II SA/Bd 328/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Grudziądzu na uchwałę Rady Gminy Grudziądz z dnia 22 listopada 2017 r. nr XLVII/431/2017 w przedmiocie regulaminu korzystania z sal sportowych znajdujących się na terenie gminy 1. stwierdza nieważność § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 w zakresie środków odurzających i substancji psychotropowych i pkt 3, § 7 ust. 2 pkt 1 i 5, § 10 ust. 4 i § 14 ust. 3 w części dotyczącej skarg - załącznika nr 1 i 2 do zaskarżonej uchwały, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu wniósł skargę na uchwałę Nr XLVII/431/2017 Rady Gminy Grudziądz z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie uchwalenia regulaminów korzystania z sal sportowych znajdujących się na terenie Gminy Grudziądz. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji RP i art. 40 ust. 2 pkt. 4 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, dalej powoływana jako u.s.g.) polegające na wprowadzeniu w treści Załącznika Nr 1 do Uchwały - Regulaminu korzystania z sali sportowej przy szkole podstawowej im. Ks. Jana Twardowskiego w Mokrem oraz Załącznika Nr 2 - Regulaminu Korzystania z sali sportowej przy szkole podstawowej im. Jana Pawła II w Sztynwagu - § 7 ust. 1 pkt 1, 2 w zakresie środków odurzających i substancji psychotropowych oraz w pkt 3 oraz w § 7 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 przepisów w trybie sprzecznym z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i mimo braku kompetencji w tym zakresie, wprowadzeniu w § 10 ust. 4 przepisu przewidującego odpowiedzialność materialną dla osób, które celowym działaniem doprowadziły do uszkodzeń, pomimo braku po stronie Rady Miejskiej kompetencji do uchwalenia takiego przepisu oraz wprowadzeniu w § 14 ust. 3 przepisu przewidującego tryb postępowania w sprawie skarg sprzeczny z prawem powszechnie obowiązującym. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 w zakresie środków odurzających i substancji psychotropowych oraz pkt 3, § 7 ust. 2 pkt 1, 2 i 5, § 10 ust. 4, § 14 ust. 3 w części dotyczącej skarg - zawartych w ww. regulaminach stanowiących załączniki Nr 1 i 2 do zaskarżonej uchwały. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała, opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 30 listopada 2017 r. pod poz. 4671, weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia i stanowi akt prawa miejscowego, bowiem nosi znamiona normy generalnej i abstrakcyjnej. Ponadto, zaskarżona uchwała dotyczy sprawy publicznej o znaczeniu lokalnym i została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego. W ocenie skarżącego, zawarty w § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 obu załączników do uchwały zapis dotyczący zakazu wnoszenia i spożywania napojów alkoholowych pozostaje w sprzeczności z trybem ustalonym w art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi samodzielną delegację dla rady gminy do wprowadzenia w drodze odrębnej uchwały czasowego lub stałego zakazu sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w innych niewymienionych w ustawie miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter. Ustalenie zatem, że terenie sali sportowej, jako obiekcie użyteczności publicznej, obowiązuje zakaz wnoszenia alkoholu, powinno nastąpić w uchwale wydanej na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W odniesieniu do zapisu zawartego w § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 obu załączników, w zakresie środków odurzających i substancji psychotropowych, zakaz ich wnoszenia i używania na terenie sali sportowej wynika już z regulacji prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W odniesieniu do zawartego w § 7 ust. 1 pkt 3 zakazu dotyczącego wnoszenia na teren hali sportowej niebezpiecznych przedmiotów, materiałów wybuchowych, środków pirotechnicznych i materiałów stwarzających zagrożenie pożarowe, to powiela on m.in. przepis art. 50a § 1 oraz art. 83 Kodeksu wykroczeń, a także art. 59 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W odniesieniu do treści § 7 ust. 2 pkt 1 skarżący zauważył, że stanowi on powielenie normy prawa powszechnie obowiązującego na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Skarżący zwrócił uwagę na to, że zawarty w § 7 ust. 2 pkt 2 zakaz celowego niszczenia urządzeń sportowych poprzez kopanie piłki w sufit jest objęty hipotezą norm prawa powszechnie obowiązujące w postaci art. 143 Kodeksu wykroczeń. Zawarty w § 7 ust. 2 pkt 5 zakaz wprowadzania na teren obiektu zwierząt pozostaje w sprzeczności z trybem dla uchwalenia tego rodzaju przepisów wynikającym z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zawarty w § 10 ust. 4 obydwu załączników do zaskarżonej uchwały zapis przekracza zakres upoważnienia ustawowego odnośnie treści przepisów porządkowych, o których mowa w art. 40 ust. 3 u.s.g. Wymieniony zapis regulaminowy nawiązuje do problematyki odpowiedzialności cywilnej, która została już uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego. Zapisy dotyczące ponoszenia odpowiedzialności materialnej przez użytkownika stanowią powielenie art. 415 oraz art. 427 Kodeksu cywilnego. Skarżący zwrócił również uwagę na to, że zapis zawarty w § 14 ust. 3 załączników wprowadzony został z przekroczeniem kompetencji zawartej w art. 40 ust. 2 u.s.g., gdyż stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 229 pkt 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Grudziądz wniosła o jej oddalenie. Organ nie podzielił oceny skarżącego, że zapisy regulaminów korzystania z sal sportowych stanowiących załączniki do zaskarżonej uchwały są niezgodne z normami powszechnie obowiązującego prawa, a w szczególności wymienionymi w skardze przepisami ustawy Kodeks wykroczeń, ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ wskazał na treść art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., który stanowi upoważnienie dla rady gminy do formułowania w stosunku do terenów i urządzeń użyteczności publicznej norm i zasad prawidłowego postępowania, ustalania obowiązujących reguł zachowania się przez korzystających z takich terenów i urządzeń. W ocenie Rady Gminy, postanowienia załączników do uchwały nie wykraczają poza granice wyżej wskazanego upoważnienia ustawowego do określenia przepisów, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., jak również nie powielają (powtarzają) zapisów zawartych w ustawach przywołanych w skardze. Zdaniem organu, był on uprawniony do uregulowania zasad i trybu korzystania z sal sportowych, które niewątpliwie należą do kategorii gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Rada Gminy wskazała, że w zaskarżonej uchwale nie ustanowiła przepisów karnych, wiedząc, że do ich stanowienia konieczne jest wyraźne upoważnienie ustawowe, którego art. 40 ust. 2 u.s.g. nie zawiera. Nie można jednak wykluczyć, że ustanowione w formie regulaminu korzystania z sal sportowych zakazy i nakazy mieścić się mogą w dyspozycji czynu zakazanego i zagrożonego karą, np. w Kodeksie wykroczeń. Organ wskazał, że nie zawsze i nie każde powtórzenie przepisów ustawowych w akcie prawa miejscowego będzie automatycznie uznane za istotne naruszenie prawa. Nie bez znaczenia pozostaje bowiem liczba tych powtórzeń, a zwłaszcza charakter powtórzonych przepisów prawa oraz ich istota. W skarżonej uchwale charakter zarzucanych zapisów jest nie tyle powtórzeniem, ile nawiązaniem do przepisów ustawowych w odniesieniu do konkretnych obiektów. Uchwała nie zawiera jakichkolwiek własnych przepisów o charakterze karnym sankcjonujących naruszenie regulaminów. Organ zwrócił również uwagę, że uchwała nie została zakwestionowana przez organ nadzoru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak natomiast wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że okoliczność, iż zaskarżona uchwała, poddana trybowi weryfikacyjnemu dokonywanemu przez organ nadzoru – Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego, nie została przez tego organ zakwestionowana, nie stanowi przeszkody formalnej w rozpoznaniu sprawy. Niewydanie rozstrzygnięcia nadzorczego względem danej uchwały lub zarządzenia jednostki samorządu terytorialnego nie stwarza domniemania prawidłowości tego aktu, nadzór bowiem sprawowany przez wojewodę i kontrola sądowo-administracyjna stanowią dwa odrębne tryby weryfikacji, nie wykluczające i nie zastępujące się nawzajem. Wskazać należy, że zaskarżona uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 30 listopada 2017 r. pod poz. 4671 i weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia. Przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego wydany na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., zgodnie z treścią którego "Na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej". Co do zasady akty prawa miejscowego wydawane w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej wydawane są w formie regulaminów. Zaskarżony akt posiada wszelkie cechy aktu prawa miejscowego, jest bowiem aktem prawa powszechnie obowiązującego na określonym terenie gminy, ma charakter generalny i abstrakcyjny, tzn. nie jest rozstrzygnięciem indywidualnym i nie odnosi się do konkretnego jednokrotnego zachowania, reguluje natomiast kwestie norm i zasad prawidłowego postępowania oraz obowiązujących reguł zachowania się każdej z osób, która korzysta z przedmiotowych sal sportowych. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu (uchwały) organu gminy, za takie natomiast uznawane są m.in. naruszenia przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Skarżący w uzasadnieniu wniesionej skargi zarzucił istotne naruszenie art. 7 Konstytucji RP poprzez ustanowienie zapisów aktu prawa miejscowego z przekroczeniem granic upoważnień zawartych w art. 40 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 u.s.g. oraz poprzez: - wprowadzenie w § 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 załącznika Nr 1 i Nr 2 do zaskarżonej uchwały postanowień w sposób sprzeczny z trybem ustalonym w art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 25 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.); - powielenie przez § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 obu załączników przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.); - powielenie w § 7 ust. 1 pkt 3 art. 50a § 1 i art. 83 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094 ze zm.); - powielenie w § 7 ust. 2 pkt 1 art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 957 ze zm.); - powielenie przez § 7 ust. 2 pkt 2 uchwały przepisów art. 143 Kodeksu wykroczeń; - sprzeczność § 7 ust. 2 pkt 5 z ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm.); - powielenie przez § 10 ust. 4 art. 415 oraz art. 427 Kodeksu cywilnego; - sprzeczność § 14 ust. 3 z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy wskazać na to, że zgodnie z § 115 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej w konsekwencji prowadzi do nieuprawnionego wejścia prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy, co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy. Nadto, unikanie powtórzeń stanowi o przejrzystości systemu prawa, natomiast ich wprowadzenie może być przyczyną niejasności interpretacyjnych, gdyż powtórzone ustawowo zdefiniowane pojęcie mogłoby być odmiennie zinterpretowane niż pojęcie zawarte w ustawie. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, a zatem nie mogą ich zastępować, tak więc niedopuszczalne jest dokonywanie powtórzeń przepisów zawartych w aktach wyższej rangi i tym bardziej poddaniu ich jakiejkolwiek modyfikacji (por. np. wyrok NSA z 8.04.2008 r., sygn. II OSK 370/07, LEX nr 446997). W judykaturze słusznie wskazano, że każde sformułowanie zawarte w części normatywnej aktu prawnego ma charakter reguły zachowania. Jak każdy tekst, tak również tekst prawny niewątpliwie niesie ze sobą jakieś informacje dla odbiorcy. Skutek ten ma jednak znaczenie wtórne wobec zasadniczej roli tekstu prawnego, jakim jest stanowienie dyrektyw. Funkcją prawa nie jest zatem informowanie, lecz regulowanie. Tak więc względy praktyczne nie mogą uzasadniać praktyki polegającej na powielaniu w uchwałach organów samorządu postanowień ustaw i rozporządzeń (wyrok WSA w Gliwicach z 12.09.2008 r., sygn. II SA/GI 565/08, Lex nr 483135) Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych. Powyższy przepis stanowi samodzielną delegację dla rady gminy do wprowadzenia w drodze odrębnej uchwały czasowego lub stałego zakazu spożywania napojów alkoholowych w niewymienionych w ustawie miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy, ze względu na ich charakter, ustanowienie natomiast zakazu spożywania alkoholu w miejscu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, zatem w uchwale opartej na przepisie art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. jest niedopuszczalne (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14.09.2017 r., sygn. II SA/Go 476/17). Ustanowienie zatem przez Radę Gminy Grudziądz w regulaminach korzystania z sali sportowej zakazu wnoszenia i spożywania alkoholu sformułowanego w § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 załączników uznać należy za istotne naruszenie prawa. Odpowiedzialność za wykroczenia związane z posiadaniem i sprzedażą środków odurzających została uregulowana w art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wyrażony zatem w § 7 ust. 1 pkt 2 regulaminów zakaz wnoszenia na salę sportową środków odurzających lub substancji psychotropowych stanowi w istocie powtórzenie zakazu posiadana takich substancji, o którym mowa w ww. przepisie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zwrócić uwagę należy przy tym na to, że sformułowany w § 7 ust. 1 pkt 2 regulaminów zakaz wnoszenia na salę sportową innych środków/substancji upośledzających funkcje fizyczne lub psychiczne organizmu nie mieści się w dyspozycji wskazanego przepisu, bowiem substancjami takimi mogą być na przykład leki przepisywane przez lekarza, bądź kupowane bez recepty. Ustanowienie zatem w regulaminie zakazu wnoszenia na salę sportową środków odurzających lub substancji psychotropowych i zażywania środków odurzających stanowi istotne naruszenie prawa. Odpowiedzialność za posiadanie w miejscu publicznym noża, maczety lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu, jeśli okoliczności jego posiadania wskazują na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa, reguluje art. 50a § 1 Kodeksu wykroczeń, podobnie jak art. 83 § 1 tego Kodeksu penalizuje nieostrożne obchodzenie się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi albo wykraczanie przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów. Ponadto, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1160), kto wnosi lub posiada na imprezie masowej broń, w rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...), wyroby pirotechniczne, materiały pożarowo niebezpieczne lub inne niebezpieczne przedmioty lub materiały wybuchowe, podlega grzywnie nie mniejszej niż 180 stawek dziennych, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Określony w § 7 ust. 1 pkt 3 zakaz wnoszenia na salę sportową wszelkiego rodzaju niebezpiecznych przedmiotów, materiałów wybuchowych, środków pirotechnicznych, materiałów stwarzających zagrożenie pożarowe stanowi zatem wkroczenie w materię uregulowaną przepisami Kodeksu wykroczeń oraz ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, co stanowi istotne naruszenie prawa. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, w tym palenia nowatorskich wyrobów tytoniowych, i palenia papierosów elektronicznych, z zastrzeżeniem art. 5a w pomieszczeniach obiektów sportowych. Zakaz ten powtórzony został przez Radę Gminy w regulaminach w § 7 ust. 2 pkt 1, co również stanowi istotne naruszenie prawa. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Wprowadzenie w § 7 ust. 2 pkt 5 zakazu wprowadzania zwierząt na teren obiektu stanowi modyfikację powyższego przepisu, co uznać należy za istotne naruszenie prawa. Zgodnie z art. 145 Kodeksu cywilnego, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie natomiast z art. 427 zd. 1 K.c., kto z mocy ustawy lub umowy jest zobowiązany do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, ten obowiązany jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez tę osobę, chyba że uczynił zadość obowiązkowi nadzoru albo że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru. Jak stanowi § 10 pkt 4 załączników do uchwały, osoby niszczące sprzęt lub urządzenia będące na wyposażeniu sali, bądź które celowym działaniem doprowadziły do uszkodzeń, ponoszą odpowiedzialność materialną za wyrządzone szkody. W przypadku osób niepełnoletnich taką odpowiedzialność ponoszą ich prawni opiekunowie. Zapis regulaminu oznacza wprowadzenie przepisu przewidującego odpowiedzialność cywilną za zniszczenie mienia pomimo braku po stronie Rady Gminy kompetencji do uchwalenia takiego przepisu. Odpowiedzialność deliktowa została uregulowana w art. 415 oraz art. 427 i nast. K.c., co oznacza niedopuszczalne powtarzanie w akcie prawa miejscowego postanowień ustaw lub ich modyfikacji. Jak słusznie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 3.12.2013 r., sygn. III SA/Kr 731/13, kompetencja rady gminy do określania reguł zachowania się przez osoby korzystające z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, nie oznacza upoważnienia do wprowadzenia do aktu prawa miejscowego jakichkolwiek przepisów ustalających lub modyfikujących odpowiedzialność karną i cywilną. Zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, rada gminy jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2. Zgodnie z § 14 ust. 3. regulaminów, w sprawach skarg i wniosków należy zwracać się do Wójta Gminy Grudziądz. Postanowienia regulaminów stoją w związku z powyższym w oczywistej sprzeczności z zapisem zawartym w cyt. art. 229 pkt 3 K.p.a. odnośnie trybu skargowego. Wnioski natomiast, co wynika z art. 242 § 1 K.p.a., składa się do organów właściwych ze względu na przedmiot wniosku. Powyższe sformułowanie regulaminu stanowi wobec powyższego, w ocenie Sądu, istotne naruszenie prawa. Na koniec należy wskazać, że nawet nie dosłowne zacytowanie unormowań aktu prawnego wyższego rzędu może stanowić istotne naruszenie prawa, wystarczy że zahacza o treść już uregulowaną, co jest niedopuszczalne. Uchwała rady gminy, co już zostało wskazane, nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, a uchwała zawierająca takie unormowania, jako istotnie naruszająca prawo, winna być uznana za nieważną w części w jakiej zawiera takowe regulacje, narusza to bowiem obowiązujący porządek prawny. Podobnie uznać trzeba w przypadku przekroczenia przy stanowieniu aktu prawa miejscowego delegacji ustawowej wynikającej z art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. Wobec powyższego należy zgodzić się ze skarżącym, że § 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2 (w zakresie środków odurzających i substancji psychotropowych) i pkt 3, § 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 5, § 10 ust. 4 oraz § 14 ust. 3 (w części dotyczącej skarg), wykraczają poza upoważnienie ustawowe do określenia zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, a nadto zawierają niedopuszczalne powtórzenia i modyfikacje regulacji ustawowych. Oznacza to, że uchwała we wskazanym przez Sąd zakresie została podjęta z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego wskazanego w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., jak i z naruszeniem reguł prawidłowej legislacji. Odnośnie natomiast zawartego w § 7 ust. 2 pkt 2 załączników bezwzględnego zakazu celowego, niekontrolowanego kopania piłki w sufit, grożącego uszkodzeniem sufitu oraz oświetlenia, wskazać należy, że w ocenie Sądu nie mieści się on w dyspozycji art. 143 § 1 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym: kto ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, a w szczególności uszkadza lub usuwa przyrząd alarmowy, instalację oświetleniową, zegar, automat, telefon, oznaczenie nazwy miejscowości, ulicy, placu lub nieruchomości, urządzenie służące do utrzymania czystości lub ławkę podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Zdaniem Sądu katalog obejmujący wskazany przepis, mimo że nie jest katalogiem enumeratywnym, zawiera przykłady innej kategorii i wagi niż wskazane z ww. zapisie regulaminów. Istotna jest konstrukcja obu porównywanych przepisów. Art. 143 § 1 Kodeksu wykroczeń stanowi o już dokonanym zniszczeniu lub uszkodzeniu utrudniającym lub uniemożliwiającym korzystanie z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, § 7 ust. 2 pkt 2 załączników natomiast tylko o prawdopodobieństwie spowodowania takiej szkody, ponieważ wskazane w nim zachowanie nie musi i faktycznie rzadko może prowadzić do wyczerpania znamion wykroczenia określonego w art. 143 § 1 Kodeksu wykroczeń. W związku z powyższym Sąd uznał, że zakaz określony w § 7 ust. 2 pkt 2 regulaminów nie stanowi naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem ich nieważności. Z uwagi na stwierdzone naruszenia Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność powyższych przepisów regulaminów stanowiących załącznik do zaskarżonej uchwały. Skarga podlegała natomiast na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu w pozostałym zakresie, tj. odnośnie § 7 ust. 2 pkt 2 regulaminów. Na koniec należy wskazać, że w treści wyroku doszło do oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na pominięciu załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, co będzie przedmiotem stosownego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a.