania wspólnym gruntem oraz wspólną częścią budynku przy wyodrębnieniu własności lokalu). Wyjaśnić należy, że norma stanowiąca, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach nieruchomości oznacza, że organ podatkowy ustala wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla całej nieruchomości w jednej decyzji, której adresatami są wszyscy współwłaściciele. Organ nie ma obowiązku badania, w jakim zakresie dana nieruchomość jest użytkowana przez poszczególnych współwłaścicieli, ani w szczególności ustalania wysokości zobowiązań w zależności od fizycznego posiadania części nieruchomości wspólnej. Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, to postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całej nieruchomości. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 927/12 LEX nr 1316624, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 43/13, LEX nr 1300980). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że istota i zasady odpowiedzialności solidarnej zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Trafnie bowiem organ odwoławczy zauważył, że sposób rozliczania się z obowiązku podatkowego zależy od współwłaścicieli nieruchomości. W praktyce współwłaściciele dzielą pomiędzy sobą kwotę podatku w oparciu o przypadający im udział we współwłasności. Jednak kwestia ta nie podlega kontroli organu podatkowego. Zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, nieruchomość położona w obrębie N., oznaczona jako grunt rodzaju "B", o powierzchni 0,0980 ha, działka nr [...], ul. W. [...], stanowi współwłasność następujących osób: W. i B. M., M. M., E. C. , A. M. , R. M., W. M., K. P., L. P. W związku z tym, że grunt w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest jako "B", to nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wziął pod uwagę fakt, iż B. M. zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej na części nieruchomości, zatem w sprawie nie miały już zastosowania stawki właściwe dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Fakt posiadania zależnego eliminuje możliwość przypisania takiemu posiadaczowi statusu podatnika podatku od nieruchomości, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Z przyjętej przez ustawodawcę definicji posiadacza samoistnego rzeczy (jest nim ten kto nią faktycznie włada jak właściciel) można wyprowadzić wniosek, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II CSK 17/11). Powołany przepis wymaga zatem aby w takim przypadku podmiot korzystający z nieruchomości był posiadaczem samoistnym w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, czyli faktycznie władał rzeczą jak właściciel, a więc używał jej, pobierał pożytki, dysponował rzeczą jak właściciel. Oznacza to brak potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r., III CK 332/05, publ. Lex 255625; z 29 września 2004 r., II CK 550/03, publ. Lex 182090; z 18 września 2003 r., I CK 74/02, publ. Lex 141416; z 7 kwietnia 1994 r., III CRN 18/94, publ. Lex 137701; uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1993 r., III CZP 72/93, pub. OSNC 1994, Nr 3, poz. 49). Zatem posiadanie samoistne przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) nie jest z reguły posiadaniem samoistnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nie posiadającym. Jedynie w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli, można mówić o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom. Tylko w takiej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 1 u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 577/12, LEX nr 1339765). Przytoczone wyżej uwagi, w kontekście stanu faktycznego sprawy prowadzą do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że podatnikami podatku od nieruchomości są wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Nie można bowiem w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy orzec o B. i W. M., że wykonują uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do całej nieruchomości tak jak właściciele bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli. Pomimo bowiem faktycznego posiadania nieruchomości B. i W. M. mają świadomość istnienia uprawnień właścicielskich pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Zdaniem Sądu, świadczy o tym okoliczność, że B. i W. M. nie korzystali z całej nieruchomości, co wynika z ich pisma z dnia 5 lipca 2014 r. W ocenie Sądu, to że pozostali współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają i nie pobierają pożytków, jak i przyczyny tego stanu rzeczy, nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1748/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zatem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy okazał się wystarczający dla podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia, a jego uzasadnienie jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Zdaniem Sądu, niezasadny jest również zarzut, dotyczący nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej w niniejszej sprawie. Wyjaśnić należy, że tylko organ odwoławczy na mocy art. 200a § 1 pkt 1 i 2 O.p. jest obowiązany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu (w tej sprawie przypadek obligatoryjnego prowadzenia rozprawy nie występuje) albo też na wniosek strony. Skarżący sformułowali taki wniosek w odwołaniu, jednak stwierdzić należy, że prowadzenie w tego typu sprawach postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków bądź stron na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji, stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, byłoby prawnie nieskuteczne. W tych okolicznościach bez wpływu na wynik sprawy pozostawały dokumenty załączone do pisma procesowego skarżących z dnia 12 stycznia 2015 r. Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z wydaniem przez Wójta Gminy decyzji z dnia 24 grudnia 2014 r. na podstawie art. 254 O.p. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. zauważyć należy, że zgodnie z art.134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 888/11, Lex nr 1415234 i powołane w nim orzecznictwo, z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1315/12, Lex nr 14814848, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 886/12, Lex nr 1480822, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, 2012, s. 347, 353). W tej sytuacji Sąd nie mógł uczynić przedmiotem kontroli decyzji Wójta Gminy z dnia 24 grudnia 2014 r. w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2015 r. Kwestia legalności ww. rozstrzygnięć może być przedmiotem ewentualnej oceny Sądu w odrębnym postępowaniu, zainicjowanym skargą stron tego postępowania. Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.